Η καταιγίδα πέρασε.
Ένα χλωμό ουράνιο τόξο παλεύει να εμφανιστεί, μα δεν τα καταφέρνει.
Γαντζώνεται στο πιο κοντινό σύννεφο και μένει αναποφάσιστο για ώρα.
Ο ήλιος που δύει, διαχέει το φως του παντού. Το σκορπάει αλόγιστα στον ουρανό καθώς αποτραβιέται, και το αφήνει να κάνει τα μαγικά του.
Τα δυτικά σύννεφα πιάνουν το σινιάλο κι αρχίζουν να προβάλλουν τη δική τους χρωματιστή ιστορία ταξιδεύοντας στο απέραντο σκηνικό.
Το ουράνιο τόξο, ακόμα αναποφάσιστο.
Γαντζωμένο στο σύννεφο που γίνεται όλο και πιο φωτεινό πριν σβήσει στο σκοτάδι, αποξεχνιέται τελείως παρακολουθώντας τη μοναδική αυτή ιστορία, κι αφήνεται να γίνει σκιά που χάνεται...
