Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Active Member. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Active Member. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2015

Ανακατώστρας και υιός


Ανακατώστρας και υιός

Το σπίτι είναι βυθισμένο στην ησυχία. Όλοι κοιμούνται του καλού καιρού.
Μόνο κάποιο ξύλο τρίζει κάπου κάπου στο τζάκι και ταράζει τη σιγαλιά.
Μόνο αυτό; Αν στήσεις αυτί θα ακούσεις και κάτι ακόμα.
Κάτι, που καθόλου δε μοιάζει με τους φυσιολογικούς ήχους ενός σπιτιού που ακούγονται μόνο το βράδυ.
Ομιλίες έρχονται από την κουζίνα.
Εκεί στέκονται δυο φιγούρες η μια απέναντι στην άλλη και λογομαχούν.
Κάτι μου λέει πως δεν είναι παρά καλικάντζαροι, αλλά για στάσου να ακούσουμε τι λένε!
Μια φωνή ακούγεται καθαρά και είναι παιδική, φοβισμένη.
-Σσσσσς, μη φωνάζεις και άσε κάτω το μαχαίρι, γιατί θα γίνει καμιά ζημιά, τραύλισε.
- Θα γίνει καμιά ζημιά! Κορόιδεψε η άλλη φωνή. Μα αυτό ακριβώς θέλω να γίνει. Ζημιά, πολλές ζημιές δηλαδή. Τόσες πολλές που να χάσουν το λογαριασμό μετρώντας τες οι άνθρωποι! Έφτυσε την τελευταία λέξη με περιφρόνηση.
Τα σάλια πέτυχαν τον μικρό στο πρόσωπο, που μόρφασε αηδιασμένος και σκουπίστηκε με το μανίκι του.
Μόλις τέλειωσε το λογύδριο ο μεγαλύτερος, κάρφωσε το μαχαίρι με μανία στο τραπέζι, σκίζοντας το τραπεζομάντηλο κι άρχισε να χοροπηδά εδώ κι εκεί ανακατεύοντας τα πάντα!
Ανακατώστρα τον έλεγαν και ήταν διάσημος σε όλους, για την ικανότητά του να μην αφήνει τίποτα όρθιο! 
Ο μικρός έτρεχε πίσω του και τακτοποιούσε ξανά όσα μπορούσε να τακτοποιήσει.
Αν έβαζε τα δυνατά του θα έσωζε κάτι για να μπορέσουν οι άνθρωποι να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα.
- Τι σόι καλικάντζαρος είσαι εσύ, άρχιζε να σκούζει ο Ανακατώστρας. Ντρέπομαι να λέω πως σε έχω γιο. Εγώ ο Μέγας Ανακατώστρας με το όνομα, σταμάτησε για λίγο και υποκλίθηκε σα να άκουγε ένα φανταστικό χειροκρότημα, να έχω γιο εσένα. "Ανακατώστρας Τζούνιορ" σου λέει  ο άλλος και περιμένει να δει να συνεχίζεται η παράδοση της τρανής μας οικογένειας. Κι εσύ, φτου, ξανάφτυσε, εσύ να είσαι ένας Μέγας Τιποτάκιας!
Ο...Τζούνιορ κοκκίνησε από ντροπή, μα έμεινε να κοιτάζει ανήμπορος την άχνη από τους κουραμπιέδες που είχε σκορπίσει λίγο πριν ο πατέρας του παντού. Τίποτα δεν μπορούσε να κάνει γι΄αυτή, μα άρχισε να φυσάει εδώ κι εκεί για να τη διώξει.
Μάταιος κόπος. Εκεί που φυσούσε, ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του. Βιάστηκε να το σκουπίσει μην το δει ο πατέρας του και τότε πήρε το μάτι του τη γάτα που κρύβονταν κάτω από το τραπέζι και πάσχιζε να του τραβήξει την προσοχή. 
Ο πόνος που του είχαν προκαλέσει τα λόγια του πατέρα του υποχώρησε μπροστά στο γεμάτο κατανόηση βλέμμα της γάτας.
Του φάνηκε μάλιστα πως του έκλεισε το μάτι. 
Ξάφνου σα να μεγάλωσε. Δεν τον ένοιαζε πια ούτε η γνώμη του πατέρα του και πολύ περισσότερο η γνώμη των άλλων. 
Αυτός θα συνέχιζε να πορεύεται σύμφωνα με όσα ένιωθε!
Κι ένιωθε πως είχε την ευθύνη να μη γίνουν όλα μπάχαλο.
Ανασκουμπώθηκε και συνέχισε να καθαρίζει το χάος που σκόρπαγε πίσω του ο Μέγας Ανακατώστρας.



Αυτό το παραμυθάκι ήταν η δική μου συμμετοχή στο "Παίζοντας με τις λέξεις". 
Και μακάρι η ζωή να ήταν σαν παραμύθι.


Ζούμε όμως σε έναν κόσμο γεμάτο καλικάντζαρους, που βάζουν τα δυνατά τους για να ανακατεύουν τα πάντα.
Σε έναν κόσμο που η υποκρισία βασιλεύει.
Που οι καμπάνες χτυπάνε πένθιμα για λάθος λόγους και σιωπούν όταν χάνονται ζωές και όταν καταπατούνται βασικά δικαιώματα.

Οι καμπάνες της σιωπής δε νοιάζονται για τους πρόσφυγες, για τους φτωχούς, για τους απελπισμένους.
Οι καμπάνες της ντροπής ξέχασαν για ποιο λόγο οφείλουν να σημαίνουν.
Πίσω από κάθε καμπάνα που ξεχνά το ρόλο της, κρύβεται ένας μισαλλόδοξος που έχει πάψει από καιρό να είναι άνθρωπος.
Όχι γιατί άγγιξε την αγιοσύνη, αλλά γιατί συντάχτηκε με τους καλικάντζαρους και πριονίζει ακούραστα ζωές.
Πίσω από κάθε μισαλλόδοξο κρύβεται η ανοχή.
Ως πότε θα αφήνουμε μια χούφτα καλικάντζαρους να κάνουν κουμάντο;
Ας αρχίσουμε να φυσάμε όλοι μαζί να καθαρίσει το τοπίο από όλους τους!
Το νόημα των Χριστουγέννων, ξεχασμένο από τους περισσότερους που θα σπεύσουν να προσκυνήσουν πρόσωπα που το παίζουν Θεοί, καλικάντζαρους που υποκρίνονται τους αγίους. Και οι ψυχές τους θα μολύνονται από λόγια μίσους στο όνομα του Ιησού!
Τι τραγική ειρωνεία στα αλήθεια!
Στο όνομα της ίδιας της αγάπης να σπέρνεται το μίσος!

"...έλειπα χρόνια ήμουνα κάπου μακριά
με φέραν πίσω δυνατές φωνές
και κάποιες τύψεις που μου είπαν πως εδώ κοντά
έχω γεννηθεί κι έχω πεθάνει δυο χιλιάδες φορές..."


"...είναι που μ’ έφεραν εδώ αλλόκοτα μαλώματα
άκου, λοιπόν, τι θα τους πεις:
Αφού φωνάζουν όλοι αυτοί
κι αφού σκοτώνουν στ’ όνομά μου
πες αναβάλλεται η γιορτή
πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου..."


Οι στίχοι των Active Member γυρνάνε στο μυαλό μου κάθε φορά που κάποιοι άμοιροι "πιστοί" ακολουθώντας ανάξιους ταγούς στρέφονται κατά του πλησίον τους, αλλά τηρούν τους "τύπους", νομίζοντας πως οι "τύποι" θα τους σώσουν.
Χαμένες ψυχές που βολοδέρνουν στο τίποτα και στο πουθενά, ονειρεύονται μια σωτηρία που δεν την αξίζουν, ενώ βυθίζονται στο μίσος και στην παράνοια που διδάσκονται καθημερινά!
Ω, τι κόσμος, αγγελικά πλασμένος, διαβολικά παραμυθένιος!!!

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2014

Πες αναβάλλεται η γιορτή...


Υπάρχουν κάποιοι, που άνθρωποι δε θα γίνουν ποτέ!
Καμώνονται τους ανθρώπους, μα δεν είναι παρά ξερά κλαδιά στο δέντρο της ζωής.
Δεν ξέρω τι συμβόλαιο έχουν κάνει με τον διάβολο, (γιατί Θεό μέσα τους σίγουρα δεν έχουν), κι έτσι όπως είναι βολεμένοι στα ζεστά τους και στις ανέσεις τους, μακάριοι στην ασημαντότητά τους και ασήμαντοι στη μακαριότητά τους, νομίζουν πως ο διάβολος θα τους φέρνει πάντα πεσκέσι την καλή την τύχη.

Ενοχλούνται αυτοί οι "άνθρωποι". 
Ενοχλούνται που τους χαλάει την αισθητική ο φτωχός, ο άστεγος, ο πρόσφυγας...
Θέλουν μόνο να γιορτάσουν μια γιορτή που δεν ξέρουν ούτε το νόημά της!


...
Αφού φωνάζουν όλοι αυτοί
κι αφού σκοτώνουν στ' όνομα μου
πες αναβάλλεται η γιορτή
πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου.
Πες τους ο χρόνος πως τρελάθηκε
δε κάνει στάση Γολγοθά
πες ο παράξενος πως χάθηκε
κι έφυγε οριστικά
...

Δε σκέφτονται πως από ένα γύρισμα της μοίρας (ω, και κάνει τόσο αριστοτεχνικά γυρίσματα αυτή η μοίρα) μπορεί να βρεθούν κι αυτοί στην αντίπερα όχθη.
Πόσο εύκολο, είναι να χάσεις τη δουλειά σου, το σπίτι σου, την πατρίδα σου την ίδια;
Η κρίση μας έδειξε πως είναι εύκολο!
Κι όσο έρχεται η δήθεν ανάπτυξη γίνεται όλο κι ευκολότερο!

Άνθρωποι χάνουν καθημερινά τις δουλειές τους.
Οι νέοι τρέχουν απελπισμένοι να καλύψουν προγράμματα της συμφοράς, που ευνοούν μόνο τις μεγάλες επιχειρήσεις και το κράτος, κατεβάζοντας εικονικά τους δείκτες της ανεργίας.
Για μέλλον ούτε λόγος, αφού ακόμα και τα όνειρα ματαιώνονται.

Όποιος μπορεί, φεύγει από μια χώρα που δείχνει να σβήνει από το χάρτη.
Κι όταν φεύγει, τον αντιμετωπίζουν σαν τον Έλληνα "κλέφτη" που καταστρέφει την Ευρώπη.
Μα κι αν μείνει, τον αντιμετωπίζουν σαν τον Έλληνα "κλέφτη" που καταστρέφει την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Οι αυτοκτονίες αυξάνονται.
Τα δράματα το ίδιο.
Και μια σφαίρα που έφυγε πριν 6 χρόνια έχει βάλει κι άλλους στόχους.
Κι όμως κάποιοι πιστεύουν πως όλα πάνε καλά.

Και πάνε. 
Για τους εαυτούς τους.
Και όχι, επειδή είναι εξυπνότεροι από τους άλλους, αλλά απλά, επειδή δεν τους έτυχε (ακόμα) το απρόβλεπτο.
Κι άντε να καταλάβουν μετά, πως είναι να χάνεις τη ζωή σου και να είσαι ζωντανός.
Ή να είσαι νεκρός, μα να παραμένεις ζωντανός.
Άντε να καταλάβουν πως είναι να ξεριζώνεσαι και να θαλασσοπνίγεσαι για να γλιτώσεις τη φρίκη του πολέμου.


...
Κάποτε σ' είδα στο πέρασμα του αιώνιου κόμβου,
στο καιρό του τρόμου και του αλλόκοτου φόβου,
να διπλώνεσαι, ν' ανησυχείς και να τρομάζεις
και πριν καλάρουν οι μέρες το σκασμό να βγάζεις.
Να μια απ' τα ίδια, ίδιοι δρόμοι, ίδιοι κύκλοι.
Γαβγίζουν οι άνθρωποι, σκιάζονται οι σκύλοι,
θρηνούν μανάδες, και πού να ξαποστάσεις
όταν στη μνήμη σου μακραίνουν οι αποστάσεις.
Έτσι σκηνοθετούν το σήμερα άκριτοι κοσμοκράτορες,
βαρέθηκα τα έγκυρα - είναι όλοι προβοκάτορες
που πιάνονται απ' τον φόβο σου και φτιάχνουν ιστορίες
κι ενάντια στους άπιστους στήνουν σταυροφορίες
από χορτασμένους με το ίδιο ήθος και παράστημα
που θα εξοντώνουν όσα τους μοιάζουν άσχημα.
Έτσι κι εγώ αφού σκιάζεσαι ξανά σε φτύνω.
Ψάχνω, λοιπόν, ό,τι φοβάσαι για να γίνω...
Γίνομαι τάφος αντάρτη στο Ιράκ και μοιρολόι στη Παλαιστίνη,
τυφλός στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη
πεινασμένος ιθαγενής στο Μεξικό,
χίλιες επεξηγήσεις για το φόβο σου στο λεξικό,
μοναχός στο Θιβέτ  κι aboriginal στην Αυστραλία,
τζαμί καμένο από φασίστες στην Ιταλία
εθελοντής γιατρός απ' την Αβάνα
και παιδί στην Τεχεράνη απ' ανύπαντρη μάνα
νεκρός κι άταφος δάσκαλος στη Σομαλία,
κυνηγημένος Τούρκος συγγραφέας στη Γαλλία,
εργάτης στα πετρέλαια στη Βενεζουέλα
και στο Μπέλφαστ μια ματωμένη φανέλα
Βραζιλιάνος με 8 σφαίρες στο κεφάλι στο Λονδίνο
- τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω.
Εγώ που κάνω όνειρα κι έχω πολλά ωραία να χάσω
κάνω και την αρχή, δε γουστάρω να ησυχάσω.
Τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω
κι ας έχω τόσα πολλά κι ωραία να χάσω.
Κι ούτε στιγμή μη ρωτάς τι θα απογίνω,
μου φτάνει που δε γουστάρω να ησυχάσω
(που είμαι εδώ και θέλω τη βολή σου να χαλάσω, πες μου, τι άλλο φοβάσαι)
Θα γίνω χρήστης που παλεύει για τη σωτηρία,
διψασμένος πρόσφυγας από τη Νιγηρία,
σαρίκι τυλιγμένο σε περήφανο κεφάλι
και μασάτι από αφρικάνικο ατσάλι. 
Σφαγμένο θηλυκό απ' τους γονείς του στην Κίνα
κι ορφανό σε φαβέλα που πεθαίνει απ' την πείνα. 
Τι άλλο φοβάσαι πες μου και θα γίνω...
Αλγερινός που ξημερώνεται σε γαλλικά λιμάνια
και μάτια που κοιτούν από πασαμοντάνια
Τούρκος αναλφάβητος που ζει στο Γκάζι
και μορφωμένος Αλβανός που σε τρομάζει
στο τοίχος της ντροπής stencil απ' τον Banksy
κι ο εφιάλτης σου πριν να χαράξει.
Πες μου, τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω...
...

Αυτά είναι ψιλά γράμματα και τα διαβάζουν μόνο όσοι έχουν ακόμα ψυχή.
Οι άλλοι, απλά θα σηκώνουν τους ώμους, θα θυμώνουν και θα αγανακτούν που τα λαμπιόνια δεν άναψαν στην ώρα τους.
Δεν τους περνάει καν από το μυαλό πως αυτά για τα οποία παλεύουν, όσοι παλεύουν, είναι τα αυτονόητα.
Έτσι στέκονται απέναντί τους κι αντί να απλώσουν το χέρι να βοηθήσουν αν μπορούν, σπρώχνουν το πόδι και κλωτσάνε.

Αν μάλιστα μπορούσαν θα σήκωναν ωραία κι όμορφα το χαλί και θα έκρυβαν από κάτω τα "σκουπίδια" που τους ενοχλούν.
Αυτό άλλωστε κάνει πάντα η κοινωνία. 
Κρύβει όπως όπως, ό, τι μπορεί.
Έτσι, για να μη χαλάει η αισθητική.
Πάνω από όλα η αισθητική.
Πάνω από ανθρώπινες ζωές, πάνω από δικαιώματα, πάνω από όλα.
Ένα δύσμορφο, άσχημο, κακότεχνο άστρο η αισθητική τους στο δέντρο μιας κακόμοιρης, τάχα ατσαλάκωτης, κοινωνίας.

Δεν ξέρω αν αυτή η ανάρτηση μπορεί να γίνει ένας κρίκος στην "κοινωνική αλυσίδα" που ξεκίνησε η Πέτρα από το http://pistos-petra.blogspot.gr/2014/12/blog-post.html
Δυστυχώς ο χρόνος τελευταία μου πάει κόντρα.
Έχω χάσει πολλά, άλλα είχα κατά νου και άλλα μου βγαίνουν...από Δευτέρα που θα επιστρέψω στη βάση μου, ελπίζω να αλλάξουν όλα.
Να είστε καλά και να προσέχετε!
Είστε όλοι τόσο πολύτιμοι.

Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2014

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες...

Δανείζομαι στίχους από τους Active Member να συνοδέψουν τις φωτογραφίες μου.
Οι μέρες μου είναι πραγματικά παράξενες, μα καθόλου θαυμάσιες.
...
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες 
θα μείνω εδώ δεν έχω που να κρυφτώ. 
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες 
δε προλαβαίνω ούτε καν να σκεφτώ. 

...
Day 10...repetition (his whiskers, his food)

Day 11...How I feel today (delicate)
Day 12...Spring/Fall
Day 13...out of place
Day 14...Healthy
Day 15...remember (beauty is everywhere)
Day 16...I don' t like (insects)
...
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες 
ψάχνω κουράγιο μήπως και ονειρευτώ.
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες 
καλή ευκαιρία μήπως και μαγευτώ. 

...


Παρασκευή 20 Ιουνίου 2014

Υπάρχουν δρόμοι στα παραμύθια - Sadahzinia (Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα)

Υπάρχει και η Fiera. 
Τι είναι η Fiera;

...
Κοίτα πιο πέρα εκεί μπορεί να τη δεις. 
Εκεί πέρα, αν πιστεύεις θα τη βρεις 
Σαν αέρα· νιώσε κι εσύ τη Fiera.
...


Θα μπορούσα να δανειστώ τους στίχους των Active Member από τη Fiera για να περιγράψω την αγαπημένη μου Sadahzinia...
...
Έχει τα χέρια απλωτά κι ένα ζευγάρι φτερά, 
στέκεται όρθια ή χορεύει στης βροχής τα νερά 

που καθρεφτίζουν μυστικά και καμώματα 
των ανθρώπων τα πικρά και μονοκόμματα. 
Μέσα απ’ τη λάσπη βρίσκει πάλι ένα κρυφό μονοπάτι 
και με κοιτάζει από μένα σαν να περίμενε κάτι. 
Τέτοιο γινάτι μ’ έχει μαζί παρασύρει 
σαν "αγαπώ" που ποτέ του δε χαλάει χατήρι. 

Έχει λυτά τα μαλλιά της, στα μικρά δάχτυλά της 
σκαρώνει χάρτινα καράβια σαλπάρουν τα όνειρά της, 

κοχύλια στ’ αυτιά της και χίλια χρόνια μπροστά 

ακούει να γίνονται τ’ αδύνατα απ' το τώρα, δυνατά. 
Κρατάει τα δάκρυα στα μάτια κλειδωμένα 
κι η περηφάνια της κοκκίνισε μελάνι στην πένα· 
σ’ άσπρο χαρτί δε το χωράει τ’ όνομα της
...


Η Sadahzinia (Γιολάντα Τσιαμπόκαλου) γράφει στίχους, γράφει παραμύθια, γράφει πολύ, γράφει με την ψυχή της, κι όμως σε ερώτηση που της έγινε για το πως νιώθει που το κοινό αποκαλεί τους Active Member και φυσικά την ίδια, ποιητές της εποχής, εκείνη απαντά:

"Με κάνει να νιώθω κάπως άβολα. Ίσως γιατί το βλέπουμε απλά σαν παιχνίδι όλο αυτό το κυνήγι με τις λέξεις και τους ήχους. Δεν μας αρέσουν οι ετικέτες, οι οδηγίες χρήσης και τα manual. Άλλωστε συχνά την λέξη μας την οδηγεί η μελωδία…Αλλά ίσως το κοινό μας να έχει δίκιο και να 'χει τόσο ανάγκη τους ποιητές που βάζει κι εμάς μαζί τους. Παρόλα αυτά, ας ψάξει στα ράφια και θα βρει πραγματικά διαμάντια. Αν εμείς είμαστε ο δρόμος τους για να ανακαλύψουν την ποίηση, τότε αποδέχομαι τον χαρακτηρισμό με τιμή."

...και σώνει πια για καλά όσα έχει κάψει η φωτιά... 

Χρονορωγμή

Ήρθε το σούρουπο και μου ’φερε παλιές μυρωδιές 
και ξαναχάθηκα σε μια απ’ του χρόνου μου τις ρωγμές

έγινα χθες, έγινα φωτιά και σκιές, 
έγινα μπόρα και νερό στις νεραϊδοπηγές, 
έγινα γυάλινη κούκλα και θλιμμένο λουλούδι 
κι είμαι σαν δάκρυα στο πρώτο τραγούδι, 
ανοιξιάτικο χνούδι σ’ έναν απέραντο κήπο, 
έγινα μάνα που ακούει απ’ την κοιλιά τον πρώτο χτύπο 
κι ας λείπω από κοντά σου όνειρό μου, 
έχω μια ζωγραφιά για κόσμο ολάκερο δικό μου
πνιγμένο κακό μου, 
σ’ έφτιαξα γλάστρα για το βασιλικό μου 
να σας ποτίζει αγκαλιασμένα η βροχή μου, 
φωλιά να φτιάξει η ομορφιά στην αυλή μου 
Στη γη μου να 'χουν τα πάντα φωνή, 
να είναι ο ήλιος καμπάνα και το φεγγάρι σκοινί, 
να κάνουν ταίρι όσα μισώ με όσα νομίζω σωστά 
και να φάνε απ’ το ίδιο πιάτο όσα ήταν πριν χωριστά 
και όσοι σκοτώναν ο ένας τον άλλο 
να 'χουν ταξίδι μπερδεμένο, δρόμο ατέλειωτο, μεγάλο. 
Πέτρα, μολύβι, ψαλίδι, χαρτί, 
βάζω το βιος μου σ’ ένα μουσικό κουτί.
Τρέχω και πάω να κρυφτώ στη παλιά φυλλωσιά 
μέχρι τη ρίζα μου να φτάσει η δροσιά.

Κόψε μου λίγο απ’ την αυλή γιασεμί, 
και μια αγκαλιά απ’ τη παλιά φυλλωσιά 
στου χρόνου μου πέτα τα τη ρωγμή 
μέχρι τη ρίζα μου να φτάσει η δροσιά 
Τρίψε στο χέρι μου λίγο βασιλικό 
δος μου νερό απ’ τις νεραϊδοπηγές, 
να πάει κάτω όλο μου το κακό, 
μη βασανίσει άλλες τόσες γενιές.

Έλα και πες δυο παραμύθια παλιά 
εκείνα που λεγες τα βράδια σταλιά με σταλιά 
κι όλο κοιμόμουν πριν να μάθω το τέλος, 
πριν το στόχο βρει του πρίγκηπα το βέλος. 
Έλα να ψάξουμε στου χρόνου τη γεμάτη σοφίτα, 
κλείσε τα μάτια και μια ευχή ακόμα ζήτα, 
πάνω στο δέντρο κλαδί με κλαδί 
όπως χτυπάει η πένα πάντα στο ρυθμό τη χορδή. 
Γιασεμί, ώσπου να 'ρθει η βροχή 
να 'ναι αξημέρωτη η νύχτα που έχει παντού απλωθεί, 
μαζί με τ’ άρωμα τη μυρωδιά σου, 
να  'ναι αβασίλευτη κι η μέρα ήλιε μου στη ποδιά σου.
Για λίγο στάσου, παράξενο αηδόνι 
που μου σφυρίζεις τις λέξεις και ο στίχος τελειώνει 
και σώνει πια για καλά όσα έχει κάψει η φωτιά 
κι όσα απ’ το κλάδεμα ξεθάρρεψαν και βγήκαν κλαδιά. 
Μικρή ροδιά και μυγδαλιά, 
βρεγμένο χώμα, χειμώνα σε μια ρίζα από ελιά, 
σκυμένη ράχη, γέρικη πλάτη για συντροφιά· 
πέφτει στη μάχη απόψε ακόμα άλλη μια αθώα γενιά. 
Κι εμένα μ’ έπιασε η νύχτα στης νεράιδας το φτερό, 
μέσα απ’ τα χέρια μου κυλάει της πηγής το νερό 
ψιθυριστά μυστικά και κλειδωμένα, 
μου παίρνουν κάτω το κακό μέσα στη στέρνα.



Θα μπορούσε να είναι ποίημα, μα είναι μόνο λέξεις που οδηγεί η μελωδία. 
Θα μπορούσε να είναι αφιέρωμα, μα είναι μόνο λίγοι χιλιοακουσμένοι και λατρεμένοι στίχοι που προσφέρω στο "Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα" που εμπνεύστηκε η Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".

Τετάρτη 30 Απριλίου 2014

Τραγουδώντας με τα ξωτικά (μεταμεσονύκτια εκπομπή)


...Μέσα στα ρούχα μου σε κρύβω σαν φωτιά
να 'χουν να λεν πως δε σε γνώρισα ποτέ μου
όνειρο είναι η ιστορία μας καρδιά μου
τα ξωτικά γυρνούν τις νύχτες συντροφιά μου...

Δεν αγγελοκρούστηκα (ακόμα).
Ένα, ας πούμε, στοίχημα έχασα.
Το πρώτο τραγούδι ήταν μέρος του, αλλά και αφιερωμένο με όλη μου την αγάπη, το δεύτερο είναι η δική μου ζαβολιά!
Όπως και να έχει τα ΛΑΤΡΕΥΩ(!!!) και τα δυο...

...Κι εγώ σε ακούω παντού 
μη φοβάσαι είμαι εδώ
Μοιάζει η νύχτα να κερνάει με χαρά το κακό
Είσαι κοντά μου το νιώθω λαβωμένο ξωτικό...



Κυριακή 9 Μαρτίου 2014

Ο Αύγουστος, οι χειμώνες κι εμείς...

Υπάρχουν άνθρωποι σκοτεινοί.
Σκοτεινοί, όπως ο χειμώνας την χειρότερή του στιγμή, σκοτεινοί όπως η ψυχή τους στην πιο μαύρη της πτυχή.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να δεχτούν την αγάπη.
Άλλωστε πως θα μπορούσαν;
Δεν την αντέχουν, μια και οι ίδιο δεν μπορούν να αγαπήσουν. 
Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται το διαφορετικό. 
Που φοβούνται αυτό που τους ξεπερνάει, αυτό που τους κυνηγάει, αυτό που τους έμαθαν ίσως να φοβούνται.
Δεν με νοιάζει γιατί φοβούνται τόσο τις αλήθειες των άλλων και τις ζωές των άλλων. 
Έχω από καιρό σταματήσει να δίνω ελαφρυντικά σε όσους καμώνονται τους ανθρώπους, ενώ δεν είναι.
Δεν τους συμπονώ για την αστείρευτη βλακεία τους.
Μόνο τους απεχθάνομαι πια!
Αφιερωμένο σε όσους φοβούνται....


Θα γίνω ο εφιάλτης σου πριν να χαράξει!
Τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω....θα γίνω Αύγουστος!


Και μέσα σε όλους αυτούς τους χειμώνες είμαστε κι εμείς που προσπαθούμε να φέρουμε την άνοιξη.
Που παλεύουμε για τα αυτονόητα. 
Γι΄αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.
Δυο παιδιά παλεύουν για τη ζωή τους. 
Δυο δικά μας παιδιά.
Η Αριστέα από το Η ζωή είναι ωραία και η Πέτρα από το Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου, κάνουν εκκλήσεις ανθρωπιάς.

Το Life Images, ζητάει συγνώμη και παίρνει μια ακόμα άδεια.

Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012

Άμοιρε γείτονα...Active Member

Ακούστε το δυνατά...ανοίξτε τα παράθυρα να το ακούσει κι ο γείτονας!




"...Όταν μιλάς για λευτεριά, κοίτα και λίγο από τη μεριά εδώ που βρίσκεσαι.
Η σκέψη για ελευθερία είναι ανθός.
Μπορεί να σου ΄βγαλαν τις χειροπέδες, όμως σου κρέμασαν τρεις τενεκέδες
κι ούτε που θίγεσαι.
Η ελευθερία όμως είναι καρπός...."


Ως πότε θα ανεχόμαστε τα πάντα;
Ως πότε;