Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 5 Μαΐου 2015

A Dream Within a Dream - Edgar Allan Poe


A Dream Within a Dream - Edgar Allan Poe

Take this kiss upon the brow! 
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream; 
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone? 
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep! 
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp? 
O God! can I not save
One from the pitiless wave? 
Is all that we see or seem
But a dream within a dream? 


Όνειρο μέσα σ' όνειρο

Το υστερνό μου φίλημα στο μέτωπο σου πάρε
και άφησέ με, αγάπη μου, δυο λόγια να σου πω
αλήθεια λες σαν όνειρο πως διάβηκε η ζωή μου
χωρίς κανένα ατέλειωτο και ξέμακρο σκοπό.

Μα αν η ελπίδα πέταξε σε μέρα ή σε νύχτα
εκεί με σκέπασε βουνό της δυστυχιάς μεγάλο
σου φαίνεται πως έχασα το πιο λίγο καλή μου
αφού η ζωή είναι όνειρο κρυμμένο μέσα σ' άλλο.

Στέκομαι σ' άγρια ακρογιαλιά που δέρνει το κύμα
κι άμμους χρυσούς στα χέρια μου σφιχτά σφιχτά κρατάω
τι λίγοι και πως φεύγουνε απ' τα κλειστά μου χέρια
ενώ εγώ σε δάκρυα ολόπικρα ξεσπάω.

Θεέ μου, είναι αδύνατο να σώσω μόνο έναν
από το κύμα που κυλά με θόρυβο μεγάλο;
Είναι όλα όσα βλέπουμε σ' αυτόν εδώ τον κόσμο
ένα όνειρο ατέλειωτο κρυμμένο μέσα σ' άλλο;

Απόδοση στα ελληνικά: Κ. Ουράνης


Με "Όνειρο μέσα σ' όνειρο" συμμετέχω στο "Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα" που διοργανώνει η Μαρια Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά"


Το παιχνίδι μας "Παίζοντας με τις λέξεις" περιμένει τις συμμετοχές σας, μέχρι και τις 8/5/2015 στις 8 το βράδυ στο almikr@gmail.com 
Σας θυμίζω πως το στοίχημα είναι να χρησιμοποιηθούν οι πέντε λέξεις μας: τζάμι, φιλί, βιβλίο, κερί, αγανάκτηση, σε ποιήματα ή πεζά που δε θα ξεπερνούν τις 500 λέξεις!
Μην ξεχνάτε πως από αυτό το παιχνίδι, οι δημιουργίες μας θα συνοδεύονται από φωτογραφίες.
Αν μπορούμε για φωτογραφίες που δεν είναι δικές μας, παραθέτουμε την πηγή τους.
Για παραπάνω πληροφορίες πατήστε εδώ!




Παρασκευή 6 Μαρτίου 2015

Δολοφονία οργανωμένη


Δολοφονία οργανωμένη (Τάσος Λειβαδίτης)

Μια δειλή πράξη σου σε κάνει να πεθαίνεις μέσα στους άλλους,
με μια συγνώμη αργοπορημένη πεθαίνουν οι άλλοι μέσα σου.
Λίγη περισσότερη σιωπή μπορεί να σκοτώσει το ίδιο αλάνθαστα, όπως και μια λέξη.
Μια κίνηση αδιαφορίας, ένα βλέμμα επίμονο,
το κουδούνι που δε χτύπησε το γράμμα που ήρθε, 
κάνουν τη δουλειά τους το ίδιο καλά
όπως ένα μαχαίρι ή λίγο υδροκυάνιο. Κάθε μέρα, όλες τις νύχτες,
εικοσιτέσσερις ολάκερες ώρες ο φόβος σκοτώνει, η προσδοκία σκοτώνει, 
τ' όνειρο σκοτώνει, η πράξη σκοτώνει...

Κι όταν πεθαίνεις 
κανείς δεν ξέρει από πόσους καθημερινούς θανάτους
σε προφυλάσσει
αυτό το μικρό χωματένιο ύψωμα.





What if I ride? What if you walk?

What if you rock around the clock?

Tick-tock, tick-tock
What if you did? What if you walk?
What if you tried to get off, baby?

Ομίχλη και στο μυαλό μου.
Λειβαδίτης και R.E.M.
"Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα" ξανά στο blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά" και η δική μου συμμετοχή.


Το "Παίζοντας με τις λέξεις" περιμένει τις συμμετοχές σας μέχρι τις 20 Μαρτίου!
Εδώ θα μάθετε τα πάντα γι΄αυτό!



Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2014

Άβυσσος - Άρης Άλμπης (Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα)

Άβυσσος

Πλάσμα τού νου η άβυσσος.
Κι αν επιμένει το μυαλό
και σου τη στήνει εμπρός σου
και δε μπορείς ν’ απαλλαγείς,

Ψάξε,
υπάρχει κάπου μι’ αγκαλιά,
έστω μισή,
για να πιαστείς.
Κι αν δώσεις τη μισή κι εσύ,
Ψυχή εν τη ενώσει!

Και σαν ανθίσει η αγκαλιά
και βγάλει φύλλα και κλαδιά,
η άβυσσος θα λιώσει.



Άβυσσος ξανά.
Όταν ο ποιητής και φίλος Άρης Άλμπης με τους στίχους του συμπλήρωσε τη δική μου άβυσσο, σκέφτηκα αρχικά να προσθέσω εκεί το ποίημά του.
Όμως θα ήταν κρίμα να το κρύψω σε παλιά ανάρτηση.
Το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω και είναι είναι τέτοια η χαρά που μου δίνει, που θέλω να τη μοιραστώ ατόφια.

Έτσι λοιπόν με το ποίημά του Άρη Άλμπη συμμετέχω στην ιδέα της Μαρίας Νι "Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα" από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά"
Άρη σε ευχαριστώ πολύ!

Σάββατο 12 Ιουλίου 2014

Εμένα οι φίλοι μου είναι - Κατερίνα Γώγου (Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα)





Magic de Spell & Σωκράτης Μάλαμας - Εμένα οι φίλοι μου


Ποίηση: Κατερίνα Γώγου
Μουσική: Νίκος Μαϊντάς
Πρώτη εκτέλεση: Magic de Spell

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς
Κάνουν ό,τι λάχει
Πλασιέ τσελεμεντέδων κι εγκυκλοπαιδειών
Φτιάχνουν δρόμους κι ενώνουν ερήμους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
Επαγγελματίες επαναστάτες
Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας,
αποφάσεις συνεδρίων,
δανεικά φουστάνια,
σημάδια από κάφτρες
περίεργες ημικρανίες,
απειλητικές σιωπές
κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες
καθυστέρηση
Το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά
Το ασθενοφόρο
Κανείς...

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Κάνουν ό,τι λάχει
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στο λαιμό σας,στα χέρια σας
Οι φίλοι μου...




Ποίηση: Κατερίνα Γώγου

Μουσική: Νίκος Μαϊντάς
Πρώτη εκτέλεση: Magic de Spell



Άλλο ποίημα ήθελα να βάλω, αλλά η Έλλη από το FunkyMonkey  με τη δική της ανάρτησή μου το θύμισε κι έτσι η Κατερίνα θα διαβαστεί ξανά....και θα ακουστεί...
Συμμετέχω στην ιδέα της Μαρίας Νι  "Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα" από το "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".

Κρατάω και μια εικόνα για το τέλος.
Το χθεσινό φεγγάρι μετέωρο στον ουρανό...

Δευτέρα 30 Ιουνίου 2014

Μαχαίρι - Φ. Γκ. Λόρκα (Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα)


Μαχαίρι

Το μαχαίρι 
στην καρδιά μέσα μπαίνει
όπως το υνί απ' τ' αλέτρι
μέσα στην ερημία.

Όχι.
Να μη μου το καρφώσης.
Όχι.

Το μαχαίρι 
καθώς μι' αχτίδα του ήλιου,
τα τρομερά φλογίζει 
βάθη.

Όχι.
Να μη μου το καρφώσης.
Όχι.

Μετάφραση: Άρη Δικταίου




Με την ανάρτηση αυτή συμμετέχω στο "Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα".

Παρασκευή 20 Ιουνίου 2014

Υπάρχουν δρόμοι στα παραμύθια - Sadahzinia (Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα)

Υπάρχει και η Fiera. 
Τι είναι η Fiera;

...
Κοίτα πιο πέρα εκεί μπορεί να τη δεις. 
Εκεί πέρα, αν πιστεύεις θα τη βρεις 
Σαν αέρα· νιώσε κι εσύ τη Fiera.
...


Θα μπορούσα να δανειστώ τους στίχους των Active Member από τη Fiera για να περιγράψω την αγαπημένη μου Sadahzinia...
...
Έχει τα χέρια απλωτά κι ένα ζευγάρι φτερά, 
στέκεται όρθια ή χορεύει στης βροχής τα νερά 

που καθρεφτίζουν μυστικά και καμώματα 
των ανθρώπων τα πικρά και μονοκόμματα. 
Μέσα απ’ τη λάσπη βρίσκει πάλι ένα κρυφό μονοπάτι 
και με κοιτάζει από μένα σαν να περίμενε κάτι. 
Τέτοιο γινάτι μ’ έχει μαζί παρασύρει 
σαν "αγαπώ" που ποτέ του δε χαλάει χατήρι. 

Έχει λυτά τα μαλλιά της, στα μικρά δάχτυλά της 
σκαρώνει χάρτινα καράβια σαλπάρουν τα όνειρά της, 

κοχύλια στ’ αυτιά της και χίλια χρόνια μπροστά 

ακούει να γίνονται τ’ αδύνατα απ' το τώρα, δυνατά. 
Κρατάει τα δάκρυα στα μάτια κλειδωμένα 
κι η περηφάνια της κοκκίνισε μελάνι στην πένα· 
σ’ άσπρο χαρτί δε το χωράει τ’ όνομα της
...


Η Sadahzinia (Γιολάντα Τσιαμπόκαλου) γράφει στίχους, γράφει παραμύθια, γράφει πολύ, γράφει με την ψυχή της, κι όμως σε ερώτηση που της έγινε για το πως νιώθει που το κοινό αποκαλεί τους Active Member και φυσικά την ίδια, ποιητές της εποχής, εκείνη απαντά:

"Με κάνει να νιώθω κάπως άβολα. Ίσως γιατί το βλέπουμε απλά σαν παιχνίδι όλο αυτό το κυνήγι με τις λέξεις και τους ήχους. Δεν μας αρέσουν οι ετικέτες, οι οδηγίες χρήσης και τα manual. Άλλωστε συχνά την λέξη μας την οδηγεί η μελωδία…Αλλά ίσως το κοινό μας να έχει δίκιο και να 'χει τόσο ανάγκη τους ποιητές που βάζει κι εμάς μαζί τους. Παρόλα αυτά, ας ψάξει στα ράφια και θα βρει πραγματικά διαμάντια. Αν εμείς είμαστε ο δρόμος τους για να ανακαλύψουν την ποίηση, τότε αποδέχομαι τον χαρακτηρισμό με τιμή."

...και σώνει πια για καλά όσα έχει κάψει η φωτιά... 

Χρονορωγμή

Ήρθε το σούρουπο και μου ’φερε παλιές μυρωδιές 
και ξαναχάθηκα σε μια απ’ του χρόνου μου τις ρωγμές

έγινα χθες, έγινα φωτιά και σκιές, 
έγινα μπόρα και νερό στις νεραϊδοπηγές, 
έγινα γυάλινη κούκλα και θλιμμένο λουλούδι 
κι είμαι σαν δάκρυα στο πρώτο τραγούδι, 
ανοιξιάτικο χνούδι σ’ έναν απέραντο κήπο, 
έγινα μάνα που ακούει απ’ την κοιλιά τον πρώτο χτύπο 
κι ας λείπω από κοντά σου όνειρό μου, 
έχω μια ζωγραφιά για κόσμο ολάκερο δικό μου
πνιγμένο κακό μου, 
σ’ έφτιαξα γλάστρα για το βασιλικό μου 
να σας ποτίζει αγκαλιασμένα η βροχή μου, 
φωλιά να φτιάξει η ομορφιά στην αυλή μου 
Στη γη μου να 'χουν τα πάντα φωνή, 
να είναι ο ήλιος καμπάνα και το φεγγάρι σκοινί, 
να κάνουν ταίρι όσα μισώ με όσα νομίζω σωστά 
και να φάνε απ’ το ίδιο πιάτο όσα ήταν πριν χωριστά 
και όσοι σκοτώναν ο ένας τον άλλο 
να 'χουν ταξίδι μπερδεμένο, δρόμο ατέλειωτο, μεγάλο. 
Πέτρα, μολύβι, ψαλίδι, χαρτί, 
βάζω το βιος μου σ’ ένα μουσικό κουτί.
Τρέχω και πάω να κρυφτώ στη παλιά φυλλωσιά 
μέχρι τη ρίζα μου να φτάσει η δροσιά.

Κόψε μου λίγο απ’ την αυλή γιασεμί, 
και μια αγκαλιά απ’ τη παλιά φυλλωσιά 
στου χρόνου μου πέτα τα τη ρωγμή 
μέχρι τη ρίζα μου να φτάσει η δροσιά 
Τρίψε στο χέρι μου λίγο βασιλικό 
δος μου νερό απ’ τις νεραϊδοπηγές, 
να πάει κάτω όλο μου το κακό, 
μη βασανίσει άλλες τόσες γενιές.

Έλα και πες δυο παραμύθια παλιά 
εκείνα που λεγες τα βράδια σταλιά με σταλιά 
κι όλο κοιμόμουν πριν να μάθω το τέλος, 
πριν το στόχο βρει του πρίγκηπα το βέλος. 
Έλα να ψάξουμε στου χρόνου τη γεμάτη σοφίτα, 
κλείσε τα μάτια και μια ευχή ακόμα ζήτα, 
πάνω στο δέντρο κλαδί με κλαδί 
όπως χτυπάει η πένα πάντα στο ρυθμό τη χορδή. 
Γιασεμί, ώσπου να 'ρθει η βροχή 
να 'ναι αξημέρωτη η νύχτα που έχει παντού απλωθεί, 
μαζί με τ’ άρωμα τη μυρωδιά σου, 
να  'ναι αβασίλευτη κι η μέρα ήλιε μου στη ποδιά σου.
Για λίγο στάσου, παράξενο αηδόνι 
που μου σφυρίζεις τις λέξεις και ο στίχος τελειώνει 
και σώνει πια για καλά όσα έχει κάψει η φωτιά 
κι όσα απ’ το κλάδεμα ξεθάρρεψαν και βγήκαν κλαδιά. 
Μικρή ροδιά και μυγδαλιά, 
βρεγμένο χώμα, χειμώνα σε μια ρίζα από ελιά, 
σκυμένη ράχη, γέρικη πλάτη για συντροφιά· 
πέφτει στη μάχη απόψε ακόμα άλλη μια αθώα γενιά. 
Κι εμένα μ’ έπιασε η νύχτα στης νεράιδας το φτερό, 
μέσα απ’ τα χέρια μου κυλάει της πηγής το νερό 
ψιθυριστά μυστικά και κλειδωμένα, 
μου παίρνουν κάτω το κακό μέσα στη στέρνα.



Θα μπορούσε να είναι ποίημα, μα είναι μόνο λέξεις που οδηγεί η μελωδία. 
Θα μπορούσε να είναι αφιέρωμα, μα είναι μόνο λίγοι χιλιοακουσμένοι και λατρεμένοι στίχοι που προσφέρω στο "Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα" που εμπνεύστηκε η Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".

Κυριακή 15 Ιουνίου 2014

Μικροί ήλιοι, μεγάλα ταξίδια (Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα)


Μικροί ήλιοι, μεγάλα ταξίδια

Μικροί ήλιοι, αμέτρητοι, στο θεό τα πρόσωπά τους στρέφουν
μοιράζουν γύρω τους το φως που αχόρταγα ανασαίνουν.
Είναι η εποχή που τα ηλιοτρόπια ανθίζουν.

Το πράσινο χρυσό γίνεται και λιώνει στου θέρους το λιοπύρι.
Της άνοιξης οι νύφες με χρώματα ξελογιάζουν τώρα τη φύση.
Είναι η εποχή που όλα στενάζουν κι από πάθος φλέγονται.

Του γιασεμιού τα αρώματα στης πόλης τα βράδια βασιλεύουν.
Αναρριχώνται άπληστα και μνήμες ανασκαλεύουν.
Είναι η εποχή που περασμένα καλοκαίρια ψηλαφίζονται.

Της θάλασσας η αύρα για μακρινά ταξίδια ξεσηκώνει.
Να το δαμάσεις σε καλεί το κύμα και γελά όπως σε σπρώχνει.
Είναι η εποχή που οι τέσσερις τοίχοι φυλακή γίνονται.

Το σώμα δένεται με σκοινιά σε αόρατο κατάρτι
και το καράβι σου ακίνητο τρίζει στο λιμάνι.
Είναι η εποχή που μυαλό και ψυχή αράδα κάβους λύνουν.


Με κάτι δικό μου συμμετέχω στο "Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα"
που εμπνεύστηκε η Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".
Συντροφιά μου ο  Αλκίνοος Ιωαννίδης!


Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014

Τελευταίο ταξίδι - Κ. Καρυωτάκης (Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα)



Τελευταίο ταξίδι

Καλὸ ταξίδι, ἀλαργινὸ καράβι μου, στοῦ ἀπείρου
καὶ στῆς νυχτὸς τὴν ἀγκαλιά, μὲ τὰ χρυσά σου φῶτα!
Νά ῾μουν στὴν πλώρη σου ἤθελα, γιὰ νὰ κοιτάζω γύρου
σὲ λιτανεία νὰ περνοῦν τὰ ὀνείρατα τὰ πρῶτα.

Ἡ τρικυμία στὸ πέλαγος καὶ στὴ ζωὴ νὰ παύει,
μακριὰ μαζί σου φεύγοντας πέτρα νὰ ρίχνω πίσω,
νὰ μοῦ λικνίζεις τὴν αἰώνια θλίψη μου, καράβι,
δίχως νὰ ξέρω ποῦ μὲ πᾶς καὶ δίχως νὰ γυρίσω!


Κάπου εκεί στην εφηβεία, ένας από τους πολύ αγαπημένους μου ποιητές ήταν ο Καρυωτάκης.
Όχι πως τώρα δεν είναι αγαπημένος, μα σπάνια διαβάζω πια δικά του και χάρη στη Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά" απόψε κάνω, όχι ένα τελευταίο, αλλά ένα ακόμα ταξίδι!
Με την ανάρτηση αυτή συμμετέχω στο "Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα".

Πέμπτη 29 Μαΐου 2014

Το μονόγραμμα - Οδυσσέας Ελύτης (Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα)


ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ  (1971)
             
Θα πενθώ πάντα -μ' ακούς;- για σένα,
                                   μόνος, στον Παράδεισο

                                           Ι
Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας

Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.


                                          II
Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται

Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια


Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά

Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα «πίστεψέ με» και τα «μη»
Μια στον αέρα, μια στη μουσική


Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας

Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες
Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από
        τους καταρράχτες


Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ

Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά

Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.

                                           III
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ' έχουν τα κύματα

Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά


Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο

Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική

Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο

Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

                                         IV
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς
Είμ' εγώ, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, μ'ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς
Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες

Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς

Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς

Όπου κάποτε οι φιγούρες

Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς

Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω

Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς

Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς

Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;

Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;

Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.


                                          V
Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
Με σοφές παραμάνες και μ' αντάρτες απόμαχους
Από τι να 'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να 'ρθω
Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει
Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι
Στα μέρη τ' αψηλά της Κρήτης τίποτα
Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι

Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ' όλο το γύρο
Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά
Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά

Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού

Μάτια της περηφάνιας και του διάφανου
Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο
Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς
Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής
Με τ' άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης


Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή
Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή
Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει

Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο
Για σένα ούτε η γερόντισσα μ' όλα της τα βοτάνια


Για σένα μόνο εγώ, μπορεί και η μουσική
Που διώχνω μέσα μου αλλ' αυτή γυρίζει δυνατότερη
Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο
Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.

                                         VI
Έχω δει πολλά και η γη μέσ' απ' το νου μου φαίνεται ωραιότερη

Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα
Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα
Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά
       της θάλασσας


Έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί

Να 'χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μες στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν' ακολουθεί


Και να παίζει με τ' άσπρο και το κυανό η ψυχή μου!

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί
Πριν από την αγάπη και μαζί
Για τη ρολογιά και για το γκιούλ μπρισίμι
Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί
Μόνος, και ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί νεογέννητο
Μόνος, και ας είμ' εγώ η πατρίδα που πενθεί

Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σου κρατεί δαφνόφυλλο

Μόνος, ο αέρας δυνατός και μόνος τ' ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού

Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στους καιρούς
        τον Παράδεισο!


                                        VII
Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί

Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα


Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή

Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ


Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό

Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.




Με αυτή  μου την ανάρτηση συμμετέχω στην έμπνευση που είχε η Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".
"Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα" λοιπόν, και δε θα μπορούσα να μην ξεκινήσω αυτό το ταξίδι με ένα λατρεμένο ποίημα, μα και με ένα τραγούδι που αγαπώ πολύ!