Τα ζώα των βράχων

Μπορεί το τοπίο να χάνεται στην ομίχλη, αλλά μια κουκκίδα που κινείται στον βράχο απέναντι καταφέρνει να τραβήξει την προσοχή.

Ένας σκύλος μαθημένος στις αντιξοότητες τοπίου και καιρού κάνει τον περίπατό του.

Οι γάτες από την άλλη μοιάζουν να βολεύονται καλύτερα στον περίβολο των μοναστηριών και ζουν απλώς τη ρουτίνα τους παρά την κοσμοσυρροή.

Φέρνω σήμερα από τα Μετέωρα μόνο τα ζώα που συνάντησα εκεί, ειδικά για το Saturday's Critters # 313

Ταχύρυθμο μάθημα ισορροπίας

Κάποιες φορές νιώθουμε πως βαδίζουμε πάνω σε τεντωμένο σκοινί. Είναι πολύ δύσκολο και άλλο τόσο επικίνδυνο, αφού κανένα δίχτυ ασφαλείας δεν εγγυάται την ασφάλειά μας. Είμαστε εμείς, το σκοινί και το χάος κι επιβάλλεται να κρατήσουμε την ισορροπία μας. 

Και την ψυχραιμία μας! Γιατί πως θα περάσουμε απέναντι, αν πρώτα δεν ηρεμήσουμε, δε βρούμε τις σωστές ανάσες, το καλύτερο πάτημα; 

Κάποιες άλλες φορές όλα γίνονται πιο χρωματιστά, πιο χαλαρά. Τότε όλα μοιάζουν φυσικά, αυτονόητα και όμορφα.

Κι όλη αυτή την ομορφιά θέλουμε να τη μοιραστούμε με τους άλλους.

Υπάρχουν όμως κι εκείνες οι φορές που καταφέρνουμε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια, ακόμα και τον εαυτό μας και να κάνουμε κάτι ξεχωριστό, κάτι πολύ ιδιαίτερο και σημαντικό για μας. Κάτι που θα μας δώσει μεγάλη ικανοποίηση και ακόμα μεγαλύτερη χαρά. 

I am linking to Saturday's Critters #240

Το σμήνος "ξαναχτυπά"...

Λίγες μέρες μετά την εμφάνιση του περιβόητου σμήνους και αρκετά χιλιόμετρα μακριά από εκεί που είχαν εντοπιστεί την πρώτη φορά, τα ψαρόνια επανεμφανίστηκαν.

Ήταν αργά το απόγευμα. Η βροχή που έπεφτε από το πρωί είχε πια σταματήσει, όταν άρχισε να ακούγεται μια βουή που όλο και δυνάμωνε. Η βουή σύντομα απέκτησε τιτιβίσματα, κι ένα σμήνος πουλιών έκρυψε τον ήλιο που πάλευε να δηλώσει παρουσία πίσω από τα σύννεφα, ρίχνοντας παντού τη σκιά του. 

Πριν ανασυνταχθεί για να αναχωρήσει, άρχισε το πλιάτσικο στα γύρω δέντρα και στα χωράφια.

Έμεινε για λιγότερο από ώρα στην περιοχή, αλλά η παρουσία του μόνο απαρατήρητη δεν πέρασε και όλα δείχνουν ότι τα πουλιά αυτά αγαπούν πολύ να πετούν σε συννεφιασμένο ουρανό.

Δεν ξέρω αν ήταν το ίδιο σμήνος, ή διαφορετικό, ούτε πόσο σκοπεύουν να μείνουν στην περιοχή τα ψαρόνια, αλλά αν τα ξαναδώ δε θα το κρατήσω κρυφό!

I am linking to Saturday's Critters #204

Το σμήνος

Ήταν αναμφίβολα ένα τεράστιο σμήνος που όπως όλα έδειχναν είχε διασπαστεί σε άλλα μικρότερα.

Η ανατολή τα βρήκε να την περιμένουν στα σύρματα. Μια στο τόσο αποφάσιζαν να πετάξουν και ξεχύνονταν στον ουρανό.  Πότε το ένα, πότε το άλλο σμήνος, πότε όλα μαζί άρχιζαν τις πτήσεις, για να προσγειωθούν τριγύρω στα δέντρα.  Ο ήχος από τα αδιάκοπα φτερουγίσματα κάτι παραπάνω από ευδιάκριτος. Ένα συνεχόμενο βουητό που υψώνονταν και χαμήλωνε ανάλογα τον προορισμό τους.

Κι έρχονταν από παντού!

Ένα γεράκι εμφανίστηκε κάποια στιγμή και τα γυρόφερε αρκετή ώρα. 

Δεν ήξερα που να πρωτοκοιτάξω και που να φωτογραφίσω.

Το γεράκι τελικά δεν υπάρχει στις φωτογραφίες και είναι κρίμα γιατί σχεδόν πρώτη φορά είδα ένα γεράκι να φτεροκοπά έτσι. Συνήθως τα βλέπω να κάνουν κύκλους ατάραχα, ενώ προσπαθούν να  εντοπίσουν τη λεία τους.

Τώρα όμως η λεία ήταν παντού και τόση πληθώρα μόνο σύγχυση μπορεί να προκαλέσει.

Ίσως τελικά η διάσπαση του σμήνους σε μικρότερα να ήταν θέμα στρατηγικής, να ήθελαν δηλαδή να μπερδέψουν το γεράκι.

Το θέαμα σε συνδυασμό με τον ήχο και τα τιτιβίσματα κάτι παραπάνω από μεγαλειώδες. Μια άγρια ομορφιά που ήρθε να διαταράξει με απανωτά φτερουγίσματα την επίπλαστη μακαριότητα του κάμπου, να δώσει ενδιαφέρον στην ελαφρά νέφωση του ουρανού.

Μια ομαδικότητα που ξαφνιάζει τον παρατηρητή, μα και τρομάζει εχθρούς σαν το γεράκι.

Οι εντυπωσιακοί σχηματισμοί αλλάζουν τόσο γρήγορα, όσο γρήγορα εξαφανίζεται και το ίδιο το σμήνος στον ορίζοντα, αν είναι περαστικό.

Αυτό που μένει, σαν τον απόηχο φτεροκοπήματος που έμεινε στον αέρα, σαν όραμα που γέννησε η ίδια η φαντασία, είναι η δύναμη που αποτυπώθηκε στο συννεφιασμένο ουρανό και για πάντα χαράχτηκε πάνω του με μαύρα φτερωτά γράμματα που για λίγο συλλάβισαν λέξεις σημαντικές .

Ομαδικότητα, προσπάθεια, μαχητικότητα, νίκη, ελευθερία!

Και την ευτυχία που μόνο το πέταγμα, με κάθε έννοια αυτό, μπορεί να δώσει! 

*Τα επίσημα στοιχεία του πουλιού: Το ψαρόνι, όπως μας πληροφορεί η Βικιπαίδεια, είναι γνωστό και ως γκάρκουλο, γκαραβέλι ή ζαραβέλι, χειμώνι, μαυροπούλι και στην Κύπρο ως λαζούρι. Το μήκος του είναι περίπου από 20 ως 22 cm και το βάρος του είναι για μεν το αρσενικό 80 gr και στο θηλυκό 76 gr κατά μέσο όρο.

Τα ψαρόνια τρέφονται με σκουλήκια, αράχνες, είδη γεωσκωλήκων, μήλα, αχλάδια, κεράσια, σταφύλια και άλλους καρπούς. Αντίστοιχα το ψαρόνι αποτελεί τροφή για νυφίτσες, αλεπούδες, σκαντζόχοιρους και έμπειρα γεράκια. Τέλος τα ψαρόνια αρχίζουν να αναπαράγονται από τις αρχές της άνοιξης ως τις αρχές του καλοκαιριού.

*Του τόπου μου τα "κουτσομπολιά": Στην Αιτωλοακαρνανία τα λέμε κουρκουβέλια κι έχω ακουστά ότι μπορούν να ξεγυμνώσουν λιοστάσια ολόκληρα από τους καρπούς τους.

*Το παρασκήνιο: Πριν λίγα χρόνια, ένα "Μαύρο Σύννεφο", μας έβαλε στη διαδικασία να ψάχνουμε την  επίσημη ονομασία των πουλιών αυτών. 

I am linking to Saturday's Critters #203

Το καλοκαίρι με τα φλαμίνγκο

Το καλοκαίρι τα φλαμίνγκο είχαν την τιμητική τους. 
Όπου κι αν έστρεφες το βλέμμα σου ένα φλαμίνγκο φούσκωνε και ξεφούσκωνε κάτω από τον αδυσώπητα καυτό ήλιο του θέρους.
Μεταξύ μας δεν το θεώρησα ούτε καλό, ούτε κακό, ούτε συνταρακτικό γεγονός, ούτε δαχτειλοδεικτούμενο θέαμα. 
Γενικά δεν με ενοχλεί το τι θα επιλέξει ο άλλος να φορέσει, να φάει, να φουσκώσει. Θα με ενοχλήσει μόνο αν μου επιβάλλει να φορέσω το ίδιο, να φάω ότι θεωρεί αυτός σωστό και να φουσκώσω με το ζόρι το φουσκωτό που θα μου υποδείξει.
Στο κάτω κάτω της γραφής, ένα φουσκωτό αναλογεί στον καθένα μας, λέμε τώρα, ας είναι και ροζ φλαμίνγκο, αρκεί να είναι καλό παιδί, άσχετο!
Υπάρχουν όμως και φλαμίνγκο που δεν είναι παραγεμισμένα με αέρα, αλλά με φτερά που ανεμίζει ο αέρας!
"Πήραμε εκεί πέρα τα φλαμίνγκο μας και πήγαμε για μπάνιο" είχα γράψει αστειευόμενη στο facebook μια μέρα του Αυγούστου, μπορεί να ήταν και βράδυ, δε θυμάμαι, παραθέτοντας ως ακλόνητο αποδεικτικό στοιχείο την παρακάτω φωτογραφία.

Ήμουν βλέπετε επηρεασμένη από το απίστευτο θέαμα που αντικρίσαμε εκείνη τη μέρα, αφού είχαμε την τύχη να πετύχουμε στην περιοχή των Αλυκών Μεσολογγίου αμέτρητα φλαμίνγκο. 

Είχαμε ξαναδεί, αλλά όχι τόσο κοντά και όχι τόσα πολλά!

Ένα υπερθέαμα που μας έκανε να κρατήσουμε την ανάσα μας για λίγο κι όταν αναγκαστήκαμε να την αφήσουμε για να μη σκάσουμε, εκείνη βιάστηκε να φουσκώσει τα φωνήεντα, να τα σιάξει έτσι που να μεταμορφωθούν στα πιο "εύγλωττα " επιφωνήματα...

ΑΑΑαααααααα!! ΩΩΩωωωω!!! ΙΙΙιιιιιι! 

Απορίας άξιον, το πως όλος μας ο θαυμασμός για τα θαυμαστά αυτά πτηνά συρρικνώθηκε και χώρεσε μέσα στα απλά φωνήεντα που τα έβλεπες λες να αιωρούνται πίσω από το αυτοκίνητο που είχε κόψει ταχύτητα, αλλά δε σταμάτησε, μια και υποθέσαμε λανθασμένα  ότι θα τα πετύχουμε στο γυρισμό. Μια υπόθεση πέρα για πέρα ηλίθια φυσικά, αφού όπως αποδείχτηκε, τα φλαμίνγκο εκτός από ομορφιά και χάρη διαθέτουν και ομορφότατα δυνατά φτερά για να μπορούν να πετούν όπου θέλουν, όταν θέλουν!

Κι από επιλογές  δα στην περιοχή να φάνε και οι κότες και ας μην υπήρχε καμιά εκεί γύρω!

Πουλιά ήταν και πέταξαν πουλιά ήταν και πάνε! Κι άντε να ψάχνεις να τα βρεις!

Έφυγε το σμήνος για αλλού και μόνο κάποια αποξεχασμένα στη νιρβάνα της Αλυκής συνέχισαν να τσιμπούν επιλεκτικά τους εξαίσιους, αλμυρούς μεζέδες που κρύβονταν στο νερό!

Στον περίπατο που κάναμε αργότερα στο δρόμο που οδηγεί στην Τουρλίδα  δυο σκιές πέρασαν από πάνω μας για να προσγειωθούν στο νερό. Όλες οι ενδείξεις φώναζαν πως επρόκειτο για τι άλλο, παρά ένα ζευγάρι φλαμίνγκο που ξέκοψε από το υπόλοιπο σμήνος για να πει τα δικά του μακριά από αδιάκριτα βλέμματα. 

Πού να φανταστούν τα έρμα, πως οι ιδιωτικές τους στιγμές θα γίνουν βούκινο με την ατυχία που είχαν να πέσουν πάνω μας;

Τυχερά μέσα στην ατυχία τους όμως, οφείλω να το πω κι αυτό, γιατί η φωτογραφική μου μηχανή δεν κάνει θαύματα, οπότε κανένα πουλί από το σμήνος δε θα καταλάβει ποτέ ποια πουλάκια ακριβώς έκαναν ρομαντζάδα στην Τουρλίδα, αντί να ψάχνουν ξέρω γω για γαλαζοπράσινα φύκια που είναι και γκουρμέ λιχουδιά!

Και κάτι τέτοιες στιγμές, και πολλές άλλες ακόμα εδώ που τα λέμε, δηλαδή πάντα για να κυριολεκτήσω, εύχομαι να είχα μια καλύτερη φωτογραφική μηχανή. 

Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να σιγουρευτώ πως πρόκειται για φλαμίνγκο και να μη δίνω λανθασμένες πληροφορίες. Καλά, όχι μόνο γι΄αυτό! Για ένα εκατομμύριο λόγους που δεν είναι της παρούσης.

Και μια και το έφερε η κουβέντα, ή μάλλον ας το φέρω  στην κουβέντα με το ζόρι, το φλαμίνγκο το φωνάζουμε και Φοινικόπτερο, κι εκείνο απαντάει, μια και ξέρει  κι αυτή του την ονομασία!

Μια πινακίδα εκεί κοντά μας ενημέρωσε και για την ύπαρξη Αργυροπελεκάνων στην περιοχή. Ειλικρινά καμιά πρόθεση δεν είχαμε να ενοχλήσουμε κανέναν, αλλά ούτε κι ενοχλήθηκε εκείνος ο ένας που αχνοφαίνονταν στο βάθος! 

Παράπονα δεν έκανε, ράμφος δεν άνοιξε!

Αδιαφόρησε πλήρως για τους δυο τρελούς που αντί να δροσίζονται στην παραλία πιο κάτω ανεβοκατέβαιναν το δρόμο αναζητώντας την πανίδα της περιοχής και φωτογραφίζοντας γάιτες, τα παραδοσιακά μικρά πλεούμενα της λιμνοθάλασσας.

Όρκο δεν παίρνω, αλλά μπορεί κι αυτά να είναι φλαμίνγκο μια και η απόσταση δε βοηθούσε να διακρίνω, αλλά ούτε και η φωτογραφική μου, να μην τα ξαναλέω.

Ούτε εδώ θα ορκιστώ, μια και ακαθόριστη παραμένει και η ταυτότητα του μοναχικού λευκού πτηνού, που εικάζω και μόνο, πως μπορεί να είναι ερωδιός...μια επιφύλαξη και όχι μόνο μία δηλαδή, αλλά πολλές, τις έχω.

Μπορεί και να είναι! Ποιος ξέρει; Κι αν κάποιος ξέρει να μιλήσει τώρα για να μάθουμε κι εμείς, αλλιώς ας σιωπήσει για πάντα!

Και κλείνω πάλι με τη φωτογραφία που δανείστηκα, και την παραθέτω ολόκληρη αυτή τη φορά. Την τράβηξε η αδερφή μου και την ευχαριστώ που μου τη δάνεισε, μια και η δική της μηχανή κατάφερε κάποτε να φέρει τα φλαμίνγκο κοντύτερα από όσο θα καταφέρει ποτέ η δική μου!

I am linking to Saturday's Critters #196

Η χελώνα και η γάτα

Η χελώνα μπορεί αν θέλει να νικήσει ακόμα και το λαγό στο τρέξιμο, όχι βέβαια γιατί είναι ταχύτερη, αλλά γιατί δεν εγκαταλείπει το στόχο της, ενώ ο λαγός γεμάτος σιγουριά για τη νίκη του το ρίχνει ακόμα και στον ύπνο.

Αυτά μας λέει ο γνωστός μύθος του Αισώπου και βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως ποτέ, μα ποτέ,  δεν πρέπει να υποτιμάμε κανέναν "αντίπαλο", πόσο μάλλον όταν αυτός είναι απόλυτα προσηλωμένος στο στόχο του, κι εργάζεται, αργά μεν, με μεθοδικότητα δε, για να τον κατακτήσει!

Δεν ξέρω τι μύθο θα σκαρφίζονταν ο Αίσωπος για μια γάτα και μια χελώνα, αλλά τα δυο πλάσματα που δεν έμαθαν ποτέ ούτε τον Αίσωπο, ούτε τους μύθους του, έγραψαν μόνα τους τη δική τους ιστορία.

Η συνάντηση έγινε τυχαία και μετά την αρχική περιέργεια της γάτας κυρίως, γιατί κανείς δεν μπορεί να ξεδιαλύνει το ανεξιχνίαστο ύφος μιας χελώνας, οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες.

Θα μπορούσαμε βέβαια να εικάσουμε, πως αφού η χελώνα δεν κρύφτηκε στο καβούκι της τρομαγμένη έδωσε το πράσινο φως στη γάτα να την πλησιάσει.

Όπως και να έχει, έζησαν αυτές καλά και ο λαγός ακόμα απορεί για την ήττα του!

Saturday's Critters #170

Πάπια δίχως πορτοκάλι

Εδώ λιμνούπολη: Ιστορίες καθημερινής λογικής. 

Επειδή ποτέ δεν ξέρεις από που θα σου έρθει, είναι σοφό να κοιτάς κι από δω κι από κει!

Και μπορεί ο κόσμος να χάνεται, μα πάντα κάποια πάπια θα...χτενίζεται!

Saturday's Critters #169

Η μοχθηρία ως αρετή

Με λένε μοχθηρή!

Δεν μου ξεφεύγει τίποτα!

Μπορώ να σε βλέπω συνεχώς.

Να παρακολουθώ την παραμικρή σου κίνηση!

Να, ακόμα και τώρα σε παρακολουθώ! 

60.000 φακούς διαθέτω για να σε βλέπω καλύτερα. 

Με μια απλή διαίρεση αντιλαμβάνεσαι πόσους έχω στο κάθε μάτι.

Πόσα μάτια έχω;

Ερώτηση κι αυτή!

Για κοίτα με που σε κοιτώ και θα καταλάβεις!

Και μην ακούσω κακίες για μικροσκοπικούς εγκεφάλους και τα τοιαύτα, διότι το μέγεθος δε μετράει και τα σήματα που στέλνουν και οι 60.000 φακοί μου αποκωδικοποιούνται τάχιστα σε πληροφορώ!

Ζω κοντά στο νερό, αλλά μπορεί να με συναντήσεις κι αλλού.

Κακό δε θα σου κάνω κι ας είμαι μοχθηρή.

Το όνομα μου βγήκε, κι ευτυχώς όχι το μάτι, να τα λέμε κι αυτά,  επειδή δεν μου ξεφεύγει κανένα θήραμα.

Τι κυνηγάω;

Αν σου το πω θα με λατρέψεις ακόμα περισσότερο, γιατί παίρνω ως δεδομένο πως ήδη με αγαπάς, μια και είμαι τόσο χαριτωμένη.

Μεταξύ άλλων σε απαλλάσσω από τα κουνούπια.

Για το καλό σου πασχίζω συνεχώς, για να μη σου πίνουν το αίμα τα λυσσασμένα.

Να σώσω την ανθρωπότητα πασχίζω η χαριτωμένη!

Διαθέτω και δυο φανταστικά φτερά για να πετάω με στυλ.

Πιάνω τα 50 χιλιόμετρα την ώρα με άνεση, αν και άλλοι επιμένουν πως μπορώ να φτάσω και τα 80.

Και γιατί να μην μπορώ;

Όλα στο μικροσκοπικό μου μυαλό είναι τελικά!

Καμάρωσέ με λοιπόν τώρα μου μπορείς, γιατί το φθινόπωρο θα πεθάνω!

Πότε είσαι προνύμφη κι έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου και για πότε ετοιμάζεις τη διαθήκη σου, ούτε που καταλαβαίνεις.

Ένα πέταγμα μου φάνηκε πως έκανα και δεν έφαγα ακόμα ούτε τα μισά κουνούπια από εκείνα που ονειρευόμουν πως θα φάω όταν έβγαινα από το αυγό.

Θα σου έλεγα κάτι ακόμα, αλλά θα γελάσεις και δε θα 'θελα.

Να πω όμως τούτο: πάσα ομοιότητα με νεράιδες είναι συμπτωματική.

Μπορεί να αλλάζω συνεχώς και να συμβολίζω την αλλαγή, αλλά νεράιδα δε θυμάμαι να έχω γίνει και αστεία για τον μικροσκοπικό μου εγκέφαλο, είπαμε, δε δέχομαι!

Μπορεί να είσαι πειραχτήρι και να νομίζεις πως έχεις χιούμορ, αλλά σε συμπάθησα.

Γι' αυτό θα σου πω το μεγαλύτερο μυστικό μου!

Είμαι πάντα ευτυχισμένη, γιατί ζω τη στιγμή κι έχω αυτογνωσία. 

Γνωρίζω καλά ποια είμαι, και που πάω!

Είμαι μια λιβελούλα και θα πετάξω ως το Saturday's Critters #137

Σημείωση κι ευχαριστίες: Χάρη στις πολύτιμες και απόλυτα κατανοητές συμβουλές  της Lina P  που έδωσε από το blog της bloggotip.blogspot.gr, κατάφερα επιτέλους να έχουν οι φωτογραφίες μου το ιδανικό μέγεθος!!

Τη Lina P, θα βρείτε και στο blog horiseirmo.gr που σήμερα κερνάει και δροσερή λεμονάδα!

Λίνα μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ!

Η κραυγή της πεταλούδας

Από την πρώτη φορά που άκουσα τη φράση στο γνωστό τραγούδι των Doors "When the nusic' s over", στο μυαλό μου πήρε μαγικές διαστάσεις κι έμεινε σαν ήχος ανεξιχνίαστος, σαν σημάδι απροσδιόριστο, σαν εικόνα φευγαλέα, σαν οιωνός παράξενος που τίποτα δε λέει!

Τη χρησιμοποιώ συχνά, την ψιθυρίζω όταν βλέπω πεταλούδες, την τραγουδάω σε κάθε ευκαιρία.

Και μπορεί η πεταλούδα να μην κραυγάζει, μα φτερουγίζει αδιάκοπα κι ακούραστα. Στέκεται τόσο όσο για να ακούσει το ψιθύρισμα της δικής της κραυγής. 

Μιας κραυγής που δεν έχει!

Hummingbird hawkmoth (Macroglossum stellatarum)

Κραυγή δεν έχει,έχει όμως μεγάλη γλώσσα!!
Φωτογράφιζα τα άνθη της νεκταρινιάς, όταν ένα περίεργο είδος πεταλούδας έφτασε ανυπόμονο κι άρχισε με βιάση να πετάει από άνθος σε άνθος.
Πιο βιαστικό πετούμενο δεν έχω ξαναδεί.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε επισκεφτεί όλα τα άνθη κι έφευγε!
Ήμουν πραγματικά τυχερή που κατάφερα να βγάλω έστω κι αυτή τη μία φωτογραφία.
Βλέπετε φτερούγιζε σαν αστραπή, κοντοστέκονταν ελάχιστα, έβγαζε τη γλώσσα-προβοσκίδα, ρούφαγε νέκταρ κι έφευγε για το επόμενο άνθος...σα να κεντούσε μου φάνηκε το πιο περίεργο κέντημα!
Φυσικά έψαξα κι έμαθα για του λόγου της.
Hummingbird hawkmoth (Macroglossum stellatarum), ονομάζεται, αλλά ίσως τη γνωρίζετε σα δαμαλάκι.
Κι αν δεν την ξέρατε ούτε έτσι, μόλις τη μάθατε.
Χαρήκατε για τη γνωριμία και προχωράμε!

Hummingbird hawkmoth (Macroglossum stellatarum)

Scarse swallowtail (papilio machaon)
Αν πατήσετε στο όνομα, θα δείτε πόσο της μοιάζει η scarce swallowtail (Iphiclides podalirius) που θα συναντήσουμε σε λίγο.

Ας την πλησιάσουμε λίγο ακόμα, πριν μας καταλάβει!

Η πορτοκαλιά πεταλούδα πολύ με παίδεψε...τη φωτογράφισα εύκολα, με άφησε μάλιστα να την πλησιάσω και για δεύτερη, πιο κοντινή φωτογραφία, αλλά ποια είναι η αφεντιά της, δεν ξέρω!

Ίσως είναι η Small copper (lycaena phlaeas), ίσως όχι...

...γιατί όπως βλέπουμε εδώ, έχει μικροδιαφορές στην εμφάνιση με την κανονική Small copper (lycaena phlaeas)!

Όποια κι αν είναι την ευχαριστώ για το πορτοκαλένιο φτερούγισμα που μου χάρισε αμέσως μετά!

Small copper (lycaena phlaeas)

Before I sink 

Into the big sleep 

I want to hear 

I want to hear 

The scream of the butterfly 

I am linking to Saturday's Critters #118

Κι εδώ το "Παίζοντας με τις λέξεις" περιμένει τις συμμετοχές σας!