Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πεταλούδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πεταλούδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 21 Ιουλίου 2018

Ταχύρυθμο μάθημα ισορροπίας

Κάποιες φορές νιώθουμε πως βαδίζουμε πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Είναι πολύ δύσκολο και άλλο τόσο επικίνδυνο, αφού κανένα δίχτυ ασφαλείας δεν εγγυάται την ασφάλειά μας. Είμαστε εμείς, το σκοινί και το χάος κι επιβάλλεται να κρατήσουμε την ισορροπία μας. 
Και την ψυχραιμία μας! Γιατί πως θα περάσουμε απέναντι, αν πρώτα δεν ηρεμήσουμε, δε βρούμε τις σωστές ανάσες, το καλύτερο πάτημα; 


Κάποιες άλλες φορές όλα γίνονται πιο χρωματιστά, πιο χαλαρά. Τότε όλα μοιάζουν φυσικά, αυτονόητα και όμορφα.
Κι όλη αυτή την ομορφιά θέλουμε να τη μοιραστούμε με τους άλλους.



Υπάρχουν όμως κι εκείνες οι φορές που καταφέρνουμε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια, ακόμα και τον εαυτό μας και να κάνουμε κάτι ξεχωριστό, κάτι πολύ ιδιαίτερο και σημαντικό για μας. Κάτι που θα μας δώσει μεγάλη ικανοποίηση και ακόμα μεγαλύτερη χαρά. 


I am linking to Saturday's Critters #240

Τρίτη 15 Μαΐου 2018

Ο περίπατος της πεταλούδας (Brown Argus Aricia agestis ή Polyommatus icarus;)

Το να μιλήσει μια άσχετη, σαν του λόγου μου, για πεταλούδες είναι σχετικά εύκολο.
Μπορεί να πει για την ομορφιά τους, για το σχήμα τους, τα χρώματά τους, το πέταγμά τους.
Άντε να περιγράψει πως από σιχαμερή κάμπια γίνεται μυστηριώδης χρυσαλλίδα για να καταλήξει εκτυφλωτική πεταλούδα. 

Εκεί που αρχίζουν τα δύσκολα είναι στα ονόματά τους.
Για να βγεις από το λαβύρινθο με τα τόσα είδη, σόγια, οικογένειες, ομάδες, υποομάδες, τάξεις, υποτάξεις και πάει λέγοντας, ένας μίτος μόνο δε φτάνει και η υπόθεση καταλήγει μαλλιά κουβάρια.
Δύσκολα μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι γνωρίζει όλες τις πεταλούδες και σίγουρα δε θα το ισχυριστώ εγώ, που για να βρω ένα όνομα κατεβάζω τη μισή βιβλιοθήκη και μόνο φανουρόπιτα που δεν κάνω.
Μπορεί να βγάζω γρήγορα άκρη κάποιες φορές, αλλά τις περισσότερες μάλλον μπερδεύομαι. 
Λογικά πάντως η παρακάτω πεταλούδα είναι μια Brown Argus, Aricia agestis, αρσενική μάλιστα, αλλά το χέρι μου στη φωτιά δεν το βάζω! 
Μπορώ όμως να σας βάλω στιγμιότυπα από έναν περίπατό της!

Μπορώ επίσης να προσθέσω το σχόλιο που άφησε η Λυσίππη και βοηθά να καταλήξουμε σε ασφαλέστερα συμπεράσματα.

"Εμένα θα μου έκανε και για Polyommatus icarus, κρίνοντας απ' τις κουκκίδες. Σ' αυτό το είδος οι πρώτες τρεις κουκκίδες κάνουν καμπύλη κι έχουν απόσταση μεταξύ τους (κι είναι στο ίδιο ύψος), ενώ συνήθως στις Aricia agestis η 2η κουκκίδα έρχεται πιο κολλητά στη 1η κι είναι πιο χαμηλά της. Η τελευταία διαφορετική είναι, έτσι; Πρέπει να 'ναι θηλυκή, ενώ στις υπόλοιπες φωτογραφίες φαίνεται για αρσενική."











Οι φωτογραφίες είναι από τον Αύγουστο του 2017, εκτός από την τελευταία που είναι τωρινή και η πεταλούδα γέννημα θρέμμα του Μαΐου που διανύουμε. Ήρθε λες μόνο και μόνο για να μου θυμίσει εκείνη τη συγγένισσά της που είχε μείνει να φτεροκοπά στα αρχεία μου!

Τετάρτη 9 Μαΐου 2018

Κατασκοπεύοντας τον Ιφικλείδη


Scarce swallowtail (Iphiclides podalirius) 

Ο Ιφικλείδης βρέθηκε στο δρόμο μου, ή εγώ στο δικό του, εξαρτάται πως το βλέπει κανείς, μια ζεστή μέρα του Απρίλη.
"Καλός οιωνός", σκέφτηκα. "Επιτέλους με πρόσεξε!"
Όλα έδειχναν ότι τα αισθήματα ήταν αμοιβαία.
Με άφησε μάλιστα να τον πλησιάσω σε απόσταση βολής, αλλά μόνο αυτό έκανε. Τίποτα άλλο. Ούτε μισό βλέμμα δεν μου έριξε ο τύπος.
Αδιάφορος κι απόμακρος, βιάστηκε να πετάξει μακριά όταν του άπλωσα το χέρι για χειραψία, ή έστω για μια κοινή φωτογραφία που να μας θυμίζει όσα ζήσαμε μαζί στα δυο περίπου λεπτά που συναντηθήκαμε.
Από τότε έχω να τον ξαναδώ!
Με παράτησε χωρίς δεύτερη σκέψη κι εγώ σκέφτομαι συνέχεια τι λάθος έκανα και τον έχασα.

Με την παρακάτω φωτογραφία, έλαβα μέρος στο 3ο Δρώμενο Φωτογραφίζειν που διοργανώνει η Μαρία από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".

Νέα μορφή, καινούρια ζωή!







Σάββατο 19 Μαρτίου 2016

Η κραυγή της πεταλούδας

Από την πρώτη φορά που άκουσα τη φράση στο γνωστό τραγούδι των Doors "When the nusic' s over", στο μυαλό μου πήρε μαγικές διαστάσεις κι έμεινε σαν ήχος ανεξιχνίαστος, σαν σημάδι απροσδιόριστο, σαν εικόνα φευγαλέα, σαν οιωνός παράξενος που τίποτα δε λέει!
Τη χρησιμοποιώ συχνά, την ψιθυρίζω όταν βλέπω πεταλούδες, την τραγουδάω σε κάθε ευκαιρία.
Και μπορεί η πεταλούδα να μην κραυγάζει, μα φτερουγίζει αδιάκοπα κι ακούραστα. Στέκεται τόσο όσο για να ακούσει το ψιθύρισμα της δικής της κραυγής. 
Μιας κραυγής που δεν έχει!

Hummingbird hawkmoth (Macroglossum stellatarum)
Κραυγή δεν έχει,έχει όμως μεγάλη γλώσσα!!
Φωτογράφιζα τα άνθη της νεκταρινιάς, όταν ένα περίεργο είδος πεταλούδας έφτασε ανυπόμονο κι άρχισε με βιάση να πετάει από άνθος σε άνθος.
Πιο βιαστικό πετούμενο δεν έχω ξαναδεί.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε επισκεφτεί όλα τα άνθη κι έφευγε!
Ήμουν πραγματικά τυχερή που κατάφερα να βγάλω έστω κι αυτή τη μία φωτογραφία.
Βλέπετε φτερούγιζε σαν αστραπή, κοντοστέκονταν ελάχιστα, έβγαζε τη γλώσσα-προβοσκίδα, ρούφαγε νέκταρ κι έφευγε για το επόμενο άνθος...σα να κεντούσε μου φάνηκε το πιο περίεργο κέντημα!
Φυσικά έψαξα κι έμαθα για του λόγου της.
Hummingbird hawkmoth (Macroglossum stellatarum), ονομάζεται, αλλά ίσως τη γνωρίζετε σα δαμαλάκι.
Κι αν δεν την ξέρατε ούτε έτσι, μόλις τη μάθατε.
Χαρήκατε για τη γνωριμία και προχωράμε!

Hummingbird hawkmoth (Macroglossum stellatarum)

Scarse swallowtail (papilio machaon)
Αν πατήσετε στο όνομα, θα δείτε πόσο της μοιάζει η scarce swallowtail (Iphiclides podalirius) που θα συναντήσουμε σε λίγο.


Ας την πλησιάσουμε λίγο ακόμα, πριν μας καταλάβει!


Η πορτοκαλιά πεταλούδα πολύ με παίδεψε...τη φωτογράφισα εύκολα, με άφησε μάλιστα να την πλησιάσω και για δεύτερη, πιο κοντινή φωτογραφία, αλλά ποια είναι η αφεντιά της, δεν ξέρω!

Ίσως είναι η Small copper (lycaena phlaeas), ίσως όχι...

...γιατί όπως βλέπουμε εδώ, έχει μικροδιαφορές στην εμφάνιση με την κανονική Small copper (lycaena phlaeas)!
Όποια κι αν είναι την ευχαριστώ για το πορτοκαλένιο φτερούγισμα που μου χάρισε αμέσως μετά!
Small copper (lycaena phlaeas)
Before I sink 
Into the big sleep 
I want to hear 
I want to hear 
The scream of the butterfly 


I am linking to Saturday's Critters #118



Κι εδώ το "Παίζοντας με τις λέξεις" περιμένει τις συμμετοχές σας!

Πέμπτη 17 Μαρτίου 2016

Ο άνεμος κι εγώ…δυο άνεμοι! "Μέρες Άνοιξης"

"Και το χορό της πολύχρωμης πεταλούδας
κάνει τον πιο τρελό οδηγό μου."

Την κουβαλούσε στην αύρα του το απερίσκεπτο αεράκι.
Όρμησε –γύρευε από που- να με 'βρει μιαν αυγή.
Στο χάδι που φευγαλέα ακούμπησε το μάγουλό μου, την έκλεισε
και σαν αναπάντεχο δώρο, με κορδέλες τη στόλισε.
Θύμωσα τάχα που μου ανακάτεψε τα μαλλιά,
κι εκείνο αλόγιστα με ένα φιλί μου έκλεισε το στόμα.
Κι έγινα άνεμος κι εγώ..

Έτσι μαζί χυθήκαμε δυο άλογα λευκά
στον πιο ξέφρενο καλπασμό τους
Σε βαμβακένια σύννεφα ανεβήκαμε,
για να βουτήξουμε σε πράσινα λιβάδια,
προσμένοντας θαύματα ανομολόγητα,
τα μυστήρια, τα ευλογημένα από τη φύση λαχταρώντας..

Ακόμα κρέμονταν στον τοίχο του ουρανού η Αναγέννηση. 
Το καρφί της όμως, όλο έτριζε κι έλιωνε σαν χιόνι
κάτω από το πονηρό βλέμμα του ήλιου.
Σαν πολύτιμος θησαυρός σταλάζει πια,
σιγά σιγά στη γη,
ποτίζοντας, αλλάζοντας, γεννώντας,
σαν μάνα στοργική, ανυπόμονα, θρέφοντας.

Κι όλα εικόνες γίνονται.
Γεμίζει ο τόπος μαργαρίτες
Για να 'χουν οι άνθρωποι να αναρωτιούνται
αν αγαπήθηκαν ποτέ.
Και σαν απάντηση, πλημμυρίζουν κρίνα οι καρδιές,
αγριολούλουδα οι αγκαλιές.
Και οι ανεμώνες που στόλιζαν ως τώρα τα βλέφαρά μου,
Θα παραμερίσουν στην ώρα τους, για να δω
τις αχλαδιές που στα άσπρα ντύθηκαν σαν νύφες.
Κρεμιέμαι στα κλαδιά, κρατώντας την ουρά των νυφικών,
κυλιέμαι στα λιβάδια χωρίς να τσαλακώσω ένα φυλλαράκι.

Κι όλα αρώματα γίνονται.
Απρόσμενοι κατακτητές των αισθήσεων.
Ξεχύνονται από παντού, τρυπώνουν παντού.
Μέλισσες μεθούν από ατρύγητο νέκταρ
και στο πιο μελένιο τους μεθύσι,
τα μυστικά τους όλα ομολογούν..
Κι εκείνος ο μικρός σπόρος,
που θρήνησε κάποτε ένα χαμό,
αφήνει τα σκοτάδια για να βγει νικητής στο φως.
Άπληστα ανασαίνω ομορφιά.
γεννιέμαι κι εγώ με κάθε ανάσα.
Κι έτσι όπως καλπάζω με τον άνεμο,
ο άνεμος κι εγώ, δυο άνεμοι,
γινόμαστε ένα με την άνοιξη..

Στιγμή η ελπίδα δεν αφήνει το χέρι μου,
κι εγώ σφιχτά κρατάω το δικό της.
Για μην χαθώ σε εκείνον τον χειμώνα
που ίσως μέσα μου κρύβεται.
Κόκκινες ντύνει τις παπαρούνες
για να μου δείχνουν το δρόμο
Και το χορό της πολύχρωμης πεταλούδας
κάνει τον πιο τρελό οδηγό μου.
Στα καλώδια τα χελιδόνια διαλαλώντας χρώματα
απλώνουν ασπρόμαυρα νέα.
Είναι άνοιξη!

Στα καλώδια τα χελιδόνια διαλαλώντας χρώματα
απλώνουν ασπρόμαυρα νέα.
Το ποίημα γράφτηκε πριν δυο χρόνια για το "Συμπόσιο ποίησης" και ανθίζει πάλι για τις "Μέρες Άνοιξης", το νέο δρώμενο της Αριστέας στο "Η ζωή είναι ωραία".

Παρασκευή 4 Απριλίου 2014

Κι ήρθε (άλλη) μια πεταλούδα


Κι εκεί που χρόνια κυνηγούσες τις πεταλούδες και δεν τις έβρισκες, να που σε βρίσκουν αυτές.
Σε ευλογούν αυτή την άνοιξη με χρώματα κι εμπιστοσύνη, σα να θέλουν να σου πουν κάτι σημαντικό.
Θες να μοιραστείς τη χαρά σου...φωνάζεις και τους άλλους, για να δείτε μαζί την πεταλούδα να αφήνει με ένα ανεπαίσθητο τίναγμα το χέρι σου και να φτάνει στον ουρανό.
Σκέφτεσαι πως όλα μπορούν να γίνουν, αλλά τι αξία έχουν αν δεν τα μοιράζεσαι;
Η ευλογημένη στιγμή μιας δύσκολης μέρας, είναι το πέταγμα της πεταλούδας, ή το γέλιο που μοιράζεσαι;
Ή μήπως και τα δυο;

Κυριακή 30 Μαρτίου 2014

Το φαινόμενο της πεταλούδας (Life Images #9)


Όχι, δεν θα σας μιλήσω για τη θεωρία του χάους, ούτε για τη γνωστή ταινία.
Δεν θα αποδείξω πως μια ασήμαντη αλλαγή μπορεί να προκαλέσει μεταβολές στα γεγονότα, ούτε θα θυμηθώ μια ανατριχιαστική διαδρομή από το χτες.
Τώρα που το λέω όμως, στάσου, γιατί πολλές μεταβολές προκλήθηκαν τότε από μια μικρή αλλαγή.
Θα τη θυμηθώ τελικά...άλλωστε δυο λεπτά θα πάρει.


Μια Καθαρά Δευτέρα λοιπόν, πριν χρόνια,  αποφασίσαμε να πετάξουμε τον αετό μας σε παραλία.
Έπεσαν πολλές  προτάσεις στο τραπέζι, σηκώσαμε μια ελαφριά και βολική, φορτώσαμε χαρταετούς, χαλβάδες και λαγάνες, για να ξεκινήσουμε με γέλια και τραγούδια (ε, ήταν μικρά τα παιδιά ακόμα κι όταν ταξιδεύαμε τότε ήμασταν και λίγο από πανηγύρι), για τη Βόνιτσα.
Προορισμός μας η παραλία Παναγιά που είχαμε ακούσει πως είναι πανέμορφη.
Όπως όλοι οι συμπολίτες μας, όταν αποφασίζαμε να ξενιτευτούμε, αντί να πάμε σε κοντινές παραλίες, για να κάνουμε μπάνιο ή για να μυρίσουμε θάλασσα, διαλέγαμε σχεδόν πάντα Λευκάδα κι έτσι από Βόνιτσα λίγα ξέραμε.
Και η Βόνιτσα λίγα ήξερε για μας, οπότε λίγο και το κακό τελικά.


Βρήκαμε σχετικά εύκολα την παραλία.
Ο δρόμος στο τελευταίο μέρος της διαδρομής περνούσε μέσα από πεύκα.
Δε λέω, όμορφη διαδρομή ήταν!
Μπορεί και η παραλία να ήταν όμορφη.
Αν προλαβαίναμε να της ρίξουμε μια ματιά, θα το ξέραμε με βεβαιότητα.


Όταν σταματούσαμε που λέτε το πανηγύρι που είχε στηθεί στο αυτοκίνητο, ακούγαμε κάτι χρατς χρατς, άγνωστης προέλευσης.
Στο δρόμο είχε πευκοβελόνες και υποθέσαμε πως ήταν από αυτές.
Με αυτά και με τα άλλα φτάσαμε στην παραλία και ανοίγω πρώτη την πόρτα του συνοδηγού..
Το πόδι έμεινε μετέωρο και ποτέ δεν πάτησε σε κείνη την παραλία....κανένα άλλο πόδι επίσης!


Κάτω ήταν χιλιάδες, τι χιλιάδες, εκατομμύρια κάμπιες!!
Η μια πάνω στην άλλη και όλες μαζί να σχηματίζουν το πιο σιχαμερό θέαμα.
Τότε άστραψε στο μυαλό μας και η γνώση!
Τα χρατς χρατς που ακούγαμε ήταν αυτές οι σιχαμένες!!


Τώρα θα μου πείτε τι σας τα λέω όλα αυτά.
Μα οι κάμπιες όταν μεταμορφώνονται δε γίνονται πεταλούδες;
Και φέτος οι πεταλούδες σαν να με αγάπησαν.
Με αφήνουν να τις πλησιάσω περισσότερο από κάθε άλλη φορά κι ας κάναμε κάποτε ολόκληρη γενοκτονία σε κάτι μακρινούς συγγενείς τους...κι αυτό είναι από μόνο του φαινόμενο!


Αφού παραλογίζομαι καμιά φορά και λέω πως εκείνη η πεταλούδα που βοήθησα να πετάξει, πρόφτασε τα νέα στις υπόλοιπες για το πόσο καλή και γλυκιά είμαι (μία εγώ και μία η Χιονάτη είμαστε οι γλυκιές σε τούτη την πλάση) κι έρχονται όλες να με θαυμάσουν από κοντά....ε, καλά, μην τα πάρετε και τοις μετρητοίς τούτα  τα τελευταία.
Ώρες είναι να με μαζεύουν οι τύποι με τα άσπρα.


Δεν ξέρω πόσα γνωρίζετε για την κάμπια των πεύκων.
Είναι μια απαίσια τριχωτή κάμπια που μεταμορφώνεται σε νυχτοπεταλούδα αν δεν κάνω λάθος.
Αυτές λοιπόν οι απαίσιες όταν πλησιάζει η άνοιξη κατεβαίνουν από τα δέντρα και αρχίζουν τα πέρα δώθε!
Είναι και επικίνδυνες μια και προκαλούν αλλεργίες, γι΄αυτό προσοχή!
Οι φωτογραφίες με τις πεταλούδες πετάνε επίτηδες ανέμελα ανάμεσα στο κείμενο για να το κάνουν πιο ανώδυνο!


Η Ολυμπία από το memorieswitholdthings είχε κάνει μια καταπληκτική ανάρτηση που προσπαθούσε να μαντέψει ποιο θα ήταν το θέμα του επόμενου Life Images. 
Δεν βρήκε τις πεταλούδες, αλλά μια και οι πεταλούδες βρήκαν εμένα, λέω να μην τις αφήσω ανεκμετάλλευτες.
Εσείς μπορείτε να διαλέξετε όποιο θέμα της Ολυμπίας σας κάνει κλικ, ή ό, τι άλλο συναντήσετε στο διάβα σας!




Πέμπτη 13 Μαρτίου 2014

Papilio machaon (Μια πραγματικά ωραία πεταλούδα)



Papilio machaon
Εδώ και χρόνια κυνηγάω πεταλούδες, αλλά λίγες φορές κατάφερα να τις αποθανατίσω.
Τη συγκεκριμένη πεταλούδα την καμάρωνα από μακριά, μια και ποτέ δε στέκονταν σε ένα λουλούδι για ώρα.
Μέχρι να σηκώσω τη μηχανή πετούσε και στο πλάνο μου έμενε το λουλούδι χωρίς αυτή, ή ακόμα χειρότερα μια κουνημένη αύρα της στην προσπάθειά μου να την ακολουθήσω.

Papilio machaon
Μέχρι που ο Μάρτης συνωμότησε με την παγωνιά εκείνο το πρωί και μου την έκαναν δώρο.
Τη βρήκα στη σκιά να μην μπορεί να κουνηθεί.
Φοβήθηκα πως είναι τραυματισμένη, μια και έλειπε ένα μικρό κομμάτι από το ένα της φτερό.
Την έβαλα στον ήλιο που είχε αρχίσει να ζεσταίνει τη γη και τράβηξα στα γρήγορα λίγες φωτογραφίες πριν σκύψω να την πιάσω.
Ξανά στο χέρι μου, ανοιγόκλεισε για λίγο τα φτερά της και πάνω που ετοιμαζόμουν για την τέλεια φωτογραφία, αυτή έδωσε μία και πέταξε μακριά.
Χαμογέλασα και την ευχαρίστησα για το χρόνο που μου χάρισε, έστω κι άθελά της και της ευχήθηκα να πετάει πάντα όσο πιο ψηλά γίνεται!

Papilio machaon
Η άνοιξη είναι πια εδώ.
Τι κι αν τα πρωινά έχουν λίγη παγωνιά;
Ο ήλιος δεν αργεί να βγει  για να κάνει τις πεταλούδες να πετάξουν.