Γλυκό τριαντάφυλλο - Γεύση από παράδεισο

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να υποδεχτούμε τον Μάιο από τα τριαντάφυλλα!

Μπορούμε να τα κάνουμε μπουκέτο, να φτιάξουμε στεφάνι, να τα καμαρώνουμε απλά να στολίζουν τους κήπους, ή να τα μεταμορφώσουμε σε κάτι ακόμα πιο υπέροχο!

Μπορούμε να τα κλείσουμε στο βάζο, αφού τα κάνουμε γλυκό! Ένα γλυκό που θα κλείνει μέσα του την πιο φίνα μυρωδιά της άνοιξης και την απόλυτη γεύση της ευτυχίας!

Μακάρι οι φωτογραφίες να είχαν και άρωμα!

Δεν μπορείτε να φανταστείτε σε τι μυρωδάτο κόσμο έχω μπει!

Για να δούμε όμως τα υλικά όπως μας τα δίνει η γιαγιά Κασσιανή:

Υλικά:

250 γραμμάρια ροδοπέταλα
300 γραμμάρια ζάχαρη
500 ml νερό
χυμό από μισό λεμόνι

Εκτέλεση:

Μαδάμε τα τριαντάφυλλα.
Αφαιρούμε τα πέταλα και πετάμε τους στήμονες, αφού δεν θα τους χρησιμοποιήσουμε.
Πλένουμε καλά τα ροδοπέταλα και τα αφήνουμε να στεγνώσουν.
Στη συνέχεια τα βάζουμε στην κατσαρόλα και ανακατεύουμε προσεκτικά με τη ζάχαρη. Τα αφήνουμε για μία, ή και παραπάνω ώρες να "γνωριστούν" και να ανταλλάξουν εντυπώσεις.
Όταν θεωρήσουμε πως έδεσαν μεταξύ τους κι έγιναν καλή παρέα, προσθέτουμε το νερό και ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα.
Μετά από 5 λεπτά χαμηλώνουμε τη φωτιά και τα αφήνουμε να σιγοβράσουν για άλλα 15 με 20 λεπτά, για να δέσει το σιρόπι μας.
Όταν είναι έτοιμο, προσθέτουμε το χυμό του λεμονιού, ανακατεύουμε καλά αφήνοντας να πάρει μια δυο βράσεις ακόμα και αποσύρουμε από τη φωτιά.

Το γλυκό μας είναι έτοιμο να μας προσφέρει τη θεϊκή του γεύση, κάθε φορά που ανοίγουμε το βάζο!

Την πρώτη φορά που το έφτιαξα, ακολούθησα τη συμβουλή της γιαγιάς Κασσιανής, (όπως ακολούθησα άλλωστε και τότε, αλλά και τώρα τη συνταγή της), και δεν έψαξα για εκατόφυλλα τριαντάφυλλα σαν αυτά που χρησιμοποίησα τώρα, παρά έκοψα απλά αρωματικά από τον κήπο, όπως βλέπετε και στην παραπάνω φωτογραφία!
Μπορώ να δηλώσω υπεύθυνα πως γίνεται και με απλά, μυρωδάτα όμως, τριαντάφυλλα!

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε πόσο εκπληκτικά πήγαιναν όλα και πόσο μοσχομύριζαν, όταν λίγο πριν το τέλος ήρθε η καταστροφή!

Ευτυχώς αυτή τη φορά όλα πήγαν καλά και θα φάμε όλοι, παραπάνω από μια κουταλιά παράδεισο!

Έτσι γλυκά εύχομαι σε όλους καλό μήνα!

Ρόδα, αγκάθια και...σφήκες

Τον πιο όμορφο ροδόκηπο στον κόσμο τον είχε η θεία μου η Μαρία.

Στα παιδικά μου μάτια, έμοιαζε μαγικός. Δεκάδες τριανταφυλλιές ξεπετάγονταν εδώ κι εκεί με μικρά μονοπάτια ανάμεσά τους, απαραίτητα για τη φροντίδα τους και ιδανικά για μικρές βόλτες.

Γύρω του είχε δέντρα που πάλευαν να τον κρύψουν από τα αδιάκριτα μάτια.

Τέτοια εποχή ήταν γεμάτος άνθη και η θεϊκή ευωδιά που ταξίδευε με ευκολία πέρα από τα σύνορά του, έκανε πολλούς περαστικούς να κοντοσταθούν, αλλά και να μπουν στον πειρασμό να κλέψουν ένα τριαντάφυλλο, ή και περισσότερα.

Κάποιοι είχαν το θάρρος να ζητήσουν ένα μπουκέτο και το έπαιρναν.

Άλλοι έμπαιναν κρυφά, ή προσπαθούσαν να το κάνουν, μια και ο σκύλος που είχε το δικό του βασίλειο στην αυλή δεν τους άφηνε να πλησιάσουν και πολύ.

Εγώ χωνόμουν ανάμεσα στις τριανταφυλλιές και σκάρωνα παραμύθια για νεράιδες και ξωτικά.

Τους έδινα παράξενα ονόματα και φανταζόμουν πως ένας ολόκληρος κόσμος αόρατος, κατοικούσε στην κάθε μια.

Ώσπου μια μέρα ανακάλυψα πως κατοικούσε στα αλήθεια ένας κόσμος αλλιώτικος, εκεί γύρω.

Θυμάμαι παίζαμε κρυφτό με τα γειτονόπουλα.

Είχα κρυφτεί ανάμεσα στις τριανταφυλλιές, αλλά με ανακάλυψαν.

 Στην προσπάθειά μου να τρέξω γρηγορότερα από εκείνον που "τα φύλαγε" έπεσα πάνω σε μια τριανταφυλλιά που ήταν κοντά στον τοίχο.

Ο πόνος από τα αγκάθια ήταν ελάχιστος σε σχέση με εκείνον που ακολούθησε.

Κανένας δεν έμαθε ποτέ πόσες σφήκες νευριασμένες μου επιτέθηκαν, από τη σφηκοφωλιά που "ενόχλησα" και που μεγάλωνε αθέατη πίσω από την τριανταφυλλιά.

Και κανείς δε μέτρησε τα αμέτρητα τσιμπήματα που μου έδωσαν, γιατί απλούστατα κάθε φορά έχαναν το λογαριασμό.

Οι μεγάλοι έπεσαν πάνω μου και μου έβγαζαν τα κεντριά, ενώ εγώ πλάνταζα στο κλάμα. 

Ακόμα θυμάμαι τη μυρωδιά του ξυδιού (μια μυρωδιά που σφόδρα αντιπαθώ), και που μάλλον είναι ιδανικότερο από την αμμωνία για τα τσιμπήματα της σφήκας.

Και κάπως έτσι σε ένα από τα πιο παραμυθένια μέρη της παιδικής μου ηλικίας, ένιωσα απερίγραπτο πόνο.

Κι έμαθα πως ποτέ κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι κρύβεται πίσω από την ομορφιά.

 Μπορεί να είναι μόνο τα αγκάθια που την προστατεύουν, αλλά μπορεί να είναι κι ένας εχθρός πιο ύπουλος από όλα τα αγκάθια.

Μεγαλώνοντας ο ροδόκηπος της παιδικής μου ηλικίας, ήρθε πολλές φορές στο νου μου.

Η σύγκρισή του με την ίδια τη ζωή αναπόφευκτη.