Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λίμνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λίμνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2018

Όλα οδηγούν στον "Αστερισμό του Ιβίσκου"


Το νεογέννητο φεγγάρι δεν ήταν παρά μια νυχιά στον φθινοπωρινό ουρανό.
Ο ήλιος έγερνε στη δύση του, βάφοντας ρόδινο τον ορίζοντα και όλα έμοιαζαν γαλήνια, όμορφα, ειρηνικά.
Πιο πέρα ένας νεαρός είχε στήσει τον τρίποδα της φωτογραφικής του μηχανής και σημάδευε τη λίμνη.
Για μια στιγμή μόνο ζήλεψα, γιατί αμέσως μετά σκέφτηκα τον ζεστό καφέ που με περίμενε.
Μετά από πεζοπορία ωρών, είχαμε φτάσει στη λίμνη για ξεκούραση πριν επιβιβαστούμε στο μικρό λεωφορείο που θα μας πήγαινε στα σπίτια μας.
Με το σώμα ευχάριστα κουρασμένο, τη μηχανή μου και το μυαλό μου γεμάτα εικόνες, η Κυριακή εκείνη, έχοντας σύμμαχό της τον καλό καιρό, όδευε προς το τέλος της.

Μια εβδομάδα μετά, με το φεγγάρι μεγαλύτερο, αλλά άφαντο από τον ουρανό, αφού τα σύννεφα το κρύβουν, το σκηνικό έχει αλλάξει .
Βροχή, αέρας, χιόνια στα βουνά. Κρύο!
Απόλυτα λογικό και αναμενόμενο! Κάποιοι λένε πως και πολύ άργησε!
Εγώ απλά απολάμβανα τα τελευταία φθινοπωρινά δώρα, ξέροντας ότι θα γίνει η αλλαγή και θα είναι ολοκληρωτική.

Και μπορεί η φωτογραφία που διάλεξα να είναι από τη λίμνη όπως την έσβηνε σιγά σιγά από τα μάτια το φως που έφευγε, αλλά μια άλλη φωτογραφία έγινε η αφορμή για να πάρω μεγάλη χαρά.




Η αγαπημένη Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου, που τη συναντάμε και στο "Λογισμών Αραξοβόλι" εμπνεύστηκε από τον ιβίσκο μου κι αυτό είναι για μένα μεγάλη τιμή και απέραντη χαρά!
Με έκανε συνοδοιπόρο σε ένα υπέροχο ταξίδι που θα ξεκινήσει σε λίγες μέρες και όλα δείχνουν ότι θα είναι υπέροχο!

Η Σταυρούλα με τους γεμάτους συναίσθημα στίχους που φανερώνουν την ευαισθησία της και το ταλέντο της μιλάει κατευθείαν στις ψυχές χαράζοντας μονοπάτια που μένουν ανεξίτηλα και παίρνει μια απλή φωτογραφία για να την κάνει ολόκληρο αστερισμό, γεμίζοντας το σύμπαν με τα δικά της ξεχωριστά, αστροφώτιστα ποιήματα!

Πόση, χαρά, πόση τιμή, πόση ευγνωμοσύνη νιώθω γι΄αυτό το όμορφο ταξίδι στον αστερισμό της ποίησης!
Εύχομαι να λάμψει και να φωτίσει αυτός ο αστερισμός τα πάντα και να γίνει ο οδηγός για τα επόμενα πολύτιμα ταξίδια της που είμαι σίγουρη ότι θα έρθουν!

Προς το παρόν ανυπομονώ να πάρω στα χέρια μου το βιβλίο και να το βάλω στην καρδιά μου όπως είμαι σίγουρη ότι θα γίνει...
Aναμένοντας λοιπόν τα σπουδαία, σας χαιρετώ!



Αυτή η ανάρτηση δε θα μπορούσε  να είναι τίποτα άλλο, παρά μια καταχώρηση στο Diary of Bliss, που εμπνεύστηκε η Κατερίνα από το Pause blog.

Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2018

Το αόρατο νήμα της ζωής (Μια φιλοξενία, ολόκληρο ταξίδι)


Η συμμετοχή της Ανέσπερης στο 16ο "Παίζοντας με τις λέξεις" ήταν ένα ταξίδι στην ομορφιά.
Μια ανάβαση στην κορυφή της γαλήνης.
Το εκπληκτικό της κείμενο, αλλά και η ονειρική φωτογραφία που το συνόδευε, ήταν αρκετά για να με κάνουν να λαχταρώ περισσότερα.
Και η Ανέσπερη αποδείχτηκε κάτι παραπάνω από γενναιόδωρη, αφού σήμερα εδώ μοιράζεται όχι μόνο τη συμμετοχή της, αλλά και το ταξίδι της.
Αφού την ευχαριστήσω θερμά (Ανέσπερη σε ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ!!!), αφήνω την πένα της και τις πανέμορφες φωτογραφίες της να μας εντυπωσιάσουν!


Το αόρατο νήμα της ζωής.

   Αφήνοντας πίσω του για ένα τριήμερο την άχρωμή του καθημερινότητα, βρέθηκε πολύ μακριά από τα κάθε είδους λύματα του σύγχρονου πολιτισμού. Η ανάβαση πολύωρη και δύσκολη μα άξιζε τον κόπο και το χρόνο του.

   Αν και ο Αύγουστος είχε μόλις μετρήσει και την τελευταία ημέρα του, κάποια ξεχασμένα από τις αχτίνες του ήλιου μονοπάτια, φιλοξενούσαν ακόμη το πάλλευκο χιόνι από τις χιονοπτώσεις του χειμώνα που πέρασε. Τοπίο ειρηνικό, γαλήνιο, απέραντο για την μικροσκοπική ματιά του όταν διαλυόταν η ομίχλη που στεφάνωνε τις κορυφές. Τοπίο που εναλλασσότανε συνέχεια προκαλώντας του δέος κι ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα ελευθερίας και ασημαντότητας του είναι του μέσα στον άμετρο χρόνο.

   Προορισμός του, οι αλπικές λίμνες του Πιρίν. Ένα ταξίδι που το ονειρεύονταν συνέχεια μα ωστόσο όλο και το ανέβαλε γιατί σκεφτόταν πάντοτε πως ήταν λίγα τα χιλιόμετρα που θα ‘πρεπε να διανύσει μέχρι να βρεθεί εκεί. Και επομένως θα μπορούσε οποιαδήποτε στιγμή να αποδράσει. Όμως τα χρόνια περνούσαν και το «δίπλα» φαινόταν ολοένα και πιο μακριά.

   Σκοπός του, να κολυμπήσει στα κρυστάλλινα νερά των λιμνών, ανάμεσα στα νούφαρα που ευωδίαζαν όπως τα γιασεμιά σύμφωνα με τις διηγήσεις φίλων που έζησαν αυτήν την εμπειρία.

   Οδοδείκτης του, η ανατολή του ζωοδότη φωτεινού πλανήτη που από ώρα είχε ξεκινήσει το ημερήσιο ταξίδι του στο ουράνιο στερέωμα.

   Αφορμή? Ο ασφυκτικός κλοιός που άξαφνα ένιωσε μέσα στην απρόσωπη, αν και μικρή επαρχιακή του πόλη, όπου οι άνθρωποί της θαρρείς πως περπατούσαν σε δρόμους παράλληλους και ποτέ δεν συναντιόντουσαν μεταξύ τους.

  Στα μονοπάτια όμως του βουνού τα οποία ήταν σχεδόν άβατα χωρίς μπατόν, ένιωσε πως η ανάσα του συγχρονιζόταν με την ανάσα των συνοδοιπόρων του και με την ανάσα κάθε πανίδας και χλωρίδας που τον πλαισίωναν. Ένιωσε πως πλησίαζε όλο και περισσότερο προς τον Θεό δηλαδή προς την Αγάπη και την απόλυτη Ελευθερία.

   Ένιωσε τόσο έντονα την δημιουργία Του, που ασυναίσθητα άπλωσε τα χέρια του διάπλατα για να χωρέσει μες την αγκαλιά του όλα όσα του ήταν ορατά κι αόρατα μα ωστόσο έκαναν αισθητή την παρουσία τους με έναν μυσταγωγικό τρόπο.  

   Εκείνη την στιγμή ήταν που συνειδητοποίησε πως τα πάντα γύρω του ήταν δεμένα με το ίδιο νήμα της ζωής και μοιράζονταν το ίδιο οξυγόνο. Αυτήν την αίσθηση που βίωνε, θέλησε να την κρατήσει μες την αιωνιότητα και υποσχέθηκε στον εαυτό του πως φεύγοντας, θα άφηνε εκεί ενέχυρο για πάντα την ψυχή του προκειμένου να μην αποκοπεί από αυτό το νήμα που ήτανε δεμένος με το Σύμπαν. 


Το ταξίδι

Οι αλπικές λίμνες του Πιρίν, είναι το ταξίδι που τα τελευταία χρόνια στριφογύριζε συνέχεια στο μυαλό μου, μα συνεχώς το ανέβαλα γιατί ήταν «δίπλα». Κι ότι είναι «δίπλα» μας έχουμε την αίσθηση πως είναι πολύ εύκολο να το επισκεφτούμε οποιαδήποτε στιγμή το επιθυμήσουμε. Αυτό όμως τελικά είναι μια παγίδα γιατί ποτέ δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να βρεθούμε «δίπλα». Θυμάμαι πως τον αρχαιολογικό χώρο των Φιλίππων (και φυσικά δεν αναφέρομαι στο θέατρο στο οποίο τα καλοκαίρια παρακολουθώ παραστάσεις και συναυλίες), τον επισκέφτηκα αφού επισκέφτηκα τους περισσότερους αρχαιολογικούς χώρους στην Ελλάδα. Θεωρούσα πως επειδή η απόσταση ήταν 19 χιλιόμετρα από την πόλη μου, μπορούσα να βρεθώ εκεί ανά πάσα στιγμή. Αυτή όμως η στιγμή ήρθε «αναγκαστικά» με αφορμή την ξενάγηση ενός αγαπημένου ξαδέλφου από την … Αυστραλία (!) τον οποίο φιλοξένησα.
Το Πιρίν είναι ένα από τα εθνικά πάρκα της γείτονας χώρας, της Βουλγαρίας. Έτος ίδρυσης του εν λόγω εθνικού πάρκου, είναι το 1962. Έκτοτε η επιφάνειά του διαμορφώθηκε επεκτείνοντας την έκτασή του αρκετές φορές και το έτος 1983 το Εθνικό Πάρκο Πιρίν ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.


Το πάρκο βρίσκεται στην Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ, τη νοτιοδυτική περιφέρεια της χώρας, στο έδαφος επτά δήμων, εκ των οποίων, ο ένας εξ αυτών, το Μπάνσκο ήταν και το μέρος όπου διανυκτερεύσαμε. Το ιστορικό κέντρο του Μπάνσκο, αν εξαιρέσουμε τις δεκάδες ξενοδοχειακές μονάδες οι οποίες κτίστηκαν τα τελευταία χρόνια λόγω του χιονοδρομικού κέντρου, έχει επίσης και πανέμορφα δρομάκια, γραφικά κτήρια και καταπληκτικά ταβερνάκια με όμορφο παραδοσιακό διάκοσμο, υπέροχες αυλές και μοναδικό φαγητό. Το χιονοδρομικό κέντρο της πόλης μου, το Φαλακρό, έχει χάσει πολλούς λάτρεις της χιονοδρομίας από την στιγμή που λειτούργησε το χιονοδρομικό κέντρο του Μπάνσκο, το οποίο κατά την χειμερινή περίοδο μοιάζει σαν … αποικιακή πόλη της Ελλάδας.


Το Πιρίν είναι ξακουστό για τις 118 παγετώδεις λίμνες του, εκ των οποίων πολλές από αυτές βρίσκονται σε λεκάνες και το τοπίο γενικά παραπέμπει σε αλπικό τοπίο. Στο πάρκο βρίσκεται επίσης και το αρχαιότερο δέντρο της Βουλγαρίας, το πεύκο του Μπαϊκούσεφ που λέγεται πως έχει την ίδια ηλικία με τη σύσταση του κράτους της Βουλγαρίας. Οι δε κάτοικοι της χώρας επιδιώκουν να το επισκεφτούν έστω και μια φορά στη ζωή τους. Θα ΄λεγε κανείς πως το θεωρούν κάτι σαν προσκύνημα.


Με αφετηρία το καταφύγιο Βίχρεν (Vihren) κινηθήκαμε σε υψόμετρα από 1950 μέτρα έως 2400 μέτρα (βαθμός δυσκολίας Β για όσους ασχολούνται με την ορειβασία). Σκοπός μας να διασχίσουμε μέρος της περιοχής των λιμνών εξαιρετικού φυσικού κάλλους και να γνωρίσουμε πέντε από αυτές, στα νερά των οποίων, οι τολμηροί, φορέσαμε τα μαγιό μας και κολυμπήσαμε στα κρυστάλλινα νερά τους ανάμεσα στα νούφαρα, τα οποία παρεμπιπτόντως μοσχοβόλαγαν σαν γιασεμιά. Λίγο πιο άτονη η μυρωδιά τους, αλλά σαν γιασεμιά...

Η εκδρομή που τόσα χρόνια ανέβαλα γιατί ήταν «δίπλα» μου, αποδείχτηκε μια από τις ομορφότερες ορειβατικές εμπειρίες μου την οποία ευχαρίστως θα την επαναλάβω και τον επόμενο Σεπτέμβρη. 


Ρέματα που ενώνονται σχηματίζοντας ποτάμια, μικροί καταρράκτες, πανίδα και χλωρίδα αρμονικά δεμένα με τα αλπικά λιβάδια, παγετωνικές λίμνες διακοσμημένες με νούφαρα, βαθιά φαράγγια στα οποία ρέουν γαλήνια κρυστάλλινα νερά, ορεινά περάσματα ή αλλιώς «πόρτες», οδοδείκτες και «κούκοι» που σε βοηθούν να μην χάνεσαι, και τέλος κάποια «φυσικά μνημεία» για τους ορειβάτες και τους σκιέρ που είτε δεν σεβάστηκαν το βουνό είτε απλά έκαναν μια λάθος κίνηση για κλάσματα του δευτερολέπτου κι έχασαν τη ζωή τους, συνθέτουν ένα ανεπανάληπτο σκηνικό μέσα στο οποίο νιώθεις πως βρίσκεις το νόημα της ζωής. Ή καλύτερα, πως συνδέεσαι με την ζωή!!!


Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2017

Χιονόπτωση

"...Εδώ δε χιονίζει ποτέ. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου παρακαλούσα κάθε χειμώνα να χιονίσει για να παίξουμε χιονοπόλεμο και να φτιάξουμε χιονάνθρωπο, αλλά η μάνα μου με κοίταζε σαν να ήμουν χαζό.
Δεν ξέρεις παιδάκι μου από χιόνια, έλεγε και πράγματι δεν ήξερα.
Ούτε τώρα ξέρω πολλά. Ζω στον κάμπο.
Έχουμε λίμνες, έχουμε ποτάμια, έχουμε υγρασία, έχουμε βουνά γύρω γύρω να θαυμάζουμε από μακριά τις χιονοσκέπαστες κορφές τους, αλλά χιόνι δεν έχουμε..."

Αυτά έγραφα μεταξύ άλλων το 2012, με τον κρύο τίτλο "Ομίχλη, κρύο και χιόνια από το παρελθόν" και τα αναδημοσίευσα πέρυσι τον Ιανουάριο εμπλουτίζοντάς τα με λίγες ακόμα λεπτομέρειες, στο "Η Χιονούλα και άλλες αναμνήσεις", όπου μια νιφάδα, καθόλου τυχαία, η Χιονούλα με τ΄όνομα, στροβιλίζονταν όλο χάρη.

Ποια είναι όμως η Χιονούλα και τι σχέση έχει με την Αριάδνη;
Μα πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. 
Η Αριάδνη, είναι η κόρη μου και είχε παίξει με μεγάλη επιτυχία τη Χιονούλα στα προνήπια.

Πού να φανταζόμασταν όμως, πως με το ίδιο όνομα θα κυκλοφορούσε χρόνια μετά μια άλλη Αριάδνη, αυτή που σκέπασε την Ελλάδα με χιόνια, άπειρα προβλήματα και αξεπέραστες δυσκολίες;

Τα προβλήματα τα γνωρίζουμε όλοι, οπότε δε θα τα αναλύσω εδώ. Μακάρι να ξεπεραστούν γρήγορα για να σταματήσουν να υποφέρουν οι άνθρωποι που υποφέρουν. 

Εδώ είμαστε μάλλον πιο τυχεροί, γιατί αν εξαιρέσουμε το κρύο, που με χιόνι, ή χωρίς χιόνι ήδη το υπομέναμε, ιδιαίτερα προβλήματα δεν είχαμε.
Στο Αγρίνιο το έστρωσε κανονικά, αλλά αυτό ήταν όλο.
Όταν άρχισε να χιονίζει, χάρηκα πολύ και μάλλον η χαρά του χιονιού ήταν μεταδοτική, γιατί μην πιστεύοντας στα μάτια μας, κοιταζόμασταν γνωστοί και άγνωστοι και χαμογελούσαμε λέγοντας..."όλο και πυκνώνει, να δείτε που θα το στρώσει".  

Αργότερα το απόγευμα από τον Αράκυνθο, φωτογράφισα το Αγρίνιο τυλιγμένο στον χιονόκαιρο, με τον ήλιο να καταφέρνει κάπου κάπου να τρυπάει τα σύννεφα, για να στείλει στη λίμνη Λυσιμαχία χαιρετίσματα με μια ακτίδα.
Οι τέσσερις πρώτες φωτογραφίες είναι από τον Αράκυνθο και οι άλλες τέσσερις από το Αγρίνιο.
Και για την ιστορία, η μέρα που χιόνισε για άλλη μια σπάνια φορά και στο Αγρίνιο,  ήταν το Σάββατο στις 7 Ιανουαρίου  του 2017.
Δεν είναι κάθε μέρα του Άι Γιαννιού λένε, μα εκείνη τη μέρα ήταν!









Δευτέρα 22 Αυγούστου 2016

Λίμνη Τσιβλού

Ψηλά στο βουνό, ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση, ξεπροβάλλει ανεπάντεχα μια λίμνη.
Τη γαλήνη και την ηρεμία του ειδυλλιακού τοπίου, διακόπτει μόνο το κελάηδισμα των καλά κρυμμένων πουλιών, στις φυλλωσιές των δέντρων, που αναδεύει συνεχώς το ελαφρύ αεράκι.
Στάθηκα ώρα πολύ να ψάχνω από ποιο πλατάνι μας χαιρετούσε με θεσπέσιες τρίλιες ένα αθέατο πουλί.
Δεν το ανακάλυψα, μα το τραγούδι του θα μου μείνει αξέχαστο.

Εδώ με τίποτα δεν πάει το μυαλό σε καταστροφές και καταποντισμούς.
Όλα ανασαίνουν μακάρια την ηρεμία του βουνού και τα δέντρα με τις βαθιές τους ρίζες απλωμένες αποφασιστικά στη γη, δημιουργούν το απόλυτο αίσθημα ασφάλειας.


Το βουνό είναι ο Χελμός, η λίμνη ονομάζεται Τσιβλού και οφείλει την ύπαρξή της σε μια μεγάλη καταστροφή.
Κατολισθήσεις παρέσυραν τόνους χώματος και βράχους, οδηγώντας στον αφανισμό δυο χωριά, το ένα εκ των οποίων έδωσε το όνομά του στη λίμνη.  


Όλα αυτά έφραξαν την κοίτη του ποταμού Κράθη, που ουσιαστικά είναι υπεύθυνος μαζί με τις συνεχόμενες βροχές του 1913, για την καταστροφή που έγινε στις 24 Μαρτίου του ίδιου έτους.


Μια από τις πηγές του Κράθη είναι τα Ύδατα της Στυγός, στα νερά της οποίας ορκίζονταν οι Θεοί, εκεί που η Θέτιδα βάπτισε τον Αχιλλέα για να τον κάνει άτρωτο.

Η περιοχή, όπως αποδείχτηκε, καθόλου άτρωτη δεν ήταν, μα η φύση, λες και θέλησε να απολογηθεί και να αποζημιώσει για όλα όσα έκανε, δημιούργησε από το κακό, κάτι καλό.
Από την καταστροφή, έφερε την ομορφιά.

Ένα σμαράγδι σπάνιας ομορφιάς, ένα τέλειο αλπικό τοπίο, μια και βρίσκεται σε υψόμετρο 800 μέτρων, ήταν η ανταμοιβή της και το δώρο της σε βουνό και ανθρώπους.


Κοντά στις όχθες της λίμνης τα πλατάνια διαλαλούν τη ζωή και μόνο να φανταστώ μπορώ την ομορφιά της περιοχής όταν τα πλατάνια θα ντυθούν τα φθινοπωρινά τους χρώματα.
Σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να έρθω και το χειμώνα εδώ, όταν το χιόνι μεταμορφώνει μαγικά το τοπίο δίνοντάς του μια αυθεντική βουνίσια ομορφιά.
Είναι καλοκαίρι όμως, και σκοπεύω να απολαύσω κάθε στιγμή εδώ, κάτω από το δροσερό, πολυπόθητο ίσκιο τους.

Να αφουγκραστώ τα θροΐσματα των φύλλων, που μεταφέρουν μύθους για Θεούς κι ανθρώπους και μιλάνε διαρκώς για όσα η λίμνη έκρυψε για πάντα στα νερά της, ενώ τα μονοπάτια με οδηγούν σχετικά εύκολα στο νερό που αστράφτει από χαρά με κάθε χάδι του ήλιου.



Υπάρχουν αρκετά μονοπάτια και διαδρομές που οδηγούν στη λίμνη από διαφορετικές μεριές, αλλά και θέσεις που μπορεί ο ταξιδιώτης να ξεκουραστεί.
Αν θέλει και τολμά, μπορεί ακόμα και να κολυμπήσει.
Ή και να ψαρέψει. 
Η περιοχή προσφέρεται για πολλές δραστηριότητες και η ομορφιά της φύσης, που οργιάζει γύρω του, εύκολα τον ξεγελά.
Τον κάνει να νομίζει πως ο κόσμος είναι τελικά ο παράδεισος και πως ετούτο το μέρος, με τη λίμνη πάνω στο βουνό, με τα πλατάνια, τα πεύκα και τα έλατα είναι καλά φυλαγμένο μόνο γι' αυτόν.

Η λίμνη από ψηλά χάνει λίγο από το σμαραγδένιο της χρώμα, πλησιάζοντας περισσότερο στο τιρκουάζ.
Στη δική μου μνήμη όμως θα λάμπει σαν ένα σπάνιο σμαράγδι.
Και θα αναρωτιέμαι για όσα μυστικά έκρυψε για πάντα στα ογδόντα μέτρα του βυθού της.


Παρασκευή 22 Μαρτίου 2013

Στο κάστρο - Tower of Paravola Greece (Green Day)


Σήμερα θα πάμε στο κάστρο.
Θα ανεβούμε στο λόφο και θα θαυμάσουμε τη θέα της Τριχωνίδας από ψηλά.
Εδώ κι εδώ  μπορείτε να βρείτε πληροφορίες.
Δε θέλω να σας κουράσω.
Θέλω να απολαύσουμε μαζί τη θέα και την άνοιξη που ξύπνησε ανάμεσα στις αρχαίες πέτρες για άλλη μια φορά!









Πίσω από τα τείχη ξεπροβάλει η  Βυζαντινή εκκλησία της Παναγίας (κοίμηση της Θεοτόκου).
Κι αν παρατηρήσουμε καλύτερα θα δούμε ίχνη του σύγχρονου νεκροταφείου  που βρίσκεται στον ίδιο χώρο.







Βουκάτιο (κάστρο Παραβόλας Αιτωλοακαρνανία)

I am linking to Fiona {Green Day 37} 

Παρασκευή 10 Αυγούστου 2012

Μυρτιά Τριχωνίδας - Myrtia Trichonida (Green day)

Lake Trichonida is the largest natural lake in Greece.
These photos are taken near the lake, at the village Myrtia.
The countryside is beautiful and green.

Linking to:  Fiona at {Green Day 8}  raindropsanddaisys


Η λίμνη  Τριχωνίδα  είναι πανέμορφη, αλλά το ίδιο όμορφο είναι και το περιβάλλον που την περιτριγυρίζει.
Πράσινο και νερά παντού.
Η Μυρτιά, είναι ένα μικρό χωριουδάκι, δίπλα στη λίμνη, που φημίζεται για τα ιαματικά του λουτρά, αλλά και για τους μικρότερους ή μεγαλύτερους καταρράκτες του, που σχηματίζουν τα νερά που κυλάνε σε αφθονία.
Υπάρχουν νεροτριβές, νερόμυλοι και μια φύση που σε ξελογιάζει με την ομορφιά της.
Η πρόσβαση στους καταρράκτες δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.
Υπάρχουν μονοπάτια που τα γνωρίζουν οι ντόπιοι, αλλά δεν μαρτυράνε εύκολα τα μυστικά τους.
Από τον καταρράκτη και την υδάτινη μεγαλοπρέπειά του δυστυχώς δεν έχω φωτογραφία.
Στάθηκε αδύνατον να πλησιάσω περισσότερο.

























  



















{Green Day 8}