Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 25 λέξεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 25 λέξεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 29 Απριλίου 2018

Μια φωτογραφία σε 25 λέξεις

Μια φωτογραφία φτάνει για να πεις πολλά, έστω κι αν πρέπει να τα "στριμώξεις" όλα σε 25 λέξεις. 
Εξάλλου η ίδια η φωτογραφία λέει τα υπόλοιπα. Εκείνα που δε χώρεσαν στις λέξεις. 
Κι αυτή είναι η δύναμή της!


Νιώθεις πως το μπλε καρτερά να σου βαπτίσει το βλέμμα. 
Μα...
Σκοντάφτει εκείνο, στ΄ αγκάθια σκαλώνει, 
απ' τα μικρά πιάνεται.
Σκληρή, άκαμπτη γραμμή η ζωή. 


Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στις "25 λέξεις" που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο blog "το κείμενο"
Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία για την υπέροχη φωτογραφία της, αλλά και για τη φιλοξενία. 
Πολλά ευχαριστώ και σε εκείνους που στάθηκαν στις δικές μου 25 λέξεις!

Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2016

My Secret Santa 2016 και όχι μόνο...

Η Μαριλένα από το MARILENASPOTOFART έγινε και φέτος ξωτικό, αφού σαν επίσημη βοηθός του Άγιου Βασίλη φρόντισε να μας βάλει  εγκαίρως στο πνεύμα των Χριστουγέννων.
Είχε σχέδιο βλέπετε.
Και βάσει σχεδίου, πρώτα ζήτησε πλήρη εχεμύθεια. Όλα έπρεπε να γίνουν με απόλυτη μυστικότητα. 

Έτσι άρχισε σιγά σιγά, να μεταμορφώνει κι εμάς...και γίναμε κι εμείς ξωτικά...και κάθε ξωτικό ήταν ταυτόχρονα και Άγιος Βασίλης, στον οποίο αντιστοιχούσε ένας άλλος μυστικός Άγιος Βασίλης! Τα κατάφερα να σας μπερδέψω, ή να προσπαθήσω ακόμα λίγο;;;
Η ουσία είναι πως πακέτα με δώρα άρχισαν να πηγαινοέρχονται και να σκορπίζουν χαρά!

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά άφησα τη Μαριλένα να μεταμορφώσει κι εμένα...δε θα γράψω φυσικά τι έστειλα εγώ, αλλά θα κάνω μια αναδρομή σε όσα πήρα!


Την πρώτη χρονιά, η Μαρία από το  Απάγκιο ήταν το μυστικό μου ταίρι κι αυτά ήταν τα δώρα της!
Τη δεύτερη χρονιά, η Μαρία Έλενα από τα blogs "Γλυκιά ζωή" και "Μαρία Έλενα Δημιουργίες", έγινε το μυστικό μου ταίρι κι εδώ μπορείτε να δείτε τα δικά της δώρα!

Φέτος η κλήρωση έδειξε και πάλι τη Μαρία Έλενα, που μου έστειλε ένα υπέροχο, χειροποίητο στολίδι, αλλά και γούρι για το 2017, καθώς κι ένα όμορφο ημερολόγιο - κουτάλα να μετράω το χρόνο που έρχεται!

Μαρία Έλενα σε ευχαριστώ πάρα πολύ κι εύχομαι καλές γιορτές με υγεία και χαρά!
Μαριλένα μου, γλυκό μου ξωτικό, πολλά ευχαριστώ και σε σένα!

Οι εκπλήξεις όμως συνεχίστηκαν.
Το δώρο από τις "25 λέξεις" τη  Μαρία Νικολάου και "Το κείμενο" για τις Αειθαλείς συνάξεις μου είχε κι αυτό Χριστουγεννιάτικη πνοή και τα δυο δεντράκια που μου έστειλε, έγιναν πολύ αγαπημένα.



Μαζί τους ένα όμορφο στολίδι, μια χειροποίητη κάρτα δεντράκι κι ένα αντίτυπο του "Ταξιδεύοντας πάνω σε 120 λέξεις"

Μαρία μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ!!

Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2016

Αειθαλείς συνάξεις...


Αειθαλείς συνάξεις,
πιστές στου χρόνου τον ρου,
γητειές ρίχνουν στο φως.
Αρχέγονα μυστικά φυλλορροούν.
Για βαθιές ρίζες μιλούν 
και σπόρους αιώνιους.
Σοφοί όσοι τ' ακούν.



Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στις "25 λέξεις", που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο blog "Το κείμενο".
Τα δέντρα της υπέροχης φωτογραφίας της Μαρίας μου "ψιθύρισαν" ακριβώς 25 λέξεις!
Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία για τη φιλοξενία, αλλά και όσους ξεχωρίσατε τη συμμετοχή μου, την οποία αφήνω να συνοδέψει η αγαπημένη Enya!



Μην ξεχάσετε να περάσετε από το "Παίζοντας με τις λέξεις" που περιμένει τη βαθμολογία σας!

Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2016

Τέλος γενικά!

Την άγκυρα ρίξαμε στην άμμο.
Ύστερα, τα σύννεφα αφήσαμε να πυκνώσουν.
Και κάπως έτσι έπεσε η αυλαία
στο τελευταίο όνειρο.
Τέλος εποχής!
Τέλος γενικά!


Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στις "25 λέξεις", που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο blog "Το κείμενο".
Η υπέροχη φωτογραφία της Μαρίας, μου έβγαλε μια θλίψη.
Και η θλίψη με οδήγησε σε ένα τέλος.
Μακάρι όμως να μπορούσα να βάλω τέλος σε όσα μας προκαλούν θλίψη!

Μαρία ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία!


Μην  ξεχνάτε πως το "Παίζοντας με τις λέξεις" περιμένει τις συμμετοχές σας μέχρι και την Παρασκευή στις 8 το βράδυ.

Και αν θέλετε να βάλετε χρώμα στη ζωή σας, πάρτε τα πινέλα σας, ή έστω την πένα σας και "χρωματίστε" στίχους για το "Συμπόσιο Ποίησης" που διοργανώνει η Αριστέα!

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2016

Χρησμός


Για αχτίδες λεπίδες που νέφη θα σκίζουν,
μιλούσε ο χρησμός, 
Χωρίς οδύνες, θα γεννιέται φως.
Έτσι έλεγε...
Στα χνάρια που αφήνω φεύγοντας 
ορκίζομαι

Με ένα χρησμό, που ήταν η συμμετοχή μου στις 25 λέξεις, υποδέχομαι τον Ιούνιο.
Η Μαρία Νι στο blog της "Το κείμενο" μας προέτρεψε, για άλλη μια φορά, να δημιουργήσουμε με οδηγό τη φωτογραφία της!
Και το κάναμε!
Την ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία της, αλλά και για την άψογη διοργάνωση.
Επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους ξεχώρισαν τη δική μου συμμετοχή!

Καλό μήνα να έχουμε και καλό καλοκαίρι!


Το "Παίζοντας με τις λέξεις" σας περιμένει να βαθμολογήσετε μέχρι και την Παρασκευή στις οχτώ το βράδυ!

Πέμπτη 5 Μαΐου 2016

Μοίρα


Σε απροσπέλαστη κορυφή 
ματωμένη μοίρα με έταξε.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στις 25 λέξεις, αν και αριθμεί μόνο 7!
Η Μαρία Νι στο blog της "Το κείμενο", μας προτρέπει να δημιουργήσουμε με οδηγό μια φωτογραφία της!

Την ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία της, αλλά και για την άψογη διοργάνωση.
Επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους ξεχώρισαν τις 7 μου λεξούλες!


Εύχομαι σε όλους χρόνια πολλά, με υγεία και αγάπη!!

Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016

Αποποίηση ευθύνης (25 λέξεις)


"Υπέρβαση καθήκοντος
τα σίδερα και οι φράχτες.
Παρέμβαση ανθρώπινη,
παράβαση της φύσης
Ευθύνης αποποίηση
η άνοιξη δηλώνει..."

Αυτή ήταν η συμμετοχή με τίτλο "Αποποίηση ευθύνης" που έστειλα στις 25 λέξεις που διοργανώνει η Μαρία Νι στο blog "Το Κείμενο".
Από την πρώτη στιγμή που είδα την εικόνα, οι σκέψεις μου ξέφυγαν. Καμιά δεν πήγε προς το καλό, όπως μπορείτε να δείτε και σε εκείνο που δεν έστειλα.

"Πώς να ριζώσει η ζωή σε τόπο που στερεύει;
Πώς να ανθίσει το όνειρο, που σίδερα το φράζουν;"

Δυο ολιγόλεκτα το ίδιο σκληρά, το ίδιο απελπισμένα. 
Προτίμησα να στείλω εκείνο που είχε τις σκληρότερες λέξεις.
Υπέρβαση, παράβαση, παρέμβαση, αποποίηση....λέξεις που σαν καρφιά πέφτουν τελεσίδικες και καρφώνουν ένα αύριο που ξημερώνει αβέβαιο, τρομακτικό.
Λέξεις που υπονοούν την παραβατικότητα, που εκφράζουν το παράλογο.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά έχω την αίσθηση πως, οι περισσότεροι που γράψαμε με οδηγό τη φωτογραφία, είχαμε στο μυαλό μας το προσφυγικό.
Ίσως γιατί τα σίδερα κι ο φράχτης που διακρίνονται στη φωτογραφία έκαναν την αναπόφευκτη σύνδεση στο μυαλό μας.
Οι άνθρωποι που ξεριζωμένοι τρέχουν να σωθούν και μια Ευρώπη που κλείνει σύνορα, αντί να σταματά πολέμους.

Από την άλλη έχουμε ανθρώπους που ξεκίνησαν τη μέρα τους όπως εγώ, όπως εσείς και ξαφνικά έχασαν τη ζωή τους, επειδή μανιακοί τρελοί, ζώθηκαν εκρηκτικά κι ανατινάχτηκαν στο όνομα του ανύπαρκτου Θεού τους.
Από αυτούς τρέχουν οι πρόσφυγες να σωθούν κι αυτοί είναι ήδη ριζωμένοι στην καρδιά της Ευρώπης, σκοτώνοντας αθώους.
Σαν σκιά απλώνεται ο φανατισμός τους παντού, σαν αρρώστια που δεν έχει γιατριά.
Κι εμείς ανάμεσα στους πολέμους τους που δεν αρχίσαμε, ανάμεσα στον παραλογισμό τους που δε θρέψαμε, ανάμεσα στο τίποτα και στο πουθενά.

Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο, όποια μεριά κι αν κοιτάζεις.
Και μια απελπισία που παλεύει να αντιστραφεί. Να γίνει οτιδήποτε άλλο, εκτός από απελπισία.


Το απόσπασμα που ακολουθεί το αναδημοσιεύω από thethreemooges.blogspot.gr

"...Κι από την άλλη, υπάρχουμε εμείς, που δεν κοιτάμε εθνικότητα, θρησκεία ή χρώμα. Που δεν είμαστε πλουτοκράτες, εξουσιαστές ή φανατικοί κάφροι στην υπηρεσία τους.

Που δεν πουλάμε όπλα, δεν διαφημίζουμε τον πόλεμο και δεν παίρνουμε μέρος στην εκτελεσή του. Που πιστεύουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε όλοι μαζί.

Όμως κάθε πόλεμος, εκτός από θύτες, απαιτεί και θύματα. Η ύπαρξη ενός τρομοκρατημένου, ανήμπορου να αντιδράσει, όχλου είναι ζωτικής σημασίας για τους υποστηρικτές του πολέμου, αφού σε αυτόν θα βρουν τα υποψήφια θύματά τους.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά για να σταματήσουμε τον πόλεμο αλλά μπορούμε να αντισταθούμε στο φόβο, τον φανατισμό και την τρομοκρατία από όπου κι αν προέρχεται.

Να μην επιτρέψουμε στους θύτες να δημιουργούν συνεχώς νέα θύματα.

Να μην γίνουμε μέρος του πολέμου.

Να παραμείνουμε Άνθρωποι.

Όπως γεννηθήκαμε...."

Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2016

Άνοιξε το παράθυρο...

"Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θάναι παρηγορία" λέει ο ποιητής, μα έχει και τις επιφυλάξεις του...
"Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία"
(Καβάφης)

Στέκομαι και κοιτώ απ' έξω τα παράθυρα. 
Αδύνατον να μην έρθουν οι στίχοι στο μυαλό.

Δε βρίσκομαι στις σκοτεινές κάμαρες για να ελπίζω ή να φοβάμαι όσα θα φέρει το φως. 

Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/2014/02/life-images-4.html#ixzz40vv7ApEJ


Δε βρίσκομαι πίσω από μανταλωμένα παράθυρα να φοβάμαι τον ήλιο!


Στέκομαι εμπρός τους και το μυαλό φτερουγίζει στις κάμαρες που κρύβουν ακόμα...


 ...ή σε εκείνες που φανερώθηκαν...

Συνήθισες τα σκοτάδια.
Πίσω από γρίλιες,
μοναχός,φυγάς της ζωής,
τα μαύρα ντύθηκες..
Κάποτε, λευκά φορούσες.
Τότε συνήθιζες να ανοίγεις
τα παντζούρια σου στο φως.
Κι όμως η συμμετοχή μου στα ολιγόλεκτα, στις "25 λέξεις", με αφετηρία την παραπάνω φωτογραφία που μας έδωσε η Μαρία Νι (Μαρία μου σε ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία) στο blog "Το Κείμενο", κλείστηκε πίσω από τις γρίλιες, στο πιο σκοτεινό δωμάτιο που μπόρεσα να φανταστώ.
Ένα δωμάτιο τελείως μεταφορικό που θα μπορούσε να είναι και πραγματικό.
Ένα θλιβερό δωμάτιο!

Ένα δωμάτιο που θες να αλλάξεις. Να ανοίξεις τα παντζούρια του, να γεμίσει φως! 
Να ανεμίσει η λευκή δαντελωτή κουρτίνα του στο απαλό αεράκι.
Ένα δωμάτιο χωρίς σκιές!
Κι εκεί στο περβάζι ονειρεύεσαι ένα βασιλικό που θα στέλνει κύματα κύματα την ευωδιά του στην ψυχή!

Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2016

Η διαφορά είναι στα χρώματα

Μια κόκκινη, κατακόκκινη καρδιά, σε λαμπερό γαλάζιο φόντο που γερά την κρατούν δυο άνθρωποι.
Την είχα βάλει κάποτε στο παρακάτω κολάζ.
Κι έτσι γεμάτη χρώμα την άφησα ανάμεσα σε ουράνια τόξα, ανατολές, ηλιοβασιλέματα, θάλασσες και ποτάμια, να συμβολίζει την αγάπη!


Όταν η Μαρία μας έδωσε τη φωτογραφία που πάνω της θα γράφαμε τις 25 λέξεις μας, το μυαλό μου όλο ξέφευγε προς το γκρίζο. Ξανοίγονταν στη σκοτεινιά, μα γύριζε πίσω όταν θυμόταν εκείνο το γαλάζιο φόντο, το έντονα χρωματισμένο γκράφιτι.
Η φωτογραφία όμως; 
Δεν είχε σημασία το τι θυμόμουν εγώ, μα πάνω σε τι έπρεπε να γράψω.
Έτσι απέδρασα στο όνειρο! Κι έγραψα....


Καρπός αγάπης μέστωσε στο ψεύτικο το δέντρο.
Έπεσε, λέει, στα χέρια μας κι εκείνα τον επιάσαν.
Εκεί σε πρωτογνώρισα, στο όνειρο που είδα!
Κι όταν σε συνάντησα σε αγαπούσα ήδη!

Αν τις μετρήσετε, είναι τριάντα λέξεις, μα ήμουν στο όριο!
Αρχικά έγραφα το δέντρο της ζωής, το άλλαξα, το έκανα ψεύτικο,μα άφησα την καρδιά να αγαπάει για πάντα και το έστειλα!

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στις 25 λέξεις που διοργανώνει η Μαρία Νι στο blog "Το κείμενο".
Πολλά ευχαριστώ στη Μαρία για τη φιλοξενία, αλλά και και σε όσους ξεχώρισαν τη δική μου συμμετοχή!


Τις δικές σας συμμετοχές περιμένει το "Παίζοντας με τις λέξεις", αλλά και το "Life Images"!

Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2015

Carusel


"Φώτα ανάβουν, σκίζοντας το πέπλο της νύχτας.
Οι νότες αφήνουν το πεντάγραμμο
και σμίγουν στο αέρα με τα γέλια των παιδιών.
Το παιχνίδι ξεκινά!"

Αυτή θα ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στο "25 λέξεις", αν κι αυτή τη φορά επιτρέπονταν δύο συμμετοχές!
Εμπνευσμένη από όσα με κάνει να νιώθω ένα καρουζέλ, αλλά και από μια πολύ αγαπημένη σύνθεση του Νικόλα Τσάρα, αυτές οι λίγες λέξεις δείχνουν πως για μένα είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό παιχνίδι!
Είναι μια υπόσχεση χαράς και ξεγνοιασιάς, είναι σκέτη μαγεία!

Νικόλας Τσάρας • Carusel


Τελικά η συμμετοχή που πήρε μέρος στο δρώμενο, "25 λέξεις" που διοργανώνει η Μαρία Νι στο blog "Το Κείμενο" κάλπαζε σε πιο σκοτεινά μονοπάτια και ίσως γ' αυτό να ευθύνεται η μορφή του αλόγου που δεν έδειχνε καθόλου να απολαμβάνει το παιχνίδι στο οποίο η μοίρα το έζεψε για πάντα!


"Ισόβια καταδικασμένος σε ψεύτικο κύκλο χαράς,
με παγωμένα χαμόγελα την αγωνία σου μορφάζεις.
Να ξεφύγεις ονειρεύεσαι!
Να γίνεις ο κρίκος που θα σπάσει την αλυσίδα!"


Η Μαρία Νι όμως με φιλοξένησε και στο άλλο της blog "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά" όπου πήρα μέρος με την παραπάνω φωτογραφία στο "Φωτογραφίζειν"!
Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία για όλα, αλλά και όσους ξεχωρίσατε τις συμμετοχές μου!

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2015

Τα λόγια ενός τοίχου

Λέμε πως οι τοίχοι έχουν αυτιά.
Δεν κυριολεκτούμε φυσικά, αλλά το λέμε!
Οι τοίχοι όμως έχουν και μιλιά.
Μπορούν να μιλήσουν και να πουν πολλά.
Για το "Φωτογραφίζειν" στο "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά" η Μαρία Νι μας ζήτησε να αφουγκραστούμε τοίχους.
Να ακούσουμε τι έχουν να μας πουν.
Έσπαγα το κεφάλι μου, τέντωνα τα αυτιά μου, μα και πάλι λίγοι τοίχοι μου μίλησαν.
Ένα γκράφιτι είναι σίγουρα πολύ εύγλωττο, μα δεν είχα κανένα άξιο λόγου που να μην το έχω παρουσιάσει και δε βρήκα και κανένα τις μέρες που "έτρεχε" ο διαγωνισμός που να αξίζει να το "ακούσουμε".
Έτσι κατέληξα στα παλιά σπίτια, και στη γοητεία που ασκούν πάντα πάνω μου.
Όλες εκείνες οι ζωές που ανέτειλαν κι έδυσαν, παραχωρώντας τη θέση τους σε άλλες, άφησαν χνάρια που αν κάνεις ησυχία μέσα σου τα ακούς.
Μπορεί ο χρόνος να περνάει αφήνοντας αμέτρητες πληγές, αλλά το παρελθόν δίνει ακόμα κι έτσι ένα υποτυπώδες παρόν!


Τα ερειπωμένα σπίτια για μένα είναι ακόμα γεμάτα ζωή, αλλά αυτά στέκονται αγνοώντας το!
Οι μισογκρεμισμένοι τοίχοι τους έχουν απορροφήσει την ενέργεια όσων κάποτε τα κατοίκησαν.
Όσων τα αγάπησαν, τα φρόντισαν και τα ζέσταναν τους χειμώνες.
Στέκονται παρατημένα, γεμάτα άχρηστη σοφία πια.
Πόσα πράγματα ξέρουν από το παρελθόν!
Δε φανερώνουν ποτέ τα μυστικά που τα βαραίνουν.
Τα κρύβουν καλά στα σάπια κουφώματα και στις ανήλιαγες γωνιές τους.
Η σκόνη τα καλύπτει και οι αράχνες τα φυλακίζουν για πάντα στους σφιχτοπλεγμένους ιστούς τους .

Η ερείπωση δεν είναι παρά ζωή που πέρασε σε άλλη διάσταση.
Δεν μπορείς να περπατήσεις πια στα πατώματα που χάσκουν, αλλά κάποτε περπατήθηκαν και τα χνάρια είναι ακόμα εκεί.
Οι στέγες με την απουσία τους δείχνουν μόνο ότι κάποτε υπήρξαν, όμορφες και γερές να προφυλάσσουν το σπίτι και τους ενοίκους του.
Τα παράθυρα, θλιβερά απομεινάρια πια, δεν αντανακλάνε άλλον ήλιο.
Τον δέχονται όμως ακόμα με ευγνωμοσύνη κι ας μην μπορούν να τον διαλαλήσουν.



Στο άλλο της blog "Το κείμενο" η Μαρία μας ζήτησε μέχρι 25 λέξεις για την παραπάνω φωτογραφία!

Θα δραπετεύσω.
Σε μικρά μικρά κομμάτια θα σκορπίσω 
και θα ενωθώ με το φως.

Μου είπαν πως ο χρόνος γιατρεύει.
Το πίστεψα.
Κι όμως!
Μέρα τη μέρα διαλύομαι,
μάρτυράς μου το φως!

Θέλω να ευχαριστήσω τη Μαρία για τη φιλοξενία της, αλλά και όσους ξεχώρισαν τις δικές μου συμμετοχές!

Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2015

Πτήση

Λίγο ακόμα και θα έχανα την πτήση!
Χρώματα ζητούσε η Μαρία Νι στο "Φωτογραφίζειν" και σαν αντιδραστικό στοιχείο κόλλησα στη φωτογραφία με τα λιγότερα.
Μόνο το κίτρινο σπάει στο θολό φόντο τη μονοτονία του μωβ, αλλά η μέλισσα βούιζε σε όλα τα χρώματα που είχε ερωτευτεί.


Η Μαρία Νι όμως μας ζήτησε και 25 λέξεις!
Κι αυτές είναι οι δικές μου προσπάθειες να μπω στην εικόνα της, να την αφήσω να μου μιλήσει!


Ακολουθώντας της πόλης 
τα μοναχικά μονοπάτια 
δραπετεύω από μένα.
Με ψάχνω σε μετέωρους ήχους, 
στον αντίλαλο των βημάτων μου, 
στα ίχνη που σβήνω πίσω μου.


Από το πουθενά στο πουθενά, 
μεγάλη είναι η απόσταση 
κι ας μοιάζει μικρή!
Μια μεγάλη και μάταιη διαδρομή!


"Το Κείμενο" εδώ έχει όλες τις συμμετοχές, αλλά και τα αποτελέσματα.
Κι αν θέλετε "Μαγεία", την έβαλα όλη σε ένα ποίημα κάποτε και το Κείμενο  την τίμησε εδώ!

Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία Νι για τη φιλοξενία, αλλά και όσους ξεχωρίσατε τις συμμετοχές μου στα δυο δρώμενα!


Και μια υπενθύμιση!
Το "Παίζοντας με τις λέξεις" περιμένει τις δικές σας συμμετοχές μέχρι και την Παρασκευή το απόγευμα!