Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγριολούλουδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγριολούλουδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 12 Μαρτίου 2019

Άγριες Ορχιδέες

Τρία χρόνια πριν έγραφα για μια ερωτική εξαπάτηση!
Σήμερα θα μείνουμε μόνο στην ομορφιά που σκορπίζουν γύρω τους οι ορχιδέες και δεν θα μας απασχολήσουν καθόλου τα ερωτικά τους.
Την άγρια ορχιδέα, δεν την κόβουμε ποτέ μα ποτέ!
Όχι μόνο γιατί απαγορεύεται, αλλά και γιατί το καλύτερο περιβάλλον για να τη θαυμάσουμε είναι εκείνο στο οποίο γεννιέται!  
Είναι αυτονόητο ότι πρέπει να την προστατέψουμε. 
Θα ήταν κρίμα, ίσως και έγκλημα να εξαφανίσουμε από προσώπου γης όλη αυτή την ομορφιά, με όλες τις άσχημες συνέπειες που θα είχε μια τέτοια εξαφάνιση!
Ψάχνουμε να τη βρούμε λοιπόν στο φυσικό της περιβάλλον, τη θαυμάζουμε όσο μπορούμε, και στο σπίτι φέρνουμε μόνο φωτογραφίες της.
Τέτοια εποχή είναι περίπου η ιδανική για να την ανακαλύψουμε! 
Συνήθως ανθίζουν και νωρίτερα, μέσα στο καταχείμωνο, αλλά έχω την εντύπωση ότι φέτος, λόγω του το ότι ο χειμώνας ήταν πιο βαρύς, όλα πάνε λίγο πιο αργά.
Πάντως σε κάθε μας βόλτα στην εξοχή ας έχουμε το νου μας να την εντοπίσουμε!
Εγώ εντόπισα στον Αράκυνθο (βουνό της Αιτωλοακαρνανίας) το πιο κοινό είδος, αλλά και το μεγαλύτερο, που σύμφωνα με το greekflora.gr ονομάζεται Himantoglossum robertianum. 
Εύχομαι εσείς να καταφέρετε να φωτογραφίσετε και τα πιο σπάνια!









Παρασκευή 8 Ιουνίου 2018

Άγριο τριαντάφυλλο


Σήμερα πρόσεξα ότι οι αγριοτριανταφυλλιές δεν έχουν πια άνθη. Πότε ήταν που γέμιζαν τους θάμνους με τη λευκή τους κομψότητα ξελογιάζοντας τις μέλισσες; 
Λίγες μόλις μέρες πριν δεν ήταν που έκοψα εκείνα που έμελλαν να γίνουν τα τελευταία αυτού του καλοκαιριού;
Δεν θα 'πρεπε να συνεχίσουν να ανθίζουν μέχρι να βγει ο μήνας;
Μα όλα, σα να τρέχουν γρηγορότερα αυτό το καλοκαίρι.  Λες και βιάζεται να κλείσει τους λογαριασμούς του με την άνοιξη ο Ιούνιος για να κυλήσει, να φύγει κι αυτός, γρήγορα γρήγορα όπως ήρθε και ήσυχος ότι τα τακτοποίησε όλα.
Αδικαιολόγητη βιασύνη, απερίσκεπτη.
Διώχνει τα άνθη, σπρώχνει τις μέρες, στριμώχνει τον χρόνο.












Αγριοτριανταφυλλιά Rosa canina
Επιστημονική ονομασία: Rosa canina L.

Συνώνυμα: Rosa balsamica Besser, Rosa caesia Sm., Rosa corymbifera Borkh., Rosa dumalis Bechst., Rosa montana Chaix, Rosa stylosa Desv., Rosa subcanina (Christ) Vuk., Rosa subcollina (Christ) Vuk., Rosa × irregularis Déségl. & Guillon

Κοινές ονομασίες: Κυνόροδο, Σκυλοτριανταφυλλιά

Βιότοπος, περιγραφή:

Η αγριοτριανταφυλλιά ανήκει στην οικογένεια των Ροδανθών (Rosaceae) είναι θάμνος αυτοφυής, πολυετής, φυλλοβόλος, πολύκλαδος, αγκαθωτός που φτάνει έως και τα 3 μέτρα ύψος, οι βλαστοί είναι καλυμμένα με μικρά, αιχμηρά, αγκάθια.

Τα φύλλα της είναι μικρά, λεία, οδοντωτά πτεροειδή, με 5-7 φυλλάρια..

Τα άνθη έχουν χρώμα κυρίως ρόδινο ή λευκό, είναι πτεροειδή, 5 πέταλα και ανθίζει την άνοιξη.

Ο καρπός της είναι οβάλ κόκκινο-πορτοκαλί, με πολλούς σπόρους στο κέντρο που βρίσκονται ανάμεσα σε πολλές τριχούλες, ωριμάζει το φθινόπωρο σε δεύτερης χρονιάς βλαστούς.

Τη Rosa canina τη συναντάμε σε πλαγιές σε ξέφωτα δασών, σε ηλιόλουστες περιοχές, σε χαράδρες, σε ρυάκια, σε ποτάμια, σε πλαγιές ή ως φυσικό φράχτη ανάμεσα σε χωράφια.
Πηγή πληροφοριών:agriamanitaria

Κυριακή 15 Απριλίου 2018

Από τα δάκρυα της Αφροδίτης...στον ρυθμό της παπαρούνας

Όσο προχωράει η άνοιξη "Τα δάκρυα της Αφροδίτης" παίρνουν να στεγνώνουν.
Οι ανεμώνες ολοκληρώνουν εκείνον τον κύκλο που άρχισαν να ανοίγουν κάπου στα μέσα του Ιανουαρίου. Τότε που τα πέταλά τους βάραινε ακόμα η υπόσχεση ότι η άνοιξη θα έρθει. 
Και όταν εκείνη έφτασε, την ύμνησαν όπως της άρμοζε. 
Τώρα σηκώνουν τα μωβ τους και αποχωρούν διακριτικά, αφήνοντας την πλάση να χορέψει "Στο ρυθμό της παπαρούνας".
Η ανεμώνη οφείλει το όνομά της στον άνεμο. Είναι από τα πιο αγαπημένα μου αγριολούλουδα και ίσως αυτό που έχω φωτογραφίσει περισσότερο από κάθε άλλο. Και μπορεί στα μέρη μου να μη φυτρώνουν ποτέ οι κόκκινες, αλλά οι μωβ αναπληρώνουν την έλλειψη με την αφθονία τους, καθώς για τρεις ή και παραπάνω μήνες ξεπετάγονται κυριολεκτικά παντού και μαγνητίζουν με την ομορφιά τους. 

Με την τελευταία φωτογραφία, που μαζί με τις τρεις πάνω από αυτή, τράβηξα κάπου στα μέσα στου Μαρτίου, συμμετείχα στον Διαγωνισμό Φωτογραφίας "Άνοιξη" που διοργάνωσε το Δελφινάκι.
Ευχαριστώ πολύ το Δελφινάκι για τη φιλοξενία, αλλά και όσους ξεχώρισαν τη "Συνάθροιση" που ήταν ο τίτλος της φωτογραφίας!







Και για να δικαιολογήσω εκείνον τον άλλο τίτλο, τον πιο πολύπλοκο, αν και οι σύνδεσμοι που"έκρυψα"στην αρχή του κειμένου, κρύβουν μέσα τους όλο του το μυστήριο, φέρνω την πρώτη παπαρούνα που είδα φέτος και την αποθανάτισα πάνω στην προσπάθειά της να "ξετυλίξει" όλο της το κόκκινο!


Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2017

Η εποχή του κυκλάμινου


Τα κυκλάμινα δε θα μπορούσαν να διαλέξουν καλύτερη εποχή για να γεννηθούν.
Κάτω από το γλυκό φως του φθινοπώρου κι ενώ η φύση ετοιμάζεται για τη μεγάλη αλλαγή σηκώνουν το κεφάλι και τολμούν να διεκδικούν γη.











"Ο πρίγκιπας του φθινοπώρου, το κυκλάμινο, δειλά δειλά, αλλά αποφασιστικά σηκώνει το ανάστημά του να αναμετρηθεί με τις σκιές.
Γεμίζει τις πλαγιές με χρώμα και διαλαλεί μια ομορφιά που κόβει την ανάσα.
Ξαφνιάζεσαι με την τόλμη του. 
Κάθε, μα κάθε φορά!
Είχες ξεχάσει πόσο φως μπορεί να φυλακίσει ένα τόσο δα λουλούδι.
Λαχταράς λίγη από την ξεγνοιασιά του!
Και κλέβεις φεύγοντας λίγη από τη λάμψη του.
Πάνω σου την καρφιτσώσεις φυλαχτό, και η δύναμή του, δύναμή σου γίνεται."

Αυτά έγραφα εδώ πριν λίγα χρόνια....και παρόλο που δε θα έπρεπε πια να ξαφνιάζομαι, ακόμα το παθαίνω!

Δευτέρα 27 Μαρτίου 2017

"Αποσπάσματα" άνοιξης...

"...Κι όλα αρώματα γίνονται.
Απρόσμενοι κατακτητές των αισθήσεων.
Ξεχύνονται από παντού, τρυπώνουν παντού.
Μέλισσες μεθούν από ατρύγητο νέκταρ
και στο πιο μελένιο τους μεθύσι,
τα μυστικά τους όλα ομολογούν..
Κι εκείνος ο μικρός σπόρος,
που θρήνησε κάποτε ένα χαμό,
αφήνει τα σκοτάδια για να βγει νικητής στο φως.
Άπληστα ανασαίνω ομορφιά.
γεννιέμαι κι εγώ με κάθε ανάσα.
Κι έτσι όπως καλπάζω με τον άνεμο,
ο άνεμος κι εγώ, δυο άνεμοι,
γινόμαστε ένα με την άνοιξη..."



"...Κι όλα εικόνες γίνονται.
Γεμίζει ο τόπος μαργαρίτες
Για να 'χουν οι άνθρωποι να αναρωτιούνται
αν αγαπήθηκαν ποτέ.
Και σαν απάντηση, πλημμυρίζουν κρίνα οι καρδιές,
αγριολούλουδα οι αγκαλιές.
Και οι ανεμώνες που στόλιζαν ως τώρα τα βλέφαρά μου,
Θα παραμερίσουν στην ώρα τους, για να δω
τις αχλαδιές που στα άσπρα ντύθηκαν σαν νύφες...."

Read more: http://mytripssonblog.blogspot.com/2014/04/blog-post_11.html#ixzz4cYGGLUzk






Σπονδή
Στου πόνου το ξεθώριασμα 
χρώματα ζωντανεύουν.
Λευκό καμβά βρίσκει η χαρά,
παίρνει να ζωγραφίζει.
Και φτιάχνει ρόδια κόκκινα
που κρύβουν την αγάπη
Και μπλε της θάλασσας βαθύ
να διώχνει κάθε δάκρυ.
Κι εκεί στην άκρη του καμβά
το κίτρινο σταλάζει .
Σπονδή σε μιαν ανατολή
που αρχίζει να χαράζει.





Την άνοιξη συνοδεύουν αποσπάσματα από το  "Ο άνεμος κι εγώ…δυο άνεμοι!" και η "Σπονδή", παλιότερες συμμετοχές μου στο "Συμπόσιο ποίησης" που διοργανώνει η Αριστέα!

Δευτέρα 14 Μαρτίου 2016

Αποσιωπητικά...

Μια μαργαρίτα αντί για χαρταετός και τρία πουλιά σαν αποσιωπητικά πάνω αριστερά...
Αυτά θα αφήσω να μιλήσουν...





Σε γαλάζιο, ή σε πράσινο φόντο, όμορφη είναι η μαργαρίτα...πώς θα μπορούσε να μην είναι, αφού έχει ολόκληρο ήλιο δικό της, ακόμα και στη συννεφιά;




Το Life Images #22 σας ζητάει να καταθέσετε κάτι όμορφο.
Απλό σαν μια μαργαρίτα, πολύτιμο σαν τη ζωή!


Πρώτα όμως, θα σας πει για μια περίεργη ώρα...την 25η ώρα.
Το “25th hour” project ήταν ένα λογοτεχνικό εγχείρημα που ξεκίνησε ο Γιώργος Ιατρίδης και γέννησε ιστορίες, διηγήματα, στίχους, ποιήματα, παραμύθια, με έναν ίδιο τίτλο: 25η ώρα. 
Το “25thhour” project έγινε e-book και μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ!



Κι εδώ το "Παίζοντας με τις λέξεις" περιμένει τις συμμετοχές σας!