Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη...

"Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη", σιγογάβγιζα, κι όλο έψαχνα την απάντηση στον ορίζοντα!

Δυο πουλιά που πέρασαν πετώντας δεν μου το είπαν, αλλά έστειλαν άλλο μήνυμα...πιο ρευστό που παραλίγο να με πετύχει. 

Και κάπως έτσι βγήκε το πρώτο μου συμπέρασμα...πως τα πουλιά μας έχουν....ναι, αυτό που καταλάβατε!

Απέφυγα τη βολή και συνέχισα την παρατήρηση, αφού αποζητάω συνεχώς να διευρύνω τους ορίζοντές μου!

Όταν δεν έχω τι να κάνω, όχι πως σκοτώνομαι και στη δουλειά τις υπόλοιπες ώρες, τους φέρνω στο μυαλό μου και κομμάτι κομμάτι τους ενώνω και φτιάχνω τον κόσμο.

Ο κόσμος είναι ένα μεγάλο παζλ και μάλλον μου λείπουν πολλά κομμάτια ακόμα, για να τον καταλάβω, αφού όσο κι αν προσπαθώ να τον "ενώσω" σωστά, τόσο  εμφανίζονται κάτι περίεργες γωνίες που χαλάνε όλη τη συμμετρία.

Εντάξει, δεν είμαι κι ο Θεός που όλα εν σοφία εποίησε, κι έφτιαξε τον ιδανικό κόσμο, γεμάτο αγάπη! 

Σε εκείνον τον κόσμο κάτι πουλιά δίνουν φώτιση και όχι...άσε να μην το πω...

Στον δικό μου κόσμο, υπάρχουν αυτοί που αγαπώ και με αγαπούν και υπάρχουν και οι άλλοι, που δε με αγαπούν και τόσο.

Έχω ακούσει μάλιστα από έγκυρες πηγές, πως κάποιοι δεν αγαπούν κανέναν. 

Σαν παραφωνία χώνονται όλοι αυτοί αυτοί στο παζλ κι εκείνο χάνει αυτόματα σε ομορφιά και σε ρυθμό.

Ευτυχώς όμως υπάρχουν οι άνθρωποί μου όπως συνηθίζω να τους αποκαλώ!

Όταν αγαπώ, αγαπώ δυνατά και θέλω να με αγαπούν το ίδιο δυνατά. Χωρίς ανταλλάγματα...ε καλά δε θα πω όχι σε ένα μπισκοτάκι, αλλά θέλω να ξέρεις πως δεν σε αγαπώ μόνο επειδή μου το δίνεις.

Άλλωστε όταν αγαπάς θες να προσφέρεις και σαν σκύλος με απίστευτη όρεξη δηλώνω πως δεν υπάρχει καλύτερη προσφορά από το φαΐ!

Κοιλιόδουλο δε με λες, αν θες να τα έχουμε καλά, με λες όμως άνετα λιχούδη που είναι πιο τσαχπίνικο!

Όταν αγαπάς, δε χρειάζεται να δικαιολογείσαι για πράξεις που δεν έπρεπε να γίνουν, γιατί απλά δεν τις κάνεις!

Ποιος θα ήθελε να στενοχωρήσει όποιον αγαπά;

Όχι εγώ πάντως, γι΄αυτό αν κάποια στιγμή σε στενοχωρήσει κάτι που έκανα, ή κάτι που γάβγισα, θέλω να ξέρεις πως δεν το ήθελα, ήταν τυχαίο!

Σε αγαπώ...σ' αγαπώ..σ' αγαπώ γατί είσαι ωραία...συγγνώμη, παρασύρθηκα και πέρασα σε άλλο τραγούδι.

Έχω και μεγάλο ρεπερτόριο βλέπεις! 

...κι αγαπώ κι όλο τον κόσμο....χμμμ...λέμε τώρα...

Και κάπως έτσι γεννήθηκε, παρατηρώντας τον ορίζοντα, ο πρώτος σκύλος "Αλιφέρη" ... για να πάρει μέρος στην Κοινωνία Ώρα Αγάπης που διοργανώνει η Αριστέα επειδή η "Η ζωή είναι ωραία" όταν αγαπάς...και σε αγαπούν βεβαίως βεβαίως!!

Αυτό παλιά, γατί τώρα η ανάρτηση ανασύρθηκε από το χρονοντούλαπο για να πάρει μέρος και στον μήνα αγάπης blog challenge, που διοργάνωσε η ALCESTE στο blog Little Hope Flags

Και μπορεί ο μήνας να πέρασε, αλλά ήρθε ένας άλλος που υπόσχεται την άνοιξη!

Καλό μήνα να έχουμε!

"Σας αγαπώ"

Μπρίκι

Η αρχική ανάρτηση εδώ!

Της θάλασσας οι θησαυροί

Η παραλία είναι τεράστια. Ψάχνουμε εκείνο το σημείο που πριν χρόνια οι φίλοι μας έστηναν τη σκηνή τους και εμείς τους επισκεπτόμασταν. Το βρίσκουμε εύκολα. Είναι τόσο όμορφα εδώ, τόσο γαλήνια, τόσο ερημικά. Εμείς και η θάλασσα. Στο βάθος με δυσκολία διακρίνονται άλλες παρέες έτσι όπως τις μαρτυράνε οι πολύχρωμες ομπρέλες τους. Περνάμε τους αμμόλοφους και η μυρωδιά της θάλασσας μας φτιάχνει αμέσως το κέφι. Όπως προχωράω κλείνω τα μάτια και αφήνω τη θαλασσινή αύρα να με τυλίξει, να με παρασύρει στο δικό της κόσμο. Η άμμος καίει κάτω από τα πόδια μου και είναι σαν να γεμίζω ξαφνικά με μια πρωτόγνωρη ενέργεια. 

Ανοίγω τα μάτια κι αντικρίζω τον ουρανό, τη θάλασσα, τους αγαπημένους μου. Για λίγο ξεχνιέμαι και τίποτα άλλο δεν υπάρχει στον κόσμο. Μένω να αιωρούμαι στο όνειρο. Η φύση γύρω μας ολοζώντανη κι επιβλητική στην άγρια ομορφιά της.

Η πρώτη βουτιά, κάθαρση κι ευλογία μαζί. Βυθίζομαι στο νερό απολαμβάνοντας το χάδι του. Οι ήχοι χάνονται και το βουητό της θάλασσας μου ψιθυρίζει τα πιο όμορφα μυστικά.

Βγαίνω μόλις μου τελειώνει η ανάσα και ρουφάω άπληστα τον πελαγίσιο αέρα. Στο βάθος ένα ιστιοφόρο με τα λευκά του πανιά ανοιχτά σκίζει τα νερά.

 Στην αμμουδιά η θάλασσα απλώνει τους θησαυρούς της. Αποκαλύπτει μόνο όσα θέλει να δω, από εκείνα που κρύβει στα βάθη της. Με καλεί να διαλέξω μερικούς.

Περπατάω στην υγρή άμμο, με το απαλό κυματάκι να μου χαϊδεύει τα πόδια, θαυμάζοντας τα πολύτιμα στολίδια της.

Τα πιάνω με σεβασμό, αφήνω όλα όσα έχουν ζωή να τη συνεχίσουν και διαλέγω τους δικούς μου θησαυρούς.

Φέρνω τους θησαυρούς μου στον ίσκιο και πιάνω την κουβέντα με τους άλλους. Δεν την αφήνουμε να ξεστρατίσει ούτε λίγο από τη μαγεία της γαλήνης που χαρίζει η φύση.

Πιάνουμε τα όνειρα από εκεί που τα είχαμε αφήσει, σε αυτό ακριβώς το σημείο χρόνια πριν, παρακολουθώντας τα παιδιά μας που κάνουν βουτιές.

Στην ηλικία τους ήμασταν πάνω κάτω όταν έπαιρνε ο μεγαλύτερος της παρέας το αυτοκίνητο του πατέρα του κι ερχόμασταν εδώ. Σχεδόν η ίδια παρέα, παρά μια τραγική απώλεια που ακόμα πονάει όσο τίποτα και μια εθελούσια δειλή, άνανδρη έξοδο.

Οι υπόλοιποι είμαστε εδώ. Η απώλεια αξεπέραστη. Νιώθουμε τον ίσκιο του αδερφού και φίλου μας να μας συντροφεύει. Η εθελούσια έξοδος, ανάξια λόγου, πέρασε γρήγορα από το στάδιο του πόνου κι έμεινε η σκιά της μόνη της σε μια νοητή γωνιά της παραλίας μας, ξεχασμένη και ξεπερασμένη καθώς η ζωή συνεχίστηκε. Μια σκιά, ούτε ελαφριά, ούτε βαριά γύρω μας. Απλά άφαντη.

Μεγαλώσαμε, αλλά τα κορίτσια του τότε πάλι ψάξαμε για κοχύλια.

Μαζί μας μεγαλώνει και ωριμάζει, σαν παλιό καλό κρασί, αυτό που μας δένει.

Το κείμενο και οι φωτογραφίες αλιεύτηκαν από το 2013 και αναδημοσιεύονται για τα "Λόγια της Πλώρης", μια ιδέα της Μαρίας Νικολάου για "Το κείμενο".

Εδώ είναι η πρωτότυπη ανάρτηση, από την οποία δεν άλλαξα τίποτα, εκτός από το μέγεθος της γραμματοσειράς και των φωτογραφιών.

Αστυπάλαια, μια πεταλούδα στο Αιγαίο

Η Αστυπάλαια έχει μια μαγική αύρα που τραβά τον επισκέπτη σα μαγνήτης.

Όποιος την έχει επισκεφτεί έστω και μια φορά, όποιος έχει δει την ομορφιά της, αφήνει τη μνήμη του να φτερουγίζει κοντά της με την παραμικρή αφορμή, ή και χωρίς αφορμή.

Σε σχήμα πεταλούδας το ίδιο, κατανοεί απόλυτα αυτά τα φτερουγίσματα νοσταλγίας.

Το παρακάτω άρθρο συντάχθηκε για το Εικόνες και Ψίθυροι και θέλω να ευχαριστήσω την Τζίνα για την άψογη φιλοξενία της!

Την Αστυπάλαια πρώτα την ένιωσα, μετά την είδα κι όταν τη γνώρισα τη λάτρεψα.

Ξημερώματα έφτασε το καράβι στο λιμάνι και μέσα στο σκοτάδι με καλωσόρισε με μυστικοπάθεια, κρύβοντας καλά τα θαύματά της.

Το λεωφορείο αγκομαχούσε ακολουθώντας το δρόμο που οδηγούσε στη Χώρα, ώσπου σε κάποια στροφή το πρώτο θαύμα άρχισε να αποκτά μορφή.

Το φωτισμένο κάστρο της Χώρας, μεγαλόπρεπο και μυστηριώδες μια πρόβαλε και μια κρυβόταν παίζοντας κρυφτό, ώσπου το λεωφορείο σταμάτησε στους ανεμόμυλους.

Φωτισμένοι κι αυτοί γίνονταν ένα μονοπάτι που έδειχνε το κάστρο. 

Το πρωί μέσα από τα στενά σοκάκια της Χώρας ανηφορίσαμε για να χωθούμε στην ιστορία του.

Εδώ άλλωστε χτυπούσε κάποτε η καρδιά του νησιού, αφού οι κάτοικοί του ζούσαν οχυρωμένοι πίσω από τα τείχη του. 

Η καστροπολιτεία που κλειδώνονταν κάθε βράδυ και από ψηλά παρατηρούσε τη θάλασσα, αφού ζούσε με τη διαρκή απειλή των πειρατών.

Με την εκκλησία της Παναγιάς του Κάστρου χτισμένη πάνω από την τοξωτή είσοδό του και του Άη Γιώργη στο εσωτερικό του δίνει και το ιδιαίτερο στίγμα του νησιού, που είναι διάσπαρτο από 350 εκκλησίες και εκκλησάκια, με την Παναγία την Πορταΐτισσα να αποτελεί το θρησκευτικό  κέντρο και το μεγαλύτερο προσκύνημα του νησιού 

Από ψηλά η θέα είναι μαγευτική. Εξίσου μαγευτικό είναι και το ταξίδι στο παρελθόν. Όσο εξερευνείς το κάστρο, τόσο βαθύτερα μπαίνεις στην ιστορία του.

Και όσο βαθύτερα μπαίνεις στα σοκάκια και στα καλντερίμια της Χώρας, τόσο το νησί ολόκληρο μπαίνει στην καρδιά σου.

Η Αστυπάλαια έχει κυκλαδίτικο αέρα, ανήκει όμως στα Δωδεκάνησα.

Οι ανεμόμυλοι είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό του νησιού. Οι οκτώ απ' αυτούς ανακαινισμένοι και ολόλευκοι δημιουργούν μια εξαίσια εικόνα, ενώ κάποιοι ανοίγουν τις πόρτες τους στο κοινό φιλοξενώντας διάφορες εκθέσεις, αλλά και δανειστική βιβλιοθήκη.

Μικρά θαύματα κρυμμένα στο μεγαλύτερο θαύμα που λέγεται Αστροπαλιά.

Ένα αλλιώτικο νεκροταφείο, εκείνο των βρεφών, ανακαλύφτηκε στην πλαγιά Κυλίνδρα το 1995 και δυστυχώς παραμένει αναξιοποίητο, ενώ είναι το μοναδικό σε όλο τον κόσμο.

Άλλοι οικισμοί του νησιού είναι η Ανάληψη ή Μαλτεζάνα, αφού λένε πως την πρωτοκατοίκησαν Μαλτεζάνοι πειρατές και το Λιβάδι.

Το νησί έχει πάρα πολλές παραλίες, άλλες εύκολα προσβάσιμες και άλλες πιο απρόσιτες, που δίνουν όμως την πολυτέλεια της ησυχίας σε όποιον την προτιμά.

Πέρα Γιαλός, Καμινάκια, Βάτσες, Λιβάδι, Μπλε Λιμανάκι, Πλάκες, Άγιος Κωνσταντίνος και άλλες πολλές, οργανωμένες ή μη καλούν τον επισκέπτη να βουτήξει στα καθαρά τους νερά, ενώ καραβάκια τον μεταφέρουν στα νησάκια Κουνούπες και Κουτσομίτη.

Στην Αστυπάλαια οι λάτρεις του εναλλακτικού τουρισμού έχουν πολλές επιλογές. Πέρα από τις θαλάσσιες δραστηριότητες, υπάρχει κι ένα αξιόλογο αναρριχητικό πεδίο, δίκτυο πεζοπορικών διαδρομών, καθώς και δυο σπήλαια χαρτογραφημένα.

Τα βράχια των βουνών της προσφέρονται για ορειβασία, όσο για τους υπόλοιπους που προτιμούν να μένουν στη γη, έστω και πάνω σε δυο ρόδες, η ποδηλασία μέσα από εξαίρετες διαδρομές θα τους χαρίσει απλόχερα την ομορφιά και τις μυρωδιές του νησιού.

Είναι αδύνατον να επισκεφτείς την Αστυπάλαια και να μην την αφήσεις να σε μαγέψει με την ιστορία της και την ομορφιά της.

Αλάτι, ζάχαρη κι αλληλεγγύη | το e-book

Δεκαοχτώ bloggers γράψαμε 24 ιστορίες για την αλληλεγγύη και σας καλούμε να μας διαβάσετε για να την κάνουμε πράξη όλοι μαζί.

Το e-book μας διατίθεται για την ενίσχυση της Κοινωνικής κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος" και του μη κερδοσκοπικού σωματείου Κοινωνία αγάπης και προσφοράς  "Γέροντας Παΐσιος". 

Στο e-book θα διαβάσετε ιστορίες, πραγματικές και φανταστικές, ποιήματα, με πρωταγωνίστρια την αλληλεγγύη και συμπρωταγωνιστή το φαγητό, γι' αυτό και στο τέλος θα βρείτε τις αλμυρές και γλυκές συνταγές κάθε ιστορίας.

Για να αποκτήσετε το e-book, αρκεί να στείλετε, όπου εσείς επιλέξετε, ένα δέμα με ό,τι μπορείτε από όσα θα βρείτε στη λίστα με τις πάγιες ανάγκες της Κοινωνικής κουζίνας και του σωματείου "Γέροντας Παΐσιος".

Το αποδεικτικό της αποστολής είναι και η τιμή για το e-book! 

Στο womaninblog@gmail.com (με τίτλο e-book) στέλνετε μία φωτογραφία του δέματος (*γράψτε στο δέμα blogaki*) και του αποδεικτικού και θα λάβετε αμέσως τις ιστορίες μας.

Μπορείτε να διαβάσετε το e-book στον υπολογιστή, στο κινητό, στο tablet.

την πολύ όμορφη εικόνα του εξωφύλλου έφτιαξε η Χριστίνα - Ανδρομέδα

Δείτε αναλυτικά τις δράσεις, τις εκδηλώσεις και τις έκτακτες ανάγκες της Κοινωνικής κουζίνας εδώ και του σωματείου "Γέροντας Παΐσιος" εδώ.

Πάγιες ανάγκες Κοινωνικής κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος"

σχολικά βοηθήματα

παιχνίδια,

παιδικές τροφές

παιδικά ρούχα

πάνες

τρόφιμα

μπαχαρικά

μέλι

καφέδες (ελληνικός, φραπέ, γαλλικός)

γάλα εβαπορέ

χαρτί κουζίνας

χαρτοπετσέτες

πλαστικά πιρούνια και κουτάλια

μπολ μιας χρήσης για τη συσκευασία φαγητού

γάντια μιας χρήσης

αλουμινόχαρτο

απορρυπαντικά

σφουγγαράκια

γκάζι και γκαζιέρα

μαρμίτα 150 λίτρων

Κοινωνική κουζίνα "Ο Άλλος Άνθρωπος"

(δωρεάν αποστολή με τη Γενική ταχυδρομική)

Πλαταιών 55 και Παραμυθιάς, Μεταξουργείο

104 35 Αθήνα

Πάγιες ανάγκες Κοινωνίας αγάπης και προσφοράς "Γέροντας Παΐσιος"

Τρόφιμα
Είδη μπακαλικής
Είδη υγιεινής
Ρουχαλάκια
Παιχνιδάκια
Σχολικά είδη
Χαρτικά
Βιβλία αναγνωστικά
Φάρμακα
Ό,τι διαθέτει ο καθένας

Κοινωνία Αγάπης και Προσφοράς Γέροντας Παΐσιος
Κεντρικό κοινωνικό κατάστημα
Μεγ. Αλεξάνδρου 99
Τ.Θ. 305
Τ.Κ. 57500
Τρίλοφος Θεσσαλονίκη

*Στο facebook του blogaki μπορείτε να ενημερώνεστε  για ό,τι νεότερο.*

Τα παραπάνω είναι αναδημοσίευση από το blog της Αλεξάνδρας abuttononthemoon

Δεν θα μπορούσα να λείπω από μια τέτοια αξιόλογη προσπάθεια. Μια δική μου ιστορία, μια ιστορία της "άλλης πλευράς", γιατί εκτός από τον "Άλλο Άνθρωπο" που προσφέρει σημαντικό έργο, υπάρχει κι "εκείνος ο άνθρωπος", που νομίζει πως τίποτα απ' όλα αυτά δεν τον αφορούν κι εστιάζει μόνο στον μικρόκοσμό του, αδιαφορώντας, και πολλές φορές κατακρίνοντας μάλιστα με ξιπασιά όσους βρίσκονται σε ανάγκη.

Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι γύρω μας και την έμπνευση την πήρα από υπαρκτό πρόσωπο που συνάντησα τυχαία ένα χειμωνιάτικο βράδυ.

Άλλαξα τα πάντα και φυσικά φρόντισα να υπάρξει ένα τέλος που να δείχνει πως τίποτα δεν είναι σίγουρο για κανέναν, οπότε καλό είναι να μην καταδικάζουμε με ευκολία ανθρώπους που στάθηκαν περισσότερο άτυχοι από κάποιους άλλους.

Το φαγητό που πρωταγωνιστεί είναι απλό κι εύκολο, σε αντίθεση με τη ζωή που είναι πολύπλοκη και δύσκολη.

Ελπίζω η ιδέα της Αλεξάνδρας που έγινε μια ομαδική προσπάθεια να βρει ανταπόκριση!

Σας ευχαριστούμε όλους!

Άρωμα Αστυπάλαιας - Ανεμολόγιο

Ο άνεμος μπαίνει με φόρα στο κάστρο. 

Ορμάει στα παράθυρα που χάσκουν και στροβιλίζεται σε άδεια από καιρό δωμάτια, αναμοχλεύοντας τα μυστικά τους. 

Βρίσκει αντίσταση στα λίγα σφραγισμένα παντζούρια όσων καστρόσπιτων αναπαλαιώθηκαν και τα τραντάζει ελαφρά, καθώς σφυρίζει τον μοναδικό σκοπό που γνωρίζει και που κάποτε στέγνωνε εδώ πάνω απλωμένες μπουγάδες.

Οι λίγοι τουρίστες αντιστέκονται στις ριπές του και όσοι είναι ανεβασμένοι στις πέτρινες σκάλες, απλώνουν ενστικτωδώς το χέρι στον τοίχο για να κρατηθούν. Τόση είναι η ορμή του. Εκείνος, πριν τους αφήσει στην ησυχία τους, τους δίνει μια τελευταία ώθηση και συνεχίζοντας το κεφάτο του σφύριγμα, χύνεται ακράτητος στα στενοσόκακα και στα καλντερίμια της Χώρας. 

Εδώ έχει πολλή δουλειά. Πρέπει να ανακατέψει καλά τα λουλούδια, να κλέψει μια ιδέα από τα αρώματα του γιασεμιού και του βασιλικού, να πάρει ένα κόκκινο φιλί από τον ιβίσκο, να παρηγορήσει τις άδειες γλάστρες, να χαϊδέψει τις γάτες, να κάνει λευκές κουρτίνες να ανεμίσουν. 

Χορτάτος με αρώματα, ξελογιασμένος από την ίδια του τη δύναμη, δυναμώνει κι άλλο.Τώρα είναι έτοιμος να φουσκώσει όσα πανιά ανεμόμυλων βρει στο διάβα του.

Ένα θυμωμένο τρίξιμο από τις δεμένες, γυμνές φτερωτές, του θυμίζει πως οι ανεμόμυλοι αρνούνται εδώ και καιρό να χάσουν τη στάσιμη βολή τους για ένα άνευ λόγου τελευταίο φτερούγισμα.

Πριν καν προλάβει να αναρωτηθεί πως έγινε και ξεχάστηκε έτσι, δίνει μια βουτιά, φτάνει στον Πέρα Γιαλό και παίρνει να σπρώχνει καραβάκια ως τα Καμινάκια και τις Βάτσες, ή ως πέρα στα νησάκια και να κλέβει ψάθινα καπέλα από ανέμελα κεφάλια.Όταν βαρεθεί να παίζει με μπούκλες ανηφορίζει πάλι, προσκυνητής αυτή τη φορά, στο κάστρο. 

Στην επόμενη κατάβαση θα ακολουθήσει άλλη διαδρομή.Θα ψαχουλέψει όλη τη ρεματιά του Λιβαδιού, θα μεθύσει στα αμπέλια του και μετά, κομματάκι ζαλισμένος, θα πέσει στη θάλασσα, κάνοντάς την ν’ αναριγήσει και να στείλει αγγελιοφόρους χαράς στην ακτή ανάλαφρα κύματα.

Δε θα σταματήσει να γυρνάει σε όλο το νησί σήμερα.Ακούραστα θα πλέκει τη μυρωδιά του θυμαριού που φέρνει από το βουνό με την αλμύρα της θάλασσας.Θα ανασαίνει φως από κεράκια που τρεμοσβήνουν καθώς χώνεται από χαραμάδες στα ξωκλήσια και θα χριστεί πειρατής στη Μαλτεζάνα.

Ξυστά θα περάσει από τις σκουριασμένες αιχμές του ναυαγίου και πριν τον καταπιεί το πέλαγο, θα δώσει μια και θα ανέβει στα ψηλότερα βουνά.Θα κρυφοκοιτάξει μέσα σε σπηλιές, θα αναμετρηθεί με τα κατσίκια στις πιο απόκρημνες πλαγιές και θα αφεθεί για λίγο στην αγκαλιά του Βάι. 

Σε κάποιο από αυτά τα ατέλειωτα πήγαινε έλα, πώς έγινε, κάθισε για λίγο δίπλα μου στο παγκάκι, εκεί σιμά στους ανεμόμυλους.Με χαιρέτισε φεύγοντας με μια πνοή που έκανε το μακρύ μου φόρεμα να ανεμίσει.Κι έτσι όπως με τύλιξαν οι ευωδιές που μου έφερε πεσκέσι, έτσι όπως μου χάρισε σε μια του ανάσα όλο το νησί, ένιωσα απόλυτα ευτυχισμένη. 

Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο 

Ανεμολόγιο

"Κάθε τόπος, μια ιστορία…

Γράψε μια ιστορία με αφορμή έναν τόπο…

Γράψε μια ιστορία για ένα νησί, για ένα χωριό, για μία χώρα, ή ακόμα και για μία γειτονιά.

Γράψε για το μέρος που δεν έχεις πάει ποτέ, αλλά έχεις ταξιδέψει με το μυαλό σου.

Εκεί όπου έβλεπες τη θάλασσα, εκεί όπου φύσαγε το αεράκι.

Αυτό είναι και το ανεμολόγιο, μια πυξίδα που κατευθύνει το σώμα και τη ψυχή σου...."...περισσότερα εδώ!

Το Μέγα Σπήλαιο στο πέρασμα των χρόνων

Στα Αροάνια όρη, στον Χελμό δηλαδή, σε υψόμετρο 899 μέτρων, πάνω από τη χαράδρα του Βουραϊκού ποταμού, και κρύβοντας στα σπλάχνα του μια σπηλιά, το Μέγα Σπήλαιο, υψώνεται επιβλητικό όπως και το τοπίο γύρω του.

ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Η παράδοση λέει πως ιδρύθηκε από δυο μοναχούς. Ο Συμεών και ο Θεόδωρος οδηγημένοι από ένα όνειρο έφτασαν εδώ από τη Θεσσαλονίκη, για να βρουν την Ιερή Εικόνα της Παναγίας από μαστίχα και κερί, φιλοτεχνημένη από τον Ευαγγελιστή Λουκά.

Έτσι το 362 μ.Χ. και με τη βοήθεια μιας βοσκοπούλας, της Ευφροσύνης, που τους αποκάλυψε πως ένας τράγος από το κοπάδι της, πήγαινε συχνά στο σπήλαιο για να πιει νερό από την πηγή που υπήρχε εκεί, βρήκαν την εικόνα.  

Η εικόνα, βρίσκονταν δίπλα στην πηγή και φυλάσσονταν από ένα δράκο, που τον σκότωσε ένας κεραυνός, όταν επιτέθηκε στους δυο μοναχούς, που προσπαθούσαν να καθαρίσουν το χώρο από την πυκνή βλάστηση.

Η πηγή σήμερα είναι μαρμάρινη και γνωστή ως  "η Πηγή της Κόρης".

Στη συνέχεια έχτισαν ναό στη μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Δίπλα του χτίστηκαν παρεκκλήσια και ξενώνες και πλήθος πιστών άρχισε να καταφτάνει για να προσκυνήσει τη θαυματουργή εικόνα.

ΤΟ ΜΕΓΑ ΣΠΗΛΑΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Η Μονή κάηκε τέσσερις φορές στα χρόνια που ακολούθησαν, αλλά η εικόνα σώζονταν πάντα, αν και μετά την πυρκαγιά του 1640 έχει παραμορφωθεί.

Τελευταία φορά κάηκε από τους Γερμανούς, οι οποίοι άρπαξαν και πολλά σπουδαία κειμήλια.

Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας όμως, ήταν καταφύγιο για τα γυναικόπαιδα, αφού δεν πατήθηκε ποτέ από Τούρκους.

Αυτή είναι συνοπτικά η ιστορία του μοναστηριού, που χτισμένο σ' ένα ονειρικό τοπίο, αφήνει τα μεγαλύτερα μυστήρια της φύσης να διηγούνται τη δική τους.

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο "Εικόνες και Ψίθυροι". 

Πέμπτη 9 Ιουνίου 9πμ στα Δικαστήρια Θεσσαλονίκης #skouries [ΑΝΑΒΟΛΗ για 13/03/2017 ]

Πέμπτη 9 Ιουνίου αρχίζουν οι δίκες 450 ανθρώπων που παράπτωμά τους είναι ότι αντιστέκονται όχι μόνο για το χωριό τους αλλά και για όλους μας.

Το ορυχείο της El Dorado στον τόπο που γεννήθηκε ο Αριστοτέλης είναι ένα πολλαπλό έγκλημα. Κατά της Φύσης και της Υγείας όλων μας, κατά του Πολιτισμού και της Ιστορίας μας, κατά της ποιότητας ζωής μας και του μέλλοντος.

Τα ΜΑΤ χτυπούν και συλλαμβάνουν πολίτες για να προστατέψουν μια ιδιωτική επένδυση.

Τα ορυχεία (ψάξτε το), όπου κι αν βρίσκονται, ποτέ δεν πλουτίζουν τους εργάτες που τα δουλεύουν αλλά τις εταιρίες με έδρα Καναδά.

Τα ορυχεία (ψάξτε το) καταστρέφουν το περιβάλλον. Τα απόβλητα μολύνουν το νερό που κυλά και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, μολύνει πρώτα Χαλκιδική και Θεσσαλονίκη και μετά το Αιγαίο.

Ο αμίαντος (ψάξτε το) είναι πολύ σοβαρή υπόθεση.

Στην Ελλάδα βιομηχανία μας είναι ο Τουρισμός.

Στην Ελλάδα «σαν τη Χαλκιδική δεν έχει».

 Κι όμως, σε δάσος ιστορικό εμείς δεχόμαστε μια βαριά κι επικίνδυνη εξόρυξη;

Οι 450 άνθρωποι που θα δικαστούν δεν κάνουν άλλο παρά να αντιστέκονται στην κρατική τρομοκρατία.

Το Σωματείο Επαγγελματιών Ιερισσού θα κλείνει τα εμπορικά καταστήματα για να συμπαρασταθεί στα δικαστήρια στη Θεσσαλονίκη και καλούν κι εμάς. Για το καλό όλων μας.

Συγκέντρωση Αλληλεγγύης 09/06 09:00 Δικαστήρια Θεσσαλονίκης

Αναβολή δικαστηρίου---> 13/03/2017

Μερική αναδημοσίευση ανάρτησης από το  blog της Δάφνης Χρονοπούλου. 

Για περισσότερα πατήστε στο σύνδεσμο:

daphnechronopoulou 

Αποποίηση ευθύνης (25 λέξεις)

"Υπέρβαση καθήκοντος
τα σίδερα και οι φράχτες.
Παρέμβαση ανθρώπινη,
παράβαση της φύσης
Ευθύνης αποποίηση
η άνοιξη δηλώνει..."

Αυτή ήταν η συμμετοχή με τίτλο "Αποποίηση ευθύνης" που έστειλα στις 25 λέξεις που διοργανώνει η Μαρία Νι στο blog "Το Κείμενο".

Από την πρώτη στιγμή που είδα την εικόνα, οι σκέψεις μου ξέφυγαν. Καμιά δεν πήγε προς το καλό, όπως μπορείτε να δείτε και σε εκείνο που δεν έστειλα.

"Πώς να ριζώσει η ζωή σε τόπο που στερεύει;

Πώς να ανθίσει το όνειρο, που σίδερα το φράζουν;"

Δυο ολιγόλεκτα το ίδιο σκληρά, το ίδιο απελπισμένα. 

Προτίμησα να στείλω εκείνο που είχε τις σκληρότερες λέξεις.

Υπέρβαση, παράβαση, παρέμβαση, αποποίηση....λέξεις που σαν καρφιά πέφτουν τελεσίδικες και καρφώνουν ένα αύριο που ξημερώνει αβέβαιο, τρομακτικό.

Λέξεις που υπονοούν την παραβατικότητα, που εκφράζουν το παράλογο.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά έχω την αίσθηση πως, οι περισσότεροι που γράψαμε με οδηγό τη φωτογραφία, είχαμε στο μυαλό μας το προσφυγικό.

Ίσως γιατί τα σίδερα κι ο φράχτης που διακρίνονται στη φωτογραφία έκαναν την αναπόφευκτη σύνδεση στο μυαλό μας.

Οι άνθρωποι που ξεριζωμένοι τρέχουν να σωθούν και μια Ευρώπη που κλείνει σύνορα, αντί να σταματά πολέμους.

Από την άλλη έχουμε ανθρώπους που ξεκίνησαν τη μέρα τους όπως εγώ, όπως εσείς και ξαφνικά έχασαν τη ζωή τους, επειδή μανιακοί τρελοί, ζώθηκαν εκρηκτικά κι ανατινάχτηκαν στο όνομα του ανύπαρκτου Θεού τους.

Από αυτούς τρέχουν οι πρόσφυγες να σωθούν κι αυτοί είναι ήδη ριζωμένοι στην καρδιά της Ευρώπης, σκοτώνοντας αθώους.

Σαν σκιά απλώνεται ο φανατισμός τους παντού, σαν αρρώστια που δεν έχει γιατριά.

Κι εμείς ανάμεσα στους πολέμους τους που δεν αρχίσαμε, ανάμεσα στον παραλογισμό τους που δε θρέψαμε, ανάμεσα στο τίποτα και στο πουθενά.

Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο, όποια μεριά κι αν κοιτάζεις.

Και μια απελπισία που παλεύει να αντιστραφεί. Να γίνει οτιδήποτε άλλο, εκτός από απελπισία.

Το απόσπασμα που ακολουθεί το αναδημοσιεύω από thethreemooges.blogspot.gr

"...Κι από την άλλη, υπάρχουμε εμείς, που δεν κοιτάμε εθνικότητα, θρησκεία ή χρώμα. Που δεν είμαστε πλουτοκράτες, εξουσιαστές ή φανατικοί κάφροι στην υπηρεσία τους.

Που δεν πουλάμε όπλα, δεν διαφημίζουμε τον πόλεμο και δεν παίρνουμε μέρος στην εκτελεσή του. Που πιστεύουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε όλοι μαζί.

Όμως κάθε πόλεμος, εκτός από θύτες, απαιτεί και θύματα. Η ύπαρξη ενός τρομοκρατημένου, ανήμπορου να αντιδράσει, όχλου είναι ζωτικής σημασίας για τους υποστηρικτές του πολέμου, αφού σε αυτόν θα βρουν τα υποψήφια θύματά τους.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά για να σταματήσουμε τον πόλεμο αλλά μπορούμε να αντισταθούμε στο φόβο, τον φανατισμό και την τρομοκρατία από όπου κι αν προέρχεται.

Να μην επιτρέψουμε στους θύτες να δημιουργούν συνεχώς νέα θύματα.

Να μην γίνουμε μέρος του πολέμου.

Να παραμείνουμε Άνθρωποι.
Όπως γεννηθήκαμε...."

Μια ευκαιρία για τον Παύλο!

Αναδημοσίευση από το blog της Κατερίνας kapaworld

Ο Βασίλης είναι ο μπαμπάς του Παύλου. Ο Βασίλης έχει νονά τη μαμά μου, οπότε είναι σαν να λέμε πνευματικός της γιος. Αυτό πάντα μας έκανε λίγο...συγγενείς. Όταν ήμασταν μικρά και πηγαίναμε στο χωριό ο Βασίλης που είναι λίγο μεγαλύτερος μου κρυβόταν στα σκοτάδια και όταν περνούσαμε με την ξαδέρφη μου μας κατατρόμαζε και ουρλιάζαμε σαν χαζές. Μεγάλο κάθαρμα  ο Βασίλης που από μικρή με φώναζε κουμπάρα για να μου σπάσει τα νεύρα και πάντα τα κατάφερνε! Τελικά κατάφερε να με κάνει και κανονική του κουμπάρα μιας κι εγώ τελικά τον πάντρεψα!!!

Ο Βασίλης ήταν πάντα ένα χαρούμενο παιδί, έτσι τον θυμάμαι πάντα, μα τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει...

Έχει τρεις γιους. Περήφανος για τον κάθε έναν από αυτούς, μα εδώ και δυο χρόνια ζει το αδιανόητο γιατί η οικογένεια του ζει το αδιανόητο!

Θα σας συστήσω τον μεσαίο του γιο τον Παύλο. Ο Παύλος είναι δεκαεπτά χρονών, όμορφος σκέτο αστέρι αφού κατάφερε και πήρε τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά και των δυο γονιών του! Τρελαίνεται να παίζει μπάσκετ, να ζει έντονα, να βγαίνει με τους φίλους του...αγαπά τους υπολογιστές και τη μουσική...μα  δεν μπορεί να χαρεί τίποτε από όλα αυτά γιατί τα τελευταία δύο χρόνια έγινε μαχητής της ζωής. Της δικής του ζωής.

Διαγνώστηκε με μια επιθετική Λευχαιμία τύπου Τ και παρόλο που ο αδερφός του είναι συμβατός δότης ο οργανισμός του δεν δέχθηκε την μεταμόσχευση μυελού των οστών...κι αυτό έφερε μια ακόμη ανατροπή, μια αγωνία και μάχη με το χρόνο...Ο Παύλος πρέπει άμεσα να φύγει στην Αμερική! Στην Βοστόνη. Στον τόπο των θαυμάτων. 

Τα παιδιά ζουν σε ένα μικρό χωριό στον τόπο καταγωγής της μαμάς μου κι είναι εντυπωσιακό πως όλο το χωριό κινητοποιήθηκε κι άρχισε να διοργανώνει εράνους και μπαζάαρ και κάθε λογής διοργανώσεις με στόχο να μαζευτούν χρήματα και κατάφεραν πολλά, μα απέχουμε πολύ από το στόχο! Είναι εντυπωσιακό και συγκινητικό πολύ πως μια μικρή και φτωχική κοινότητα ανθρώπων οργανώνεται για να βοηθήσει μια οικογένεια που υποφέρει. Για να χαρίσει ελπίδα, σε ένα παιδί!

Είναι εντυπωσιακό πως ένα παιδί που κινδυνεύει γίνεται χωρίς δεύτερη σκέψη, παιδί μας! 

Με συγκίνησε αυτή η αυταπάρνηση, αυτή η τρομερή δύναμη των ανθρώπων...

Στο τηλέφωνο ο Βασίλης ήταν σκεπτικός. "Είναι πολλά τα χρήματα που χρειαζόμαστε" μου είπε...μα δεν γίνεται να απογοητευτούμε και να μην προσπαθήσουμε. Δεν γίνεται να μην δώσω στο παιδί μου αυτή την ελπίδα!"

Δεν μιλούσα πια με το Βασίλη, τον φίλο, κουμπάρο, κολλητό από τα παλιά που κάναμε φάρσες και γελούσαμε. Μιλούσα με έναν πατέρα σε αγωνία. Σε φόβο...Πως είσαι; Τον ρώτησα. 

"Όσο ο  Παύλος είναι καλά και  δεν τα παρατάει είμαι καλά!" 

Συγκινήθηκα βαθιά... Πως είναι η ψυχολογία του παιδιού; τον ρώτησα ξανά.  

''Αν τον δεις θα σκεφτείς πως φαίνεται λίγο ταλαιπωρημένος κι είναι αδυνατισμένος, κατά τα άλλα είναι θηρίο! Δίνει μεγάλο αγώνα, παλεύει ασταμάτητα δυο χρόνια τώρα! και δίνει σε όλους μας δύναμη." Μιλούσε με τόση περηφάνια για το γιο του... Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα...

Το να κινδυνεύει η ζωή του παιδιού σου είναι κάτι το τρομερό. Ξέρω πως υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι που ζουν με αυτό το φόβο που εμείς δεν μπορούμε να διανοηθούμε...μα τώρα, αυτοί οι τρομαγμένοι γονείς είναι άνθρωποι κοντινοί. Άνθρωποι που αγαπάμε, άνθρωποι που νιώθουμε την αύρα του τρόμου τους...

Αγαπημένοι...Αυτή η ανάρτηση αφορά ένα παιδί...Ένα δεκαεφτάχρονο πλάσμα, που έχει πολλά να δει και να νιώσει και να ζήσει και έχει δικαίωμα στο όνειρο και στην ελπίδα...Δυο χρόνια τώρα οι γονείς και τα αδέρφια του Παύλου ζουν με τη συνεχή απειλή, πως θα τον χάσουν και χρειάζονται να ανάψουν ένα φως στο σκοτάδι που ζουν.

Αν μπορούμε όλοι εμείς οι άνθρωποι να τους χαρίσουμε μια ευκαιρία...Μια ευκαιρία για το πολυτιμότερο αγαθό. Την ίδια τη ζωή!

Χρειάζονται πολλά χρήματα μα είμαστε κι εμείς πολλοί και το περίσσεμα μας λίγο, μα το περίσσεμα αγάπης πολύ!

Είναι Παρασκευή κι ακολουθούν ημέρες ξεκούρασης αγαπημένοι και αν μπορούμε όλοι αυτό το Σαββατοκύριακο να στερήσουμε από τον εαυτό ή από τα παιδιά μας κάτι μικρό, ένα σακουλάκι πατατάκια, ένα παγωτό, ένα σινεμά, μια μπύρα, μια πίτσα...και να προσφέρουμε αυτά τα δυο, τρία, πέντε ευρώ για να χαρίσουμε ελπίδα στο αγόρι μας!

Δεν σας το ζητώ αγαπημένοι, μα ελπίζω...ελπίζω πραγματικά στα θαύματα της ζωής κι εσείς με κάνατε να πιστεύω ακόμη περισσότερο στο θαύμα των ανθρώπων! 

Σας παραθέτω τον αριθμό μέσω του οποίου η οικογένεια προσπαθεί να συγκεντρώσει όσο πιο άμεσα γίνεται ένα αξιοσέβαστο και πολυπόθητο ποσό για να μπορέσει να μεταφερθεί ο Παύλος στη Βοστόνη.

ΣΩΤΗΡΙΑΔΗΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ ΣΟΥΣΑΝΑ
ΑΡΙΘΜ.ΛΟΓ.428/537100-79
ΙΒΑΝ GR8101104280000042853710079

ΚΩΔ.SWIFT ΤΡΑΠΕΖΑΣ (BIC) ΕΤΗΝGRAA
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

Τηλέφωνο Επικοινωνίας Σουζάνα Κυριακίδου Μαμά Παύλου
6986789490

Δεν μένει να πω τίποτε άλλο παρά να στείλω τις ευχές μου εκεί έξω. Αγάπη αγαπημένοι. Αγάπη για όλους μα περισσότερη αγάπη για κάθε παιδί που μπορούμε να βοηθήσουμε, γιατί είμαστε δυνατοί μόνο αν είμαστε πολλοί!

Ένα πελώριο ευχαριστώ σε όλους για την κατανόηση για αυτή την ανάρτηση και Παύλο, θα σου στείλω το στίχο που τραγουδάω συνέχεια στους γιους μου! 

"Για χατίρι σου ξημερώνει αγόρι μου...Για χατίρι σου ξημερώνει!!!"

                                                                                                  Κατερίνα