Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παρέα με φίλους. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παρέα με φίλους. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2019

Το Μυστήριον της Ηγουμένης... (φιλοξενία)

Με μεγάλη χαρά σας παρουσιάζω τη συμμετοχή του  αγαπητού Τάσου Κάβουρα στο 18ο "Παίζοντας με τις λέξεις".
Ο Τάσος, έμπειρος αυτοδιοικητικός μας εξιστορεί με χιούμορ ένα πραγματικό γεγονός. Πάντα επίκαιρο το θέμα του, μα ακόμα περισσότερο τώρα λόγω των επερχόμενων Δημοτικών και Περιφερειακών εκλογών.
Συνηθίζουμε να έχουμε άσχημη εικόνα για τους ανθρώπους της εξουσίας και όλα όσα ακούμε μας κάνουν πολλές φορές να παραβλέπουμε ότι υπάρχουν και ηθικά στοιχεία που κάνουν τεράστια προσπάθεια για το κοινό καλό. 

Αυτή τη φορά θα απολαύσετε τη συμμετοχή ολοκληρωμένη, όπως γράφτηκε, πριν προσαρμοστεί στο όριο των λέξεων.
Τάσο σε ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα! 


Το Μυστήριον της Ηγουμένης... 


Ως εκλεγμένος πάντοτε προσπαθούσα για το καλύτερο και μέσα από διαδικασίες με άκρως δημοκρατικά χαρακτηριστικά. Στο τέλος ο τίτλος «πρόεδρος» μου έμεινε κουσούρι ως παράπλευρο κέρδος από τη θητεία μου.
Όμως, ο Σεραφείμ ερχόταν με ένα μεγάλο παράπονο
«γιατί εγώ δεν μπορώ να πάρω νερό..?». 
Αγροτόσπιτο, σε περιβόλι με ελιές δίπλα στο μεγάλο Μοναστήρι... Ο δήμαρχος κάθετος
«και εγώ είμαι αντίθετος και θα το καταψηφίσει το δημοτικό συμβούλιο , μην ασχολείσαι..». 
Ο Σεραφείμ άρχισε να με επισκέπτεται πιο συχνά στο γραφείο μου...
«κάνε κάτι..». Φώναξα τον Αντιδήμαρχο και του ζήτησα να φέρει εισήγηση...
«με τον Ύψιστο δεν τα βάζουμε..» η απάντηση..
Αγνόησα τις υποδείξεις και αποτέλεσε για μένα ένα στοίχημα να ασχοληθώ και να δώσω μία λύση. Πήγα στο Μοναστήρι... Χάρηκε η Ηγουμένη και μου το έδειξε , με πέρασε στο Αρχονταρίκι για καφέ.. Μπήκαμε στο θέμα..
«Θέλω να μιλήσουμε για το νερό.. ο Σεραφείμ γιατί δεν παίρνει ο άνθρωπος τέσσερα χρόνια τώρα, εσύ είσαι το εμπόδιο απότι πληροφορήθηκα..» 
Σταμάτησε απότομα και με όλη τη σοβαρότητα της φωνής της μου απάντησε..
«έλα, πάμε μπροστά στο εικόνισμα της Παναγιάς..».
Μπήκα στο νόημα..
«δεν κατάλαβες, δεν ήρθα ούτε να εξομολογηθώ ούτε να προσευχηθώ, εδώ ήρθα σαν πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου να συζητήσουμε συγκεκριμένο θέμα..».
«δεν είναι καλός χριστιανός..»
«εγώ ξέρω πάρα πολλούς που δεν είναι καλοί χριστιανοί αλλά έχουν νερό..»
«έχει αυθαίρετο..»
Και μου φέρνει έναν φάκελο γεμάτο έγγραφα για τον Σεραφείμ. Μέχρι και για τα χριστιανικά του φρονήματα είχε εικόνα..
«το έχει τακτοποιήσει με τον τελευταίο νόμο , τα κελιά τα δικά σας είναι αυθαίρετα..».
«το θέλει για να ποτίζει τις ελιές»    
«θα μπει περιορισμός ποσότητας..»
«απλώνει μπουγάδα..»
«σεντόνια..»
«όχι, σώβρακα..»
«χρώμα..»
«κόκκινο..»
«ο Σεραφείμ αποκλείεται , μάλλον σορτς..»
«μας κολάζει..»
«να μην κοιτάτε..» αυτό δεν το είπα αλλά με την έκφρασή μου το εννόησα.. 
«το νερό είναι του Μοναστηριού..»
«γι αυτό ήρθα.. , ότι έγγραφα έχετε να μου τα δώσετε για να τα μελετήσω..»
«δεν έχουμε έγγραφα , το ξέρουμε από..»
«λοιπόν, το νερό είναι Κοινωνικό αγαθό, μόνο εάν έχετε αποδείξεις ότι έχετε χρηματοδοτήσει το έργο του δικτύου από τη πηγή μέχρι το Μοναστήρι τότε μόνο θα υποχρεωθεί να συμμετάσχει και ο Σεραφείμ στα έξοδα..»
«θα το πω στον δήμαρχο..»
«από το τηλέφωνο, γιατί κάτω από το εικόνισμα δεν θα τον αφήσω να ξανάρθει..»

«κ. πρόεδρε να μας ξανάρθετε , θα σας περιμένουμε με τη σύζυγο..» η κατευόδωση...
«και βέβαια... , θα έρθουμε..»
Με εισήγηση δική μου ψηφίστηκε ομόφωνα η υδροδότηση του αγροτόσπιτου.. Ακόμα και ο δήμαρχος με κοιτούσε περίεργα πως τα κατάφερα..
Όσο για τον Σεραφείμ πήγε να τρελαθεί..
«να πληρώσω.. να κεράσω..»
«ναι , ένα τενεκέ λάδι..»
«θα σου φέρω δύο..»
«ωραία δύο , θα τα πας στο Μοναστήρι τα έχουν ανάγκη..»
«δεν μιλάμε..»
«θα μιλήσετε , και να ξέρεις ότι έχουν δίκιο..»
«με προσβάλει αυτό..»
«να προσέχεις γιατί έχουν επισκέψεις και να ντύνεσαι καλύτερα έμαθα και ότι φοράς ροζ εσώρουχα..»
«!!! , ...»

«Σεραφείμ γιατί δεν ζήτησες το δίκιο σου με νομικές διαδικασίες..»
«ξέρεις μπροστά στο εικόνισμα είπα κάποια πράγματα.. , δεν μου πήγαινε, δεσμεύτηκα..»
«λοιπόν, να διορθωθείς και να μην ξαναπάς μπροστά στο εικόνισμα..»
Μετά έξι μήνες οι σχέσεις είχαν ομαλοποιηθεί.. Τους επισκέφτηκα..
Ο Σεραφείμ ήταν στα κεριά , για τη σωτηρία της ψυχής του..?
Και φυσικά ...σε ικανή απόσταση από το εικόνισμα της Παναγιάς.


Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019

Με τη μαγεία των αστεριών - Αστροφωτογραφίζοντας

Όταν η φωτογραφία γίνεται μαγεία καταφέρνει να φτάσει ως τα αστέρια! 
Ή να φέρει τα αστέρια πιο κοντά!
Μαγικά ταξίδια κάνει τα βράδια με τον φακό του ο Άγγελος Μακρής και μοιράζεται μαζί μας όσα ανακαλύπτει  στον έναστρο ουρανό.

Δεν πάει πολύς καιρός που έμεινα άφωνη μπροστά στην ομορφιά των φωτογραφιών του.
Τα τοπία, γνωστά στους περισσότερους από μας μόνο στο φως της ημέρας, αποκαλύπτουν μια άλλη τους διάσταση κάτω από τον πανέμορφο έναστρο νυχτερινό ουρανό. Όλα μοιάζουν πιο αρμονικά και πιο ειρηνικά. Τόσο ξεχωριστά και θεσπέσια, που κυριολεκτικά κόβουν την ανάσα!

Επικοινώνησα αμέσως μαζί του για να τον συγχαρώ και να ζητήσω την άδειά του για μια παρουσίαση της εξαιρετικής του δουλειάς.
Μια παρουσίαση που κατέληξε θερμή φιλοξενία, αφού όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω είναι λόγια δικά του. 
Οι φωτογραφίες και οι περιγραφές τους είναι από τις αναρτήσεις του στο facebook .
Πριν τον αφήσω να μαγέψει κι εσάς θέλω να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε και την προθυμία του να "δανείσει" όλη αυτή την ομορφιά!


Ονομάζομαι Άγγελος Μακρής και τη νύχτα φωτογραφίζω τη μαγεία του έναστρου ουρανού. 
Ζω μόνιμα στο Αγρίνιο με τη σύζυγο μου και τα δυο παιδιά μας, και την ημέρα εργάζομαι ως καθηγητής Φυσικής στον ιδιωτικό τομέα. Το ενδιαφέρον μου για την Αστρονομία και την αστροφωτογράφιση ξεκίνησε κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στο Φυσικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εκεί, ένα βράδυ τον Οκτώβριο του 2007, είδα τη Σελήνη μέσα από το τηλεσκόπιο του Πανεπιστημίου. Η στιγμή εκείνη ήταν ένα πραγματικό σημείο καμπής για τη ζωή μου, καθώς είδα τον νυχτερινό ουρανό με μια πολύ διαφορετική ματιά.
Τον Απρίλιο του 2014, με τη σύντροφο μου αγοράσαμε την πρώτη μας DSLR κάμερα για να είμαστε έτοιμοι για τη γέννηση της κόρης μας.
Ξεκίνησα να τη χρησιμοποιώ για αστροφωτογράφιση τοπίων, και έμεινα πολύ ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα που μπορείς να έχεις με μια κάμερα και ένα τρίποδο σε σκοτεινούς ουρανούς.
Φωτογραφίες μου δημοσιεύονται τακτικά από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή, και έχουν δημοσιευτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό σε εφημερίδες, αστρονομικά και φωτογραφικά περιοδικά και ημερολόγια.
Στην προσπάθεια που κάνω να αναδείξω υπέροχα τοπία της Ελλάδας, έχω βρει υποστήριξη σε εταιρείες όπως η Canon και η Microsoft.Τέλος, είμαι περήφανο μέλος των οργανισμών Astronomers Without Borders και International Dark Sky Association, με στόχο την προώθηση της Αστρονομίας και την προστασία του νυχτερινού ουρανού.


Αρχαίο λιμάνι Οινιάδων (3000 ετών)
Κοντά στην πόλη του Μεσολογγίου, βρίσκεται ο αρχαίος οικισμός των Οινιάδων.

Το πιο επιβλητικό μνημείο του οικισμού είναι το αρχαίο λιμάνι που είχε ως χρήση την ανάσυρση των πλοίων στο εσωτερικό του, την επισκευή και παραμονή τους για ορισμένο διάστημα το χειμώνα. Πρόκειται για το καλύτερα σωζόμενο νεώριο του αρχαίου κόσμου και σ’ αυτό βοηθά το ότι είναι λαξευτό στο βράχο κι όχι χτισμένο με υλικά.
Αποτελούσε το ναύσταθμο των Οινιαδών και τα πλεούμενα μέσω της λίμνης Κυνίας είχαν άμεση πρόσβαση στο Ιόνιο. Υπάρχουν εφτά διαζώματα, που σημαίνει ότι μπορούσαν ταυτόχρονα να δέσουν εφτά σκάφη.
3000 χρόνια μετά, εκεί είναι στεριά με λιμνάζοντα νερά, χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα.Ο νυχτερινός ουρανός όμως δεν έχει αλλάξει και πολύ! 

Ο πυρήνας του γαλαξία μας - το γάλα της Ήρας, σύμφωνα με τους προγόνους μας - διασχίζει τον Σκορπιό και τον Τοξότη, κοσμώντας τον έναστρο ουρανό.


Γεφύρι Αρτοτίβας (600 ετών, Εύηνος ποταμός)

Τον Ιούνιο πέρασα δυο νύκτες αστροφωτογραφίζοντας το πέτρινο γεφύρι της Αρτοτίβας που χρονολογείται από το 1400μΧ και είναι το αρχαιότερο που σώζεται στον ποταμό Εύηνο.
Το γεφύρι είναι πανέμορφο, στο βάθος μιας πολύ σκοτεινής χαράδρας.Είχα πολύ καιρό να βρεθώ σε τόσο σκοτεινό ουρανό, όπου κυριολεκτικά δεν έβλεπα ούτε το χέρι μου, πόσω μάλλον τρίποδο και κάμερα.


Παλαιομονάστηρο, 600 ετών

Πριν λίγες μέρες εξόρμησα σε μια κοντινή τοποθεσία που είχα επισκεφτεί αρκετές φορές φωτογραφικά, αλλά ποτέ δεν ήμουν ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα!
Είναι το μισογκρεμισμένο μοναστήρι των Αγίων Αποστόλων, βόρεια της λίμνης Τριχωνίδας, κτισμένο πριν από περίπου 600 χρόνια.

Η ιστορία της τοποθεσίας όμως δεν σταματά εκεί!
Το μοναστήρι αυτό είναι κτισμένο πάνω στα ερείπια μιας αρχαίας πόλης, του αρχαίου Φιστύου. Εκεί λοιπόν σώζονται ακόμη τμήματα από αρχαία κτίρια και τάφους, μια υπόγεια δεξαμενή καθώς και ένα μέρος της οχύρωσης, που χρονολογούνται τον 2ο αιώνα π.Χ.
Η μόνη σταθερά λοιπόν αυτής της τοποθεσίας καθώς κυλούν οι αιώνες, είναι ο υπέροχος νυχτερινός της ουρανός.
Αρχαίο Φίστυο, 400μ


Τρούλος 1400 ετών
Λίγα χιλιόμετρα νότια της πόλης του Αγρινίου, κοντά στη λίμνη Λυσιμαχία, βρίσκεται ένα μνημείο 1400 ετών.

Είναι ένας βυζαντινός ναός του 6ου αιώνα, που σήμερα βρίσκεται μισοβυθισμένος λόγω των προσχώσεων ενός παραποτάμου του Αχελώου, που επί αιώνες συγκεντρώνονταν στις ακτές της λίμνης.
Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι το µοναδικό τµήµα που εξέχει είναι ο τρούλος, όλος ο υπόλοιπος ναός είναι βυθισµένος, αθέατος σε μια βαθειά λεκάνη νερού (περίπου 5μ βάθος)!
Όταν έφτασα εκεί για να αστροφωτογραφίσω το μνημείο, είχε συννεφιά και απογοητεύτηκα. Αποφάσισα να παραμείνω για λίγο για να χαρώ την απόλυτη ηρεμία, και τελικά αποζημιώθηκα καθώς ο καιρός έκανε "ανοίγματα".


Αρχαία Στράτος, Αιτωλοακαρνανία
Ο βασιλιάς των θεών στον ναό του

Ένα βράδυ πριν από μερικές μέρες εξόρμησα στον υπέροχο αρχαίο ναό του Στρατίου Διός, ηλικίας 2300 ετών. 
Θεωρείται σύγχρονος του Ασκληπιού στην Επίδαυρο και υπήρξε κέντρο λατρείας της ισχυρής Ακαρνανικής Συμπολιτείας.
Στα ερείπια λοιπόν του ναού, απόλαυσα ολομόναχος την θεαματική σύνοδο τριών ουράνιων σωμάτων.
Ο βασιλιάς των θεών Δίας, είναι το φωτεινό "αστέρι" από πάνω μου, ενώ ο Άρης και ο Κρόνος φαίνονται αριστερά ανάμεσα στα δέντρα, στον ανατέλλοντα αστερισμό του Σκορπιού.
Ο απολογισμός της βραδιάς ήταν ότι κέρδισα στιγμές ψυχικής ηρεμίας στα ερείπια ενός ναού των προγόνων μου, με ένα υπέροχο ουράνιο θέαμα, τις μυρωδιές από τα βρεγμένα αγριολούλουδα και τους ήχους από τα βατράχια και τα νυχτοπούλια.


Μακρυνεία, Αιτωλοακαρνανία
Κοσμικός καταρράκτης

Ένας καταρράκτης που φαίνεται να διυλίζει τον έναστρο ουρανό, δημιουργεί μια μικρή λιμνούλα και μια πραγματική όαση.
Το δύσκολο σε αυτό το εγχείρημα αστροφωτογράφισης του τοπίου, ήταν ότι για να έχω πρόσβαση στο σημείο έπρεπε να κάνω καταρρίχηση σε έναν κάθετο βράχο ύψους 5 μέτρων περίπου. Αυτό δεν είναι και πολύ εύκολο κουβαλώντας όλον τον εξοπλισμό, και μέσα στη νύχτα.


Instagram: Aggelos Makris

Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2018

Χρωματίζοντας τη ζωή (φιλοξενία)

Η χαρά μου είναι μεγάλη που θα φιλοξενήσω για άλλη μια φορά την αγαπημένη Ανέσπερη!
Η συμμετοχή της στο 17ο "Παίζοντας με τις λέξεις" χρωμάτισε κυριολεκτικά τη ζωή!
Ζωή μου σε ευχαριστώ πολύ για αυτή την εξαιρετική συμμετοχή, για τη όλο ευαισθησία ματιά σου, για την αλήθεια σου! 
Σε ευχαριστώ για τις υπέροχες φωτογραφίες που τη συνοδεύουν!


Χρωματίζοντας τη ζωή

Πέμπτη πρωί, στη λαϊκή αγορά της πόλης της, μία ανοίκεια εικόνα που αντίκρισε την γύρισε πίσω στο χρόνο κι ένιωσε ένα κόμπο στο λαιμό. Θυμήθηκε μια γερόντισσα που γνώρισε στο καμπ όπου βρέθηκε ως εθελόντρια στο νησί πριν τρία χρόνια.

Μαυροντυμένη παρουσία, με μακρύ ως τα παπούτσια φόρεμα, διέσχιζε το δρόμο της λαϊκής με γρήγορο βηματισμό. Μαντίλι στα μαλλιά, μαύρο κι αυτό. Φορτωμένη με ψώνια σε κάθε χέρι, το βάρος των οποίων το ένιωθες κι ας μην κουβάλαγες εσύ τις τσάντες. Κεφάλι στητό κι ακίνητο, φορτωμένο κι αυτό με μία νάιλον σακούλα, μέσα από την οποία διακρίνονταν μία δέσμη από πράσα, κόκκινες πιπεριές κι άλλα λαχανικά.

Έμεινε εκεί να την κοιτά ακούγοντας τη στιγμή εκείνη στα ακουστικά την αγαπημένη της ραδιοφωνική παραγωγό να λέει στην εκπομπή της για ένα ακόμη περιστατικό σε δημοτικό σχολείο σχετικά με το μπούλιγκ που περνούσε καθημερινά ένα παιδί, επειδή η γλώσσα που μιλούσε ήταν «σπασμένη».

Σκέφτηκε να αποθανατίσει τη στιγμή με το κινητό της και να μοιραστεί τη φωτογραφία με τους ηλεκτρονικούς της φίλους γράφοντας κάποιο σχόλιο προκειμένου να αφυπνίσει κάποιους που εστίαζαν μονάχα σε στιγμές αυτοπροβολής και καλοπέρασης. Προτίμησε να μείνει εκεί και να «ρουφήξει» την εικόνα μέχρις ότου χαθεί από το οπτικό της πεδίο. Και δεν το μετάνιωσε. Δεν αφυπνίζονται εύκολα οι άνθρωποι. Ό,τι κι αν διαβάσουν, ό,τι κι αν δουν, δεν μπαίνουν στη διαδικασία της ενσυναίσθησης γιατί δεν διαθέτουν χρόνο. Αλλά ούτε και την διάθεση διαθέτουν. Συνέχισε το δρόμο της προβληματισμένη.

Οι πρόσφυγες που ο μικρός Άυλαν πυροδότησε την ανάγκη της να διανύσει πολλά ναυτικά μίλια προκειμένου να βρεθεί στο νησί και να βάλει κι αυτή το όποιο λιθαράκι της, ήτανε πλέον έξω από την πόρτα της. Δεν ήθελε και δεν θα μπορούσε να ξεχάσει.

Όμως, τα πάντα γύρω της αλλάζουν. Προσαρμοζόμαστε εύκολα και επικίνδυνα στη δυστυχία των διπλανών μας αρκεί να μην επηρεάζονται οι ζωές μας, σκέφτηκε. Η εικόνα της αποκατάστασης που ήλπιζε για όλα τα κακώς κείμενα γύρω της, άρχισε ξαφνικά να ξεθωριάζει.

Μα όχι! Δεν γινότανε ν’ απελπιστεί. Ούτε και να συμβιβαστεί με ότι παράταιρο συμβαίνει. Πάντα θα ελπίζει για ένα καλύτερο αύριο και πάντοτε θα προσπαθεί γι’ αυτό με ό,τι περνά απ’ το χέρι της. Νους και ματιά δεν αποδέχονται χρώματα μουντά να χρωματίζουν τις όποιες ζωές. Θέλει να πάρει τα πινέλα της, να χρωματίσει με τα χρώματα του ουράνιου τόξου ό,τι κακότροπο και άδικο αντικρίζει. Την ειρωνεύονται συχνά γι’ αυτό λέγοντάς την πως είναι ρομαντική και ονειρεύεται μια ουτοπία.

Μα δεν τη νοιάζει. Συναντά ενίοτε πολλούς συνοδοιπόρους με τα δικά τους τα πινέλα στο δρόμο που βαδίζει.


Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2018

Ο Γιάννης είπε... (φιλοξενία)

Σήμερα έχω έναν εξαίρετο φιλοξενούμενο, κι αφού τον περάσω κατευθείαν στην τραπεζαρία θα καλέσω κι όλους εσάς να μας κάνετε παρέα, για να απολαύσουμε μαζί όσα έχει να πει. 
Όσα έγραψε δηλαδή για το 17ο "Παίζοντας με τις λέξεις"
Με μεγάλη χαρά και τιμή παρουσιάζω τη συμμετοχή του φίλου μας  Τάσου Κάβουρα, που με ιδιαίτερο χιούμορ και παιχνιδιάρικη διάθεση κλείνει το μάτι και λέει αλήθειες...ή μήπως απλά υπερβάλλει; 
Αφού τον ευχαριστήσω θερμά για τη στήριξη στο παιχνίδι μας και για τα εξαιρετικά του κείμενα με τα οποία το εμπλουτίζει, θα σας αφήσω να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα!



Ο Γιάννης είπε...

ο Γιάννης Πιτ 3/11/2018 έγραψε... Και ...ΑΝΤΡΕΣ ; Για ξεκουμπωθείτε ρε αναγνώστες και επισκέπτες εδώ! ακόμα περισσότεροι! ..και ξεκινάμε. ..στήνω στούντιο, κάμερες, μηχανές προβολής, ετοιμάζω σενάριο, θέλω κάτι καλό. Τι νομίζετε...

Άκου λοιπόν Γιάννη καλό είναι να θεωρείς ότι για να στείλεις κάποιο αξιοπρόσεκτο κείμενο στης Μαρίας στο «παίζοντας με τις λέξεις» πρέπει να στήσεις ολόκληρο στούντιο (όπως στις εκπομπές της tv) και προφανώς η γλώσσα στο σενάριο πρέπει να έχει καθαρότητα σκέψης και να είναι απαλλαγμένη από όρους ερμηνείας. Πράγμα δύσκολο γιατί οι προτιμήσεις των αναγνωστών επιμερίζονται ανισομερώς, και σίγουρος δεν γίνεται να είσαι ότι απευθύνεσαι έστω σε ελάχιστους αναγνώστες. Όπως βλέπεις δεν είμαι καθόλου καθησυχαστικός, αντίθετα αναγνωρίζω ότι οι δυσκολίες είναι μεγάλες και γίνονται ακόμα μεγαλύτερες γιατί έχεις να κάνεις με ένα περιεκτικό κείμενο. «Γράφω για μένα», γνωστοποιείς χαλαρά και ανέμελα, και νομίζεις ότι καθαρίζεις... Έλα μου όμως που είναι διαγωνισμός, είναι αναμέτρηση και πρέπει να υπάρξει αποτέλεσμα.. Ο πρώτος, ο τελευταίος...

Όμως, θα σου γράψω και κάτι πιο προχωρημένο που έχω διαπιστώσει για τους άντρες τις παρέας (και κάνε κόμπο τη καρδιά σου...). Γιάννη δεν γίνεται να κάνουμε χαΐρι... Με έναν Κάβουρα, έναν Μέρμηγκα, έναν Μάνεση (ε, ρε Αρβανιτομάνα Μιδέα) έναν Διακοβασίλη (ούτε καν στο ιερατικό αξίωμα του ιερέα που συμβάλλει στην ιστορική συμφωνία κράτους – εκκλησίας...), έναν Πιτ (-stop που μάλλον παραπέμπει στα αγωνιστικά ράλι)... που πάμε ρε Γιάννη να τα βάλουμε με όλα τα γυναικεία μεγαθήρια της ομάδας... Η αλήθεια είναι ότι δουλεύουν περισσότερο, έχουν αντοχές (βλέπεις βοηθάει η γυναικεία φύση), και πέραν μιας επιφανειακής ευταξίας που δημιουργούν ανατρέπουν τις συνθήκες με αποτέλεσμα να βρίσκονται συνεχώς εν κινήσει... Δεν μεγαλοποιώ τα πράγματα απλά εκφέρω ότι τις υπολήπτομαι επαρκώς.. 

Τώρα, αν θελήσουμε να προβούμε σε αποκατάσταση αυτής της λογοτεχνικής ανισορροπίας των δύο φύλων θα πρέπει μόνο με κάποιο τέχνασμα να κάνουμε τη παρέμβαση μας. Και μην σκεφτείς την εντατική προπόνηση γιατί ήρθαν τα κρύα και περιοριζόμαστε εκ των πραγμάτων... Σκέφτηκα να τους ανακοινώσουμε ότι τελευταία φθίνει και το δικό μας ενδιαφέρον για εξέλιξη...

Βοήθεια από έξω μην περιμένεις... Ακόμα και αν βγάλουμε τελάλη να έρθουν και άλλοι, περίμενε να εμφανιστούν κάποιος Κουνέλης, κάποιος Πέρκας, Κόσυβας, Κόρακας (και θα είμαστε υποχρεωμένοι να προσφεύγουμε σε αποτρεπτικά της βασκανίας ...όπως ο Άδωνης)... Μην ελπίζεις Γιάννη σε κάτι περισσότερο...

Γι αυτό σου λέω άστο καλύτερα.. Βήμα και χώρο στις κυρίες που το έχουν να παράγουν πολιτισμό... Εμείς να ψηφίζουμε να λέμε καλά λόγια στις βραβευόμενες και να προβαλλόμεθα ως επιβραβεύοντες. Όσο για την απατηλή αλλά γυαλιστερή επιφάνεια της δόξας να δείχνουμε ότι δεν μας ενδιαφέρει...

Γιάννη επειδή το χιούμορ δεν μας λείπει προτείνω και κάτι τελευταίο και πιο πρακτικό, κάθε που βγαίνουν αποτελέσματα παιγνίων να μαζευόμαστε οι λίγοι που είμαστε να παίρνουμε δέσμη μέτρων ..να μετράμε τα συμπτώματα της αποτυχίας μας, να διακωμωδούμε τις ανασφάλειές μας, να στήνουμε κανένα οδόφραγμα... Να ζητάμε την συμπαράσταση των γειτόνων, να πίνουμε και κανένα τσίπουρο... , να ανεβάζουμε το αγωνιστικό μας φρόνιμα (καλά το έγραψα, με γιώτα..).

Ξέρω και γω τι να πω, μας έχει φάει η απογιούρα... ,  μήπως όμως υπερβάλλω;

Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2018

Το αόρατο νήμα της ζωής (Μια φιλοξενία, ολόκληρο ταξίδι)


Η συμμετοχή της Ανέσπερης στο 16ο "Παίζοντας με τις λέξεις" ήταν ένα ταξίδι στην ομορφιά.
Μια ανάβαση στην κορυφή της γαλήνης.
Το εκπληκτικό της κείμενο, αλλά και η ονειρική φωτογραφία που το συνόδευε, ήταν αρκετά για να με κάνουν να λαχταρώ περισσότερα.
Και η Ανέσπερη αποδείχτηκε κάτι παραπάνω από γενναιόδωρη, αφού σήμερα εδώ μοιράζεται όχι μόνο τη συμμετοχή της, αλλά και το ταξίδι της.
Αφού την ευχαριστήσω θερμά (Ανέσπερη σε ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ!!!), αφήνω την πένα της και τις πανέμορφες φωτογραφίες της να μας εντυπωσιάσουν!


Το αόρατο νήμα της ζωής.

   Αφήνοντας πίσω του για ένα τριήμερο την άχρωμή του καθημερινότητα, βρέθηκε πολύ μακριά από τα κάθε είδους λύματα του σύγχρονου πολιτισμού. Η ανάβαση πολύωρη και δύσκολη μα άξιζε τον κόπο και το χρόνο του.

   Αν και ο Αύγουστος είχε μόλις μετρήσει και την τελευταία ημέρα του, κάποια ξεχασμένα από τις αχτίνες του ήλιου μονοπάτια, φιλοξενούσαν ακόμη το πάλλευκο χιόνι από τις χιονοπτώσεις του χειμώνα που πέρασε. Τοπίο ειρηνικό, γαλήνιο, απέραντο για την μικροσκοπική ματιά του όταν διαλυόταν η ομίχλη που στεφάνωνε τις κορυφές. Τοπίο που εναλλασσότανε συνέχεια προκαλώντας του δέος κι ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα ελευθερίας και ασημαντότητας του είναι του μέσα στον άμετρο χρόνο.

   Προορισμός του, οι αλπικές λίμνες του Πιρίν. Ένα ταξίδι που το ονειρεύονταν συνέχεια μα ωστόσο όλο και το ανέβαλε γιατί σκεφτόταν πάντοτε πως ήταν λίγα τα χιλιόμετρα που θα ‘πρεπε να διανύσει μέχρι να βρεθεί εκεί. Και επομένως θα μπορούσε οποιαδήποτε στιγμή να αποδράσει. Όμως τα χρόνια περνούσαν και το «δίπλα» φαινόταν ολοένα και πιο μακριά.

   Σκοπός του, να κολυμπήσει στα κρυστάλλινα νερά των λιμνών, ανάμεσα στα νούφαρα που ευωδίαζαν όπως τα γιασεμιά σύμφωνα με τις διηγήσεις φίλων που έζησαν αυτήν την εμπειρία.

   Οδοδείκτης του, η ανατολή του ζωοδότη φωτεινού πλανήτη που από ώρα είχε ξεκινήσει το ημερήσιο ταξίδι του στο ουράνιο στερέωμα.

   Αφορμή? Ο ασφυκτικός κλοιός που άξαφνα ένιωσε μέσα στην απρόσωπη, αν και μικρή επαρχιακή του πόλη, όπου οι άνθρωποί της θαρρείς πως περπατούσαν σε δρόμους παράλληλους και ποτέ δεν συναντιόντουσαν μεταξύ τους.

  Στα μονοπάτια όμως του βουνού τα οποία ήταν σχεδόν άβατα χωρίς μπατόν, ένιωσε πως η ανάσα του συγχρονιζόταν με την ανάσα των συνοδοιπόρων του και με την ανάσα κάθε πανίδας και χλωρίδας που τον πλαισίωναν. Ένιωσε πως πλησίαζε όλο και περισσότερο προς τον Θεό δηλαδή προς την Αγάπη και την απόλυτη Ελευθερία.

   Ένιωσε τόσο έντονα την δημιουργία Του, που ασυναίσθητα άπλωσε τα χέρια του διάπλατα για να χωρέσει μες την αγκαλιά του όλα όσα του ήταν ορατά κι αόρατα μα ωστόσο έκαναν αισθητή την παρουσία τους με έναν μυσταγωγικό τρόπο.  

   Εκείνη την στιγμή ήταν που συνειδητοποίησε πως τα πάντα γύρω του ήταν δεμένα με το ίδιο νήμα της ζωής και μοιράζονταν το ίδιο οξυγόνο. Αυτήν την αίσθηση που βίωνε, θέλησε να την κρατήσει μες την αιωνιότητα και υποσχέθηκε στον εαυτό του πως φεύγοντας, θα άφηνε εκεί ενέχυρο για πάντα την ψυχή του προκειμένου να μην αποκοπεί από αυτό το νήμα που ήτανε δεμένος με το Σύμπαν. 


Το ταξίδι

Οι αλπικές λίμνες του Πιρίν, είναι το ταξίδι που τα τελευταία χρόνια στριφογύριζε συνέχεια στο μυαλό μου, μα συνεχώς το ανέβαλα γιατί ήταν «δίπλα». Κι ότι είναι «δίπλα» μας έχουμε την αίσθηση πως είναι πολύ εύκολο να το επισκεφτούμε οποιαδήποτε στιγμή το επιθυμήσουμε. Αυτό όμως τελικά είναι μια παγίδα γιατί ποτέ δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να βρεθούμε «δίπλα». Θυμάμαι πως τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων (και φυσικά δεν αναφέρομαι στο θέατρο στο οποίο τα καλοκαίρια παρακολουθώ παραστάσεις και συναυλίες), τον επισκέφτηκα αφού επισκέφτηκα τους περισσότερους αρχαιολογικούς χώρους στην Ελλάδα. Θεωρούσα πως επειδή η απόσταση ήταν 19 χιλιόμετρα από την πόλη μου, μπορούσα να βρεθώ εκεί ανά πάσα στιγμή. Αυτή όμως η στιγμή ήρθε «αναγκαστικά» με αφορμή την ξενάγηση ενός αγαπημένου ξαδέλφου από την … Αυστραλία (!) τον οποίο φιλοξένησα.
Το Πιρίν είναι ένα από τα εθνικά πάρκα της γείτονας χώρας, της Βουλγαρίας. Έτος ίδρυσης του εν λόγω εθνικού πάρκου, είναι το 1962. Έκτοτε η επιφάνειά του διαμορφώθηκε επεκτείνοντας την έκτασή του αρκετές φορές και το έτος 1983 το Εθνικό Πάρκο Πιρίν ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.


Το πάρκο βρίσκεται στην Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ, τη νοτιοδυτική περιφέρεια της χώρας, στο έδαφος επτά δήμων, εκ των οποίων, ο ένας εξ αυτών, το Μπάνσκο ήταν και το μέρος όπου διανυκτερεύσαμε. Το ιστορικό κέντρο του Μπάνσκο, αν εξαιρέσουμε τις δεκάδες ξενοδοχειακές μονάδες οι οποίες κτίστηκαν τα τελευταία χρόνια λόγω του χιονοδρομικού κέντρου, έχει επίσης και πανέμορφα δρομάκια, γραφικά κτήρια και καταπληκτικά ταβερνάκια με όμορφο παραδοσιακό διάκοσμο, υπέροχες αυλές και μοναδικό φαγητό. Το χιονοδρομικό κέντρο της πόλης μου, το Φαλακρό, έχει χάσει πολλούς λάτρεις της χιονοδρομίας από την στιγμή που λειτούργησε το χιονοδρομικό κέντρο του Μπάνσκο, το οποίο κατά την χειμερινή περίοδο μοιάζει σαν … αποικιακή πόλη της Ελλάδας.


Το Πιρίν είναι ξακουστό για τις 118 παγετώδεις λίμνες του, εκ των οποίων πολλές από αυτές βρίσκονται σε λεκάνες και το τοπίο γενικά παραπέμπει σε αλπικό τοπίο. Στο πάρκο βρίσκεται επίσης και το αρχαιότερο δέντρο της Βουλγαρίας, το πεύκο του Μπαϊκούσεφ που λέγεται πως έχει την ίδια ηλικία με τη σύσταση του κράτους της Βουλγαρίας. Οι δε κάτοικοι της χώρας επιδιώκουν να το επισκεφτούν έστω και μια φορά στη ζωή τους. Θα ΄λεγε κανείς πως το θεωρούν κάτι σαν προσκύνημα.


Με αφετηρία το καταφύγιο Βίχρεν (Vihren) κινηθήκαμε σε υψόμετρα από 1950 μέτρα έως 2400 μέτρα (βαθμός δυσκολίας Β για όσους ασχολούνται με την ορειβασία). Σκοπός μας να διασχίσουμε μέρος της περιοχής των λιμνών εξαιρετικού φυσικού κάλλους και να γνωρίσουμε πέντε από αυτές, στα νερά των οποίων, οι τολμηροί, φορέσαμε τα μαγιό μας και κολυμπήσαμε στα κρυστάλλινα νερά τους ανάμεσα στα νούφαρα, τα οποία παρεμπιπτόντως μοσχοβόλαγαν σαν γιασεμιά. Λίγο πιο άτονη η μυρωδιά τους, αλλά σαν γιασεμιά...

Η εκδρομή που τόσα χρόνια ανέβαλα γιατί ήταν «δίπλα» μου, αποδείχτηκε μια από τις ομορφότερες ορειβατικές εμπειρίες μου την οποία ευχαρίστως θα την επαναλάβω και τον επόμενο Σεπτέμβρη. 


Ρέματα που ενώνονται σχηματίζοντας ποτάμια, μικροί καταρράκτες, πανίδα και χλωρίδα αρμονικά δεμένα με τα αλπικά λιβάδια, παγετωνικές λίμνες διακοσμημένες με νούφαρα, βαθιά φαράγγια στα οποία ρέουν γαλήνια κρυστάλλινα νερά, ορεινά περάσματα ή αλλιώς «πόρτες», οδοδείκτες και «κούκοι» που σε βοηθούν να μην χάνεσαι, και τέλος κάποια «φυσικά μνημεία» για τους ορειβάτες και τους σκιέρ που είτε δεν σεβάστηκαν το βουνό είτε απλά έκαναν μια λάθος κίνηση για κλάσματα του δευτερολέπτου κι έχασαν τη ζωή τους, συνθέτουν ένα ανεπανάληπτο σκηνικό μέσα στο οποίο νιώθεις πως βρίσκεις το νόημα της ζωής. Ή καλύτερα, πως συνδέεσαι με την ζωή!!!


Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2018

Μια ολιγόλεκτη αγωνία κι ένας οδοδείκτης προς το φως... (φιλοξενία)

Η Άννα από την Πάρο δεν πρόλαβε το 16ο "Παίζοντας με τις λέξεις" για λίγο.
Πρόλαβε όμως να αποτυπώσει τις σκέψεις της και να τις σκαλίσει σ΄έναν οδοδείκτη. 

Ένας "Οδοδείκτης προς το φως" στήθηκε εδώ απόψε, μα πριν τον ακολουθήσουμε θα ζήσουμε σαν προοίμιό του μια αγωνία, αφού θα απολαύσουμε πρώτα τη συμμετοχή της Άννας στο  15ο "Παίζοντας με τις λέξεις" .

Άννα μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ!
Είναι μεγάλη μου χαρά και τιμή να σε φιλοξενώ!



ΟΛΙΓΟΛΕΚΤΗ ΑΓΩΝΙΑ

Στης σκοτεινής τσιμεντούπολης την άβυσσο, 
Καπνισμένοι φωταγωγοί, γίνονται μάρτυρες
Της αέναης μάχης ανθρώπων που δίχως φωνή, 
Την ψυχή τους στα δόντια κρατούν, κρεμασμένοι
Πάνω απ'του Δάντη τα Τάρταρα 
Δίχως δίχτυ ασφαλείας... 



Οδοδείκτης προς το Φως

Ενέχυρο άφησε στην νύχτα το σκοτάδι σου
Για να σ' αφήσει να περάσεις την ομίχλη
Και ν' αντικρύσεις την Δημιουργία 
Κάτω απ' το φως μιας λαμπερής
Ανατολής... 

Τρίτη 10 Απριλίου 2018

«αννα» του Τάσου Γ. Κάβουρα

Σήμερα έχω τη χαρά και την τιμή να φιλοξενώ την «αννα» του φίλου μας Τάσου Κάβουρα και θέλω να τον ευχαριστήσω θερμά που πλουτίζει με εξαιρετικά κείμενα το παιχνίδι μας.
Η "αννα" έλαβε μέρος στο 14ο "Παίζοντας με τις λέξεις" και διαβάζοντας το μας άφησε μια ξεχωριστή γεύση συγκίνησης. Πρέπει να ομολογήσω ότι η σημερινή μου φιλοξενία έρχεται να διορθώσει και μια παράλειψη που έγινε στο προηγούμενο "Παίζοντας με τις λέξεις" καθώς ουδέποτε έγινε η παρουσίαση του υπέροχου «αγαπητή Μαρία..» που προσωπικά με είχε ενθουσιάσει! (Αν θέλετε να το θυμηθείτε, ή να το απολαύσετε για πρώτη φορά, είναι η συμμετοχή με το νούμερο 7 στον παραπάνω σύνδεσμο).

Και επειδή ο Τάσος προχθές γιόρταζε του εύχομαι ολόψυχα χρόνια πολλά και να χαίρεται την υπέροχη οικογένειά του!
Τάσο θα σου στείλω και ένα δώρο. Φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο, εκτός από ζουμπούλια! 

Από δω και κάτω το λόγο έχει ο Τάσος και φυσικά ακολουθεί η τόσο συγκινητική ιστορία του!



«Αγαπητή Μαρία..» θέλω να σε ευχαριστήσω για την φιλοξενία. Επίσης για τις ευχές σου. Κυρίως για τα ζουμπούλια, υπέροχη η χειρονομία σου..! Θα τα βάλω στο γραφείο μου σε εμφανή θέση και θα τα φροντίζω σύμφωνα με τις οδηγίες σου..
Τελικά Μαρία δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από το να περνάς υπέροχα κοντά σε δικούς σου ανθρώπους και κοντά σε φίλους.., και διαδικτυακούς φίλους..!. Ας το κρατήσουμε αυτό..!

Η «αννα».. Είναι μια πραγματική ιστορία προκατοχική βέβαια. Γράμματα δεν ήξερε, έχασε τον άντρα της και έμεινε με 5 μικρά παιδιά... Δεν την έλεγαν Άννα... Υπέγραφε με το Α αρχικό του ονόματός της. Τρομερή γυναίκα, είχαν εντυπωσιαστεί ακόμα και οι Γερμανοί με το θάρρος της να μην υποχωρεί και να διεκδικεί τα δίκια της... Τα δισέγγονα της σήμερα (πάνω από 25 ετών..) έχουν ακούσει ιστορίες της και τις κουβεντιάζουν με εύθυμο τρόπο σε συζητήσεις... Το περιστατικό με τη πλάκα και τις γραμμούλες το είχε κάνει με μία κόρη της.. Η απορία της «..μα δεν γράφει τίποτα.., τόσα που έγραψα..», έχει μείνει σαν ατάκα...
Ήθελα να καταγραφεί, για να υπάρχει...!


αννα


Το αλφαβητάρι, η πλάκα, το κοντύλι, το μικρό σφουγγαράκι, ο χάρακας, το αριθμητήριο όλα ήταν καλά τακτοποιημένα κάθε μέρα μέσα στη σχολική τσάντα με την φροντίδα της γιαγιάς.
Η μικρή μαθητριούλα, που φέτος πήγαινε στην πρώτη μεγάλη του δημοτικού όταν γυρνούσε από το σχολείο έδειχνε στη γιαγιά της το βαθμό που είχε πάρει από τη δασκάλα και αυτή καμάρωνε για την πρόοδό της. Για να την επιβραβεύσει τις έφτιαχνε ένα αυγό. Μέχρι που τα είχε βαρεθεί η μικρή τόσα αυγά.
Όμως η πλάκα της μικρής ήταν σκέτος πειρασμός για την γιαγιά. Βλέπεις σχολείο δεν πήγε γιατί είχε γεννηθεί λίγο πριν τον πόλεμο και ήταν παιδί της Κατοχής. Μεγάλη ιστορία... Το όνομά της και την υπογραφή της την έβαζε γιατί τα γράμματα ήταν μόνο δύο και τα είχε αποστηθίσει. α, νι, νι, α. 
Πήρε την πλάκα η γιαγιά-Άννα και άρχισε να γράφει. Έγραφε, έγραφε, γέμισε από τη μια πλευρά και την γύρισε και από την άλλη πλευρά. Όλο γραμμούλες, άλλες ίσιες άλλες κυρτές... Όσο έγραφε σκεφτόταν χίλια δύο πράγματα. Μέσα από τη ζωή της. Και τα έγραφε. Τη γιόμισε με τη ζωή της, με αυτά που είχε ζήσει. Τα έγραψε όλα. Το μόνο που ήθελε να μάθει ήταν τι από όλα αυτά είχαν μείνει πάνω στη πλάκα. Στο τέλος έγραψε αννα.
Φώναξε την εγγονή της.
«...διάβασέ μου τι γράφει...» της λέει.
«...γιαγιά δεν λέει τίποτα....».
Άλλαξε χρώμα το πρόσωπο της γιαγιάς.
«...τόσα πολλά είναι γραμμένα και δεν λένε τίποτα..» και γύρισε την πλάκα από την πίσω πλευρά.
Πάλι όμως η εγγονή δεν μπόρεσε κάτι να διαβάσει.
«...από τόσα πράγματα και δεν μπορείς να διαβάσεις τίποτα...»
«λέει, Άννα...»
Και τα υπόλοιπα , αναρωτιόταν!!! Τόσες γραμμούλες. Τόσα πράγματα ....
Το ξανασκέφτηκε. Μάλλον κάτι δεν έκανε σωστά.
Τα έσβησε όλα και άρχισε πάλι να ξαναγράφει. Μόνο που αυτή τη φορά αυτά που έγραφε τα έλεγε και φωναχτά...
«... ήμασταν 7 παιδιά....ο πατέρας μου δεν είχε χρήματα, ήμασταν φτωχοί... Το σχολείο ήταν στο διπλανό χωριό. Τα κορίτσια δεν πήγαμε σχολείο. Μου έμαθε να γράφω λίγες λέξεις ο αδερφός μου αλλά με τα χρόνια τα ξέχασα....τον άντρα μου τον παντρεύτηκα με προξενιό...πέθανε ξαφνικά, μέσα στα βάσανα και τις κακουχίες μεγάλωσα τα παιδιά μου... τα εγγόνια μου....». Στο τέλος πριν βάλει την υπογραφή, αννα, της ξέφυγε και κάτι άσχημο για την γειτόνισσα τη Θοδώρα αλλά για να μην γραφτεί στη πλάκα σταμάτησε, πήγε έκανε μια δύο δουλειές και γύρισε να συνεχίσει σίγουρη ότι δεν το είχε γράψει.
Ξαναφώναξε την εγγονή για να της διαβάσει αυτά που έγραψε.
«...γιαγιά δεν λέει τίποτα....» της είπε πάλι η εγγονή.
Σχεδόν απογοητεύτηκε.
«...Θοδώρα, λέει....», ρώτησε.
«...όχι γιαγιά δεν λέει, δεν γράφει τίποτα, μόνο γραμμούλες...» και κράτησε το βλέμμα της για πολλή ώρα να κοιτάζει με περιέργεια τη γιαγιά της.

Η απορία της παρέμενε γι αυτό και αποφάσισε να το ξεδιαλύνει. Πήρε την πλάκα όπως ήταν γραμμένη και πήγε στη γειτόνισσα.
«... Θοδώρα, κοίτα τι σου έχω...» της μίλησε θαρρετά.
Πήρε η Θοδώρα τη πλάκα την γύρισε και από τις δύο πλευρές δεν είδε τίποτα εκτός από το αννα και της το έδωσε πίσω...
 «...μουτζούρες είναι....» !!!
«...που λέει Θοδώρα...», τη ρώτησε.
«πουθενά» !!!
Σιγουρεύτηκε ότι δεν ήταν γραμμένο αυτό που είπε για την γειτόνισσα.
«... τα 7 αδέρφια...» ;
«... η μικρή σε κοροϊδεύει. Αντί να γράψει το μάθημά της , έγραψε μουτζούρες...» , την αποπήρε η γειτόνισσα.
Αυτό την φούντωσε, και αυθόρμητα την πλήρωσε με το ίδιο νόμισμα. Άκου την κοροϊδεύει το παιδί! Και τι δεν τις έσουρε. Αργότερα το αντιλήφθηκε ότι έβγαλε το άχτι της και για άλλα που της είχε μαζεμένα , πράγματα μικρά και άσχετα.. Και το έκανε πρώτη φορά στα τόσα χρόνια που είχαν φιλία..
Στο τέλος υπερασπίστηκε και την εγγονή της.
«.. άκου, είναι η καλύτερη μαθήτρια... παραστάτης στη σημαία θα είναι στην εθνική γιορτή.. θα γίνει σπουδαία... θα γίνει δασκάλα...». Τα τελευταία τα φώναξε δυνατά να ακουστούν στη γειτονιά...

Γύρισε στο σπίτι λυπημένη και απογοητευμένη. Βρήκε την μικρή να την περιμένει μπροστά στη πόρτα. Μπορεί και να είχε ακούσει αυτά που είπε στη Θοδώρα..
«..γιαγιά μου , θα μου φτιάξεις ένα αυγό..» την παρακάλεσε η μικρή.
Ίσως , και να είχε καταλάβει και κάτι παραπάνω και να ήθελε να στηρίξει τη γιαγιά της...
Ένας βαθύς στεναγμός και δύο δάκρυα που κύλησαν.. Δάκρυα αναμνήσεων που είναι οδυνηρές.. , και πώς να τα συγκρατήσεις...