It's The Most Wonderful Time Of The Year!

Τα Χριστούγεννα είναι η πιο θαυμάσια εποχή, αρκεί να το πιστέψεις!

Και η πιο ζεστή, αρκεί να έχεις θέρμανση, γιατί μες το καταχείμωνο μόνο η ζεστασιά που φέρνει η αγάπη δε φτάνει, ό, τι κι αν λέμε!

Μπορεί λοιπόν αυτή η θαυμάσια εποχή να σου φέρει όμορφες αναμνήσεις και να φτάσεις στο σημείο -που πιο κάτω δεν έχει- να κουβεντιάζεις με έναν κούκο, αλλά μπορεί να σου φέρει και δώρα.

Δώρα που έρχονται από μακριά και με αγάπη!

Σαν αυτό που μου έστειλε η αγαπημένη μας Σμαραγδένια, η Ρούλα μας, για να με ζεσταίνει το χειμώνα με στυλ!!

Μαζί του κατέφθασε κι ένα στολίδι - έλατο που πήρε ήδη τη θέση του στο "Ω έλατο! Ω έλατο, μ' αρέσεις, πως μ' αρέσεις!!"... και κάνει παρέα με τα στολιδάκια που μου είχε στείλει πέρυσι.

Για του λόγου το αληθές, ιδού η παρέα...ένα αγγελάκι, τα παγοπέδιλα και το έλατο σε μια αναμνηστική φωτογραφία!

Αυτά ήρθαν με τη συνοδεία μιας υπέροχης, χειροποίητης κάρτας, που μέσα έκρυβε αστέρια, πολλά αστέρια, όσες και οι ευχές!

Ρούλα μου σε ευχαριστώ πάρα, πάρα, πάρα πολύ για τα δώρα σου και σου εύχομαι καλά Χριστούγεννα με υγεία, γαλήνη και αγάπη!

Σε όλους εύχομαι καλά Χριστούγεννα, αν και θα ξαναευχηθώ αύριο, αφού θέλω οι ευχές μου να συνοδεύονται με κάτι γλυκό...δηλαδή με γλυκό!

Για να δικαιολογήσω τον τίτλο της ανάρτησης, όχι πως έχει ανάγκη από δικαιολογίες, αλλά λέμε τώρα, ακολουθεί και το σχετικό άσμα βουτηγμένο μες την καλή χαρά που εύχομαι να σας βρει!!

Σας έχω όμως ένα ακόμα βίντεο, μια δημιουργία της διάσημης Ms Faltsa γνωστής και ως Woman in Blogs που περιέχει ευχές από bloggers για bloggers και όχι μόνο για bloggers, για τη νέα χρονιά!

Αλεξάνδρα μου, ευχαριστούμε πολύ και συγχαρητήρια για την καταπληκτική δουλειά που έκανες!

Η αγάπη αλλιώς

- Μη μιλάς άλλο για αγάπη, η αγάπη είναι παντού, ψέλλισε η ορτανσία στον ερωτοχτυπημένο ήλιο κι όλα τα άνθη της σάλεψαν μεμιάς για να την προσέξει εκείνος.
Αυτός, τίναξε ένα πέταλο ανυπόμονα και με το βλέμμα πάντα στραμμένο στον άλλο ήλιο, μουρμούριζε εκστατικός: "Μια αγάπη για το καλοκαίρι θα 'μαι κι εγώ"...ένα δάκρυ κύλησε στο όμορφο στρογγυλό πρόσωπό του!
Γνώριζε καλά πόσο εφήμερος ήταν! Και πόσο αιώνιος ήταν ο άλλος.

Η ορτανσία ανασήκωσε τα φύλλα της με αγανάκτηση και φώναξε νευριασμένη:
- Ανόητες αγάπες, ανόητα φιλιά...η τελευταία λέξη έγινε λυγμός, καθώς είδε τον ήλιο να στέλνει ακόμα ένα φιλί ψηλά!

- Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο, πετάχτηκε μια μαργαρίτα και κοίταξε μαγεμένη τα μωβ ανθάκια της αγαπημένης της ορτανσίας. Είχε έναν ολόκληρο χρόνο να τη δει κι ήθελε να της τραβήξει την προσοχή!

Αλλά εκείνη είχε και φέτος τυφλωθεί από τη λάμψη του ήλιου.

Δυο μυρμηγκάκια πάνω της, σε λίγο θα συναντιόνταν, μη γνωρίζοντας ακόμα πως πως "είν' η αγάπη ένας πόλεμος χαμένος".

- Είναι η αγάπη της αρρώστιας γιατρικό, απεφάνθη τελικά ο ήλιος, αν και πονούσε πολύ. Ξάφνου, ψήλωσε ακόμα λίγο ...γιατί η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει...

Η ορτανσία ρουθούνισε ειρωνικά, η μαργαρίτα ρίγησε κοιτώντας την και μουρμούρισε θλιμμένα: "όσα η αγάπη ονειρεύεται, τα αφήνει όνειρα η ζωή" και τα μυρμήγκια δε συναντήθηκαν ποτέ.

Κρίμα! Μπορεί και να ταίριαζαν!

΄"...Ένα σου δάκρυ δώσ' μου, 

βάλσαμο να 'ναι φως μου,

στα αλλιώτικα του κόσμου,

που τυραννιούνται μπρος μου

και να αντέχεις να αγαπάς, 

να θέλεις να αγαπάς, 

να μάθεις να αγαπάς..."

Active member

Στην εκπνοή του χρόνου, προλαβαίνω να μπω στην "Κοινωνία Ώρα Αγάπης" της Αριστέας.

Επειδή όμως τα τραγούδια τα είπαν όλα, θα αρμενίσουν και στο μουσικό ταξίδι της Ελένης στο "Καρυδότσουφλο"

Πρόσκληση Σε Ταξίδι Μουσικό!!

Η  Ελένη Β έβαλε πανιά στο καρυδότσουφλό της και το άφησε να αρμενίσει σε μια μουσική θάλασσα!

Μας προσκάλεσε όλους, οπότε, μαζέψτε τραγούδια στις αποσκευές σας για να ξεκινήσουμε το μουσικό ταξίδι! 

Εγώ επιβιβάζομαι αμέσως!

Να εκεί στην πλώρη θα πιάσω θέση και θα βουτήξω στη μουσική με το δικό μου αλλοπρόσαλλο τρόπο.

Δε θα κάτσω να σκεφτώ πολύ. Θα προσπαθήσω μόνο να μη βάλω άλλη μια φορά R.E.M. και το απόλυτα λατρεμένο, το δικό μου, Losing My Religion...

Εννοείται πως μια τέτοια προσπάθεια ήταν καταδικασμένη να αποτύχει. 

Ποιος είπε πως είμαι δυνατός χαρακτήρας;  

Όχι εγώ πάντως!

Αδύναμη είμαι και ήρθε η στιγμή να σας αποκαλύψω με ποιο τραγούδι σπαράζω -αλλά σπαράζω όμως- στο κλάμα!

Κι αυτό γίνεται από την πρώτη στιγμή που είδα στον κινηματογράφο την ταινία, όπου με τιτάνια προσπάθεια κρατιόμουν να μην κλάψω δημόσια.

Ποια εγώ! Που κάθε φορά που έφευγαν - φεύγουν τα παιδιά μου δάκρυ δε βγάζω, επειδή το έχω για γρουσουζιά. 

Δε θέλω να φεύγουν με κλάματα όσο κι αν το πλάκωμα στο στήθος είναι αφόρητο κάθε μα κάθε φορά!

Slipping Through My Fingers από το Mamma Mia!

Δεν ξέρω αν είναι οι εικόνες, τόσο γνώριμες, ή τα λόγια, τόσο αληθινά, αλλά σπάει η καρδιά μου κάθε φορά...!

Δεν περιγράφω άλλο, γιατί θα ξεφύγω και δε θα μπορείτε να με μαζέψετε!

Επειδή όμως και η μαμά ήταν κάποτε 17, όχι μην τρομάζετε δε θα μείνω στο Mamma Mia!

Ή μάλλον ας μείνουμε λίγο ακόμα...νοίκι δεν πληρώνουμε.

Άλλο ένα αγαπημένο τραγούδι από την ταινία...Dancing Queen, επειδή δεν είμαι πια 17...αλλά άνετα μπορώ να γίνω μια dancing queen, καλά αυτό το τελευταίο μην το δένετε και κόμπο!

Άλλο τραγούδι είχα όμως κατά νου, που από την πρώτη φορά που το άκουσα το βάφτισα δικό μου, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο δηλαδή που απέκτησα και το Losing My Religion...χαχα!

Συνεχίζω λοιπόν το πρόγραμμά μου με Μελίνα Τανάγρη και το "δικό μου" Those familiar dreams

Θα μπορούσα να συνεχίσω το πρόγραμμα ακούραστα, μα λέω να τελειώσει εδώ, με ένα τραγούδι που έτσι για αλλαγή θα έχει ελληνικό στίχο!

Ποιο να διαλέξω τώρα που αγαπώ τόσα;

Έβαλα κι εμπάργκο στον Θηβαίο από πέρυσι και θα με ξελάσπωνε τώρα μια χαρά, αλλά ακόμα δεν ξέχασα τα όσα γραφικά είπε τότε!

Ίσως κάποτε τα ξεχάσω, αλλά τώρα μου είναι αδύνατον να τον ακούσω χωρίς να σιχτιρίσω και δε θα΄θελα να κλείσω έτσι! 

Καταλαβαίνετε!

Το βρήκα!

Φεύγω, αλλά σας αφήσω συντροφιά με τα ξωτικά και τον Σωκράτη Μάλαμα!

Ελπίζω να μην τα φοβάστε!

Ακίνδυνα είναι, σας το λέω εγώ.

Και ποια είμαι εγώ;

Μα δεν τα είπαμε πριν αυτά;

Μια Dancing Queen!

Χωρίς κλειδί

Day 17...key

Τι κι αν δεν έχεις το κλειδί;

Θα μείνεις απ' έξω να κοιτάς την πόρτα. 

Πρώτη φορά θα 'ναι;
Ή θα 'ναι μήπως τελευταία;

Θα θαυμάσεις για ώρα, τους κυματισμούς που κάνουν τα νερά του ξύλου.

Θα μελετήσεις με προσήλωση τους ρόζους και τις πληγές του.
Τα σκουριασμένα του καρφιά, αδέσποτες σκέψεις, στο μυαλό θα καρφωθούν.

Ίσως να αρχίσεις να φαντάζεσαι τα μυστικά που πίσω της η πόρτα κρύβει.

Και ίσως, 

ίσως λέω, 
να προσπαθήσεις κρυφά, να την παραβιάσεις.

Ό, τι κι αν κάνεις, ένα είναι σίγουρο.

Αργά, ή γρήγορα, θα βαρεθείς να ατενίζεις μια κλειστή πόρτα.

Θα κουραστείς να μετράς ρόζους.
Δε θα αντέξεις άλλα καρφιά.

Και θα φύγεις.

Έτσι όπως ήρθες.

Αθόρυβα.

Χωρίς κλειδί.

Αξίζει άραγε να ψάχνουμε για χαμένα κλειδιά;

Αφού ο παράδεισος ανοίγει με αντικλείδι!

...

Αλλά εγώ θα σε πάρω να φύγουμε

στου μυαλού μου τα μεγάλα τα δάση
κλειδάκι μυστικό για τον παράδεισο
του ονείρου, του ονείρου μου βάση.

...

Το κείμενο απλά συνοδεύει τη φωτογραφία.

Το τραγούδι το θυμήθηκα μετά από χρόνια, συνειρμικά... κλειδί, αντικλείδι, (απίστευτος συλλογισμός όμως ε; χαχα) και σοβαρεύομαι πάλι για να το αφιερώσω στον Γ. με όλη μου την αγάπη! 

Μπαίνει πάραυτα κι αυτό στη συλλογή με τα ξωτικά κι ας μην έχει ούτε ένα. Από την άλλη, όμως, εκείνα τα μεγάλα του μυαλού τα δάση, όλο και κάποιο ξωτικό θα κρύβουν!

Σήμερα ήρθε και η δική μου ώρα...η 25η!!

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες...

Δανείζομαι στίχους από τους Active Member να συνοδέψουν τις φωτογραφίες μου.

Οι μέρες μου είναι πραγματικά παράξενες, μα καθόλου θαυμάσιες.

...

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες 

θα μείνω εδώ δεν έχω που να κρυφτώ. 

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες 

δε προλαβαίνω ούτε καν να σκεφτώ. 

...

Day 10...repetition (his whiskers, his food)

Day 11...How I feel today (delicate)

Day 12...Spring/Fall

Day 13...out of place

Day 14...Healthy

Day 15...remember (beauty is everywhere)

Day 16...I don' t like (insects)

...

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες 

ψάχνω κουράγιο μήπως και ονειρευτώ.

Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες 

καλή ευκαιρία μήπως και μαγευτώ. 

...

Δεντρολίβανο και λέξεις όπλα

Τα τελευταία χρόνια απέκτησα μια σχεδόν "καρμική" σχέση με το δεντρολίβανο.

Το βλέπω συνέχεια μπροστά μου, το μυρίζω συνέχεια. 

Βέβαια έχω και δυο γλάστρες από δαύτο, μα δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος. 

Μόλις χτες πάντως κλάδεψα τη μία και κάποια κλαδάκια τα κράτησα και στόλισα την κουζίνα.

Λένε πως βελτιώνει τη μνήμη, μα διαφορά δεν είδα. 

Ακόμα θυμάμαι μόνο αυτά που θέλω.

Τα υπόλοιπα τα διώχνω.

Θυμάμαι στην χθεσινή βόλτα, το μισοφέγγαρο, να κρύβεται για λίγο πίσω από τα σύννεφα και να γίνεται ακόμα πιο λαμπερό. Μια ακρούλα να φαίνεται και να είναι τόσο λαμπερή όσο δεν ήταν κανένα άστρο ποτέ.

Φώτισε τα σύννεφα, φώτισε και μας.

Αυτό θα θυμάμαι από το χτες και κάτι άλλα πιο δικά μου.

Και θα γυρνάνε στο μυαλό μου για μέρες ακόμα φαντάζομαι οι στίχοι από το τραγούδι που μου κόλλησε και σιγομουρμουρίζω διαρκώς.

Θα το ακούσουμε μαζί στο τέλος.

Προς το παρόν υποδέχομαι το φθινόπωρο και τον Σεπτέμβρη με...δεντρολίβανο!

Day 1...in my cup

Ενώ η πρώτη βροχή έπεσε ήδη, βάζοντας μια πινελιά από φθινόπωρο στις μέρες μας.

Day 2...stripes

Aποχαιρετώ τον Αύγουστο και το καλοκαίρι (λέμε τώρα, γιατί αυτό θα συνεχιστεί, δεν μας ξεγελά λίγη βροχή)με τη νοστιμιά του σύκου!

Day 29...dessert

Τη φωτογραφία από τις ας πούμε "διακοπές" μου στο εξωτικό Ρίο.

Ποιο Ρίο;

Γιατί έχει και το άλλο τέτοια γέφυρα "nearby του"  και δεν το ξέρω;

Day 30...nearby

Και ναι, το παραδέχομαι. Την ώρα που η πρόκληση ήθελε να βγάλω φωτογραφία, εγώ κοιμόμουν.

Day 31...10am 

Όποιος θέλει μπορεί να χρησιμοποιήσει την πληροφορία ελεύθερα σαν όπλο εναντίον μου.

Μπορεί να με πει τεμπέλα, ανεπρόκοπη, υπναρού, ου χίλια δυο μπορεί να πει!

Όταν όμως κάνουμε τις λέξεις όπλα, δημιουργούμε ένα όπλο ακόμα, μια και ο αποδέκτης τους, γίνεται όλο και πιο σκληρός.

Πρώτα για να αντέξει την επίθεση και μετά για να περάσει ίσως στην αντεπίθεση.

Όπλο πια κι ο ίδιος χωρίς αναστολές ξερνάει το κακό ολόγυρα.

Τώρα όμως έπεσα σε περισυλλογή η άμυαλη.

Οι ρουκέτες που στέλνουμε συνεχώς προς κάποιους πολιτικάντηδες και όχι μόνο, λέτε να τους κάνουν πιο επικίνδυνους;

Μπα, όσο το σκέφτομαι, τόσο το αποκλείω!

Αυτοί έχουν γεννηθεί ζόμπι και τρέφονται έτσι κι αλλιώς με τις σάρκες των άλλων.

"Words As Weapons"

I feel your knife as it goes right in

Cut to my core but I'm not bleeding

All that you say trying to make me small

Well, the bigger you get the harder you fall

You use your words as a weapon dear

But your blades don't hurt when you have no fear

You think that you're deep under my skin

You're trying to keep me suffering

If you use your words as a weapon

Then as a weapon, I'll shed no tears

You have my heart but I lock it up

This burning flame has been burnt enough

My window's cracked they can be replaced

But your arm will tire throwing stones my way

You use your words as a weapon dear

But your blades don't hurt when you have no fear

You think that you're deep under my skin

You're trying to keep me suffering

If you use your words as a weapon

Then as a weapon, I'll shed no tears

I feel your knife as it goes right in

You use your words as a weapon dear

But your blades don't hurt when you have no fear

You think that you're deep under my skin

You're trying to keep me suffering

If you use your words as a weapon

Then as a weapon, I'll shed no tears

I'll shed no tears

Άλλος Με Τη Βάρκα Μααααας!...(Σαν βάρκα)

Σαν βάρκα

Προσάραξες στο βούρκο των ονείρων,

 δέθηκες το σκοινί της πραγματικότητας

κι έμεινες ασάλευτη να σε καίει ένας ήλιος σκληρός.

Φθαρμένη από τα χρόνια,

με αμέτρητα σημάδια να χαράσσουν το σκαρί σου,

στέκεσαι φορτωμένη την αγωνία της επιβίωσης.

Τα σύνορα πάντα περιορισμένα.

Μονάχα μια υποψία πελάγους σου τυραννάει το νου

όταν φυσάει από τα ανοιχτά.

Ξεγελιέσαι για λίγο.

Μόνη στη μέση του πουθενά,

συμφιλιωμένη με το τίποτα,

 ανασαίνεις σαν να αναστενάζεις

κάθε φορά που σε ξυπνάει το νερό.

Κι είναι κι αυτό ακύμαντο σήμερα.

Πηγή εδώ

Κι αν πατήσατε στο εκεί θα είδατε πως ήμουν η πηγή. 
Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει δηλαδή!
Με κάτι δικό μου, αγαπημένο, απαντώ για την ώρα στην πρόταση της Πέτρας "άλλος με τη βάρκα μας!" από το blog "ο πιο πιστός φίλος του σκύλου".

Κι επειδή όταν τα σύνορα είναι περιορισμένα, το μόνο που θέλουμε είναι να φύγουμε...να ξεφύγουμε...σαλπάρουμε... 
Επειδή στα ανοιχτά φυσάει πάντα άνεμος....sail away...

...
Carry me on the waves to the lands I've never been,
Carry me on the waves to the lands I've never seen
...

Εν λευκώ...

...Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν’ ανέβεις...

Τραγούδι: Νατάσα Μποφίλιου

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης 

Μικροί ήλιοι, μεγάλα ταξίδια (Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα)

Μικροί ήλιοι, μεγάλα ταξίδια

Μικροί ήλιοι, αμέτρητοι, στο θεό τα πρόσωπά τους στρέφουν
μοιράζουν γύρω τους το φως που αχόρταγα ανασαίνουν.

Είναι η εποχή που τα ηλιοτρόπια ανθίζουν.

Το πράσινο χρυσό γίνεται και λιώνει στου θέρους το λιοπύρι.

Της άνοιξης οι νύφες με χρώματα ξελογιάζουν τώρα τη φύση.

Είναι η εποχή που όλα στενάζουν κι από πάθος φλέγονται.

Του γιασεμιού τα αρώματα στης πόλης τα βράδια βασιλεύουν.

Αναρριχώνται άπληστα και μνήμες ανασκαλεύουν.

Είναι η εποχή που περασμένα καλοκαίρια ψηλαφίζονται.

Της θάλασσας η αύρα για μακρινά ταξίδια ξεσηκώνει.

Να το δαμάσεις σε καλεί το κύμα και γελά όπως σε σπρώχνει.

Είναι η εποχή που οι τέσσερις τοίχοι φυλακή γίνονται.

Το σώμα δένεται με σκοινιά σε αόρατο κατάρτι

και το καράβι σου ακίνητο τρίζει στο λιμάνι.

Είναι η εποχή που μυαλό και ψυχή αράδα κάβους λύνουν.

Με κάτι δικό μου συμμετέχω στο "Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα"

που εμπνεύστηκε η Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".

Συντροφιά μου ο  Αλκίνοος Ιωαννίδης!

Τελευταίο ταξίδι - Κ. Καρυωτάκης (Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα)

Τελευταίο ταξίδι

Καλὸ ταξίδι, ἀλαργινὸ καράβι μου, στοῦ ἀπείρου

καὶ στῆς νυχτὸς τὴν ἀγκαλιά, μὲ τὰ χρυσά σου φῶτα!

Νά ῾μουν στὴν πλώρη σου ἤθελα, γιὰ νὰ κοιτάζω γύρου

σὲ λιτανεία νὰ περνοῦν τὰ ὀνείρατα τὰ πρῶτα.

Ἡ τρικυμία στὸ πέλαγος καὶ στὴ ζωὴ νὰ παύει,

μακριὰ μαζί σου φεύγοντας πέτρα νὰ ρίχνω πίσω,

νὰ μοῦ λικνίζεις τὴν αἰώνια θλίψη μου, καράβι,

δίχως νὰ ξέρω ποῦ μὲ πᾶς καὶ δίχως νὰ γυρίσω!

Κάπου εκεί στην εφηβεία, ένας από τους πολύ αγαπημένους μου ποιητές ήταν ο Καρυωτάκης.

Όχι πως τώρα δεν είναι αγαπημένος, μα σπάνια διαβάζω πια δικά του και χάρη στη Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά" απόψε κάνω, όχι ένα τελευταίο, αλλά ένα ακόμα ταξίδι!

Με την ανάρτηση αυτή συμμετέχω στο "Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα".