Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βραβείο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βραβείο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 6 Μαΐου 2018

Λίγες μαργαρίτες για ένα βραβείο (Versatile Award)


Αν αναρωτιέστε τι σχέση έχουν οι μαργαρίτες με το βραβείο και γιατί το έκρυψα ανάμεσά τους, μπορώ να σας το εξηγήσω!
Οι μαργαρίτες, θα μπορούσαν να γίνουν ένα ωραίο μπουκέτο, για την ακρίβεια 7 ωραιότατα μπουκέτα, για να δοθούν μαζί με τις ευχαριστίες μου ως δώρο σε εκείνους που με τίμησαν με το Versatile Award:

Στην Μαίρη από το blog "Γήινη ματιά"
Στον Γιώργο από το blog "My little stories"
Στη Μαρίνα από το blog "to e- periodiko mas"
Στην Pippi από το blog "Οξεία Γλωσσοπάθεια"
Στην Αναστασία από το blog "Μολύβι και χαρτί"
Στην Αλεξάνδρα από το blog  "a button on the moon"
Στη Χριστίνα από το blog "butterfly`s world"

Μαίρη, Γιώργο, Μαρίνα, Pippi, Αναστασία, Αλεξάνδρα και Χριστίνα σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!


Το βραβείο όμως, ου γαρ έρχεται μόνον!  
Έρχεται με κανόνες και παρόλο που θα παραβιάσω κατάφωρα τον έναν, (εκείνον που λέει ότι πρέπει να το δώσω με τη σειρά μου σε άλλα blogs, αφού τώρα πια που το παραλαμβάνω κι επίσημα, έχει ήδη κάνει παραπάνω από έναν κύκλο), θα ακολουθήσω όσο πιο πιστά μπορώ τον άλλο και θα προσπαθήσω να πω 7 πράγματα για μένα.
Λοιπόν, έχουμε και λέμε...

1. Με λένε Μαρία και είμαι καλά.
Λατρεύω τα παιδιά μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μου, αγαπώ τα βιβλία και τη φωτογραφία και όχι μόνο. 
Δε λέω όχι στα ταξίδια, ή στον κινηματογράφο και αν μπορούσα θα πήγαινα συχνότερα και στο θέατρο.

2. Πολλά θα μπορούσα να κάνω αν μπορούσα, όπως το να αγοράσω την τέλεια φωτογραφική μηχανή, ή να κάνω το γύρο του κόσμου!
Επειδή όμως δεν μπορούμε να κάνουμε πάντα αυτό που επιθυμούμε, ή νομίζουμε ότι επιθυμούμε, φροντίζω να νιώθω και να περνάω καλά με αυτά που έχω και με όσα μπορώ να κάνω!
Μπορεί π.χ. να μην αξιώθηκα ακόμα να αποκτήσω την τέλεια μηχανή, αλλά ευγνωμονώ την παλιά μου, την καλή μου Kodak που εδώ και 12 χρόνια με βγάζει ασπροπρόσωπη.
Και μπορεί να μην έχω ξεκινήσει ακόμα το γύρο του κόσμου ως άλλος Φιλέας Φογκ, αλλά κάθε μικρή, ή μεγαλύτερη απόδραση, (ακόμα και μια κοντινή βόλτα στην εξοχή) την αντιμετωπίζω με σεβασμό και τη χαίρομαι στο έπακρο!
Αυτό πιστεύω είναι το μυστικό για μια όσο γίνεται πιο ευτυχισμένη ζωή. 
Να μην υποτιμάμε δηλαδή το ταξίδι  που μας δίνεται (και κυριολεκτικά και μεταφορικά), αλλά να το χαιρόμαστε, ενώ ταυτόχρονα δε βλάπτει καθόλου, ίσα ίσα, να ονειρευόμαστε κι εκείνο το μεγαλύτερο. 
Κι αν εκείνο δεν έρθει ποτέ, αν μόνο στα σχέδια μείνει, εμείς τουλάχιστον θα έχουμε ζήσει! 
Και θα έχουμε ζήσει καλά!
Δεν ξέρω αν φταίει και λίγο η Πολυάννα των παιδικών μου χρόνων για αυτό που είμαι, αλλά κατά βάθος ξέρω πως άνετα θα μπορούσα, από τότε ακόμα, να της κάνω ταχύρυθμα μαθήματα ώστε να τελειοποιήσει κι εκείνη το περίφημο παιχνίδι της χαράς !

3. Έγραψα παραπάνω ότι αγαπώ τα βιβλία και τα ταξίδια.
Δεν έγραψα όμως για τα άπειρα, διαφορετικά, μαγευτικά και συναρπαστικά ταξίδια που έκανα με τα βιβλία!
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τα βιβλία μου έδιναν πάντα μεγάλη  χαρά, ήταν μια σπουδαία διασκέδαση, γίνονταν παρηγοριά όταν τη χρειαζόμουν, μα και η παρέα που ήταν δίπλα μου ανά πάσα στιγμή.
Δεν υπήρξε μέρα  (όσο φορτωμένη κι αν ήταν), που να μην άνοιξα ένα βιβλίο έστω και λίγο πριν κοιμηθώ, κι ας ήταν να με πάρει ο ύπνος στην πρώτη πρόταση, που λέει ο λόγος.

4. Οι παλιοί φίλοι ξέρετε ήδη τον Μπρίκι!
Οι καινούριοι, ίσως έχετε προσέξει πως εκτός απ' την αφεντιά μου εδώ μέσα βολοδέρνει ένας σκύλος και πότε πότε γράφει κι αυτός, οπότε αν μπαίνοντας ακούσετε γαβγίσματα μην ανησυχήσετε! 
Είναι ο υπέροχος Μπρίκι και είναι πολύ φιλικός!
(Και ναι, Μπρίκι σε αγαπάω κι εσένα πάρα πολύ!)

5. Αγαπάω και το blog μου, που είναι πάνω από 7 χρονών κι ελπίζω μια μέρα να το καμαρώσω όπως επιθυμώ!

6. Γενικά είμαι ήρεμος άνθρωπος, αλλά κανείς δε θέλει να με δει αγριεμένη!

7. Δε συγχωρώ πάντως ποτέ την "εκ προμελέτης κακία" και αν μου "τη φέρει" κάποιος, αυτόματα παύει να υπάρχει και διαγράφεται με συνοπτικές διαδικασίες από το σύμπαν μου, το οποίο φροντίζω να διατηρώ απόλυτα καθαρό από παντός είδους υποκριτικά, ανώμαλα και τοξικά ανθρωπάκια!
Η ζωή είναι πολύ μικρή για να ασχολούμαστε με τους "μικρούς".

Για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ πολύ!




Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2015

Οι αυθεντικοί

Μαρία: Μπρίκι, έλα έχουμε δουλειά!
Μπρίκι: Πάλι δουλειά; Χμ..και τι δίνεις;
Τι; Μόνο ένα κόκαλο; 


Η Κατερίνα από το positive-thinking-greece έφτιαξε και χάρισε ένα αυθεντικό βραβείο!
Το παραλάβαμε ο Μπρίκι κι εγώ, με μεγάλη μας χαρά κι ευχαριστούμε πολύ την Κατερίνα!
Απαντήσαμε φυσικά και στις ερωτήσεις της!


Αν σου έλεγαν πως για μια ημέρα μπορείς να κάνεις τα πάντα ελεύθερα και δωρεάν, τι θα επέλεγες;

Μαρία: Ταξίδια θα επέλεγα, αλλά σε μια μέρα μέσα μια εκδρομή θα προλάβαινα μόνο, οπότε θα φρόντιζα να προμηθευτώ όσα περισσότερα βιβλία μπορώ για να ταξιδεύω συνέχεια διαβάζοντας!

Μπρίκι: Θα προμηθευόμουν κόκαλα. Όλα τα κόκαλα του πλανήτη! 


Τι σ'ενοχλεί περισσότερο στα social media;

Μαρία: Τίποτα δε με ενοχλεί. Δε δίνω παραπάνω σημασία από όση χρειάζεται, για να βρω κάτι ενοχλητικό. Ως γνωστόν όποιος ψάχνει βρίσκει κι εγώ δεν ψάχνω, (αλλά ούτε και ψάχνομαι γενικώς) στα social media παραπάνω από όσο είναι απαραίτητο να πω, κανονικό να πω, τίποτα δε θα πω, μια και νομίζω πως καταλάβατε!

Μπρίκι: Με ενοχλεί που δεν ξέρω τι είναι αυτά τα social media και υποψιάζομαι πως πάλι στην απ' έξω με έχετε κάποιοι. 
Ακούς εσύ η από πάνω μου?


Αν ήσουν υπουργός παιδείας, τι μεταρρυθμίσεις θα εφάρμοζες;

Μαρία: Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω;
Από την ύλη, που αγκομαχούν δάσκαλοι και παιδιά να βγάλουν μέσα σε μια χρονιά ξεπετώντας την και μη μαθαίνοντας ουσιαστικά πράγματα, από τα βιβλία που αγκομαχούν μόνο τα παιδιά να κουβαλούν από και προς το σχολείο, από τα κτίρια, από τους περισσότερους εκπαιδευτικούς; Από που; Τελειωμό δεν έχει!

Μπρίκι: Θα έβαζα όλα τα σχολεία να υιοθετήσουν σκυλιά.


Μοιράσου μαζί μας μία ξεχωριστή σου εμπειρία.

Μαρία: Θα πω η γνωριμία μου με τον Μπρίκι κι ας το πάρει πάνω του. (Πρέπει συνεχώς να τον καλοπιάνω!)

Μπρίκι: Κάθε μου εμπειρία είναι ξεχωριστή!

Ένα αγαπημένο σου απόφθεγμα.

Μαρία: Λέω συνεχώς "τα πάντα ρει" του Ηράκλειτου, οπότε μάλλον είναι αγαπημένο μου!
Μπρίκι: When life gives you lemons make lemonade! Έχω κάνει κι ολόκληρη ανάρτηση εδώ!

Το ταξίδι των ονείρων σου;

Μαρία: Να γυρίσω όλο τον κόσμο και όχι σε ογδόντα μέρες μόνο!

Μπρίκι: Να φτάσω εκεί που τελειώνει ο κόσμος, να μέχρι εκείνο το βουνό!


Αν γυρνούσε ο χρόνος πίσω, ποια στιγμή θα ξαναζούσες;

Μαρία: Μια στιγμή; Μόνο μια? Χμμ...δεν μπορώ να διαλέξω μόνο μία!

Μπρίκι: Τη στιγμή που άνοιξα τα φτερά μου και κολύμπησα. Ναι, το ξέρω πως είμαι σκύλος και δεν έχω φτερά και γνωρίζω επίσης πως και φτερά να είχα θα μου ήταν άχρηστα στο κολύμπι, αλλά κάτι έπρεπε να γράψω. Και είχα γράψει εδώ!

Γράψε μας ποιο τραγούδι δεν βαριέσαι να ακούς όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει.

Μαρία: Losing my religion (R.E.M)


Μπρίκι: Ε καλά τώρα! Lemon tree (Fools Garden)!!



Μία σύντομη ευχή-μήνυμα σε κάποιον που αισθάνεται μόνος και έχει απογοητευτεί από όλα.

Μαρία: Ευχή θα δώσω, το μήνυμα θα το πάρει από τη ζωή την ίδια!
Η ευχή μου είναι να σταματήσει να νιώθει μόνος,γιατί το πιθανότερο είναι πως δεν είναι!

Μπρίκι: Μα τι άλλο; Αν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φτιάξε λεμονάδα, λέμε! Μην το βάζεις κάτω!

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2015

Ένα, δύο, τρία...ακούγομαι;


Δεν κάνω τεστ, απλά σας λέω με τρόπο κι απ' έξω απ' έξω πόσα βραβεία πήρα!
Τα οποία βραβεία έπεφταν βροχή κι εγώ κρατούσα ομπρέλα!
Η αλήθεια είναι πως έλειπα, αλλά κάποιοι με θυμήθηκαν!
Η πεταλούδα που μας κοιτάζει καμιά σχέση δεν έχει με το θέμα, πέταξε ως εδώ αυτοβούλως κι έμεινε να κοιτάει! 
Αγνοείστε την!

Ο Giannis Pit που αν είστε σινεφίλ δεν υπάρχει περίπτωση να μη γνωρίζετε την καταπληκτική δουλειά που κάνει στο blog του cinefil-net.blogspot.gr, μου έδωσε το πρώτο μαζί με 10 ερωτήσεις που θα απαντήσω ευθύς αμέσως!
Γιάννη μου σε ευχαριστώ πολύ πολύ!

1. ΤΙ ΣΕ ΩΘΗΣΕ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΟ BLOGGING;

(Η απάντηση έτοιμη από παλιότερη βράβευση και το μόνο που άλλαξε από τότε, είναι πως πια δεν είμαι άνεργη!)
Εγώ τα blogs δεν τα ήξερα!!
Να ψηφίσω ήρθα κι έπεσα πάνω σε ένα.
Χμμ…εντάξει δεν έγινε έτσι ακριβώς..ούτε να ψηφίσω ήρθα, απλά έτυχε να γίνονται εκλογές τη μέρα που ήρθα.
Μια φορά κι ένα καιρό λοιπόν, είχα δουλειά. Δούλευα πολύ. Ο υπολογιστής, μου χρησίμευε μόνο για τη δουλειά όταν ήμουν στη δουλειά και για χάζεμα, όταν ήμουν σπίτι και είχα χρόνο.
Το τι μπαρούφες έχω διαβάσει στο ίντερνετ δε λέγεται, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα!
Αυτά τα blogs τα γνώρισα που λέτε ένα απόγευμα στην Αγγλία και όχι δεν ήρθαν να μου συστηθούν. 
Απλά βρισκόμουν εκεί κι ετοιμαζόμουν για το ταξίδι της επιστροφής, όταν ήρθε ένα μήνυμα στο κινητό μου.
Μια αγαπημένη, ταλαντούχα φίλη, που κάποια στιγμή θα της κάνω το σούπερ αφιέρωμα (αν μου το επιτρέψει), είχε στείλει ένα απλό...
«Μπες εκεί, να δεις…εγώ είμαι»!...ή κάπως έτσι...πού να θυμάμαι κι εγώ ακριβώς, ύστερα από τόσα χρόνια;
Της απάντησα πως θα έμπαινα αμέσως μόλις έφτανα σπίτι. Απλά έπρεπε να πάω στο σταθμό, να πάρω το τρένο για το αεροδρόμιο, να πετάξω για Αθήνα, να συνεχίσω για Κηφισό και να πάρω το λεωφορείο για την πόλη μου.
Σε λίγες ώρες, ούτε 12 δηλαδή, θα έρθω, της είπα!
Το ταξίδι ολοκληρώθηκε με επιτυχία, αν και με μια μικρή καθυστέρηση στον Κηφισό (οι εκλογές που λέγαμε) και τρόμαξα να βρω θέση.
Αλλά, μήπως έμεινα σπίτι όταν γύρισα;
Έτσι ξενυχτισμένη και ταλαιπωρημένη δεν μπορούσα να πω όχι στην πρόταση που είχα για μια μέρα στην παραλία.
Κάπου εκεί λοιπόν, ανοίγοντας βαλίτσες και ετοιμάζοντας την τσάντα της παραλίας, έριξα μια ματιά στο blog της φίλης μου. Θαύμασα το ταλέντο της, το καλό της γούστο, το ταμπεραμέντο της και είδα τι εστί βερύκοκο...συγνώμη blog.

Ο καιρός περνούσε κι εγώ συνέχισα να το καμαρώνω και να την καμαρώνω!!!
Έγραφα καμιά φορά (ως ανώνυμη μια και δεν είχα λογαριασμό) και μέσα από το δικό της  ανακάλυψα κι άλλα που τα διάβαζα μέσα μέσα.
Κάποια στιγμή, λίγα χρόνια μετά, κι ενώ η φίλη μου με παρότρυνε όλο αυτόν τον καιρό, έκανα στα τυφλά, το επόμενο βήμα. Έφτιαξα τούτο εδώ, κρυφά κι από αυτήν ακόμα και το άφησα να βολοδέρνει μόνο του, γράφοντας κάπου κάπου χαζομαρίτσες. 
Άργησα να το πάρω σοβαρά, μα μου την είχε δώσει που δεν μπορούσα ούτε καν να το βαφτίσω όπως ήθελα.
Πορτοκάλι (μα τρελαίνομαι γι΄αυτή τη λέξη) ή πορτοκαλί (μα τρελαίνομαι γι΄αυτό το χρώμα) ήθελα να το ονομάσω, αλλά ο blogger από την πρώτη στιγμή μου έδειξε μια παράλογη αντιπάθεια βάζοντάς μου εμπόδια. Στην πορεία μου έβαλε πολλά ακόμα, αλλά κι αυτό είναι άλλο θέμα.
Το όνομα που έχει τελικά, προέκυψε τυχαία, μια και ό, τι ήθελα να βάλω υπήρχε ήδη και υπονοεί τα "ταξίδια" μου στα blogs.

Ποια ήταν η ερώτηση είπαμε;…εντάξει την απάντησα…με οδήγησε η φίλη μου με την επιμονή της…κάποτε είχα γράψει πως το ξεκίνησα επειδή βαριόμουν…κι αυτή ήταν η μισή αλήθεια, αφού το ξεκίνησα ένα φθινοπωρινό απόγευμα που δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω, μετά από ένα ακόμα «κάνε κι εσύ ένα blog…μπορείς!»
Και μπόρεσα…!
Μπόρεσα;
Ε ναι, μωρέ μπόρεσα.
Βοήθησε πολύ βέβαια και το γεγονός (δεν μπορώ να μην το αναφέρω) πως η δουλειά εν τω μεταξύ είχε κάνει φτερά και χάρη στις (α)φιλότιμες προσπάθειες των κυβερνήσεων και των όσων φάγανε, η οικονομική κρίση κατσικώθηκε για τα καλά, "χαρίζοντάς" μου αρκετό ελεύθερο χρόνο που δεν είχα πριν. Σταματάω πριν αυτοπυρπολυθώ!

Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/2013/05/blog.html#ixzz3noTWOfjj

2. ΜΙΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ή ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΟΥ ως BLOGGER

Σας έχω ολόκληρη ανάρτηση!! 
Πάρτε μια ιδέα κι αν θέλετε κι άλλη, πατάτε άφοβα στο σύνδεσμο που ακολουθεί!

"Εκεί πάνω από τη λίμνη Τριχωνίδα με τα φώτα γύρω της να τη στολίζουν όπως της πρέπει, σε ένα πραγματικά ονειρικό περιβάλλον, στο χωριό Κάτω Κεράσοβο, όλα απέκτησαν μορφή και υπόσταση.
Το σπίτι της Κασσάνδρας, του Μάρκου, της Σίλβας, αλλά και τόσα ακόμα, ζωντάνεψαν λες μπροστά μου το καταπληκτικό της  βιβλίο .
Είναι πραγματική μαγεία να σου μιλάει η ίδια η συγγραφέας για το βιβλίο που αγάπησες και να σου δείχνει τα μέρη στα οποία "άφησαν τα χνάρια τους" οι ήρωές του."

Read more: http://mytripssonblog.blogspot.gr/2013/11/blog-post_29.html

3. ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, ΘΕΑΤΡΟ, ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ή ΤΑΙΝΙΕΣ-ΣΕΙΡΙΕΣ στο ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ;

Ταινίες-σειρές στο διαδίκτυο...εξακολουθώ να λατρεύω το θέατρο και να μου αρέσει ο κινηματογράφος, αλλά..."πενία τέχνας κατεργάζεται"!

4. ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ που ΔΙΑΒΑΣΕΣ και σε ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕ ή σε ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕ!

Επειδή μόλις τέλειωσα το "Κορίτσι του τρένου" και νιώθω πως είμαι ακόμα πάνω στο τρένο, θέλω απελπισμένα να σας μιλήσω γι' αυτό, αλλά μην τρομάζετε, δε θα το κάνω τώρα!

5. ΒΡΑΔΥ: ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ ή ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ ;

Ανάλογα το τι ζητάει το κάθε βράδυ! Έχουν κι αυτά τις προτιμήσεις τους!!

6. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ στην ΕΛΛΑΔΑ ή ΑΛΛΟΥ ; ΤΙ ΣΕ ΤΡΑΒΑΕΙ ΕΚΕΙ ;

Πάργα...γιατί...που να σας τα λέω τώρα, θα μας πάρει το ξημέρωμα!

7. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ......(Συνέχισε τη φράση)

Γυναίκα!

8. Ο ΑΝΤΡΑΣ ΕΙΝΑΙ.......(Συνέχισε τη φράση)

Άντρας!

9. ΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΜΑΖΙ ΠΕΝΤΕ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΙΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΑ:

Φωτογραφική μηχανή, βιβλίο, οδοντόκρεμα, οδοντόβουρτσα, τσάντα να τα βάλω μέσα!

10. ΤΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΙΝΟ ΚΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΙΝΑΙ ;

Παραπάνω από ένα!


Saturday 19: Candy

Κερνάω λουκουμάκι και συνεχίζω!

Η Χριστίνα από το andromeda-mygalaxy μου έκανε την τιμή να μου δώσει δυο βραβεία!
Ένα βραβείο φωτογραφίας που συνοδεύεται από τις λέξεις:
στιγμή
κάδρο
εικόνα
αγαπημένο θέμα

Αγαπημένο μου θέμα η κάθε στιγμή που γίνεται εικόνα και μπαίνει στο κάδρο!

Κι ένα έμπνευσης:

σκέψεις

έμπνευση
επιθυμία
λέξεις

Η επιθυμία να γίνουν οι σκέψεις λέξεις είναι έμπνευση!
Χριστίνα μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ! 
Όπως είδες με τις λέξεις σου έκανα δυο προτασούλες, σαν παιδάκι πρώτης δημοτικού!

Friday 18: My own...Tinker Bell
Κανονικά κάποιο βραβείο πρέπει να δώσω κι εγώ, αλλά επειδή τα βραβεία "παίζουν" καιρό τώρα, δεν ξέρω ποιοι το πήρατε, ποιοι θα θέλατε να το πάρετε και ποιοι κρύβεστε πίσω από τον άλλον για να μην το πάρετε!
Και νεράιδα να ήμουν, άκρη δε θα έβγαζα, οπότε ζητώ την κατανόησή σας, που δεν τηρώ όλους τους κανόνες!

Αν έχετε όρεξη για μια βόλτα ακόμα, περάστε από το blog της Κατερίνας positive-thinking-greece.blogspot.gr, που στη στήλη της "The Letter To Someone" , θα βρείτε κάτι δικό μου!
Σε ποιον γράφω; Θα δείτε!

Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2015

Στις πλατείες...και στα blogs

Πλατεία Δημοκρατίας Αγρίνιο 11/2/2015
Ζούμε τις πιο κρίσιμες στιγμές των τελευταίων ετών.
Μια αλλαγή παλεύει σκληρά να γεννηθεί.
Εκεί που πάει να πάρει ανάσα αξιοπρέπειας, εκεί βγαίνουν και οι δοσίλογοι (μόνο έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω όσους πολιτικούς, ή πολίτες στέκονται αντίκρυ στην Ελλάδα), προσπαθώντας να την πνίξουν.
Και την ανάσα και την αξιοπρέπεια.
Έχουν τα χέρια τους στο λαιμό της Ελλάδας όλοι αυτοί και σφίγγουν όσο μπορούν.
Τα έχουν περασμένα στο λαιμό όλων μας και δεν καταλαβαίνουν τίποτα!

Πολύς κόσμος όμως, βγαίνει πάλι στις πλατείες διεκδικώντας τα αυτονόητα.
Αυτά, που για όσους κρύβονται πίσω από μικροκομματικά συμφέροντα, ή την περιβόητη βόλεψή τους, είναι ψιλά γράμματα!
Μας λεηλάτησαν, μας τρομοκράτησαν και τώρα μας υπονομεύουν!
Παλιά τους τέχνη κόσκινο δηλαδή!

Κι εμείς αντιστεκόμαστε....φωνάζουμε στις πλατείες, φωνάζουμε και στα blogs!


Η Πέτρα από το pistos-petra.blogspot.gr κατάφερε να σηκώσει ένα μεγάλο κύμα, ξεσηκώνοντας τους bloggers.
Η ιδέα της για την ενιαία κίνηση απέναντι σε κάθε εκβιασμό, αλλά και το κείμενό της, είχε μεγάλη ανταπόκριση.
Η Αριστέα από το blog princess-airis.blogspot.gr καταμετρούσε τις αναρτήσεις συνεχώς.
Επίσης, μια και δεν είχα δυνατότητα να βλέπω τι γίνεται στα blogs, με ενημέρωνε με μηνύματα στο κινητό για την πορεία της κοινής μας διαμαρτυρίας!
Έχει συγκεντρώσει όλα τα blogs που συμμετείχαν.
Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Πέτρα και στην Αριστέα, για όλα όσα έκαναν.

Επίσης θέλω να ευχαριστήσω την Χριστίνα από το blog andromeda-mygalaxy.blogspot.gr για το βραβείο που μου έχει δώσει και να κλείσω τόσο αισιόδοξα, όσο αισιόδοξη είναι η φωτογραφία της.

Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2015

Μια φορά κι ένα βραβείο

Η Βάσω από το blog Μαμά πρωτάρα  και η Ελευθερία από το blog makelife.gr με τίμησαν με το Liebster Award.

Βάσω κι Ελευθερία, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τη μεγάλη τιμή!
Το παραλαμβάνω με χαρά και τρέχω να απαντήσω στις ερωτήσεις που το συνοδεύουν.

Γιατί ξεκινήσατε το blog;

Το blog το ξεκίνησα μια εποχή που όλα μου πήγαιναν στραβά. 
Μια μέρα, χμ, όχι, όχι, βράδυ ήταν, μάζεψα τα μαλλιά να μην πέφτουν στα μάτια μου, σήκωσα τα μανίκια, έπιασα το μυστρί και το πηλοφόρι κι άρχισα να χτίζω το γιαπί με προσήλωση. Ένα λιθαράκι εδώ, μια πέτρα εκεί, "τούβλα" πολλά και τσουπ!, ξεπετάχτηκε το μέγαρο το οποίο ανακαίνισα αργότερα, αλλά έκτοτε παραμένει περισσότερο μια μισοτελειωμένη οικοδομή, που ευελπιστώ κάποτε να δω ολοκληρωμένη, παρά ένα blog που σέβεται την εικόνα του.
Με κάτι οικονομίες που είχα, έριξα και δυο τρεις τέσσερις, ή και παραπάνω ορόφους, να βολέψω τον (Μπ)Ρίκι, τις λιγοστές συνταγές μου και κάτι άλλα που περίσσευαν. 
Στην αρχή λοιπόν, εκεί που το καμάρωνα, άρχισα να πατάω κανένα πλήκτρο αραιά και που, έτσι χωρίς σκοπό και νόημα, αρκετά ντροπαλή ακόμα για να φανερωθώ, αλλά με το μικρόβιο να έχει ήδη περάσει ανεπανόρθωτα στο αίμα μου. 

Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει

Γενικά, ή στα blogs;
Θα πω για τα blogs.
Με ενθουσιάζουν οι έξυπνες αναρτήσεις, οι "ψαγμένες" οι αναρτήσεις με χιούμορ, οι ταξιδιάρικες, οι "φευγάτες" και οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω τους!!!

Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers και με ποιο τρόπο;

Νιώθουμε πως δε γράφουμε μόνο για μας. 
Και φυσικά μαθαίνουμε ο ένας τον άλλο καλύτερα.
Δεν μου αρέσει όταν δεν προλαβαίνω να απαντάω και να απευθύνομαι σε όλους με ένα γενικό σχόλιο (σπάνια, αλλά γίνεται), ή να μη σχολιάζω όσο συχνά θα επιθυμούσα σε blogs που αγαπάω να διαβάζω.

Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας;

Θα έλεγα για τα πάντα, αλλά σιγά μη μιλάω για τα πάντα. Έχω πάντως μεγάλη ποικιλία θεμάτων και δε θέλω να την περιορίσω χαρακτηρίζοντάς την.
Ο Μπρίκι από την άλλη μιλάει για ό, τι θέλει -αν και τελευταία βαριέται λίγο- μια και εδώ μέσα, έχουμε αποδεδειγμένα ελευθερία του λόγου!

Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά;

Φιλικές σχέσεις, υπάρχουν. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει προσωπική επαφή δεν μπορείς παρά να νοιάζεσαι για τους ανθρώπους που ανταλλάζεις απόψεις, προβληματισμούς, ελπίδες και όνειρα.
Προσωπικά έχω γνωρίσει μόνο τη Βάσια Ακαρέπη, που μου έκανε την τιμή να με έχει στο πλάι της στην παρουσίαση του βιβλίου της στο Αγρίνιο.
Αν δεν έχετε διαβάσει το "Μια νύχτα που κράτησε χρόνια", σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!
Υπάρχουν και δυο πρόσωπα που γνώριζα πριν κάνω το blog.
Η μία ήταν blogger παλιότερα (και η αφορμή που τα έμαθα κι εγώ) και η άλλη τα έμαθε από μένα.

Πώς φαντάζεστε το blog σας σε δύο χρόνια; Τι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει / να αλλάζει και με ποιο τρόπο;

Το φαντάζομαι με ακόμα περισσότερους ορόφους, ουρανοξύστη θα έλεγα, αλλά δεν θα το πω, γιατί μόνο και μόνο που σκέφτομαι πόσα παράθυρα θα έπρεπε να καθαρίζω, μου κόβεται το όνειρο σαν αβγολέμονο!

Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;

Να κοιμάμαι. Το έχω αναγάγει σε επιστήμη.
Και δεν κοιμάμαι μόνο τις νύχτες. Ενίοτε κοιμάμαι και όρθια. Όλο λέω πως γίνομαι πιο πονηρή μεγαλώνοντας, αλλά ντιπ αθώο είμαι ακόμα το έρμο!

Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;

Δυστυχώς πολύ λιγότερο από όσο θα ήθελα.

Πώς γεννιούνται τα post σας;

Με φυσιολογικό τοκετό, με έναν πόνο που λένε, χωρίς να έχει προηγηθεί καν εγκυμοσύνη, μια και ο χρόνος με κυνηγά μόνιμα.
Σχεδιασμοί, πλάνα, προσχέδια και οργάνωση, άγνωστες λέξεις! 
Το μόνο που με κρατάει σε μια σειρά (τρόπος του λέγειν) είναι το photo a day στο οποίο προσπαθώ να παραμένω πιστή.

Ευχές για τον αναγνώστη

Αναγνώστη μου, εύχομαι να είσαι πάντα αισιόδοξος.
Αύριο είναι μια καινούρια μέρα! 
Το είπε με όλη της τη σοφία, πριν ακόμα γεννηθώ η Σκάρλετ και είχε δίκιο!
Ο ήλιος βγαίνει κάθε μέρα! Ακόμα κι όταν η συννεφιά τον κρύβει, αυτός είναι εκεί ψηλά!

Εύχομαι επίσης, μια και μόλις χτες είχαμε εκλογές, να αλλάξουν όλα. Να πάρει ο άνεμος όλες τις παλιές νοοτροπίες, όλες τις νοσηρές καταστάσεις και όλα τα αρρωστημένα άτομα που τις συντηρούσαν!

Παραδίδω το βραβείο με μεγάλη εκτίμηση στους:

Σάββατο 17 Μαΐου 2014

Με κοριτσίστικη διάθεση!

Σήμερα ξύπνησα με ανάλαφρη διάθεση!
Τόσο ανάλαφρη που μόνο με μπαλόνι μπορώ να την παρομοιάσω.
Ένα μεγάλο ροζ μπαλόνι που όπως ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά, κάνει ένα ΜΠΑΜ! και σκάει, (πώς στην ευχή βρήκε αγκάθια στον ουρανό;) και γεμίζει τον κόσμο μουσική.
Σηκώνω τους ώμους, αφού τα μπαλόνια σκάνε, κι επιδίδομαι σε ένα σπορ που αντέχει στο χρόνο.
Κάνω τσιχλόφουσκες και σκορπάω παντού άρωμα φράουλας.
Και ξαναγίνομαι παιδί.


Μπα! δεν βολεύομαι εκεί...
Λέω να μεγαλώσω λίγο ακόμα και να γίνω κορίτσι.
Ένα κορίτσι που το μόνο που θέλει είναι να διασκεδάζει!


Γίνομαι όλο και πιο ροκ.
Βάζω τα δερμάτινα, κουρδίζω την κιθάρα και να, με βλέπω στη σκηνή του μυαλού να χοροπηδάω και να τραγουδάω, όπως ποτέ άλλοτε!


Αποθεώνομαι και ξεθεώνομαι ταυτόχρονα!
Ξαφνικά αισθάνομαι όλη μια φλόγα!


Δε θέλω να σας κάψω όμως.
Γι΄αυτό θα γίνω αυτό που στα αλήθεια είμαι και θα φύγω πετώντας.
Ελπίζω να μη συναντήσω κι εγώ σαν το μεγάλο ροζ μπαλόνι μου κανένα αγκάθι εκεί ψηλά!


Η κοριτσίστικη διάθεση ήρθε απρόσμενα!
Όπως απρόσμενα ήρθε και το μουσικό βραβείο από την Αγγελική από το http://skepseis.co.uk/που μου ζητούσε να της τραγουδήσω 5 αγαπημένα μου τραγούδια!
Τελικά αποφάσισα να σφυρίξω κλέφτικα, να κάνω πως δεν κατάλαβα τι ζητάει, να διασκεδάσω χορεύοντας και να κάνω τσιχλόφουσκες, πριν γίνω φλόγα και πετάξω!

Αγγελική μου σε ευχαριστώ πολύ!

Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2014

Μόνο γιατί μ' αγάπησες...


Αγάπη είναι, να σε βρίσκει το φως!
Να είναι γύρω σου, αλλά να βγαίνει από μέσα σου.
Να σε κάνει να λάμπεις σαν μαργαρίτα στο πρώτο φως του ήλιου!


Η Κική από το Εκφράσου ρωτάει κι εγώ απαντώ:

1. Αν η αγάπη ήταν εικόνα, ποια θα ήταν και γιατί;
Θα ήταν η παρακάτω εικόνα.
Η εικόνα μιας αγκαλιάς.
Δεν χρειάζεται νομίζω να πω το γιατί θα ήταν μια αγκαλιά!


2.Αν η αγάπη ήταν ήχος, ποιος ήχος θα ήταν και γιατί;
Θα ήταν το χαρούμενο κελάηδισμα που μου χάρισε εκείνο το πρωινό ένα πουλί.


3. Αν η αγάπη ήταν φτερό, τι φτερό θα ήταν και γιατί;
Και ίσως (δύσκολο, αλλά ίσως), αυτό να ήταν το φτερό εκείνο του πουλιού που τραγούδησε την αγάπη.
Ίσως, η αγάπη αν ήταν φτερό, να ήταν το δικό του.


4.Αν η αγάπη ήταν φυσικό φαινόμενο, ποιο θα ήταν και γιατί;
Θα ήταν το φως του ήλιου που πάντα βρίσκει τρόπο να στέλνει τις αχτίδες του παντού, ή έστω το φως του.


5. Αν η αγάπη δεν ήταν συναίσθημα, τι άλλο θα ήταν και γιατί;
Θα ήταν κάτι τόσο απλό, μα και τόσο υπέροχο, όσο η μαργαρίτα. 
Θα ήταν και πάλι τα πάντα!



Η Έλενα Λ. από το miakalimera  ρωτάει επίσης κι εγώ απαντώ.


1. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας στίχος που μιλάει για αγάπη;
Πολλοί, αλλά θα πω αυτούς από το ποίημα "Γιατί μ΄αγάπησες" της Μαρίας Πολυδούρη.
"Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου 
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα, 
μόνο γι΄αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου"





2. Πότε αγάπησες για πρώτη φορά και ποιον;
Η πρώτη αγάπη σαν να λέμε...χμμ....παλιά, κάποια πράσινα μάτια.

3. Θα θυσίαζες τα πάντα για την αγάπη;
Η αγάπη ποτέ, μα ποτέ δε ζητάει θυσίες.
Αν ζητήσει, ή αν λογιστούν ως θυσίες οι πράξεις, ή οι αποφάσεις, δεν είναι αγάπη.

4. Αν η αγάπη ήταν φαγώσιμο, εκτός από σοκολάτα τι θα ήταν;
Θα έλεγα φράουλα για το χρώμα της και την υπέροχη γεύση της που λατρεύω.
Θα πω όμως πορτοκάλι, γιατί εκτός που λατρεύω επίσης το χρώμα και τη γεύση του, είναι τόσο φωτεινό και όμορφο, σαν την αγάπη.



5. Πώς μυρίζει η αγάπη για σένα;
Σαν περιβόλι με πορτοκαλιές (μεταξύ άλλων).




Κορίτσια σας ευχαριστώ πάρα πολύ που με βάλατε στο παιχνίδι, αν και στο παιχνίδι της Έλενας, μπήκα και λίγο από μόνη μου, και θέλω να ευχαριστήσω και την Εύα από το blog http://evapsarrou.blogspot.gr/, για ένα βραβείο που μου είχε δώσει πριν κάμποσο καιρό, με ερωτήσεις που είχα όμως ήδη απαντήσει..
Εύα μου, εδώ μπορείς αν θες να δεις τι είχα απαντήσει τότε!

Ακολουθεί η συμμετοχή μου στον λιλά διαγωνισμό που διοργανώνει το Δελφινάκι μας.