Κι έμεινε το όχι μας στον τοίχο ζωγραφιά.
Τείχη ορθώθηκαν ξανά...
"Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω."
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω."
Καβάφης (Τείχη)
Εμείς φυσικά ακούσαμε τον κρότο. Ακούσαμε πολλά και είδαμε πολλά.
Ας ακούσουμε κι ένα απόσπασμα από την ομιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου για την τιμή των όπλων!
"Ο εκβιασμός δεν είναι νομοτέλεια. Και η δημιουργία συνθηκών εξάλειψης της ελευθερίας της βουλήσεως δεν επιτρέπει σε κανέναν να μιλάει για επιλογές.
Οι δανειστές εκβιάζουν την κυβέρνηση. Ενεργούν δόλια ενώ γνώριζαν από το 2010 ότι το χρέος αυτό δεν είναι βιώσιμο.
Ενεργούν συνειδητά αφού προκαταλαμβάνουν με δηλώσεις τους την αναγκαιότητα χορήγησης ανθρωπιστικής βοήθειας στην Ελλάδα....
...ανθρωπιστικής βοήθειας εξαιτίας της συνειδητής και υπολογισμένης απόφασης και επιλογής τους να στερήσουν από το λαό τα μέσα επιβίωσης.....
....Αυτό το όχι οι δανειστές πεισματικά επιμένουν να το μετατρέψουν σε ναι και χαιρέκακα συμπράττουν μαζί τους εκείνοι που ευθύνονται για τα μνημόνια κι εκείνοι που ωφελήθηκαν απ' αυτά.
Εκείνοι που δημιούργησαν το χρέος κι εκείνοι που το φόρτωσαν στην πλάτη του λαού...."








