Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καβάφης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καβάφης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 11 Ιουλίου 2015

Όχι σε τοίχο, ζωές σε τείχη...καλή μας τύχη!

Κι έμεινε το όχι μας στον τοίχο ζωγραφιά.
Τείχη ορθώθηκαν ξανά...

"Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω."
Καβάφης (Τείχη)



Εμείς φυσικά ακούσαμε τον κρότο. Ακούσαμε πολλά και είδαμε πολλά. 
Ας ακούσουμε κι ένα απόσπασμα από την ομιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου για την τιμή των όπλων!

"Ο εκβιασμός δεν είναι νομοτέλεια. Και η δημιουργία συνθηκών εξάλειψης της ελευθερίας της βουλήσεως δεν επιτρέπει σε κανέναν να μιλάει για επιλογές.
Οι δανειστές εκβιάζουν την κυβέρνηση. Ενεργούν δόλια ενώ γνώριζαν από το 2010 ότι το χρέος αυτό δεν είναι βιώσιμο.
Ενεργούν συνειδητά αφού προκαταλαμβάνουν με δηλώσεις τους την αναγκαιότητα χορήγησης ανθρωπιστικής βοήθειας στην Ελλάδα....
...ανθρωπιστικής βοήθειας εξαιτίας της συνειδητής και υπολογισμένης απόφασης και επιλογής τους να στερήσουν από το λαό τα μέσα επιβίωσης.....
....Αυτό το όχι οι δανειστές πεισματικά επιμένουν να το μετατρέψουν σε ναι και χαιρέκακα συμπράττουν μαζί τους εκείνοι που ευθύνονται για τα μνημόνια κι εκείνοι που ωφελήθηκαν απ' αυτά.
Εκείνοι που δημιούργησαν το χρέος κι εκείνοι που το φόρτωσαν στην πλάτη του λαού...."



Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014

Παράθυρα (Life Images #4)


"Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θάναι παρηγορία" λέει ο ποιητής, μα έχει και τις επιφυλάξεις του...
"Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία"
(Καβάφης)

Στέκομαι και κοιτώ απ' έξω τα παράθυρα.
Αδύνατον να μην έρθουν οι στίχοι στο μυαλό.

Δε βρίσκομαι στις σκοτεινές κάμαρες για να ελπίζω ή να φοβάμαι όσα θα φέρει το φως. 




Είμαι στο φως και αυτά κρύβουν πίσω τους τις κάμαρες, ή τις φανερώνουν.
Άλλα είναι σφραγισμένα στο χτες κι άλλα στο σήμερα. 
Άλλα ανοιχτά να χάσκουν μιαν ανάμνηση, άλλα κλειστά να προστατεύουν ένα τίποτα.
Κάποια έχουν ακόμα λόγο ύπαρξης, τα περισσότερα όμως, είναι απομεινάρια μιας άλλης ζωής.
Το φως πέφτει πάνω τους. Δεν ξέρω αν είναι τυραννία γι΄αυτά. Αν τους φανερώνει πράγματα που δε θέλουν να δουν, ή αν απλά τονίζει τα σημάδια ενός σκληρού χρόνου.

Ανασαίνουν χτες στο σήμερα.
Μιλάνε για ζωή. Για εκείνη που έφυγε, για εκείνη που δειλά πασχίζει να φυτρώσει ξανά.

Για κείνη που προφυλάσσουν ακόμα όταν κλείνουν.




Και σκέφτομαι ξανά εκείνα, τα άλλα παράθυρα, του ποιητή που όλοι μας ψάχνουμε, έχοντας ταυτόχρονα κι έναν φόβο, για το τι θα φανερώσουν....

Ένα παλιό σπίτι στην πόλη μου, μου δάνεισε το παράθυρό του για τις πρώτες 3 φωτογραφίες.
Οι επόμενες είναι κάποια παράθυρα στην Πλάκα και τα Αναφιώτικα και η τελευταία κάπου στην Αθήνα.