Φαταούλες και Μακρυχέρηδες "Family Stories"

Φαταούλες και Μακρυχέρηδες

Οι γνωστές οικογένειες από χρόνια έχουν ενωθεί  σε σάρκα μία, που πάει να πει σε περιουσία μία, μπολιάζοντας τους κλώνους των οικογενειακών τους δέντρων, τους μοναχογόνους τους, την Αννούλα Φαταούλα και τον Πανούλη Μακρυχέρη με τα ιερά δεσμά του γάμου, που έγινε μετά δόξης και τιμής στον Άγιο Διονύση, μεγάλη η Χάρη του, προστάτη, και κατά κάποιο τρόπο χορηγό της μιας οικογενείας, που μαζί με τις μετάνοιες, βρήκε τρόπο να χώνει το χέρι και στο παγκάρι.

Εκτός απ' το χέρι, έπαιζε  και το μάτι τους καταλλήλως κι έτσι έφτασαν στα χέρια τους περιουσίες ολόκληρες που κακότροποι, σκατόψυχοι  γέροντες και γερόντισσες δεν ήθελαν, λένε, να φάνε οι κληρονόμοι τους κι ας τους είχαν φάει εκείνοι την ψυχή με τις ιδιοτροπίες τους, παρά ήθελαν, να τις αφήσουν στην εκκλησία για να συχωρεθεί η ψυχή τους.

Η ψυχή τους δε συχωρέθηκε ποτέ, μα ο Φαταούλας, αβγάταινε την περιουσία του μια χαρά με τη μηχανή που τους είχε στήσει. 

Το μυστήριο, τέλεσε ο Δεσπότης αυτοπροσώπως κι άφησε εποχή. Μαζεύτηκαν όλοι οι της "καλής κοονωνίας", να θαυμάσουν και να κουτσομπολέψουν κατά πως όφειλαν!

Στο γαμήλιο τραπέζι, τα ευτράπελα έγιναν σε στενούς κύκλους.

Χωρίστηκαν τα σόγια σε δυο στρατόπεδα και στο ένα, οι θείες της Αννούλας σταυροκοπιόνταν δήθεν για την τύχη βουνό της αχαμνής ανηψιάς, και  κάθε τρεις και λίγο δωσ' του κι αγριοκοίταζαν τις δικές τους τις θυγατέρες, τις αχαΐρευτες που έναν γαμπρό της προκοπής δεν αξιώθηκαν να τους φέρουν. 

Στο άλλο στρατόπεδο, το σόι του γαμπρού, πιο ψωροπερήφανο ετούτο, έδινε τόπο στην οργή, "μια γυναίκα του πέφτει ας είναι αυτή, που έχει τουλάχιστον πλούτη", παρηγοριόνταν.

Κάποτε τέλεψε η γαμήλια ζωοπανήγυρις  και το ζευγάρι πήρε να περπατάει στο στρωμένο με λεφτά δρόμο του, να ζει τη στρωμένη με λίρες ζωή του, με πάντα στρωμένο το τραπέζι, και τα πολυτελή αμάξια ήδη στρωμένα, αραδιασμένα στο γκαράζ της στρωμένης με μπορδοροδοκόκκινα χαλιά, μεζονέτας του. Όλα τούτα τα στρωμένα, προίκα της "μιας γυναίκας του πέφτει, ας είναι αυτή".

Το πως αποκτήθηκε όλη αυτή η αμύθητη περιουσία ήταν κοινό μυστικό, αλλά κανείς δε μιλούσε γι' αυτό, ειδικά η Αννούλα.

Τι να πεις και τι να μολογήσεις όταν στο σόι σου μαυραγορίτες και δοσίλογοι ρούφηξαν το αίμα του κοσμάκη και αργότερα ο αγαπητός σου πατέρας τα 'κανε πλακάκια με τους συνταγματάρχες κι έπαιρνε όλα τα έργα της επικράτειας ανεβάζοντας κάθε χρόνο και μια πολυκατοικία δική του;

Μπουκώνεσαι με όσα σου σερβίρουν, το βουλώνεις και το παίζεις αθώα περιστερά μαζεύοντας ράμματα για τη γούνα των Μακρυχέρηδων, μην τυχόν ξημερώσει η αποφράδα που ο Πανούλης θα βαρεθεί να ξερογλύφει τα "στρωμένα" και θελήσει να βγει από πάνω.

Οικογένεια πολιτικών η δική του, πάππου προς πάππου, τίμησαν δεόντως το όνομά τους, απλώνοντας τα μακριά χέρια τους όπου μπορούσαν να τα απλώσουν.

Και τούτα χώρια που ήταν μακριά από γεννησιμιού τους, απλώνονταν και μακριά. Εξπέρ είχαν γίνει οι Μακρυχέρηδες στο συγκεκριμένο σπορ.

Πολιτικός και ο Πανούλης, σόι πάει το βασίλειο και κοίτα να δεις που υποτίθεται ότι η βασιλεία στην Ελλάδα είχε ψοφολογήσει.

Μη ρωτήσεις πως συναντήθηκαν ετούτοι οι γόνοι, γιατί καλά καλά ούτε αυτοί κατάλαβαν.

Μακρυχέρηδες οι πολιτικοί, μα και σκορποχέρηδες μεγάλοι, είχαν άμεση ανάγκη από χρήμα. " Τι νομίζεις την κόρη του κλέφτη του Αναστάση θα λιμπίζονταν ο κανακάρης μας, κοτζάμ παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά;", παραβλέποντας με μεγάλη ευκολία πως και οι ίδιοι κλέφτες και λωποδύτες υπήρξαν πάππου προς πάππου.

Εννοείται πως το κοτζάμ παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά, προωθήθηκε εγκαίρως σε έδρα καλή στην επαρχία με το που έσκασε από το αυγό. Είχε ήδη σπείρει ένα εξώγαμο που έγινε βούκινο παντού και γύρευε πόσα άλλα που αποσιωπήθηκαν με το κατάλληλο αντίτιμο.

Κι απέ, ξεκίνησαν  η Αννούλα και ο Πανούλης να ξεφουρνίζουν τους δικούς τους γόνους, τους επίσημους απογόνους και διαδόχους.

Σαν τις βασιλικές οικογένειες που γεννοβολάνε αράδα, μην τυχόν και λείψει ο σπόρος από τον ντουνιά, έτσι και τούτοι αράδιασαν πέντε μυξιάρικα κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσή τους, που σαν μεγάλωναν θα τα περίμενε έτοιμη στρωμένη καριέρα στην πολιτική, έτοιμα στρωμένα λεφτά, κοντολογίς μιαν έτοιμη καλοστρωμένη ζωή!

Γιατί έτσι είναι γραμμένα τούτα μάτια μου...οι Φαταούλες και οι Μακρυχέρηδες να διαφεντεύουν συνεχώς τον τόπο. 

Οι οικογένειες Φαταούλα και Μακρυχέρη παρατάχθηκαν δεξιά του πατρός στο (Η ζωή είναι ωραία) και το δρώμενο Family Stories

* Στη φωτογραφία είχα δώσει κάποτε τον τίτλο "Άβυσσος"...

Οι ανόητες αγάπες, ανόητα καίγονται

Κάπου κάπως κάποτε, έλαβε χώρα μια συζήτηση. Δεν ξέρω τι πυροδότησε την έκρηξη που ακολούθησε, δε θυμάμαι καν εκείνη την αρχική ψιλοκουβέντα μεταξύ δυο σχεδόν αγνώστων προσώπων που μετατράπηκε σε ξεγύμνωμα ψυχής.

Ίσως κάποια λέξη να λειτούργησε ως πυροκροτητής, ίσως και να ήταν απλά η στιγμή.

Δούλευα θυμάμαι σε ένα κατάστημα. Όχι σε ένα από αυτά τα πολυκαταστήματα που ο πελάτης είναι απλά πορτοφόλι που περπατάει, όσο κι αν πασχίζουν  οι διαφημιστές να πείσουν για το αντίθετο. Σε ένα πολύ μικρότερο, όπου η προσωπική επαφή με τον πελάτη ήταν δεδομένη. Όπως δεδομένη ήταν και η ευγένεια. Πέρα από δεδομένη όμως, ήταν πολλές φορές κι ευχάριστη. Γνώριζες κόσμο που άλλοτε συμπαθούσες και άλλοτε όχι, μα κρατούσες τη γνώμη σου για τον εαυτό σου και μόνο, και κάποιες φορές, καθόλου σπάνιες, καινούριες φιλίες γεννιόνταν.

Η πελάτισσα που μπήκε εκείνη τη μέρα στο κατάστημα, έρχονταν μια στο τόσο και οι κουβέντες που ανταλλάζαμε στο ταμείο συνήθως, ήταν "μετεωρολογικού" περιεχομένου.

Ώσπου μια μέρα όλα άλλαξαν.

Μπήκε μέσα μάλλον φορτισμένη. 

Έκανε τα ψώνια της ως συνήθως, μα οι τυπικές κουβέντες στο ταμείο, μετατράπηκαν γρήγορα σε κάτι άλλο. Έτυχε να μην είναι κι άλλος πελάτης εκεί, οπότε όλα συνηγόρησαν σε ό, τι ήταν γραπτό να ακολουθήσει.

Την άκουγα για ώρα αποσβολωμένη να μονολογεί. Η αίσθηση που είχα, πως δεν απευθύνονταν σε μένα, παρά στον εαυτό της, ήταν ισχυρή. Κι όμως ήθελε κάπου να τα πει. Κι εγώ βρέθηκα κάπως, τυχαία σχεδόν, στο κάπου της, εκείνη ακριβώς τη στιγμή που την έπνιγαν. 

Ένας μονόλογος μπερδεμένος και μονότονος στην αρχή, θύμιζε έντονα τις σταγόνες μιας σιγανής βροχής που πέφτει πάνω σε τσίγκο. Η βροχή απαλή, μα ο θόρυβος τεράστιος. Γρήγορα η βροχή δυνάμωσε, τα λόγια έγιναν χαλάζι κι ο θόρυβος εκκωφαντικός. 

Μια επίθεση άρχιζε, αλλά στόχος ήταν ο εαυτός της και μόνο.

Όταν το χαλάζι σταμάτησε και κόπασε η καταιγίδα έμειναν γύρω μας να αιωρούνται τα φαντάσματα των λόγων της και της ζωής της. Και ξαφνικά, φάνηκε να μετανιώνει που τα είπε όλα!

Ήταν ξεκάθαρο πως ήθελε να τα πάρει πίσω.

Εγώ δεν ήξερα τι να πω, εκείνη δεν προσπάθησε καν να με κοιτάξει στα μάτια. Ξαφνικά μου φάνηκε απίστευτα ντροπιασμένη. Ναι, ήταν ξεκάθαρη ντροπή αυτό που ένιωσε στο τέλος. Δεν τη χωρούσε ο τόπος.

Δυο τυπικές κουβέντες ανταλλάχτηκαν για την τιμή των όπλων, μια δική μου προσπάθεια να την κάνω να νιώσει άνετα πήγε στο βρόντο και οι δρόμοι μας δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ. Ούτε καν τυχαία!

Ωραίος τρόπος να χάνεις πελάτες. Τους αφήνεις να λένε όσα κανείς άλλος δεν ξέρει!

Κάπου, κάπως, κάποτε. Το μέρος δεν έχει σημασία. Το πως ξεκίνησαν όλα, ακόμα μου διαφεύγει. Κι έχουν περάσει χρόνια από τότε!

Ίσως απλά να ένιωσε άνετα επειδή οι σχέσεις μας ήταν τυπικές. Ήμουν ένα πρόσωπο που δεν εμπλέκονταν στη ζωή της με κανένα δυνατό τρόπο. Μια "γνωριμία" που συντηρούνταν από μια ας πούμε επαγγελματική συνιστώσα, που κι αυτή κάηκε μετά την "εξομολόγηση". Βλέπετε μετά ήξερα όσα δεν έπρεπε να ξέρω. Μου είχε ανοίξει την ψυχή της κι αυτό δεν έγινε χωρίς κόστος. Δε θα ένιωθε ποτέ ξανά άνετα με κάποια που ήξερε για τη ζωή της όσα δεν ήθελε να μάθει κανένας.

Από τότε σκέφτομαι καμιά φορά όλες αυτούς τους βαπτισμένους μεγάλους έρωτες, όλες εκείνες τις πραγματικά ανόητες "αγάπες" που δεν είναι τίποτα άλλο από μασκαράδες σε έναν ιδιότυπο αποκριάτικο χορό που διοργανώνεται προς τιμήν της προσωπικής ανασφάλεια και μιας κούφιας επιβεβαίωσης.

Σκέφτομαι πόσο εύκολα καταστρέφονται οικογένειες και ζωές, επειδή κάποιοι νόμισαν πως αγάπησαν.

Ούτε δυο χρόνια δεν είχε εκείνη με τον καινούριο σύζυγο που γνώρισε κι ερωτεύτηκε όταν ο σύζυγος νούμερο ένα ήταν ακόμα στο προσκήνιο, κι ο έρωτας που νόμιζε πως ένιωθε ξεφούσκωσε σαν αποτυχημένο κέικ. 
Εμ, είναι δύσκολη η καλογερική. Ειδικά όταν δεν έχει την πίστη για στήριγμα.

Στο μυαλό της ο πρώτος σύζυγος είχε πάρει πλέον διαστάσεις μυθικές. Ήταν ο τέλειος. Αυτά μου εξιστορούσε εκείνη τη μέρα. Πόσο χαζή ήταν που κατέστρεψε ό, τι καλύτερο της είχε τύχει, για να ακολουθήσει έναν  περίπου "έρωτα".

Πόσο καλός πατέρας ήταν ο πρώτος για τα παιδιά που είχαν και πόσο αδιάφορος ετούτος όχι μόνο για τα δικά της παιδιά, αλλά και για τη μόλις λίγων μηνών κόρη τους.

Στιγμές στιγμές με κοιτούσε σα να ήθελε να της πω πως όλα θα αλλάξουν. Ή πως τίποτα δε συνέβη τελικά και όταν πάρει τα ψώνια της και φύγει από το κατάστημα θα επιτρέψει στο πρώτο της σπιτικό, στον πρώτο της άντρα, στον πρώτο της έρωτα.

Δε βρήκα τίποτα να της αποκριθώ.

Σε κάποια πράγματα είμαι απόλυτη. Αν μιλούσα θα έκανα τα πράγματα χειρότερα. 

Πώς να της έλεγα πως πιστεύω ακράδαντα πως οι "έρωτες" που δήθεν γεννιούνται εν μέσω άλλων είναι καταδικασμένοι να αποτύχουν;

Μα, μπορεί να μου πείτε, μπορεί να μην ήταν πια ερωτευμένη, να την παραμελούσε ο άντρας της, να μην ήταν σωστός και χίλιες δυο άλλες δικαιολογίες. 

Και πάλι απόλυτα θα απαντήσω. 

Όποιος δεν είναι ευχαριστημένος φεύγει. Δεν κρατάει ομήρους ούτε τον εαυτό του και πολύ περισσότερο τον άλλον, σε μια σχέση που δεν τραβάει, σε έναν γάμο που βάλθηκε έτσι κι αλλιώς να τινάξει στον αέρα με τον πρώτο τυχόντα.

Και πώς να της έλεγα, πως κάποιος που δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να μπει ανάμεσα σε ένα ζευγάρι, και κυρίως ανάμεσα σε μια οικογένεια, δεν είναι ακριβώς ο τύπος που επιλέγει κάποιος για να ξαναφτιάξει οικογένεια;

Κι αυτό φυσικά λειτουργεί τέλεια κι αντίστροφα!

Ω ναι, ευτυχώς δε μίλησα τελικά!

Έτσι κι αλλιώς η καταιγίδα είχε ήδη αφήσει πίσω της θύματα.

Και η πραγματική καταιγίδα, είχε ξεσπάσει λίγα χρόνια πριν!

Την καταιγίδα, την ξαναθυμήθηκα για χάρη της Αριστέας (Η ζωή είναι ωραία) και το δρώμενο Family Stories

Οικογένεια Λεντιβουλαριίδες ή αλλιώς.."Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;"...

...ή αλλιώς φέξε μου και γλίστρησα!

Ψάχνοντας να βρω πως λέγονται τα διάφορα φυτά που φωτογραφίζω, κατέβασα από το ψηλότερο ράφι μια ξεχασμένη εγκυκλοπαίδεια φυτών. Την ξεσκόνισα ωραία ωραία και την άνοιξα.

Το κακό είναι πως για να  βρεις το όνομα, πρέπει να ξέρεις το όνομα(;), ή έστω σε ποια οικογένεια ανήκει το κάθε φυτό.

Θα μπορούσα βέβαια να περάσω κι αμέτρητες ώρες ξεφυλλίζοντάς την, σαν το μάρτυρα που αναζητά τον ένοχο ανάμεσα σε χιλιάδες φωτογραφίες υπόπτων, αλλά κι αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι.

Η ποιότητα των φωτογραφιών δεν είναι καλή και η χαρά μου ναυάγησε όταν αναγνώρισα ένα από τα λουλούδια μου και είδα πως αυτό φύεται μόνο (;) στον Αμαζόνιο.

Ως γνωστόν δε ζω στον Αμαζόνιο, κι ευτυχώς Παναγία μου, γιατί με τα ανακόντα δεν θα τα πήγαινα καθόλου καλά, οπότε εγκατέλειψα αυτή τη μέθοδο και προσπάθησα να αναγνωρίσω τα ονόματα.

Και καλά η οικογένεια να είναι γνωστή, να την έχει πάρει το αυτί σου, να έχει βγει μια φορά στα κανάλια βρε αδερφέ.

Ας πάρουμε την οικογένεια Πασιφλωρίδες. Φυσικά δεν την ξέρεις πάππου προς πάππου, αλλά ξέρεις καλά εκείνη τη μικρή τσαχπίνα που το παίζει χαμηλοβλεπούσα, αλλά αναρριχάται όλο και ψηλότερα όταν δεν τη βλέπεις.

Αυτή τη ρολογιά ή λουλούδι του πάθους ή πασιφλώρα.

Μια ζωή στα μαχαίρια που λέτε, αυτή η οικογένεια με την οικογένεια των Ελαιίδων (που δε θα σου πάει το μυαλό ποια είναι).

Εκείνο το ατίθασο το γιασεμί κάνει όλη τη ζημιά. Πάει το άμυαλο συνεχώς και μπλέκεται στα πόδια της πασιφλώρας και τη φλομώνει αρώματα.

Του Κουτρούλη ο γάμος γίνεται!

Η πασιφλώρα θυμώνει με το θράσος του και απλώνει τα κλαδιά της όλο και πιο μακριά για να διώξει το ακόλαστο γιασεμί. 

Η πέργκολα δεινοπαθεί με αυτούς τους δυο. Από καιρό ονειρεύεται μια βουκαμβίλια στη θέση τους.

Δεν ξέρει από που κρατάει η σκούφια της και αν είναι καλής οικογενείας, αλλά τη θεωρεί καθωσπρέπει και σοβαρή.

Άλλη οικογένεια που δε χρειάζεται πολλές συστάσεις, είναι αυτή των Πευκίδων. 

Τη συναντάς συχνά και στον ίσκιο της έχεις κάνει και δυο πικ νικ.

Από μεγάλο τζάκι επίσης η πασίγνωστη οικογένεια των Ορχιδίδων. 

Όλο και κάποια θυγατέρα τους θα έχεις συναντήσει να κάνει το μοντέλο στα καλύτερα ανθοπωλεία.

Επειδή όμως δε θέλω να πάρω πτυχίο στη βοτανολογία, αλλά να απολαμβάνω την ομορφιά, κλείνω την εγκυκλοπαίδεια, ανοίγω τα μάτια μου και πιάνω τα "χωρίς οικογένεια".

Τι κι αν τα ρώτησα ξανά και ξανά "τίνος είσαι εσύ;", αυτά δεν απάντησαν. Δεν πειράζει. Μπορεί να μην ξέρω όλο το γενεαλογικό τους δέντρο, ξέρω όμως όλα όσα μου χρειάζονται.

Ξέρω ας πούμε πως σε λίγο καιρό αυτή η οικογένεια των βάτων θα αφήσει τους γάμους τα πανηγύρια και τους στολισμούς, θα σοβαρευτεί και θα αρχίσει να γεννοβολάει.

Δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες (σα να ξέφυγα λίγο) βατόμουρα θα γεμίσουν τα κλαδιά της και όποιος δε φοβάται τα αγκάθια θα φάει καλά!

Να και η οικογένεια της μαργαρίτας που καμαρώνει επειδή λέει, είναι η μεγαλύτερη. Δε λέει φυσικά πως είναι και η πιο κοινή, ούτε πόσο μαρτυριάρα είναι!

Λίγο να τη μαδήσεις τα λέει όλα η αθεόφοβη!

Το παρακάτω αγκάθι είναι η αγαπημένη οικογένεια των γαϊδουριών.

Λατρεύουν να το τρώνε και γι΄αυτό μέχρι τώρα κανένα γαϊδούρι δεν αρρώστησε ποτέ από το συκώτι του.

Καλού κακού, αν πίνετε πολύ, ας γίνει και δική σας αγαπημένη οικογένεια γιατί αποτοξινώνει και κάνει καλό στο συκώτι.

Είναι σοφά τα γαϊδούρια!

Δε θα σταθώ πολύ στην επόμενη οικογένεια, όσο κι αν την αγαπάω σαν παιχνιδιάρα που είναι, γιατί έχει πολύ κακή φήμη και δεν αργεί τη σήμερον ημέρα να σου βγει το όνομα.

Πλησίασε να σου το πω στο αυτί.

"Είναι όλοι τους κλέφτες. Θα μπορούσαν να είναι και πολιτικοί!"

Σεσημασμένη είναι και η οικογένεια της παπαρούνας που κυκλοφορεί ανάμεσα στα άλλα φυτά κατακόκκινη από την ντροπή της.

Πολλές φήμες κυκλοφορούν, που η ίδια η παπαρούνα αρνείται και οι ειδικοί τις ψάχνουν, ή κάνουν πως τις ψάχνουν (όλοι χρειάζονται μια δικαιολογία).

Α..να μην ξεχάσω..η παρακάτω οικογένεια (και συγγένεια να μην είχαν, συμπεθέρεψαν με το ζόρι) στολίζει όμορφα το βάζο μου.

Τελευταία, καταϊδρωμένη και καταφρονεμένη ακολουθεί η οικογένεια των "βρακιών".

Δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν ήμασταν παιδιά, αυτά τα λέγαμε "βρακιά της χελώνας".

Μεγάλωσα κι ακόμα έτσι τα λέω.

Ποτέ δεν κατάλαβα βέβαια γιατί η χελώνα απλώνει τα βρακιά της εδώ κι εκεί και κυκλοφορεί ξεβράκωτη...ντροπής πράματα είναι αυτά, αλλά άμα θέλει αυτή να παίρνει αέρα, εμένα μου περισσεύει.

Οι παραπάνω οικογένειες, βγήκαν από το χρονοντούλαπο, φόρεσαν τα καλά τους κι έσκασαν πάλι μύτη μυρίζοντας ναφθαλίνη.

Το αρχικό κείμενο είναι το ίδιο, (ούτε τα λάθη μου δε διόρθωσα), απλά μεγάλωσα τα γράμματα και κάποιες φωτογραφίες για να παρουσιαστούν ευπρεπώς και κατά πως τους πρέπει στο δρώμενο Family Stories γιατί η (Η ζωή είναι ωραία) και με λουλούδια ακόμα ωραιότερη!