Δυο βιβλιοθήκες...ένα ταξίδι στο παρελθόν

Δυο βιβλιοθήκες μας ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο.

Στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου της Σαλαμάνκας τα πολύτιμα εκθέματα μετράνε τους αιώνες  και βρίσκονται καλά προστατευμένα πίσω από μια βιτρίνα.

Στο τζάμι της βιτρίνας, καθρεφτίζεται ο περίβολος του κτιρίου σα να θέλει να μας υπενθυμίσει πως έξω από τον παγωμένο στο χρόνο χώρο, η ζωή συνεχίζεται, προχωρά. 

Στο διάσημο Σπίτι των κοχυλιών (la Casa de la Conchas), φιλοξενείται η δημόσια βιβλιοθήκη της πόλης.

Πάνω από 300 πέτρινα κοχύλια κοσμούν τον εξωτερικό τοίχο του ιστορικού κτιρίου και δημιουργούν ένα εντυπωσιακό θέαμα.

Δυο βιβλιοθήκες, ένα ταξίδι στο μαγικό κόσμο της ιστορίας και των βιβλίων!

Ο ανεμόμυλος που έγινε βιβλιοθήκη!

Η Αστυπάλαια δε χρειάστηκε να μου τάξει πράγματα και θάματα για να με ξελογιάσει.

Για την ακρίβεια, δε μου έταξε τίποτα, αλλά μου χάριζε συνεχώς.

Μου χάρισε εικόνες γεμάτες ομορφιά, μου χάρισε τοπία γεμάτα μυστήριο, μου χάρισε θάλασσες γεμάτες θρύλους!

Κι ανάμεσα σε όλα όσα ασταμάτητα μου χάριζε, ήταν κι αυτά που μου δάνεισε.

Μου δάνεισε την αύρα της, μια αύρα που με τύλιξε αμέσως μόλις κατέβηκα από το καράβι και με συντρόφευε όσο ήμουν στο νησί, και που, με έναν παράδοξο τρόπο, εξακολουθεί να με περιβάλει ακόμα κάθε φορά που ο νους μου τρέχει σε αυτήν.

Και μου δάνεισε και βιβλία!

Ένας από τους ανεμόμυλους που βρίσκονται στη Χώρα, έκανε την καρδιά μου να σκιρτήσει αμέσως!

Μέσα του έκρυβε ένα θησαυρό. 

Δηλαδή πολλούς θησαυρούς, μια και ήταν γεμάτος βιβλία.

Κι όταν ανακάλυψα πως αυτούς τους θησαυρούς μπορούσα να τους δανειστώ πολύ εύκολα, η χαρά μου διπλασιάστηκε!

Σχεδόν απέναντί του, βρίσκεται  η Ναρκίσσειος Δημοτική Βιβλιοθήκη και ο ανεμόμυλος είναι απλά μια προέκτασή της, που φιλοξενεί τα ξενόγλωσσα αναγνώσματα.

Ο επισκέπτης εδώ δεν πρόκειται ποτέ να ξεμείνει από βιβλία!

Κι αυτό είναι αποτέλεσμα της εθελοντικής δράσης κάποιων ανθρώπων και της αγάπης τους για τα βιβλία και τους ανθρώπους, μια και τα τελευταία χρόνια η βιβλιοθήκη που περιέχει γύρω στα 8.500 βιβλία, λειτουργεί με εθελοντές. 

Κι όπως μου είπαν στο νησί, ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από αυτό το θαύμα, είναι η κυρία Στέλλα.

Τα θαύματα της Αστυπάλαιας δεν τελειώνουν εδώ!

Οι αναρτήσεις για την Αστυπάλαια θα συνεχιστούν, αλλά υπάρχουν και οι παλιότερες!

Εδώ, ένας άλλος ανεμόμυλος φιλοξένησε τις ημέρες που ήμουν στο νησί Μαριονέτες.

Εδώ μας φιλοξένησε το κάστρο.

Εδώ παίρνουμε μια πρώτη γεύση της Αστροπαλιάς!

Ένας σκύλος, μα τι σκύλος!

Είναι πανέμορφος, πανέξυπνος, αστείος.

Είναι ο Ρίκι (Μπρίκι).

Θα μπορούσα για ώρες να λέω τα καλά του, γιατί ως γνωστόν, αν δεν παινέψουμε το σκύλο μας θα πέσει και θα μας πλακώσει, αλλά θα δείξω αυτοσυγκράτηση.

Ο Ρίκι είναι γεννημένος χορευτής! Αν ήταν άνθρωπος σίγουρα μια μέρα θα μάγευε τα πλήθη, αλλά είναι μονάχα ένα σκυλί και μαγεύει εμάς με τις πιρουέτες του και τις σχεδόν χορευτικές του κινήσεις!

Δεν τρέχει απλά, δεν πηδάει απλά, δε σηκώνεται απλά στα πίσω πόδια του.

Όταν είναι χαρούμενος, ή έχει όρεξη για παιχνίδια, κάνει τόσες τρέλες, που κάποιες φορές μας κάνει να φοβόμαστε για τη σωματική του ακεραιότητα.

Αν δει κάποιον, που έχει να δει καιρό (και που αγαπάει), γίνεται Νουρέγιεφ. Πηδάει ψηλά, τόσο ψηλά, που μέχρι να προσγειωθεί πάλι μας κόβει την ανάσα. Φυσικά, δεν παραλείπει να κάνει και δυο τρεις πιρουέτες.

Όλα αυτά βέβαια γίνονται τόσο γρήγορα που στις φωτογραφίες είναι δύσκολο να αποτυπωθούν.

Μπορεί να σταθεί στα πίσω πόδια και να κάνει μέχρι 5-6 βήματα προς τα πίσω πάντα, χωρίς να πέσει. Ίσως επειδή είναι μικροκαμωμένος να είναι τόσο ευκίνητος. Ίσως όλα τα σκυλιά να κάνουν έτσι, αλλά δεν έχω δει άλλο που να κάνει πιρουέτες.

Εμ, το άλλο που το πάτε;

Έχει τα πιο όμορφα αυτιά του κόσμου. 

Όταν τρέχει τα αυτιά του σηκώνονται και μοιάζουν τεράστια.

Όταν τινάζεται, ακούγεται λες και τινάζει τα χαλιά.

Σήμερα έπρεπε να βγάλω μια αστεία φωτογραφία, ή μάλλον κάτι αστείο.

Τι πιο αστείο λοιπόν από τα αυτάκια του, όταν τρέχει; Μοιάζουν περισσότερο με αυτάρες, αλλά σας ορκίζομαι πως μόλις πέφτουν κάτω είναι πανέμορφα!

Day 11...something funny

Εδώ τα αυτάκια του στο φυσιολογικό τους!

Εκτός από αυτιά όμως, διαθέτει  και καλή όσφρηση!

Του αρέσει να τρέχει και να παίζει!

Και δε λέει ποτέ όχι σε ένα μπισκοτάκι. Αυτό που μόλις έφαγε εδώ και γλείφεται, ήταν κερασμένο από τη φίλη μας τη Νάσια!

Αυτός είναι ο Ρίκι, αλλά μη φύγετε ακόμα. 

Όπως ίσως ξέρετε κάποιοι αποφάσισαν το κλείσιμο των βιβλιοθηκών μας. Το "μας" δεν είναι καθόλου τυχαίο, γιατί όσοι αγαπάμε το διάβασμα τις νιώθουμε σπίτια μας.

Η Δάφνη Χρονοπούλου έγραψε ένα υπέροχο κείμενο που μπορείτε να βρείτε εδώ ή πατώντας πάνω στο εικονίδιο I love my library που έχω βάλει στα δεξιά του blog.

Μπορείτε κι εσείς να βάλετε το μπανεράκι ή να κοινοποιήσετε, με όποιον τρόπο θέλετε, γιατί όπως λέει και η Δάφνη, όχι μόνο πρέπει να διατηρηθούν οι βιβλιοθήκες, αλλά και να επανεξεταστούν, για να πάρουν τη θέση που τους αξίζει στην κοινωνία.

Μια ανάσα...

...να πάρω και θα σας τα πω όλα.

Δεν εξαφανίστηκα, είμαι εδώ!

Είμαι εδώ και εξοργίζομαι που η βία αρχίζει να γίνεται πλάκα.

Νευριάζω που αρχίσαμε να τη νομιμοποιούμε και να την ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα.

Λυπάμαι που κάποιοι δεν συνειδητοποιούν το πραγματικό της πρόσωπο.

Ο Πιγκουίνος, στην τοπογραφία του τρόμου σας το δείχνει χωρίς φτιασιδώματα.

Έτσι θέλουμε να καταλήξουμε;

Πάλι;

Ανατριχιαστικό ε;

Και τόσο κοντά μας!

Θυμώνω που εμπορικοί συγγραφείς, βλέποντας προφανώς τις πωλήσεις των βιβλίων τους να πέφτουν, τα βάζουν με τις δανειστικές βιβλιοθήκες αγνοώντας το έργο τους, αλλά και την αξία των πραγματικών συγγραφέων.

Είμαι αναγνώστρια από τότε που έμαθα να διαβάζω.

Τα τελευταία χρόνια ανακάλυψα και την πιο ελαφριά "λογοτεχνία".

Τα βιβλία της κυρίας τα είχα ακουστά, είχα κάνει και like στη σελίδα του εκδότη της για να αποκτήσω ένα δωρεάν μπας και τη μάθω.

Δεν το απέκτησα ποτέ και μου έμεινε άγνωστη.

Άγνωστη;

Χμμ...όχι και τόσο.

Την είχα δει στην τηλεόραση να προωθεί το τότε καινούριο της βιβλίο σετάκι με ένα παιδικό που είχε γράψει στην εκπομπή της Μενεγάκη.

Χάριζε, ναι χάριζε! κάποια βιβλία της σε τηλεθεατές.

Είδατε τι κάνει η τζάμπα διαφήμιση;

Σε κάνει να μοιράζεις τζάμπα βιβλία.

Εκεί ήταν όλο χαμόγελα, αλλά τώρα μας αποκάλυψε ότι νευριάζει απίστευτα όταν της ζητούν οι σχολικές βιβλιοθήκες  ή οι αναγνώστες της βιβλία.

Και καλά κάνει και νευριάζει, αλλά θα μπορούσε πριν αρχίσει τα "δε βγαίνω" και "τι παίρνω", να σκεφτεί λίγο ποιοι της τα δίνουν και να κρατήσει την ψυχραιμία της πριν προσβάλει το κοινό της.

Σα συγγραφέας ειδικά θα έπρεπε να γνωρίζει ότι οι δανειστικές βιβλιοθήκες δημιουργούν αναγνώστες και οι αναγνώστες αγοράζουν βιβλία.

Ειδικά όσα τους αρέσουν.

Εκτός αν...

εκτός αν φοβάται μήπως τα δικά της δεν αρέσουν τόσο, ώστε κάποιος να τα θέλει και στη δική του βιβλιοθήκη.

Άλλο αυτό!...κι εδώ η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια.

Όπως τα σήκωσε ψηλά και το καλό γούστο.

Την επόμενη φορά που θα επισκεφτώ τη δανειστική βιβλιοθήκη θα ζητήσω να δω έργα της.

Κι αν έχουν θα δανειστώ ένα, να τη μάθω κι εγώ καλύτερα.

Έτσι, μόνο και μόνο επειδή δε θέλει να τα δανειζόμαστε.

Α! και δε θέλει, λέει, να τα δανείζει σε φίλους όποιος τα έχει αγοράσει.

Να πάνε να τα πληρώσουν οι φίλοι σας οι τζαμπατζήδες.

Αν η δανειστική βιβλιοθήκη δεν έχει τίποτα δικό της (που είναι και το πιθανότερο, ε, δεν μπορεί θα τα είχε πάρει το μάτι μου), πολύ φοβάμαι πως η γνωριμία μας θα περιοριστεί σε κείνη την παρουσίαση της Μενεγάκη.

Δε χάρηκα, δε χάρηκε και τέλος!

Η Δάφνη στο Μην πυροβολείτε τις Δανειστικές Βιβλιοθήκες, κυρία μου αποκαλύπτει τις λεπτομέρειες και η Georgina  αναρωτιέται για τους Συγγραφείς (οι)

πριν πει "ΟΧΙ" αλλά σε τι? Σε ποιον και γιατί?

Φυσικά -σχεδόν- κανονικά γίνονταν οι ενημερώσεις στη σελίδα της  Fat Mum Slim

για το #FMSphotoaday.

Αυτή τη φωτογραφία την τράβηξα σήμερα το πρωί.

Το εφήμερο και η περίεργη ομορφιά του στο πρώτο φως της αυγής.