Αρχαίο Φίστυο - Παλαιομονάστηρο

Κοντά στο Αγρίνιο είναι το μέρος που θα σας πάω, αλλά αν δεν υπήρχε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Παναιτωλίου «Χρήστος Καπράλος» μπορεί να μη το γνώριζα και ποτέ.

Πάνω σε ένα λόφο, με τη θέα της Τριχωνίδας, το πέλαγος της Αιτωλίας, να κλέβει κάθε τόσο το βλέμμα του επισκέπτη από το παρελθόν, είναι η Ακρόπολη του Αρχαίου Φίστυου. 

Εκεί βρίσκονται τα ερείπια του Παλαιομονάστηρου που ούτε ο χρόνος, ούτε οι άνθρωποι σεβάστηκαν.

Στον περιτοιχισμένο χώρο της Ακρόπολης του Αρχαίου Φίστυου, που βρίσκεται στα αριστερά του δρόμου που οδηγεί από τη Ντουγρί στο χωριό Νερομάνα, δύο περίπου χιλιόμετρα πριν το χωριό, βρίσκεται το μοναστήρι των Αγίων Αποστόλων, γνωστό και με το όνομα «Παλαιομονάστηρο».

Το καθολικό του Μοναστηριού, βρίσκεται στο κέντρο περιβόλου, ο οποίος συμπίπτει, με την ακρόπολη του Αρχαίου Φίστυου.

Στα Βόρεια του καθολικού υπάρχουν τα ερείπια των κελιών.

Στα Δυτικά, διασώζεται η κινστέρνα και Νοτιοδυτικά διακρίνονται τα ίχνη του βορδοναρείου.

Το καθολικό, αρχικά ήταν ένας μονόχωρος, καμαροσκεπής με ημικυκλική αψίδα Ναός, που χτίστηκε τον 14ο αιώνα. Στη συνέχεια προστέθηκε τρουλλαίος νάρθηκας και αργότερα υπόστεγο με τρείς θύρες, στη Δυτική πλευρά. Στις επιφάνειες της καμάρας, διατηρούνατι σε άσχημη κατάσταση, Αγιογραφίες από το Δωδεκάορτο, υπάρχουν ακόμη στηθάρια Αγίων, αλλά και ολόσωμοι Άγιοι.

Στο ιερό, διακρίνεται η πλατυτέρα, πολλοί Ιεράρχες, ο Πρωτομάρτυς Στέφανος, το όραμα του Πέτρου Αλεξανδρείας κ.α. Αγιογραφικές παραστάσεις.

Στον κυρίως ναό, υπάρχουν παραστάσεις με τη Βάπτιση, τη Μεταμόρφωση, την Κοίμηση της Θεοτόκου, την Υπαπαντή, παραστάσεις διαφόρων Αγίων.

Στον μισογκρεμισμένο νάρθηκα, πλήρως εκτεθειμένες στα καιρικά φαινόμενα, προβάλλουν υπέροχες οι Παλαιολόγειες Αγιογραφίες με τη Δευτέρα Παρουσία, τους χορούς των Προφητών και των Δικαίων κ.α.

Ζωγραφικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι διακοσμητικές ταινίες, με σχηματοποιημένα χαρακτηριστικά στοιχεία της Μακεδονικής Σχολής.

Πηγή:http://www.aetolia.gr

Αρχαίο Φίστυο

Στην Αιτωλική ενδοχώρα, κοντά στη Β όχθη της λίμνης Τριχωνίδας, επάνω στο δρόμο Δογρής - Νερομάνας, σε απόσταση 1,5 χλμ. Ν-ΝΔ του χωριού Νερομάννα (παλαιό όνομα Σομπονίκος) και 1 χλμ. περίπου ΒΑ της Δογρής, πάνω σε ένα λόφο ύψος 400 μ., με το τοπωνύμιο Παλιομονάστηρο, σώζονται τα ερείπια μιας αρχαίας οχυρωμένης πόλης, πιθανόν του αρχαίου Φιστύου. 

Η οχύρωση αυτή (πόλη με ακρόπολη) αναπτύσσεται γύρω από το ερειπωμένο μοναστήρι των Αγίων Αποστόλων (εξ’ ου και το τοπωνύμιο Παλιομονάστηρο), ενώ στην περιοχή της εκκλησίας υπάρχει και μία πηγή, γύρω από την οποία υπάρχουν επίσης αρχαίες λιθόπλινθοι. Η τοποθεσία απέχει από την ακρόπολη της Παραβόλας περίπου 5 χλμ. προς τα Α της, ενώ βρίσκεται περίπου 9 χλμ. ΒΔ της οχύρωσης του ιερού του Θέρμου. 

Ερείπια αρχαίων κτιρίων και τάφοι έχουν βρεθεί μέσα στα όρια της oχύρωσης της πόλης. Αρχαίοι τάφοι έχουν βρεθεί και εξωτερικά (στα ΝΔ) της οχύρωσης. Ανατολικά (απόσταση 200 μ.) και εξωτερικά της οχύρωσης της πόλης, διακρίνονται τα υπολείμματα μίας κυκλικής σε κάτοψη, θολωτής και υπόγειας δεξαμενής. Έχει μέγιστη διάμετρο 4,50 μ. και είναι επιχρισμένη εσωτερικά με υδραυλικό κονίαμα. 

Σε απόσταση 2, 6 χλμ. Β της οχύρωσης της πόλης του αρχαίου Φιστύου και στα ΝΑ της θέσης Κρύο Νερό, βρισκόταν, όπως συμπεραίνεται από το περιεχόμενο των επιγραφών που βρέθηκαν εκεί, εντοιχισμένες στην παλιά εκκλησία της Αγίας Τριάδας, το ιερό της Αφροδίτης Συρίας της εν Φιστύω ή της Φιστυίδος της έν Ιαρίδαις. Αποτελούσε ιερό της πόλης του Φιστύου, ενώ οι επιγραφές που βρέθηκαν εκεί, είναι κυρίως απελευθερωτικές (δούλων) και χρονολογούνται σε μεγάλο βαθμό στο τέλος του 3ου και τις αρχές του 2ου αι. π.Χ.

Πηγή: monuments.hpclab.ceid.upatras.gr

Το αόρατο νήμα της ζωής (Μια φιλοξενία, ολόκληρο ταξίδι)

Η συμμετοχή της Ανέσπερης στο 16ο "Παίζοντας με τις λέξεις" ήταν ένα ταξίδι στην ομορφιά.

Μια ανάβαση στην κορυφή της γαλήνης.

Το εκπληκτικό της κείμενο, αλλά και η ονειρική φωτογραφία που το συνόδευε, ήταν αρκετά για να με κάνουν να λαχταρώ περισσότερα.

Και η Ανέσπερη αποδείχτηκε κάτι παραπάνω από γενναιόδωρη, αφού σήμερα εδώ μοιράζεται όχι μόνο τη συμμετοχή της, αλλά και το ταξίδι της.

Αφού την ευχαριστήσω θερμά (Ανέσπερη σε ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ!!!), αφήνω την πένα της και τις πανέμορφες φωτογραφίες της να μας εντυπωσιάσουν!

Το αόρατο νήμα της ζωής.

   Αφήνοντας πίσω του για ένα τριήμερο την άχρωμή του καθημερινότητα, βρέθηκε πολύ μακριά από τα κάθε είδους λύματα του σύγχρονου πολιτισμού. Η ανάβαση πολύωρη και δύσκολη μα άξιζε τον κόπο και το χρόνο του.

   Αν και ο Αύγουστος είχε μόλις μετρήσει και την τελευταία ημέρα του, κάποια ξεχασμένα από τις αχτίνες του ήλιου μονοπάτια, φιλοξενούσαν ακόμη το πάλλευκο χιόνι από τις χιονοπτώσεις του χειμώνα που πέρασε. Τοπίο ειρηνικό, γαλήνιο, απέραντο για την μικροσκοπική ματιά του όταν διαλυόταν η ομίχλη που στεφάνωνε τις κορυφές. Τοπίο που εναλλασσότανε συνέχεια προκαλώντας του δέος κι ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα ελευθερίας και ασημαντότητας του είναι του μέσα στον άμετρο χρόνο.

   Προορισμός του, οι αλπικές λίμνες του Πιρίν. Ένα ταξίδι που το ονειρεύονταν συνέχεια μα ωστόσο όλο και το ανέβαλε γιατί σκεφτόταν πάντοτε πως ήταν λίγα τα χιλιόμετρα που θα ‘πρεπε να διανύσει μέχρι να βρεθεί εκεί. Και επομένως θα μπορούσε οποιαδήποτε στιγμή να αποδράσει. Όμως τα χρόνια περνούσαν και το «δίπλα» φαινόταν ολοένα και πιο μακριά.

   Σκοπός του, να κολυμπήσει στα κρυστάλλινα νερά των λιμνών, ανάμεσα στα νούφαρα που ευωδίαζαν όπως τα γιασεμιά σύμφωνα με τις διηγήσεις φίλων που έζησαν αυτήν την εμπειρία.

   Οδοδείκτης του, η ανατολή του ζωοδότη φωτεινού πλανήτη που από ώρα είχε ξεκινήσει το ημερήσιο ταξίδι του στο ουράνιο στερέωμα.

   Αφορμή? Ο ασφυκτικός κλοιός που άξαφνα ένιωσε μέσα στην απρόσωπη, αν και μικρή επαρχιακή του πόλη, όπου οι άνθρωποί της θαρρείς πως περπατούσαν σε δρόμους παράλληλους και ποτέ δεν συναντιόντουσαν μεταξύ τους.

  Στα μονοπάτια όμως του βουνού τα οποία ήταν σχεδόν άβατα χωρίς μπατόν, ένιωσε πως η ανάσα του συγχρονιζόταν με την ανάσα των συνοδοιπόρων του και με την ανάσα κάθε πανίδας και χλωρίδας που τον πλαισίωναν. Ένιωσε πως πλησίαζε όλο και περισσότερο προς τον Θεό δηλαδή προς την Αγάπη και την απόλυτη Ελευθερία.

   Ένιωσε τόσο έντονα την δημιουργία Του, που ασυναίσθητα άπλωσε τα χέρια του διάπλατα για να χωρέσει μες την αγκαλιά του όλα όσα του ήταν ορατά κι αόρατα μα ωστόσο έκαναν αισθητή την παρουσία τους με έναν μυσταγωγικό τρόπο.  

   Εκείνη την στιγμή ήταν που συνειδητοποίησε πως τα πάντα γύρω του ήταν δεμένα με το ίδιο νήμα της ζωής και μοιράζονταν το ίδιο οξυγόνο. Αυτήν την αίσθηση που βίωνε, θέλησε να την κρατήσει μες την αιωνιότητα και υποσχέθηκε στον εαυτό του πως φεύγοντας, θα άφηνε εκεί ενέχυρο για πάντα την ψυχή του προκειμένου να μην αποκοπεί από αυτό το νήμα που ήτανε δεμένος με το Σύμπαν. 

Το ταξίδι

Οι αλπικές λίμνες του Πιρίν, είναι το ταξίδι που τα τελευταία χρόνια στριφογύριζε συνέχεια στο μυαλό μου, μα συνεχώς το ανέβαλα γιατί ήταν «δίπλα». Κι ότι είναι «δίπλα» μας έχουμε την αίσθηση πως είναι πολύ εύκολο να το επισκεφτούμε οποιαδήποτε στιγμή το επιθυμήσουμε. Αυτό όμως τελικά είναι μια παγίδα γιατί ποτέ δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να βρεθούμε «δίπλα». Θυμάμαι πως τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων (και φυσικά δεν αναφέρομαι στο θέατρο στο οποίο τα καλοκαίρια παρακολουθώ παραστάσεις και συναυλίες), τον επισκέφτηκα αφού επισκέφτηκα τους περισσότερους αρχαιολογικούς χώρους στην Ελλάδα. Θεωρούσα πως επειδή η απόσταση ήταν 19 χιλιόμετρα από την πόλη μου, μπορούσα να βρεθώ εκεί ανά πάσα στιγμή. Αυτή όμως η στιγμή ήρθε «αναγκαστικά» με αφορμή την ξενάγηση ενός αγαπημένου ξαδέλφου από την … Αυστραλία (!) τον οποίο φιλοξένησα.

Το Πιρίν είναι ένα από τα εθνικά πάρκα της γείτονας χώρας, της Βουλγαρίας. Έτος ίδρυσης του εν λόγω εθνικού πάρκου, είναι το 1962. Έκτοτε η επιφάνειά του διαμορφώθηκε επεκτείνοντας την έκτασή του αρκετές φορές και το έτος 1983 το Εθνικό Πάρκο Πιρίν ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Το πάρκο βρίσκεται στην Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ, τη νοτιοδυτική περιφέρεια της χώρας, στο έδαφος επτά δήμων, εκ των οποίων, ο ένας εξ αυτών, το Μπάνσκο ήταν και το μέρος όπου διανυκτερεύσαμε. Το ιστορικό κέντρο του Μπάνσκο, αν εξαιρέσουμε τις δεκάδες ξενοδοχειακές μονάδες οι οποίες κτίστηκαν τα τελευταία χρόνια λόγω του χιονοδρομικού κέντρου, έχει επίσης και πανέμορφα δρομάκια, γραφικά κτήρια και καταπληκτικά ταβερνάκια με όμορφο παραδοσιακό διάκοσμο, υπέροχες αυλές και μοναδικό φαγητό. Το χιονοδρομικό κέντρο της πόλης μου, το Φαλακρό, έχει χάσει πολλούς λάτρεις της χιονοδρομίας από την στιγμή που λειτούργησε το χιονοδρομικό κέντρο του Μπάνσκο, το οποίο κατά την χειμερινή περίοδο μοιάζει σαν … αποικιακή πόλη της Ελλάδας.

Το Πιρίν είναι ξακουστό για τις 118 παγετώδεις λίμνες του, εκ των οποίων πολλές από αυτές βρίσκονται σε λεκάνες και το τοπίο γενικά παραπέμπει σε αλπικό τοπίο. Στο πάρκο βρίσκεται επίσης και το αρχαιότερο δέντρο της Βουλγαρίας, το πεύκο του Μπαϊκούσεφ που λέγεται πως έχει την ίδια ηλικία με τη σύσταση του κράτους της Βουλγαρίας. Οι δε κάτοικοι της χώρας επιδιώκουν να το επισκεφτούν έστω και μια φορά στη ζωή τους. Θα ΄λεγε κανείς πως το θεωρούν κάτι σαν προσκύνημα.

Με αφετηρία το καταφύγιο Βίχρεν (Vihren) κινηθήκαμε σε υψόμετρα από 1950 μέτρα έως 2400 μέτρα (βαθμός δυσκολίας Β για όσους ασχολούνται με την ορειβασία). Σκοπός μας να διασχίσουμε μέρος της περιοχής των λιμνών εξαιρετικού φυσικού κάλλους και να γνωρίσουμε πέντε από αυτές, στα νερά των οποίων, οι τολμηροί, φορέσαμε τα μαγιό μας και κολυμπήσαμε στα κρυστάλλινα νερά τους ανάμεσα στα νούφαρα, τα οποία παρεμπιπτόντως μοσχοβόλαγαν σαν γιασεμιά. Λίγο πιο άτονη η μυρωδιά τους, αλλά σαν γιασεμιά...

Η εκδρομή που τόσα χρόνια ανέβαλα γιατί ήταν «δίπλα» μου, αποδείχτηκε μια από τις ομορφότερες ορειβατικές εμπειρίες μου την οποία ευχαρίστως θα την επαναλάβω και τον επόμενο Σεπτέμβρη. 

Ρέματα που ενώνονται σχηματίζοντας ποτάμια, μικροί καταρράκτες, πανίδα και χλωρίδα αρμονικά δεμένα με τα αλπικά λιβάδια, παγετωνικές λίμνες διακοσμημένες με νούφαρα, βαθιά φαράγγια στα οποία ρέουν γαλήνια κρυστάλλινα νερά, ορεινά περάσματα ή αλλιώς «πόρτες», οδοδείκτες και «κούκοι» που σε βοηθούν να μην χάνεσαι, και τέλος κάποια «φυσικά μνημεία» για τους ορειβάτες και τους σκιέρ που είτε δεν σεβάστηκαν το βουνό είτε απλά έκαναν μια λάθος κίνηση για κλάσματα του δευτερολέπτου κι έχασαν τη ζωή τους, συνθέτουν ένα ανεπανάληπτο σκηνικό μέσα στο οποίο νιώθεις πως βρίσκεις το νόημα της ζωής. Ή καλύτερα, πως συνδέεσαι με την ζωή!!!

Βοϊδοκοιλιά

Όταν είχα επισκεφτεί τη διάσημη παραλία της Βοϊδοκοιλιάς* επηρεασμένη από την ιστορία, τους μύθους, αλλά και τις υπέροχες, τραβηγμένες από ψηλά, πανοραμικές φωτογραφίες που έδειχναν ένα μαγευτικό  τοπίο απογοητεύτηκα λίγο, παρότι δεν έφταιγε καθόλου το ίδιο το μέρος, αλλά οι περιστάσεις και σίγουρα ο μήνας που διάλεξα να το επισκεφτώ.

Ο Αύγουστος δεν είναι ο καταλληλότερος μήνας για να βρεις εκεί τη μαγεία που ψάχνεις. Αντίθετα μπορεί να συναντήσεις ακόμα και γνωστούς σου, αφού η παραλία είναι γεμάτη κόσμο.

Πολύς κόσμο και πολλές ομπρέλες που αλλάζουν το τοπίο που είχες στο μυαλό ότι θα συναντήσεις.

Δε φταίει ο κόσμος όμως, ούτε κι εσύ, όπως πολύ σωστά λέει το λαϊκό άσμα, μια και κάτι τέτοιο είναι λογικό να συμβαίνει μέσα στον απόλυτο μήνα των διακοπών. 

Και πάρε παράδειγμα τον εαυτό σου που είχε την ίδια σκέψη με όλους τους άλλους. Και η δική σου ομπρέλα καταστρέφει ωραιότατα τη φαντασίωση που έφερε ως εδώ τη διπλανή παρέα.

Κι αλίμονο, αν δεν είσαι πετούμενο, δε θα απολαύσεις την ονειρική θέα από ψηλά, αλλά αυτό υποθέτω ότι το καταλαβαίνεις και δεν περιμένεις πολλά πολλά, εκτός αν είσαι αποφασισμένος για περπάτημα. Βέβαια Αύγουστο μήνα με ντάλα ήλιο καθόλου δεν το συνιστώ. 

Αντίθετα προτείνω να αφήσουμε εδώ κάπου τα πράγματά μας, να στρώσουμε τις ψάθες, να βάλουμε αντηλιακό και να αρχίσουμε τις βουτιές. Μπορεί η διαδρομή για τα βαθιά να μοιάζει με ώρα αιχμής σε κεντρικό δρόμο και το νερό να είναι μάλλον προς το χλιαρό της μπανιέρας, αντί για το δροσερό που λαχταρούσες, αλλά σταμάτα να γκρινιάζεις κι απόλαυσέ το.

Κολύμπα λίγο πιο μακριά, προσπέρασε τα πιτσιρίκια με τα νεροπίστολα, περίμενε να περάσει το κόκκινο φουσκωτό και άρχισε να κολυμπάς σαν να μην υπάρχει γυρισμός.

Που υπάρχει, γιατί πού αλλού θα πας, πάλι στην ακτή θα βγεις και θα υποσχεθείς στον εαυτό σου πως κάποτε θα επιστρέψεις εδώ, αλλά ποτέ ξανά τον Αύγουστο. 

Ίσως Ιούνιο, ή Σεπτέμβριο. Και θα έρθεις προετοιμασμένος για όλα, μα πάνω απ' όλα με κατάλληλα για πεζοπορία παπούτσια και φυσικά νερό! Μη σε πιάσω πάλι απροετοίμαστο και αναβάλεις για άλλη μια φορά την ανάβαση, θα τσακωθούμε στο λέω!

Τότε λοιπόν, φρόντισε να ξεκινήσεις χαράματα για να αφήσεις τη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας* να σου δείξει τα πιο όμορφα μυστικά της πριν αρχίσεις να ανηφορίζεις για το Παλαιόκαστρο*.

Μην ξεχάσεις να κάνεις την απαραίτητη στάση στη σπηλιά του Νέστορα*, εκεί όπου ο Ερμής έκρυψε τα 50 βόδια που έκλεψε από τον Απόλλωνα. Τα βόδια δε θα τα δεις, αλλά θα δεις αυτό που ονειρευόσουν. Την Βοϊδοκοιλιά από ψηλά!

Και καθόλου εντύπωση δε θα σου κάνει πια το όνομά της.

Όταν χορτάσουν τα μάτια σου και η ψυχή σου ομορφιά, τότε μπορείς να κατέβεις να κάνεις το μπάνιο σου. 

Μην ξεχάσεις όμως πριν φύγεις να κάνεις λίγο ακόμα κόπο για να δεις και τον θολωτό τάφο του Θρασυμήδη* που βρίσκεται στον λόφο στα δεξιά της παραλίας.

Θα σε πάω σήμερα ως εκεί, στην παραλία δηλαδή, αλλά μη σε δω να κατσουφιάζεις. Είπαμε ήταν Αύγουστος, είχε κόσμο, είχε ζέστη...ουφ!...

Προετοιμάσου λοιπόν ψυχολογικά, γιατί να, μόλις κατηφορίσουμε θα τη συναντήσουμε μπροστά μας.

Και όπως και να το κάνουμε, ακόμα και με αντίξοες συνθήκες δεν παύει να είναι η Βοϊδοκοιλιά.

Μια από τις ομορφότερες παραλίες της Ελλάδας!

*Βοϊδοκοιλιά: Η Βοϊδοκοιλιά είναι παραλία της Μεσσηνίας που θεωρείται από τις ομορφότερες της Μεσογείου. Είναι διάσημη κυρίως για το ολοστρόγγυλο σχήμα της που θυμίζει το γράμμα Ω. Βρίσκεται βόρεια της Πύλου, στις ακτές του Ιονίου, και εφάπτεται με τη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας από την οποία χωρίζεται με μία λωρίδα αμμόλοφων. Η παραλία και η ευρύτερη περιοχή έχει χαρακτηριστεί τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και είναι ενταγμένη στο Δίκτυο Natura 2000. Στο νότιο άκρο της Βοϊδοκοιλιάς αναπτύσσεται το ακρωτήριο Κορυφάσιο, όπου βρίσκονταν τα ερείπια της κλασικής πόλης της Πύλου.

Η παραλία προσεγγίζεται από χωματόδρομο που διασχίζει περιμετρικά την λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, από χωματόδρομο από το χωριό Πετροχώρι καθώς και από μονοπάτι από την παραλία Διβάρι.

Πιστεύεται ότι η παραλία αντιστοιχεί στην παραλία Βουφράδα στην οποία σύμφωνα με την Οδύσσεια, έφτασε το πλοίο του Τηλέμαχου κατά την άφιξή του στην Πελοπόννησο, με σκοπό να συναντήσει τον Νέστορα και τον Μενέλαο. 

Πηγή: https://el.wikipedia.org

*Σπηλιά του Νέστορα: Στο βράχο που είναι χτισμένο το Παλιόκαστρο, από τη πλευρά της παραλίας της Βοϊδοκοιλιάς, είναι ορατό ένα σπήλωμα. Πρόκειται για το μυθικό πλέον Σπήλαιο του Νέστορος, γιου του Νηλέα. Σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία, ο οποίος επισκέφτηκε την Πύλο περί το 160 π.Χ., εκεί φυλάσσονταν τα βασιλικά βόδια. Κατά τη μυθολογία, ο Ερμής έκρυψε στο σπήλαιο τα 50 βόδια που έκλεψε από τον Απόλλωνα. Ο Ερρίκος Σλήμαν εντόπισε ευρήματα της περιόδου του Νέστορος, που μαρτυρούν την ύπαρξη ζωής στην περιοχή από τα πρώιμα εκείνα χρόνια. Μέσα στο σπήλαιο είναι ορατοί σταλακτίτες.

Πηγή: pylos.info 

* Παλαιόκαστρο: Το κάστρο θεωρούνταν σχεδόν απόρθητο με μόνη προσβάσιμη είσοδο αυτή στην Νότια πλευρά του, εκεί που καταλήγει το σημερινό μονοπάτι που ξεκινάει από την παραλία στο "Πέρασμα της Συκιάς". Και αυτό το σημείο βέβαια είχε σημαντικές δυσκολίες για τους εκάστοτε κατακτητές αφού οι αμυνόμενοι είχαν την δυνατότητα με μικρά κανόνια τοποθετημένα στα τείχη να αποκρούουν ισχυρότερες αντίπαλες δυνάμεις. Το Παλαιόκαστρο άρχισε να παρακμάζει όταν οι Τούρκοι αποφάσισαν να φράξουν για τα πλοία την είσοδο του Ναυαρίνου από το "Πέρασμα της Συκιάς". Η βαρύτητα έπεσε στην μεγάλη είσοδο στον κόλπο και το Νιόκαστρο, που χτίστηκε για να την περιφρουρεί.

Στο εσωτερικό του κάστρου, ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει τον μεγάλο περίβολο ο οποίος στο παρελθόν φιλοξενούσε αρκετά οικήματα, τα οποία έχουν πλέον καταρρεύσει. Ακόμα θα δείτε και μεγάλες γούρνες (θέλει την σχετική προσοχή κατά την προσέγγιση σας σ'αυτές) οι οποίες χρησιμοποιούνταν για την συγκέντρωση του νερού της βροχής, καθώς δεν υπάρχει κάποια άλλη πηγή νερού ή πηγάδι.

Στις μέρες μας, έχει απαγορευθεί από τις αρχές η πρόσβαση στο κάστρο από την είσοδο που βρίσκεται στο τέρμα της Χρυσής Ακτής/Ντιβάρι, καθώς υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για πτώση τμημάτων της οχύρωσης του κάστρου. Υπάρχει η δυνατότητα εναλλακτικής ανάβασης από μονοπάτι που θα βρείτε να ξεκινάει δίπλα από την είσοδο της Σπηλιάς του Νέστορα και οδηγεί σε μια τρύπα στο τείχος, απ' όπου μπορείτε να μπείτε στο κάστρο.

Πηγή: pylos.info

*Λιμνοθάλασσα Γιάλοβας: Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας είναι μια περιοχή με τεράστια οικολογική σημασία! Μια ζώνη προστασίας για πληθυσμούς πουλιών και ζώων. Μεγάλος αριθμός αργυροτσικνιάδων ζουν και αναπαράγονται εδώ. Μεταξύ άλλων θα βρείτε εδώ και τους αφρικανικούς χαμαιλέοντες- το μόνο μέρος στην Ευρώπη!

Πηγή: pylos.info

*Τάφος Θρασυμήδη: Ο θολωτός τάφος της Μυκηναϊκής περιόδου (1680-1060 π.Χ.) είχε εντοπιστεί ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, από τον Άγγλο ιστορικό G.B.Grundy, αλλά την πρώτη συστηματική ανασκαφική έρευνα πραγματοποίησε κατά την δεκαετία του 1960 ο Σπ. Μαρινάτος. Ο ανασκαφέας θεώρησε ότι πρόκειται για το ταφικό μνημείο του Θρασυμήδη, γιου του μυθικού βασιλιά Νέστορα, το οποίο αναφέρει και ο Παυσανίας στις περιηγήσεις του. Ο τάφος ήταν μερικώς συλημένος, αλλά από τα εναπομείναντα κτερίσματα μπορούμε να φανταστούμε τον πλούτο του: πλήθος λίθινων βελών, δύο περιδέραια από αμέθυστο και σάρδιο, τέσσερα χρυσά ελάσματα, δύο μικρά μυκηναϊκά αγγεία και άλλα μικροαντικείμενα.

Εντυπωσιακό εύρημα αποτελεί ο ακέραιος σκελετός βοδιού, πιθανότατα από θυσία προς τιμήν του νεκρού. Νεότερες έρευνες (1977-1979) υπό τον καθηγητή Γ. Κορρέ, απέδειξαν ότι ο θολωτός τάφος κτίστηκε επάνω σε τύμβο της Μεσοελλαδικής εποχής (2050-1680 π.Χ.) με ταφικούς πίθους, ενώ γύρω από τον τάφο εντοπίστηκαν ίχνη Πρωτοελλαδικού οικισμού (3100-2050 π.Χ. περίπου), αλλά και στοιχεία Νεολιθικής κατοίκησης (περίπου 4.000 π.χ.). Ανθρώπινη δραστηριότητα στην περιοχή μαρτυρείται και κατά τα Ελληνιστικά χρόνια (323-31 π.Χ.). Τα πολυάριθμα πήλινα πλακίδια και ειδώλια του 4ου-3ου αι. π.Χ. που βρέθηκαν γύρω από τον θολωτό τάφο, μαρτυρούν την άσκηση προγονικής λατρείας σε επώνυμο ήρωα και συνδέονται πιθανότατα με μικρή κατασκευή, ίσως βωμό Ελληνιστικών χρόνων, που ερμηνεύτηκε ως ηρώο.

Πηγή: pylos.info

Στα σοκάκια της Χώρας (Αστυπάλαια)

Για την Αστυπάλαια  έχω μιλήσει πολλές φορές. Είπα για τι το κάστρο, για τους ανεμόμυλους, για τις θάλασσες και τις εκκλησιές της, για όλες τις ομορφιές της! 

Ήρθε όμως η ώρα να κάνουμε και μια βόλτα εκεί που χτυπάει η καρδιά της.

Στα σοκάκια της Χώρας. 

Τουρλίδα

Ο δρόμος ξετυλίγεται πάνω στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου. 

Για πέντε χιλιόμετρα η γαλήνη αποκτά υπόσταση καθώς η ράθυμη λιμνοθάλασσα απλώνει τριγύρω τα νωχελικά, ρηχά νερά της, αφήνοντας τις γάιτες*, τις πελάδες* και τα ιβάρια* να βάζουν τις δικές τους τελευταίες πινελιές στον καμβά που φιλοτεχνεί αδιάλειπτα η φύση με διαφορετικά κάθε φορά χρώματα. 

Στο τέλος του δρόμου η Τουρλίδα. Η νησίδα που πήρε το όνομα ενός πουλιού και δανείστηκε τα φτερά του για να φτερουγίζει στη μνήμη όλων όσων την επισκέφτηκαν.

Έχει πληγές, αλλά έχει και κάτι ξεχωριστό. Κάτι που συνεχίζει να ζει ακόμα και μέσα στα σαπισμένα φύκια που εναποθέτει στα πόδια της η λιμνοθάλασσα και αναπνέει στον αέρα της φυγής που αφήνουν πίσω τους εξωτικά πουλιά.
Μυστήριος τόπος, γεμάτος αντιφάσεις. Διάσπαρτος με ιερά θαύματα και συνάμα αμαρτωλός.
Ένας τόπος διαφορετικός από κάθε άλλον τόπο. 

*Γάιτες: Παραδοσιακά, χαμηλά πλοιάρια με μικρό βύθισμα.

*Πελάδες: Παραδοσιακές ξύλινες καλύβες που στηρίζονται πάνω σε πασσάλους και παλιότερα κατασκευάζονταν από  καλάμια και ψάθα. 

*Ιβάρια: Φραγμοί από πασσάλους στηριγμένους στον βυθό, με διχτυωτό πλέγμα για να αιχμαλωτίζονται τα ψάρια.