Γλυκά σαν μέλι Χριστούγεννα! (Weekly Moodboard 39)

Κι ενώ οι μέρες έδειχναν μόνο Χριστούγεννα, όλα έτρεχαν τόσο γρήγορα που νόμιζα πως θα τα...προσπεράσω!

Ανατροπές, αναποδιές και αγωνίες συναγωνίζονταν τους στολισμούς και την ατμόσφαιρα της χαράς, που πάλευα και παλεύω να έχω γύρω μου.

Η άδειά μου μόλις ξεκίνησε. 

Πρόλαβα με την ψυχή στα δόντια να τα έχω όλα, ή σχεδόν όλα, έτοιμα.
Η τελευταία αναποδιά έγινε μόλις χτες το βράδυ, αλλά έγιναν και τα μελομακάρονα για να πλημμυρίσουν το σπίτι με τη γλύκα τους.

Για λίγες μέρες τα αφήνω όλα πίσω και τα ξαναπιάνω του χρόνου από την αρχή.

Δε θέλω να μιλήσω με τους αγαπημένους μου για την κρίση, ούτε  για πλαστές πινακίδες και φτωχούς, πλην άτιμους πολιτευτές, ούτε για ανάπτυξη και λογαριασμούς.

Τα παγώνω όλα κι επιβάλλω καθεστώς χαράς και ξεγνοιασιάς.

Κι αν δούμε άνθρωπο να χαμογελά στο δρόμο, ας του χαμογελάσουμε κι εμείς.

Δεν είναι αναίσθητος, απλά εξακολουθεί να είναι άνθρωπος.

Μπορεί να έχει χίλια δυο προβλήματα, αλλά δεν τα μεταβιβάζει στους διπλανούς του.

Μου κάνει μεγάλη εντύπωση που κάποιοι εκθειάζουν τα χαμόγελα όταν αυτά ανθίζουν σε πρόσωπα ανθρώπων από φτωχές συνήθως χώρες, μιλώντας για μεγαλείο ψυχής, αλλά τα καυτηριάζουν όταν προέρχονται από τον διπλανό τους ξεχνώντας πως κι αυτός είναι φτωχός.

Έτσι κι αλλιώς οι πλούσιοι χαμογελούν μόνο για να γίνουν εξώφυλλα, ή για να κερδίσουν κάτι.

Όλοι έχουμε προβλήματα, αλλά αν χάσουμε το χαμόγελο, τα χάσαμε όλα!

Ας γιορτάσει ο καθένας μας, όπως θέλει και μπορεί.

Ας κάνει ό, τι έχει ανάγκη η ψυχή του για να νιώθει καλά.

Δεν είναι καθόλου εγωιστικό.

Είναι άμυνα!

Έτσι παλεύεται η ζωή!

Και η ζωή είναι ένας μόνιμος αγώνας.

Αλλά ας μην ξεχνάμε πως είναι κι ωραία!


Ας χαλαρώσουμε λίγο λοιπόν κι ας σκεφτούμε πως δεν είμαστε υπεύθυνοι για όλα, δεν καθορίζουμε εμείς τις τύχες της ανθρωπότητας.
Δεν είμαστε εφοπλιστές, ούτε τραπεζίτες κι επιχειρηματίες για να ανεβοκατεβάζουμε κυβερνήσεις ανάλογα τα συμφέροντά μας και μετά να κάνουμε φιλανθρωπίες για να δώσουμε, τάχα μου, χαρά και παιχνίδια στα παιδιά που αύριο θα τους πάρουμε το σπίτι.

Είμαστε όμως υπεύθυνοι για τους γύρω μας.
Ας τους προσφέρουμε όση χαρά μπορούμε!
Ας μην "προσπεράσουμε" τα Χριστούγεννα!

Μέλι, κανέλα, καρύδια, αλεύρι, ελαιόλαδο, πορτοκάλι και ο ήλιος που έμπαινε από το παράθυρο ζωγραφίζοντας σχέδια στο αλεύρι, έδωσαν στον χιονάνθρωπο της πιατέλας ένα τεράστιο χαμόγελο, λίγο πριν δεχτεί τα μελομακάρονα στην αγκαλιά του.

Και τα Χριστούγεννα εξακολουθούν να είναι χρυσά και γλυκά!

Ευτυχισμένα Χριστούγεννα σε όλους με υγεία και αγάπη!

Το Weekly Moodboard είναι μια ιδέα της Lyriel.

Χρυσό των Χριστουγέννων (Weekly Moodboard 38)

Χριστούγεννα σαν χρυσάφι.

Σαν το φως του ήλιου που ρίχνοντας κλεφτές ματιές από το παράθυρο, βλέπει το δέντρο και τρέχει πρώτο να το στολίσει.

Χύνεται εκτυφλωτικό στο χώρο και κρεμάει τις ομορφότερες αχτίδες του στα κλαδιά, σαν πολύτιμα στολίδια.

Στέκεται να θαυμάσει το έργο του, αφήνοντας, χωρίς καν να το υποψιάζεται, το πρώτο δώρο των Χριστουγέννων.

Το δωμάτιο πλημμυρίζει φως.

Κάθε ανάσα κι ένας ήλιος που μπαίνει στην ψυχή.

Κάθε χτυποκάρδι κι ένας ύμνος στη ζωή.

Κάθε χαμόγελο κι ένας θησαυρός.

 Κι όλα σιγά σιγά βρίσκουν τη δική τους θέση.

Στολίδια που μετράνε αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής, βγαίνουν από τα κουτιά τους.

Ήρθε η στιγμή που περίμεναν ένα χρόνο τώρα.

Ήρθε η ώρα να ξαναλάμψουν και να σκορπίσουν γύρω τους χαρά.

Όλα φαίνονται παραμυθένια.
Όλα μοιάζουν μαγικά.

Η πραγματικότητα κλείνεται για λίγο σε κείνα τα κουτιά που άδειασαν και μπαίνει στο πατάρι.

Χτυπάει συνέχεια την πόρτα του κι επιμένει να μας θυμίζει τα άσχημα, αλλά κλείνουμε τα αυτιά μας.

Βρίσκει χίλιους τρόπους να χώνεται ανάμεσα στα στολίδια και να μας βγάζει τη γλώσσα από τη θέση που κανονικά θα έπρεπε να είναι το αστέρι.

Εκείνο την σπρώχνει και αγωνίζεται να σταθεί πάλι όρθιο.

Τελικά, στέκεται περήφανο ψηλότερα από όλα, να μας θυμίζει πως πρέπει να παλεύουμε, αλλά και να γιορτάζουμε!

Συναχωμένη Κυριακή (Weekly Moodboard 37)

Ήρθε απρόσμενα και ύπουλα, πάνω που είχα αρχίσει να πιστεύω πως θα της ξέφευγα.

Γύρω μου όλοι έπεφταν ένας ένας χάνοντας τη μάχη μαζί της.

Πέμπτη βράδυ άρχισαν να με ζώνουν τα μαύρα φίδια, μαζί με τα πρώτα σημάδια.

Δεν ήθελα να το πιστέψω. 

Άλλωστε μια ενόχληση στο λαιμό δεν είναι και τίποτα, ναι;

Ε, όχι!

Μια ενόχληση στο λαιμό, είναι πολύ ύπουλο πράγμα!

Μια ενόχληση στο λαιμό είναι η αρχή της!

Ξύπνησα την Παρασκευή το πρωί με πόνους παντού και η μέρα στη δουλειά ήταν πραγματικό βασανιστήριο.

Εδώ πατούσα, εκεί βρισκόμουν.

Και ήρθε το πολυπόθητο Σαββατοκύριακο.

Οι δυο μερούλες που προσπαθούμε να χώσουμε όλα όσα δεν προλάβαμε να κάνουμε μέσα στην εβδομάδα, με βρίσκουν με μάτια που γυαλίζουν, να σέρνομαι απελπισμένη μέσα στο σπίτι και να έχω γεμίσει το σύμπαν χαρτομάντιλα.

Άργησε η ίωση να με επισκεφτεί και καθόλου δεν την είχα παρεξηγήσει που δεν ερχόταν, ίσα ίσα. Όπως αποδείχτηκε, είχε καταστρώσει για μένα το πιο σατανικό της σχέδιο. 

Περίμενε να γίνει ισχυρή πριν με χτυπήσει με απίστευτη αγριότητα.

Τα καψόνια που μου κάνει θα μπορούσαν να λυγίσουν και τον πιο αποφασισμένο πολεμιστή.

Αντιστέκομαι όσο μπορώ, αλλά νιώθω να χάνω τη μάχη μέρα τη μέρα κι αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι πως αύριο θα ξημερώσει Δευτέρα.

Όλα γύρω μου τα βλέπω γκρι.

Ακόμα και τον υπέροχα φωτισμένο ουρανό χτες βράδυ από το φεγγάρι, γκρι τον έβλεπα.

Την μονοτονία σπάει η άφιξη δυο γλυκών πλασμάτων που ήρθαν γεμάτα χρώμα και νάζι να νιαουρίσουν περαστικά.

Πριν αρχίσω να σέρνομαι ξανά για το κρεβάτι, έχω μια πολύ καλή πρόταση για όσους είστε Αθήνα.

Το ένα από τα κορίτσια που θα σας μαγέψουν είναι η αγαπημένη μου Ειρήνη!

Η κίσσα και το φίδι! (Weekly Moodboard 35 - 36)

Δυο εβδομάδες πέρασαν μόνο ή παραπάνω; 
Έχασα το λογαριασμό και βαριέμαι να μετράω!
Αυτό που δεν έχασα ήταν οι ανατολές. 
Ο ήλιος μια υποψία στην αρχή, να γίνεται φωτεινή βεβαιότητα, για να διώξει τις σκιές, να στεγνώσει τα δάκρυα.
Να τα κάνει όλα να καρπίσουν.
Κάτω από το φως του όμως ακόμα και οι εφιάλτες ζωντανεύουν καμιά φορά!

Προχτές είδα ένα απίστευτο θέαμα. Ένα πουλί, κίσσα μου είπαν πως ήταν, πετούσε κρατώντας ένα μικρό φίδι. Πάγωσα. Όχι, δε φοβήθηκα για τη ζωή του φιδιού, δεν είμαι τόσο καλός άνθρωπος. Ίσα ίσα, ευχόμουν να είναι ήδη νεκρό και όχι για να μην υποφέρει. 
Τρόμαξα πολύ, αλλά όταν το ξεπέρασα, το φιλοσόφησα λίγο. 
Σκέφτηκα πόσα τρομακτικά πράγματα από αλλού τα περιμένουμε και από αλλού μας έρχονται. Αν η κίσσα έκανε μια λάθος κίνηση, το φίδι θα έρχονταν από τον ουρανό.
Χμμ...Όχι και τόσο ευχάριστη σκέψη. 
Πόσα πράγματα άραγε μας έρχονται από εκεί που δεν τα περιμένουμε;
Όσο καλά και να είσαι προετοιμασμένος, θα έρθει μια ανατροπή (άλλοι τη λένε και στραβή), μπορεί και δυο, ή και παραπάνω, ανάλογα με το πόσο πολύ θες κάτι.
Όσο περισσότερο το θες, τόσο το σύμπαν γελάει. Ή μήπως ο Θεός;
Δε λένε πως όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει;
Κάτι ξέρουν προφανώς!!
Γελάει καλύτερα όμως όποιος γελάει τελευταίος.
Ω, ναι, το λένε κι αυτό!


Προς το παρόν, ας βάλουμε χρώμα στη ζωή μας (μη σας τρομάξει το μαύρο στο βίντεο και σας χάσω πριν τελειώσει η ανάρτηση) κι ας περιμένουμε εκείνο το γέλιο που θα φωτίσει τις μέρες μας πιο πολύ κι από τον ήλιο, με την ευχή να μην μας έρθει κανένα φίδι στο κεφάλι. 
Και να μην ξαναδούμε ποτέ φίδι να σέρνεται, να πετάει....ή ακόμα ακόμα και να περπατάει!
Απολαύστε το!

Αν δεν ξέρετε τους Minor Project πατήστε εδώ να πλημμυρίσετε χρώμα!

Λειτουργούν σαν αντίδοτο σε πολλά!!

Η σημερινή ανατροπή ήρθε από την αφηρημάδα μου. Έβαλα την ίδια φωτογραφία και στα δυο κολάζ. Επανορθώνω λοιπόν, προσθέτοντας αυτή που έμεινε μόνη της.

Κυκλάμινο, ο πρίγκιπας του φθινοπώρου (Weekly Moodboard 34)

 
Τρένο ο χρόνος, ταχεία πες καλύτερα, κυλάει σε αόρατες ράγες. 
Απομακρύνεται γρήγορα από το παρελθόν. 
Το παρόν ξετυλίγεται αδιάκοπα και μετριέται σε στιγμές που χάνονται με μια ανάσα.
Προορισμός του και μόνος σκοπός το μέλλον. Το κυνηγάει συνεχώς, ενώ εκείνο απλώνεται μακάριο και αδιάφορο στην αιωνιότητα.
Μόλις που προλαβαίνουμε να επιβιβαστούμε στη μια στιγμή, πριν κατεβούμε στην αμέσως επόμενη.
Κι υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που θέλουμε να σταματήσει το τρένο. 
Κι όταν δε σταματάει μόνο του, το σταματάμε εμείς. Το ξεγελάμε, μας ξεγελάει, δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει πως απολαμβάνουμε την ησυχία του δάσους λίγο παραπάνω, γεμίζουμε εικόνες που γίνονται δικές μας και παίρνουμε όσες ανάσες χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε όσα διακόψαμε.

Σε ένα τέτοιο ξεγέλασμα χρειάζεται καλή παρέα.
Χρειάζεται επίσης ένα δυνατό σκηνικό.
Για το δεύτερο φρόντισε η φύση. Είχε μεγάλα κέφια και το παράκανε στο στρώσιμο της γης. Τη γέμισε κυκλάμινα. Κυκλάμινα που γεμίζουν τις πλαγιές και τα μάτια μας με φως. Μπαίνουμε στο μονοπάτι και όλα σταματάνε.
Μόνο τα κυκλάμινα συνεχίζονται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι μας κι ακόμα παραπέρα.
Παντού το ίδιο όμορφο σκηνικό, που συνεχίζεται αδιάκοπα λες.
Μόλις που ακούμε εκείνο το τρένο να σφυρίζει ανυπόμονο. Λίγο ακόμα παρακαλάμε. Θέλουμε να πάρουμε μαζί μας όσες περισσότερες εικόνες μπορούμε μιας φύσης που στόλισε και γλεντάει το φθινοπωρινό πρωινό.
Να χαθούμε στη γαλήνη και στα χρώματα.
Να γεμίσουν τα μάτια μας κυκλάμινα και φως.
Σαν το φως που έντυσε ο ήλιος ο ίδιος εκείνο το κυκλάμινο και το έκανε να λάμπει ευτυχισμένο.

Καταιγίδα (Weekly Moodboard 32 - 33)

Η καταιγίδα ξεσπούσε άγρια, σχεδόν απρόβλεπτη. Το ξημέρωμα σταματούσαν οι αστραπές και οι βροντές, αλλά η  βροχή συνέχιζε να πέφτει ορμητική πάνω στην κοιμισμένη πόλη.

Σήμερα όλα δείχνουν πως ο ήλιος σκοπεύει να εγκατασταθεί για τα καλά στον ουρανό. Είναι η μέρα του. Ακόμα και τα σύννεφα που τον αγκαλιάζουν κάθε τόσο δεν έχουν σκοπό να τον κρύψουν. 

Οι δυο εβδομάδες που πέρασαν κύλησαν με βροχές, συννεφιά και ηλιόλουστες αναλαμπές.

Είδα τον ήλιο να χύνει το φως του γενναιόδωρα πάνω στη λίμνη και να της χαρίζει τη λάμψη του.

Τον είδα να κρύβεται μέσα στις φυλλωσιές και να παίζει ανέμελος κρυφτό καθώς κρέμονταν από κλαδί σε κλαδί.

Είδα τα σύννεφα να βαραίνουν και να ξεσπάνε σε καταιγίδες που έκλειναν μέσα τους οργή.

Κοιμόμουν με καταιγίδες, ξυπνούσα με βροχή, ζούσα με ήλιο.

Η βροχή άρχιζε από νωρίς τη μουρμούρα της, καθώς ανασκουμπώνονταν σαν γκρινιάρα νοικοκυρά, να καθαρίσει τις σκόνες από την ατμόσφαιρα.

Μπορεί να γκρίνιαζε, αλλά έκανε καλή δουλειά.

Όλα καθάρισαν και αναγεννήθηκαν σε λίγες μέρες. Κι όμως είναι η εποχή που τα περισσότερα είναι στη δύση τους. Κάποια δέντρα διώχνουν μακριά τα φύλλα τους. Δεν τα νοιάζει ο αποχωρισμός. Άλλα τα κρατάνε πεισματικά πάνω τους. Φοβούνται τις αλλαγές.

Τα πρώτα κυκλάμινα ξεπετάγονται δειλά δειλά, κοιτάζοντας γύρω τους με περιέργεια σαν να φοβούνται πως τίποτα δεν είναι το ίδιο. 

Ξεγελιούνται. Νομίζουν πως όλα είναι όπως τα είχαν αφήσει.

Ξεγελιέμαι κι εγώ και νομίζω πως όλα τώρα αρχίζουν.

Και ίσως να αρχίζουν. 

Νέες καταστάσεις, παλιά προβλήματα, νέοι και παλιοί φόβοι, όλα είναι εδώ κι εναλλάσσονται αδιάκοπα με έναν ξέφρενο ρυθμό. 

Πότε μαίνεται η καταιγίδα και πότε γαληνεύει η ψυχή.

Πόσο αλήθεια απέχει η καταιγίδα από την "καταιγίδα";

Όσο ένας ήλιος, ή όσο μια ζωή;

 

Η ιδέα των Weekly Moodboards ανήκει στην Lyriel από το Biscoto.
Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι :
myStickland
mytripssonblog
beloved-ideas
craftland
Άποψη Τέχνης
Every day happy home
365 days of bliss
Kerasopites
Annoula's and Erato's mom
 Creations by me Eirini

Προοπτικές (Weekly Moodboard 31)

Τρεις εβδομάδες πέρασαν, σχεδόν ολόκληρος μήνας.

Πολλές ανατολές και πολλά ηλιοβασιλέματα.

Μέρες που έφεραν θλίψη, θυμό και πόνο. 

Έφεραν κι οργή....απίστευτη οργή!

Σκέφτομαι πολλές φορές πως η οργή είναι κακός σύμβουλος, αλλά δεν φημίζομαι για την ψυχραιμία μου.

Δεν είμαι κι ο Βούδας άλλωστε.

Είμαι άνθρωπος, έχω αισθήματα και δεν είναι πάντα ρόδινα σαν την αυγή.

Ειδικά αν αυτή αρχίζει και "χρυσίζει" τόσο, ώστε να καίει και να καταστρέφει ζωές επειδή έχουν αντίθετη άποψη, ή απλά άποψη, ή ακόμα ακόμα επειδή υπάρχουν!

Φάνηκαν όμως και προοπτικές σε προσωπικό επίπεδο που ξυπνούν πάλι την ελπίδα.

Μια πρόταση, μια αποδοχή και μια κάποια "λύση" ήταν αυτά που σημάδεψαν τις μέρες.

Οι ευκαιρίες που μας δίνονται είναι ανεκτίμητα δώρα.

Ανεκτίμητα δώρα όμως, είναι και οι στιγμές μας, όπου κι αν τις ζούμε.

Στον ίσκιο των πλατανιών, στο κύμα της θάλασσας ή στη γαλήνη της λίμνης.

Ακόμα και στο μπαλκόνι μας με συντροφιά τον αποσπερίτη.

Είναι δικές μας, ολοδικές μας και παίρνουν τη γεύση που τους δίνουμε.

Και η γεύση που τους δίνω εγώ είναι αυτή της χαράς.

Τι γεύση έχει η χαρά;

Ελάτε τώρα, αφού ξέρετε!

Τα φώτα ανάβουν να προλάβουν της νύχτας το μετέωρο

Έτσι και χτες, ο αποσπερίτης μας συντρόφευε, σε έναν ουρανό που άλλαζε σε όλα τα χρώματα του μπλε πριν γίνει μαύρος, κατάμαυρος.

Όπως πρόβαλε εκεί ψηλά μου ψιθύρισε ένα μυστικό.

Κι εγώ του τραγούδησα, αγαπημένο τραγούδι!

"....κι εσύ αποσπερίτη μου του δειλινού ταιριάζεις

άδολα είναι τα μάτια σου και μην τα κατεβάζεις..."

Η ιδέα των Weekly Moodboards ανήκει στην Lyriel από το Biscoto. 

Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι : 

 myStickland

mytripssonblog

beloved-ideas

craftland

Άποψη Τέχνης

Every day happy home    
365 days of bliss

Kerasopites

Annoula's and Erato's mom

 Creations by me Eirini 

Θαυμάσιες μέρες (Weekly Moodboard 30)

Tο σκηνικό αλλάζει. 

Το βλέπω στα σύννεφα.

Το μυρίζω στην ατμόσφαιρα.

Το αισθάνομαι σε εκείνο το αεράκι που έρχεται τις νύχτες ακάλεστο να με νανουρίσει.

Μπαίνει σαν κλέφτης από την μπαλκονόπορτα κάνοντας τις κουρτίνες να χορεύουν στο πέρασμά του.

Το καλοδέχομαι, αλλά μετά από λίγο αρχίζω να ψάχνω το σεντόνι μου.

Θυμώνει, αλλά δεν το δείχνει. 

Μένει όλη νύχτα να μου κάνει συντροφιά.

Πιάνω όλα τα σήματα που στέλνει η φύση.

Και στέλνει πολλά!

Γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα μέρα με τη μέρα.

Άλλοι θέλουν καλοκαίρι και άλλοι φθινόπωρο.

Κάποιοι νοσταλγούν ακόμα και το χειμώνα.

Εγώ λέω να μείνω μετέωρη ανάμεσα στο καλοκαίρι και το φθινόπωρο.

Να ζήσω αυτές τις θαυμάσιες μέρες που δεν έχουν ακόμα ταυτότητα. 

Ή πάλι, ίσως να έχουν τη δική τους, ολοδική τους, ξεχωριστή ταυτότητα.

Μέρες που κινούνται ανάμεσα στη νοσταλγία και την προσμονή.

Ούτε καλοκαίρι, ούτε φθινόπωρο, ούτε ζέστη, ούτε κρύο.

Ο ουρανός αρχίζει να ταξιδεύει και να με ταξιδεύει.

Προβάλλει πάνω του τα πιο μεγάλα όνειρά μου.

Κι εμένα, μου αρέσει να κοιτάζω ψηλά. Να ψάχνω στα σύννεφα κρυμμένους θησαυρούς.

Ο λυτρωτής του Jo Nesbo μπερδεύεται με τον ουρανό και περιμένει υπομονετικά να χορτάσω ουρανό, για να αφοσιωθώ μόνο σε αυτόν.

Με δυσκολία τραβάω τα μάτια μου από το κυνηγητό που άρχισε εκεί πάνω και γίνομαι θεατής  ενός άλλου κυνηγητού.

Η ιδέα των Weekly Moodboards ανήκει στην Lyriel από το Biscoto. 

Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι : 

 myStickland

mytripssonblog

beloved-ideas

craftland

Άποψη Τέχνης

Every day happy home    
365 days of bliss

Kerasopites

Annoula's and Erato's mom

 Creations by me Eirini

Βροχή τα δώρα, αλλά και μια ιδέα!! (Weekly Moodboard 29)

Ο Αύγουστος δεν ήρθε με άδεια χέρια. Έφερε μαζί του μια μπόρα που έκανε τις αποπνικτικές θερμοκρασίες των τελευταίων ημερών να υποχωρήσουν έστω για λίγο.

Και θυμάμαι πως και πέρυσι το ίδιο δώρο μας είχε κάνει!

Το μεθυστικό άρωμα του βρεγμένου χώματος, πλημμύρισε τα πάντα. Η βροχή τρελαμένη από έναν αέρα αναποφάσιστο, που όλο άλλαζε κατεύθυνση, τρύπωνε παντού.

Έκλεισα τα παράθυρα και άνοιξα την πόρτα.

Βγήκα έξω και άφησα τα σύννεφα να ρίξουν τη βροχή τους πάνω μου, να με δροσίσει και να με αποζημιώσει, για τις καυτές μέρες.

Το κρύο νερό με ξάφνιασε στην αρχή με την ορμή του, αλλά ήταν τόσο απολαυστικό, που του συγχώρησα αυτό το πρώτο ξάφνιασμα. Μπορεί, το πρώτο "μπάνιο" του Αυγούστου, να μην έγινε στη θάλασσα, αλλά θα μου μείνει αξέχαστο. Ένιωθα να κολυμπώ στον αέρα. Ή να πετώ στο νερό. Ήμουν και πουλί και γοργόνα. 

Εγώ, η βροχή, ο αέρας και το άρωμα του βρεγμένου χώματος, όλα ένα.

Και πίσω από το τζάμι κάποιοι να με δείχνουν και να γελάνε, αλλά δε θα το κάνω θέμα.

Αυτοί έχασαν!! 

Δεν θα μπορούσε να κλείσει καλύτερα μια μάλλον σκληρή εβδομάδα.

Χτες και σήμερα όμως, είχα κι άλλα δώρα.

Αυγουστιάτικα κι αυτά, αλλά με πολύ συγκεκριμένους αποστολείς.

Κατευθείαν από τον ονειρόκοσμο, ήρθε στα χέρια μου το υπέροχο καπέλο που βλέπετε στις φωτογραφίες και που θα μου κάνει καλή παρέα, μια και το λάτρεψα!

Λάτρεψα όμως και το καταπληκτικό βραχιόλι που μου έστειλε η Μαίρη!

Κορίτσια, σας ευχαριστώ πολύ, που με την καλή σας διάθεση και τα όμορφα δώρα σας, κάνατε τον Αύγουστο να ξεκινήσει με τόση ομορφιά!

Η ομορφιά όμως έχει πολλές όψεις. Κι όταν δημιουργείται από αγάπη, όλα μπορούν να συμβούν.

Μπορεί να δώσει ζωή σε λευκούς αποστειρωμένους τοίχους.

Η ιδέα που είχε η Αγριμιώ και μπορείτε να διαβάσετε εδώ, είναι απλή, αλλά τόσο σπουδαία.

Δε χρειάζεται πολλά για να υλοποιηθεί. Λίγο χρόνο, λίγη σκέψη και πολύ καλή διάθεση και αγάπη.

Με αυτά τα "υλικά" μπορούμε να φτιάξουμε μια κάρτα και να στείλουμε τη χαρά στην άλλη άκρη της γης!

Θα επανέλθω στο θέμα όταν θα έχω έτοιμη τη δική μου.

Σίγουρα θα έχει κάτι από το μπλε της θάλασσας και του ουρανού, το πράσινο της φύσης, το κίτρινο του ήλιου και το πορτοκαλί του μύλου που περιμένει τον αέρα για να γυρίσει.

Θα έχει χρώμα και θα έχει αγάπη.

Νομίζω πως αυτά είναι αρκετά για τώρα.

Η ιδέα των Weekly Moodboards ανήκει στην Lyriel από το Biscoto. 

Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι : 

 myStickland

mytripssonblog

beloved-ideas

craftland

Άποψη Τέχνης

Every day happy home    
365 days of bliss

Kerasopites

Annoula's and Erato's mom

 Creations by me Eirini

Φτεροκόπημα (Weekly Moodboard 28)

Θες να πετάξεις χωρίς περιορισμούς...να περάσεις μέσα από το βράχο.

Δε θες να φτερουγίσεις απλά, θες να απλώσεις τα φτερά σου, να γίνουν ένα τεράστιο άνοιγμα, να ανέβεις όσο πιο ψηλά γίνεται.

Ο Ιωνάθαν από πάνω σου κλείνει το μάτι.

Κι εσύ προσπαθείς να ξεφύγεις από τους περιορισμούς.

Το μόνο που καταφέρνεις είναι ένα μάταιο φτεροκόπημα 

Γύρω σου παράξενες ειδήσεις σε μια πατρίδα που γίνεται όλο και πιο παράξενη.

Σφυροκοπάνε το κεφάλι σου, μαζί με γεγονότα που έρχονται λες από άλλες εποχές. Σκοτεινές εποχές, έχουν ρίξει τη σκιά τους εδώ και καιρό στο σήμερα και παλεύουν να κατακτήσουν και το αύριο.

Τα συρματοπλέγματα γύρω σου πυκνώνουν. Υποτίθεται πως ζεις σε ειρηνική εποχή,

ο πόλεμος όμως μαίνεται γύρω σου.

Οι ψεύτες στα παράθυρα καταδικάζουν τη βία όποτε τους βολεύει. Όχι πάντα. Την καταδικάζουν μόνο όταν γίνονται φανταστικά θύματα.

Τη δικαιολογούν όταν τους συμφέρει. 

Παραλογισμός.

Και το φτεροκόπημα συνεχίζεται.

Το μόνο που καταφέρνεις είναι να μετράς τα φτερά που χάνονται και να θλίβεσαι γιατί κάθε φτερό που χάνεις, είναι μια ήττα.

Κι όσο εσύ συνεχίζεις το φτεροκόπημα, οι άλλοι κοιτάζουν τα ακριβά τους ρολόγια και τρέχουν να προλάβουν τις παραστάσεις σε ένα τεράστιο θέατρο σκιών.

Στην καρδιά του καλοκαιριού ένας αδυσώπητος χειμώνας σου στήνει καρτέρι.

Είναι η παγωνιά και ο φόβος που νιώθεις κάθε φορά που τους βλέπεις να παίρνουν το συμπονετικό ύφος. Η δήθεν συμπόνοια τους, που κρύβει μέσα της ειρωνεία, σκληρότητα και απαξίωση, σε συνθλίβει.

Αλλά συνεχίζεις τις προσπάθειες.

Ξέρεις πως είναι ζήτημα χρόνου να γίνει το άσκοπο φτεροκόπημα φτερούγισμα και μετά πέταγμα.

Και τότε θα γεμίσει ο ουρανός ελευθερία.

Η ιδέα των Weekly Moodboards ανήκει στην Lyriel από το Biscoto. 

Τα ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι : 

 myStickland

mytripssonblog

beloved-ideas

craftland

Άποψη Τέχνης

Every day happy home    
365 days of bliss

Kerasopites

Annoula's and Erato's mom

 Creations by me Eirini