Ο βράχος που χαιρετάει...

Το νερό θα στροβιλίζεται γύρω από τον βράχο, ακόμα κι όταν δε θα το βλέπει κανείς κι ο βράχος θα υπομένει όλες τις παραξενιές της θάλασσας αδιαμαρτύρητα. 

Και μπορεί αυτός ο υπομονετικός βράχος να μου τράβηξε το ενδιαφέρον, αλλά σαν τελευταία εικόνα του καλοκαιριού που πέρασε, (που στροβιλίστηκε γύρω μας, πλήγωσε και πληγώθηκε, αλλά και χάρισε όσα μπορεί να χαρίσει ένα καλοκαίρι), κρατάω την εικόνα του άλλου βράχου, εκείνου που μου δίνει την αίσθηση ότι χαιρετάει.

Δεν αποχαιρετάει, δε λέει αντίο, μα καλωσορίζει όσα θα έρθουν. 

Ο Αύγουστος, λίγο πριν ρίξει αυλαία χάρισε τα τελευταία καλοκαιρινά φωτοστέφανα στα αγριόχορτα. 

Μετά μάζεψε τους ήλιους του κι αποχώρησε για να αφήσει το φως του Σεπτεμβρίου να σκουντήσει απαλά τα κυκλάμινα, να τα ξυπνήσει από τον λήθαργο. 

Το πρώτο κυκλάμινο, το πιο γενναίο από όλα,  πήρε το σήμα κι αναδύθηκε βιαστικό από τη γη. Ήταν θέμα ημερών να ακολουθήσουν τα υπόλοιπα. Ήδη οι πλαγιές ανασαίνουν στο μωβ.

Το ίδιο φως, το φως που θα γλυκαίνει όλο και περισσότερο όσο θα βυθιζόμαστε στο φθινόπωρο, θα μας κρατάει συντροφιά με ένα καλό βιβλίο τα απογεύματα και θα υπόσχεται αξέχαστα δειλινά στη λίμνη.

Και κάθε πρωί θα φωτίζει την ανατολή τάζοντας όσα περισσότερα μπορεί, μόνο και μόνο για να μας κάνει να χαμογελάμε.

Μια καινούρια μέρα, το φθινόπωρο, η ζωή η ίδια αξίζουν πολλά χαμόγελα!

Ο βράχος που χαιρετάει και η παρέα του, συμμετέχουν στο "Σκέψεις και Εικόνες # 6" που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου από το blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά".
Όλες οι φωτογραφίες είναι από Αύγουστο - Σεπτέμβριο 2018, εκτός από το "απόγευμα στη λίμνη" που τραβήχτηκε τον Σεπτέμβριο του 2016. 
Έγραφα τότε μεταξύ άλλων:

Τι κι αν ο χρόνος δε στέκεται, το φθινόπωρο ανασαίνει αργά γύρω από τη λίμνη.Σα δειλός επισκέπτης  που δεν ξέρει αν ήρθε να μείνει ή  να φύγει, αφήνει προσεκτικά τα χνάρια του.Στο φθινοπωρινό φως, η λίμνη κρατάει την ανάσα της περιμένοντας να ολοκληρωθεί η αλλαγή!

Η εποχή του κυκλάμινου

Τα κυκλάμινα δε θα μπορούσαν να διαλέξουν καλύτερη εποχή για να γεννηθούν.

Κάτω από το γλυκό φως του φθινοπώρου κι ενώ η φύση ετοιμάζεται για τη μεγάλη αλλαγή σηκώνουν το κεφάλι και τολμούν να διεκδικούν γη.

"Ο πρίγκιπας του φθινοπώρου, το κυκλάμινο, δειλά δειλά, αλλά αποφασιστικά σηκώνει το ανάστημά του να αναμετρηθεί με τις σκιές.

Γεμίζει τις πλαγιές με χρώμα και διαλαλεί μια ομορφιά που κόβει την ανάσα.

Ξαφνιάζεσαι με την τόλμη του. 

Κάθε, μα κάθε φορά!

Είχες ξεχάσει πόσο φως μπορεί να φυλακίσει ένα τόσο δα λουλούδι.

Λαχταράς λίγη από την ξεγνοιασιά του!

Και κλέβεις φεύγοντας λίγη από τη λάμψη του.

Πάνω σου την καρφιτσώσεις φυλαχτό, και η δύναμή του, δύναμή σου γίνεται."

Αυτά έγραφα εδώ πριν λίγα χρόνια....και παρόλο που δε θα έπρεπε πια να ξαφνιάζομαι, ακόμα το παθαίνω!

Του φθινοπώρου χρώματα

Η φύση άρχισε να στρώνει τα καλά της.

Οι βροχές που έπεσαν, στάλαξαν ζωή στη γη.

Ο πρίγκιπας του φθινοπώρου, το κυκλάμινο, δειλά δειλά, αλλά αποφασιστικά σηκώνει το ανάστημά του να αναμετρηθεί με τις σκιές.

Γεμίζει τις πλαγιές με χρώμα και διαλαλεί μια ομορφιά που κόβει κάθε φορά την ανάσα.

Ξαφνιάζεσαι με την τόλμη του. 

Κάθε, μα κάθε φορά!

Είχες ξεχάσει πόσο φως μπορεί να φυλακίσει ένα τόσο δα λουλούδι.

Λαχταράς λίγη από την ξεγνοιασιά του!

Και κλέβεις φεύγοντας λίγη από τη λάμψη του. 

Πάνω σου την καρφιτσώσεις φυλαχτό, και η δύναμή του, δύναμή σου γίνεται.

Κυκλάμινο, ο πρίγκιπας του φθινοπώρου (Weekly Moodboard 34)

 
Τρένο ο χρόνος, ταχεία πες καλύτερα, κυλάει σε αόρατες ράγες. 
Απομακρύνεται γρήγορα από το παρελθόν. 
Το παρόν ξετυλίγεται αδιάκοπα και μετριέται σε στιγμές που χάνονται με μια ανάσα.
Προορισμός του και μόνος σκοπός το μέλλον. Το κυνηγάει συνεχώς, ενώ εκείνο απλώνεται μακάριο και αδιάφορο στην αιωνιότητα.
Μόλις που προλαβαίνουμε να επιβιβαστούμε στη μια στιγμή, πριν κατεβούμε στην αμέσως επόμενη.
Κι υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που θέλουμε να σταματήσει το τρένο. 
Κι όταν δε σταματάει μόνο του, το σταματάμε εμείς. Το ξεγελάμε, μας ξεγελάει, δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει πως απολαμβάνουμε την ησυχία του δάσους λίγο παραπάνω, γεμίζουμε εικόνες που γίνονται δικές μας και παίρνουμε όσες ανάσες χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε όσα διακόψαμε.

Σε ένα τέτοιο ξεγέλασμα χρειάζεται καλή παρέα.
Χρειάζεται επίσης ένα δυνατό σκηνικό.
Για το δεύτερο φρόντισε η φύση. Είχε μεγάλα κέφια και το παράκανε στο στρώσιμο της γης. Τη γέμισε κυκλάμινα. Κυκλάμινα που γεμίζουν τις πλαγιές και τα μάτια μας με φως. Μπαίνουμε στο μονοπάτι και όλα σταματάνε.
Μόνο τα κυκλάμινα συνεχίζονται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι μας κι ακόμα παραπέρα.
Παντού το ίδιο όμορφο σκηνικό, που συνεχίζεται αδιάκοπα λες.
Μόλις που ακούμε εκείνο το τρένο να σφυρίζει ανυπόμονο. Λίγο ακόμα παρακαλάμε. Θέλουμε να πάρουμε μαζί μας όσες περισσότερες εικόνες μπορούμε μιας φύσης που στόλισε και γλεντάει το φθινοπωρινό πρωινό.
Να χαθούμε στη γαλήνη και στα χρώματα.
Να γεμίσουν τα μάτια μας κυκλάμινα και φως.
Σαν το φως που έντυσε ο ήλιος ο ίδιος εκείνο το κυκλάμινο και το έκανε να λάμπει ευτυχισμένο.