Σήμερα πρόσεξα ότι οι αγριοτριανταφυλλιές δεν έχουν πια άνθη. Πότε ήταν που γέμιζαν τους θάμνους με τη λευκή τους κομψότητα ξελογιάζοντας τις μέλισσες;
Λίγες μόλις μέρες πριν δεν ήταν που έκοψα εκείνα που έμελλαν να γίνουν τα τελευταία αυτού του καλοκαιριού;
Δεν θα 'πρεπε να συνεχίσουν να ανθίζουν μέχρι να βγει ο μήνας;
Μα όλα, σα να τρέχουν γρηγορότερα αυτό το καλοκαίρι. Λες και βιάζεται να κλείσει τους λογαριασμούς του με την άνοιξη ο Ιούνιος για να κυλήσει, να φύγει κι αυτός, γρήγορα γρήγορα όπως ήρθε και ήσυχος ότι τα τακτοποίησε όλα.
Αδικαιολόγητη βιασύνη, απερίσκεπτη.
Διώχνει τα άνθη, σπρώχνει τις μέρες, στριμώχνει τον χρόνο.
Αγριοτριανταφυλλιά Rosa canina
Επιστημονική ονομασία: Rosa canina L.
Συνώνυμα: Rosa balsamica Besser, Rosa caesia Sm., Rosa corymbifera Borkh., Rosa dumalis Bechst., Rosa montana Chaix, Rosa stylosa Desv., Rosa subcanina (Christ) Vuk., Rosa subcollina (Christ) Vuk., Rosa × irregularis Déségl. & Guillon
Κοινές ονομασίες: Κυνόροδο, Σκυλοτριανταφυλλιά
Βιότοπος, περιγραφή:
Η αγριοτριανταφυλλιά ανήκει στην οικογένεια των Ροδανθών (Rosaceae) είναι θάμνος αυτοφυής, πολυετής, φυλλοβόλος, πολύκλαδος, αγκαθωτός που φτάνει έως και τα 3 μέτρα ύψος, οι βλαστοί είναι καλυμμένα με μικρά, αιχμηρά, αγκάθια.
Τα φύλλα της είναι μικρά, λεία, οδοντωτά πτεροειδή, με 5-7 φυλλάρια..
Τα άνθη έχουν χρώμα κυρίως ρόδινο ή λευκό, είναι πτεροειδή, 5 πέταλα και ανθίζει την άνοιξη.
Ο καρπός της είναι οβάλ κόκκινο-πορτοκαλί, με πολλούς σπόρους στο κέντρο που βρίσκονται ανάμεσα σε πολλές τριχούλες, ωριμάζει το φθινόπωρο σε δεύτερης χρονιάς βλαστούς.
Τη Rosa canina τη συναντάμε σε πλαγιές σε ξέφωτα δασών, σε ηλιόλουστες περιοχές, σε χαράδρες, σε ρυάκια, σε ποτάμια, σε πλαγιές ή ως φυσικό φράχτη ανάμεσα σε χωράφια.
