Αν ονειρεύεσαι...

...είσαι στο σωστό μέρος.

...συνεχίζεται...

Η κούκλα ονειρεύεται τη ζωή, έξω από τη βιτρίνα!

Υπάρχουν δρόμοι στα παραμύθια - Sadahzinia (Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα)

Υπάρχει και η Fiera. 
Τι είναι η Fiera;

...
Κοίτα πιο πέρα εκεί μπορεί να τη δεις. 

Εκεί πέρα, αν πιστεύεις θα τη βρεις 
Σαν αέρα· νιώσε κι εσύ τη Fiera.

...

Πηγή φωτο

Θα μπορούσα να δανειστώ τους στίχους των Active Member από τη Fiera για να περιγράψω την αγαπημένη μου Sadahzinia...

...

Έχει τα χέρια απλωτά κι ένα ζευγάρι φτερά, 
στέκεται όρθια ή χορεύει στης βροχής τα νερά 

που καθρεφτίζουν μυστικά και καμώματα 

των ανθρώπων τα πικρά και μονοκόμματα. 

Μέσα απ’ τη λάσπη βρίσκει πάλι ένα κρυφό μονοπάτι 

και με κοιτάζει από μένα σαν να περίμενε κάτι. 

Τέτοιο γινάτι μ’ έχει μαζί παρασύρει 

σαν "αγαπώ" που ποτέ του δε χαλάει χατήρι. 

Έχει λυτά τα μαλλιά της, στα μικρά δάχτυλά της 

σκαρώνει χάρτινα καράβια σαλπάρουν τα όνειρά της, 

κοχύλια στ’ αυτιά της και χίλια χρόνια μπροστά 

ακούει να γίνονται τ’ αδύνατα απ' το τώρα, δυνατά. 

Κρατάει τα δάκρυα στα μάτια κλειδωμένα 

κι η περηφάνια της κοκκίνισε μελάνι στην πένα· 

σ’ άσπρο χαρτί δε το χωράει τ’ όνομα της

...

Η Sadahzinia (Γιολάντα Τσιαμπόκαλου) γράφει στίχους, γράφει παραμύθια, γράφει πολύ, γράφει με την ψυχή της, κι όμως σε ερώτηση που της έγινε για το πως νιώθει που το κοινό αποκαλεί τους Active Member και φυσικά την ίδια, ποιητές της εποχής, εκείνη απαντά:

"Με κάνει να νιώθω κάπως άβολα. Ίσως γιατί το βλέπουμε απλά σαν παιχνίδι όλο αυτό το κυνήγι με τις λέξεις και τους ήχους. Δεν μας αρέσουν οι ετικέτες, οι οδηγίες χρήσης και τα manual. Άλλωστε συχνά την λέξη μας την οδηγεί η μελωδία…Αλλά ίσως το κοινό μας να έχει δίκιο και να 'χει τόσο ανάγκη τους ποιητές που βάζει κι εμάς μαζί τους. Παρόλα αυτά, ας ψάξει στα ράφια και θα βρει πραγματικά διαμάντια. Αν εμείς είμαστε ο δρόμος τους για να ανακαλύψουν την ποίηση, τότε αποδέχομαι τον χαρακτηρισμό με τιμή."

Πηγή

...και σώνει πια για καλά όσα έχει κάψει η φωτιά... 

Χρονορωγμή

Ήρθε το σούρουπο και μου ’φερε παλιές μυρωδιές 

και ξαναχάθηκα σε μια απ’ του χρόνου μου τις ρωγμές

έγινα χθες, έγινα φωτιά και σκιές, 

έγινα μπόρα και νερό στις νεραϊδοπηγές, 

έγινα γυάλινη κούκλα και θλιμμένο λουλούδι 

κι είμαι σαν δάκρυα στο πρώτο τραγούδι, 

ανοιξιάτικο χνούδι σ’ έναν απέραντο κήπο, 

έγινα μάνα που ακούει απ’ την κοιλιά τον πρώτο χτύπο 

κι ας λείπω από κοντά σου όνειρό μου, 

έχω μια ζωγραφιά για κόσμο ολάκερο δικό μου

πνιγμένο κακό μου, 

σ’ έφτιαξα γλάστρα για το βασιλικό μου 

να σας ποτίζει αγκαλιασμένα η βροχή μου, 

φωλιά να φτιάξει η ομορφιά στην αυλή μου 

Στη γη μου να 'χουν τα πάντα φωνή, 

να είναι ο ήλιος καμπάνα και το φεγγάρι σκοινί, 

να κάνουν ταίρι όσα μισώ με όσα νομίζω σωστά 

και να φάνε απ’ το ίδιο πιάτο όσα ήταν πριν χωριστά 

και όσοι σκοτώναν ο ένας τον άλλο 

να 'χουν ταξίδι μπερδεμένο, δρόμο ατέλειωτο, μεγάλο. 

Πέτρα, μολύβι, ψαλίδι, χαρτί, 

βάζω το βιος μου σ’ ένα μουσικό κουτί.

Τρέχω και πάω να κρυφτώ στη παλιά φυλλωσιά 

μέχρι τη ρίζα μου να φτάσει η δροσιά.

Κόψε μου λίγο απ’ την αυλή γιασεμί, 

και μια αγκαλιά απ’ τη παλιά φυλλωσιά 

στου χρόνου μου πέτα τα τη ρωγμή 

μέχρι τη ρίζα μου να φτάσει η δροσιά 

Τρίψε στο χέρι μου λίγο βασιλικό 

δος μου νερό απ’ τις νεραϊδοπηγές, 

να πάει κάτω όλο μου το κακό, 

μη βασανίσει άλλες τόσες γενιές.

Έλα και πες δυο παραμύθια παλιά 

εκείνα που λεγες τα βράδια σταλιά με σταλιά 

κι όλο κοιμόμουν πριν να μάθω το τέλος, 

πριν το στόχο βρει του πρίγκηπα το βέλος. 

Έλα να ψάξουμε στου χρόνου τη γεμάτη σοφίτα, 

κλείσε τα μάτια και μια ευχή ακόμα ζήτα, 

πάνω στο δέντρο κλαδί με κλαδί 

όπως χτυπάει η πένα πάντα στο ρυθμό τη χορδή. 

Γιασεμί, ώσπου να 'ρθει η βροχή 

να 'ναι αξημέρωτη η νύχτα που έχει παντού απλωθεί, 

μαζί με τ’ άρωμα τη μυρωδιά σου, 

να  'ναι αβασίλευτη κι η μέρα ήλιε μου στη ποδιά σου.

Για λίγο στάσου, παράξενο αηδόνι 

που μου σφυρίζεις τις λέξεις και ο στίχος τελειώνει 

και σώνει πια για καλά όσα έχει κάψει η φωτιά 

κι όσα απ’ το κλάδεμα ξεθάρρεψαν και βγήκαν κλαδιά. 

Μικρή ροδιά και μυγδαλιά, 

βρεγμένο χώμα, χειμώνα σε μια ρίζα από ελιά, 

σκυμένη ράχη, γέρικη πλάτη για συντροφιά· 

πέφτει στη μάχη απόψε ακόμα άλλη μια αθώα γενιά. 

Κι εμένα μ’ έπιασε η νύχτα στης νεράιδας το φτερό, 

μέσα απ’ τα χέρια μου κυλάει της πηγής το νερό 

ψιθυριστά μυστικά και κλειδωμένα, 

μου παίρνουν κάτω το κακό μέσα στη στέρνα.

Θα μπορούσε να είναι ποίημα, μα είναι μόνο λέξεις που οδηγεί η μελωδία. 
Θα μπορούσε να είναι αφιέρωμα, μα είναι μόνο λίγοι χιλιοακουσμένοι και λατρεμένοι στίχοι που προσφέρω στο "Η στιγμή σου σ' ένα ποίημα" που εμπνεύστηκε η Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".

♫ ♩ ♬ ♫ Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη μου ♫ ♩ ♬ ♫

Δε θα γράψω για το ταξίδι μου στη Φλωρεντία. Ούτε για εκείνο στο Παρίσι. Δεν θα σας πάω να αγναντέψετε τις ακτές της Κορνουάλης, ούτε τα κάστρα της Σκωτίας.
Δε θα γράψω γι΄αυτά, αλλά και για πολλά άλλα, γιατί απλούστατα δεν τα έχω ζήσει, παρά μόνο με τη φαντασία, ελπίζοντας φυσικά μια μέρα να τα ζήσω και στην πραγματικότητα.
Για μένα το ταξίδι ξεκινάει από το όνειρό του.

Και ίσως αυτό ακριβώς να είναι το ταξίδι. Ένα όνειρο που πότε γίνεται πραγματικότητα και πότε όχι, αλλά παραμένει όνειρο κι ας έχει γίνει ανάμνηση!
Θα ήθελα να έχω ταξιδέψει περισσότερο, αλλά δεν παραπονιέμαι, γιατί μπορώ με τη φαντασία που λέγαμε (ε, και με τις φωτογραφίες) να επισκέπτομαι ξανά όσα έχω ήδη δει, αλλά και να "ταξιδεύω" σε όσα θα ήθελα να δω!

Αν έχετε υπομονή μπορείτε να διαβάσετε εδώ την περιπέτεια ενός ταξιδιού, αλλά κι εδώ , κι εδώ  (ναι, μπορώ να σπάσω νεύρα με τα εδώ κι εδώ, χαχα), τις ομορφιές μιας πόλης που γοητεύει όποιον την επισκέπτεται!
Ήταν από τις πρώτες δοκιμαστικές αναρτήσεις και όχι η καλύτερη δουλειά που θα μπορούσα να κάνω, αλλά τις λατρεύω, γιατί γράφτηκαν σχεδόν αμέσως μετά το ταξίδι.
Αν δεν έχετε χρόνο μην ανησυχείτε.
Δεν θα σας αφήσω παραπονεμένους!
Θα αποκαλύψω το μεγάλο μου "μυστικό".
Η πόλη μάγισσα είναι η Σαλαμάνκα της Ισπανίας, η αλλιώς η χρυσή πόλη.

Και θα σας αποκαλύψω κι ένα μεγάλο λάθος μου!
Με την παρακάτω φωτογραφία συμμετείχα στο διαγωνισμό "Φωτογραφίζειν" που διοργανώνει η Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά"
Η φωτογραφία πήγε καλά κι ευχαριστώ θερμά όσους την βαθμολόγησαν.
Όπως είχα γράψει στην Μαρία όταν την είχα στείλει, είχα ανατρέξει σε παλιά μου αρχεία, για να βρω ένα μέρος που δεν θα με φωτογραφίζει, αντί να το φωτογραφίζω και ήμουν σίγουρη πως τη φωτογραφία αυτή δεν την είχα βάλει στο blog.
Σήμερα με φρίκη ανακάλυψα πως άθελά μου καταπάτησα έναν από τους βασικούς όρους του παιχνιδιού.
Τελικά εκεί που έψαχνα για τη σημερινή ανάρτηση, έπεσα πάνω της. Την είχα βάλει παλιότερα (όχι επεξεργασμένη), μα δεν το θυμόμουν. Και το κυριότερο δεν έπεσα πάνω της όταν έπρεπε να πέσω.
Ζήτησα ήδη συγνώμη από τη Μαρία για τη αστοχία μου (για να μην πω τίποτα βαρύτερο), αλλά θέλω να ζητήσω συγνώμη από όλους σας!
Η φωτογραφία είχε τίτλο "Βράχια που γεννιούνται σκίζοντας γαλανά νερά, πλεούμενα του ονείρου, πράσινο που γαληνεύει και μια άσπρη προσευχή να υψώνεται. Τολό Αργολίδας"
Είναι κι αυτή ένα ταξίδι από μόνη της....

Η ανάρτηση είναι μια ιδέα της  Πέτρας από το blog "Ο πιο πιστός φίλος του σκύλου".
Όποιος θέλει μπορεί να δηλώσει συμμετοχή εδώ! (ουπς κι άλλο εδώ έβαλα!)

Μίλησέ μου για τα όνειρα που 'χουν μέσα χρώματα (Διάφανα Κρίνα)

Μίλησέ μου για τα όνειρα

που 'χουν μέσα χρώματα

καμμένα αστέρια πέφτουν από ψηλά

τρυπώνουν σ άγια χώματα.

Τα ποτήρια μείναν άδεια

ένας φίλος που 'φυγε νωρίς

το πρόσωπό του καθρεφτίζεται

στις γουλιές μας, στις ματιές μας

στις κραυγές μας, στις καρδιές μας.

Και δεν πιστεύεις πως οι άνθρωποι λιώνουν

όπως τα χιόνια

και δεν πιστεύεις πως οι καρδιές σαπίζουν

όπως τα σκιάχτρα στα παλιά αλώνια.

Μίλησε μου για τα όνειρα

που τα βλέπω ασπρόμαυρα

μιαν ανάσα από τον θάνατο

είναι αυτό το ξύπνημα.

Ένας στίχος, μια φωτογραφία, ένα τραγούδι, ένας διαγωνισμός!

Το 6=o "Φωτογραφίζειν" γέμισε με μουσικές. 

Πήρα μέρος με το στίχο του Θάνου Ανεστόπουλου "Μίλησέ μου για τα όνειρα που ΄χουν μέσα χρώματα", από το υπέροχο τραγούδι "Όπως τα χιόνια" και τη φωτογραφία του καλλιστήμονα.

Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία Νι από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά..." για τη φιλοξενία της, αλλά και όσους ψήφισαν ή ξεχώρισαν τη φωτογραφία μου και το στίχο που διάλεξα να τη συνοδεύει!

Απολαύστε τα Διάφανα Κρίνα

Ένα τραγούδι που γράφτηκε λίγο καιρό μετά που ένας δικός μου φίλος έφυγε νωρίς...κι έχουν περάσει χρόνια που το πρόσωπό του καθρεφτίζεται "στις γουλιές μας, στις ματιές μας, στις κραυγές μας, στις καρδιές μας".

Κοιμήσου και παρήγγειλα....(Day 26)

Κατέβαινα με χάρη τη μεγάλη σκάλα. Η μεταξωτή λευκή τουαλέτα ανέμιζε γύρω μου κι εγώ καμάρωνα τα γάντια μου. Από όλα όσα φορούσα τα γάντια που έφταναν μέχρι πάνω από τον αγκώνα, ήταν αυτά που μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση. Ίσως γιατί ήταν τα μόνα που φόρεσα μόνη μου, μια και στα υπόλοιπα με βοήθησε η καμαριέρα μου.

Τα έφτιαχνα και τα ξανάφτιαχνα, μόνο και μόνο για να τα αγγίζω και σίγουρα το θέαμα που παρουσίαζα καμιά σχέση δεν είχε με το επιθυμητό. Η σιγουριά και η αυτοπεποίθηση που υποτίθεται πως θα απέπνεα κρέμονταν σε δυο μακριά γάντια σαν μαϊμούδες.

Η μεγάλη σάλα φωτίζονταν από χιλιάδες φώτα και όλοι έλαμπαν μέσα στα βραδινά τους. Τα κοσμήματα άστραφταν σαν δεκάδες μικροί ήλιοι στους λαιμούς και στα μαλλιά των γυναικών.

Κάτι φορούσα κι εγώ στο κεφάλι, αλλά δε θυμάμαι τι ακριβώς. Ίσως ήταν η στέκα με τα κέρατα του Ρούντολφ, ίσως ήταν το διάδημα που μου είχε χαρίσει ο πρίγκιπας στην πρώτη μας συνάντηση.

Μόλις έφτασα κάτω, ο Δρ. Χάουζ παραμέρισε με μια μεγαλόπρεπη κίνηση τον πρίγκιπα και μου άπλωσε το χέρι. Το άρπαξα χωρίς να το σκεφτώ και ανοίξαμε το χορό.

Στροβιλιστήκαμε σαν μεθυσμένοι, εγώ στη δεκαετία του 20 κι εκείνος στην επόμενη χιλιετία. Γύρω όλα άλλαζαν.

Τη μια βρισκόμασταν στη σάλα ενός αρχοντικού του μεσοπολέμου στην Αγγλία και την άλλη σε ένα σύγχρονο νοσοκομείο.

Πότε στροβιλιζόμουν στην κουζίνα ψήνοντας ψωμί για 200 άτομα και πότε στο παλάτι να «παρουσιάζομαι». Μια στο τόσο έφτιαχνα και τα γάντια.

Και το φόρεμα άλλαζε συνεχώς χρώματα. Πότε γίνονταν κόκκινο σιφόν και πότε το έπαιρνε ο άνεμος και μεταμορφώνονταν σε πράσινο βελούδο που ήταν κάποτε κουρτίνες.

Πώς στην ευχή προλάβαινα να χορεύω, να αλλάζω φορέματα και να ψήνω ψωμί;

Ο Άγιος Βασίλης πετούσε από πάνω και μοίραζε χαράτσια και φόρους. Το έλκηθρο έσερναν ο Άδωνις και ο Αντώνης και σα να μου φάνηκε πως ο Άγιος έφερνε στον Βαγγέλη.

Όταν τέλειωσε ο χορός ο σοφέρ με ρώτησε που θέλω να πάω.

Στο σούπερ μάρκετ, του απάντησα, αλλά δεν παίρνει μπροστά το αυτοκίνητο.

Δεν γύρισες τη μανιβέλα μου είπε και μου έδειξε πως να ανοίγω το καπό και να φορτίζω την μπαταρία.

Πρέπει να πάω σε χαρτορίχτρα, συλλογίστηκα, αφού τα συνεργεία δεν ξέρουν ακόμα τι είναι αυτό που την αποφορτίζει και με αφήνει στα κρύα του λουτρού.

Άρχισε να χιονίζει.

Βγήκα στον κήπο και άφησα το χιόνι να πέσει πάνω μου. Ήταν τόσο ζεστό. Ή εγώ ήμουν παγωμένη;

Ο χορός μέσα συνεχίζονταν. Με ξύπνησε η μουσική που ξαφνικά δυνάμωσε.

Άνοιξα τα μάτια μου και βρέθηκα στον καναπέ, σκεπασμένη με την αγαπημένη μου κουβέρτα.

Τα φώτα έγιναν φωτάκια και ο Δρ. Χάουζ δίπλα μου αρκούντως κυνικός, αλλά και προβληματισμένος προσπαθεί ακόμα να βγάλει διάγνωση.

Ο μπάτλερ μόλις μας ανακοίνωσε πως το τσάι είναι έτοιμο.

Πρέπει να αλλάξω (πάλι) ρούχα. Λέω να μη βάλω γάντια αυτή τη φορά. Θα τα λερώσω με τα μελομακάρονα.

Τέτοια όνειρα βλέπεις όταν σε παίρνει ο ύπνος στον καναπέ ενώ παρακολουθείς Downton Abbey.

Στου ονείρου το χρώμα (Weekly Moodboard 13)

Περπατάω σε μονοπάτι μυστικό που φτιάχτηκε μόνο για μένα. Ένα μονοπάτι κεντημένο με αμέτρητα λουλούδια. Όλα δικά μου.

Αδύνατον να χάσω το δρόμο μου. Τα λουλούδια θα μου τον δείχνουν συνέχεια.

Τα βήματά μου έχουν τη σιγουριά που τους δίνει η εμπιστοσύνη.

Δε θα με προδώσει ποτέ το μονοπάτι μου.

Η μυρωδιά της γης γεμίζει τα ρουθούνια μου λίγο πριν βρεθώ στον ουρανό.

Εδώ ψηλά αναπνέω άλλον αέρα. Διαφορετικό.

Η μυρωδιά της γης ξεχάστηκε. Μόνο τα λουλούδια βλέπω εκεί στο βάθος.

Τα χέρια μου γίνονται φτερά. Είμαι πουλί. Πετάω σε έναν καταγάλανο ουρανό.

Ζυγιάζομαι με χάρη και κάνω συνέχεια κύκλους, αναζητώντας ένα αόρατο θήραμα, λίγο πριν γίνω χαρταετός και αρχίσω τις ουράνιες βουτιές μου ανάμεσα στα σύννεφα.

Ο αέρας κοπάζει και αρχίζω να στριφογυρίζω σε έναν χορό καταστροφής.

Πέφτω συνέχεια και δε βλέπω πια τα λουλούδια.

Λίγο πριν αγγίξω το έδαφος ξυπνάω.

Μένω για λίγα δευτερόλεπτα ακίνητη στο σκοτάδι με την καρδιά μου να χτυπάει ακανόνιστα.

Νιώθω το βάρος του βιβλίου που διάβαζα πριν με πάρει ο ύπνος, πάνω μου και το κάνω στην άκρη.

Ανοίγω το φως και πάω στην κουζίνα να πιω νερό.

Θυμάμαι να βγάλω από την κατάψυξη τα καλαμαράκια για αύριο και στέκομαι στο παράθυρο δροσίζοντας τα χείλη μου με το παγωμένο νερό. Το βλέμμα μου πάει ψηλά και μένω να χαζεύω το φεγγάρι που κάνει τη δική του διαδρομή στον ουρανό.

Σκέφτομαι πως αυτό δε θα πέσει ποτέ.

Δε στηρίχτηκε σε κανέναν αέρα για να βρεθεί ψηλά όπως ο χαρταετός.

Την επόμενη φορά στο όνειρό μου θα γίνω πανσέληνος.

Κι έτσι χλωμή, με μια ασημένια λάμψη να με φωτίζει, θα περιδιαβαίνω τους ουρανούς.

Η ιδέα των Weekly Moodboards ανήκει στην Lyriel

Συμμετέχουν τα ιστολόγια:
myStickland
mytripssonblog
beloved-ideas
craftland
smilies*
Άποψη Τέχνης
everydayhappyhome
365 Days of bliss
  Κερασόπιτες

Φ...όπως φόβος;

Βλέπω ένα παράξενο όνειρο εδώ και χρόνια.

Δεν το βλέπω συνέχεια, αλλά όταν το βλέπω, έχει πάντα την ίδια ένταση, χωρίς ποτέ να είναι το ίδιο.

Έχω ένα μεγάλο σπίτι λέει  και κάθε φορά ανακαλύπτω πως έχει δωμάτια που δεν τα γνώριζα.

Είναι πραγματικά τεράστιο, τόσο πολύ που ξεχνάω τους χώρους του.

Τεράστιο και μπερδεμένο και κάθε φορά με ξαφνιάζει.

Παρόλο που είναι ένα παράξενο σπίτι, ένα σπίτι που άλλη όψη έχει από μπροστά, άλλη από το πλάι και άλλη από πίσω, μου μοιάζει οικείο.

Ίσως επειδή το βλέπω χρόνια.

Μπορεί να αλλάζουν κάποιες λεπτομέρειες σε κάθε όνειρο, αλλά πάντα μου είναι γνώριμο.

Ξέρω πως είναι δικό μου, αλλά δεν ξέρω με σιγουριά αν μένω εκεί.

Έτσι δείχνει πάντως.

Πάντως αν μένω εκεί, μένω ολομόναχη.

Τεράστιες σκάλες οδηγούν σε δωμάτια που μπλέκονται μεταξύ τους κι από το ένα περνάς στο άλλο.

Πόρτες, πολλές πόρτες παντού.

Καθεμιά σε οδηγεί σε άλλο χώρο.

Κανένας χώρος δεν έχει συνοχή και λογική.

Μπορεί να είμαι σε μια μεγάλη κουζίνα, να ανοίξω την πόρτα και να μπω σε άλλη κουζίνα, μετά σε άλλη και πάει λέγοντας.

Το όνειρο, συχνά  γίνεται εφιάλτης, όπως τότε που ανοίγοντας όλο περιέργεια μια πόρτα που μόλις είχα ανακαλύψει βρήκα ένα δωμάτιο καμένο και κατεστραμμένο.

Τα έπιπλα ήταν σπασμένα και μισοκαμένα.  

Καπνός έβγαινε από παντού, αλλά ούτε καιγόμουν , ούτε ένιωθα τη ζέστη.

Ακόμα θυμάμαι το ξάφνιασμα και το φόβο μου, αλλά και την αγωνία μου για το πώς θα καθαρίσω εκείνο το χάος.

Άσχημο όνειρο, γεμάτο φόβο, απογοήτευση και αγωνία.

Καμιά φορά γίνεται όμορφο.

Όπως τότε που ανοίγοντας μια μια τις πόρτες έβλεπα όλους τους δικούς μου ανθρώπους να μένουν στα άγνωστα δωμάτια.

Ένιωθα πως δεν είμαι μόνη και πως με αγαπάνε όλοι τους και είναι γύρω μου.

Ένιωθα ασφάλεια!

Πέρναγα από το ένα δωμάτιο στο άλλο, έτσι όπως άνοιγα συνεχόμενα πόρτες κι έβλεπα αγαπημένα πρόσωπα και γνώριμες καταστάσεις.

Δεν έμεινα σε κανένα δωμάτιο περισσότερη ώρα από όσο χρειαζόμουν για να περάσω στο επόμενο.

Απλά τα διέσχιζα κι έφευγα.

Μια άλλη φορά όλο το όνειρο εξελίχτηκε στους εξωτερικούς χώρους του.

Το σπίτι από την πίσω πλευρά είναι όλο σκάλες.

Σκάλες που οδηγούν κι αυτές μπερδεμένα σε άλλα δωμάτια.

Σε δωμάτια με κλειστές πόρτες.

Δεν άνοιξα καμιά πόρτα.

Απλά ανεβοκατέβαινα και προσπαθούσα να κατανοήσω το μέγεθος του σπιτιού.

Να καταλάβω που είμαι.

Ένιωθα πως χανόμουν σε αυτές τις σκάλες που δεν έβγαζαν νόημα ούτε οδηγούσαν κάπου συγκεκριμένα, παρά σε πόρτες.

Πόρτες παντού.

Πόρτες που δεν είχα ξαναδεί.

Δεν άγγιξα καμιά τους, γιατί φοβόμουν για το τι θα μπορούσα να αντικρίσω πίσω τους.

Μπορεί να ήταν κάτι καλό, μπορεί να ήταν και ο χειρότερος φόβος μου.

Δεν το διακινδύνεψα και ξύπνησα όλο αγωνία.

Κάποια δωμάτια αυτού του παράλογου σπιτιού έχουν κάτι γνώριμο.

Μοιάζουν κάπως με δωμάτια από σπίτια στα οποία έχω ζήσει.

Αμυδρά, αλλά μοιάζουν.

Προσπάθησα πολλές φορές, ειδικά αφού το έβλεπα και το ξανάβλεπα, να το εξηγήσω.

Δεν είμαι άνθρωπος που πιστεύει στα όνειρα που βλέπουμε όταν κοιμόμαστε.

Πιστεύω μόνο σε αυτά που κάνουμε με τα μάτια ανοιχτά.

Αλλά η επανάληψή του με έκανε να το σκεφτώ πολλές φορές.

Κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι το συγκεκριμένο όνειρο έχει κομμάτια από το παρελθόν μου, το παρόν μου και ίσως το μέλλον μου (όλες αυτές οι κλειστές πόρτες).

Ανάλογα με το αν είμαι καλά ή όχι, το όνειρο μπορεί να γίνει όμορφο ή εφιάλτης.

Όσες φορές είδα άσχημα, κατεστραμμένα  δωμάτια, ήμουν στενοχωρημένη για κάτι.

Πάντα όμως είναι μπερδεμένο.

Ακόμα κι όταν γίνεται όμορφο, όπως τότε που ανοίγοντας πόρτες έβλεπα τους δικούς μου ανθρώπους, ακόμα και τότε, το χάος του, οι μπερδεμένες του πόρτες και τα πολλά δωμάτια  μου δημιούργησαν  ένα ανάμεικτο συναίσθημα.

Ένιωθα καλά, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου κάτι με έτρωγε.
Ένιωθα ασφάλεια, αλλά κάτι με ενοχλούσε. 

Ίσως αυτό το όνειρο να κρύβει μόνο τους φόβους μου και την αγωνία για το αύριο.

Ίσως, και αυτό είναι το παράλογο της υπόθεσης, να είναι το καταφύγιό μου.

Να πηγαίνω εκεί και να χάνομαι στα πολλά δωμάτια και να ανοίγω πόρτες με την ελπίδα να αντικρίσω αυτά που θέλω πίσω τους.

Αλλά τότε, γιατί φοβάμαι τις περισσότερες φορές να τις ανοίξω;

Γιατί δεν το παίρνω απόφαση;

Άραγε αν τις ανοίξω όλες θα πάψω να το βλέπω;

Εσείς βλέπετε κάποιο παράξενο όνειρο;