Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λιμνοθάλασσα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λιμνοθάλασσα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 16 Ιουλίου 2018

Βοϊδοκοιλιά


Όταν είχα επισκεφτεί τη διάσημη παραλία της Βοϊδοκοιλιάς* επηρεασμένη από την ιστορία, τους μύθους, αλλά και τις υπέροχες, τραβηγμένες από ψηλά, πανοραμικές φωτογραφίες που έδειχναν ένα μαγευτικό  τοπίο απογοητεύτηκα λίγο, παρότι δεν έφταιγε καθόλου το ίδιο το μέρος, αλλά οι περιστάσεις και σίγουρα ο μήνας που διάλεξα να το επισκεφτώ.

Ο Αύγουστος δεν είναι ο καταλληλότερος μήνας για να βρεις εκεί τη μαγεία που ψάχνεις. Αντίθετα μπορεί να συναντήσεις ακόμα και γνωστούς σου, αφού η παραλία είναι γεμάτη κόσμο.
Πολύς κόσμο και πολλές ομπρέλες που αλλάζουν το τοπίο που είχες στο μυαλό ότι θα συναντήσεις.

Δε φταίει ο κόσμος όμως, ούτε κι εσύ, όπως πολύ σωστά λέει το λαϊκό άσμα, μια και κάτι τέτοιο είναι λογικό να συμβαίνει μέσα στον απόλυτο μήνα των διακοπών. 
Και πάρε παράδειγμα τον εαυτό σου που είχε την ίδια σκέψη με όλους τους άλλους. Και η δική σου ομπρέλα καταστρέφει ωραιότατα τη φαντασίωση που έφερε ως εδώ τη διπλανή παρέα.

Κι αλίμονο, αν δεν είσαι πετούμενο, δε θα απολαύσεις την ονειρική θέα από ψηλά, αλλά αυτό υποθέτω ότι το καταλαβαίνεις και δεν περιμένεις πολλά πολλά, εκτός αν είσαι αποφασισμένος για περπάτημα. Βέβαια Αύγουστο μήνα με ντάλα ήλιο καθόλου δεν το συνιστώ. 

Αντίθετα προτείνω να αφήσουμε εδώ κάπου τα πράγματά μας, να στρώσουμε τις ψάθες, να βάλουμε αντηλιακό και να αρχίσουμε τις βουτιές. Μπορεί η διαδρομή για τα βαθιά να μοιάζει με ώρα αιχμής σε κεντρικό δρόμο και το νερό να είναι μάλλον προς το χλιαρό της μπανιέρας, αντί για το δροσερό που λαχταρούσες, αλλά σταμάτα να γκρινιάζεις κι απόλαυσέ το.

Κολύμπα λίγο πιο μακριά, προσπέρασε τα πιτσιρίκια με τα νεροπίστολα, περίμενε να περάσει το κόκκινο φουσκωτό και άρχισε να κολυμπάς σαν να μην υπάρχει γυρισμός.
Που υπάρχει, γιατί πού αλλού θα πας, πάλι στην ακτή θα βγεις και θα υποσχεθείς στον εαυτό σου πως κάποτε θα επιστρέψεις εδώ, αλλά ποτέ ξανά τον Αύγουστο. 
Ίσως Ιούνιο, ή Σεπτέμβριο. Και θα έρθεις προετοιμασμένος για όλα, μα πάνω απ' όλα με κατάλληλα για πεζοπορία παπούτσια και φυσικά νερό! Μη σε πιάσω πάλι απροετοίμαστο και αναβάλεις για άλλη μια φορά την ανάβαση, θα τσακωθούμε στο λέω!

Τότε λοιπόν, φρόντισε να ξεκινήσεις χαράματα για να αφήσεις τη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας* να σου δείξει τα πιο όμορφα μυστικά της πριν αρχίσεις να ανηφορίζεις για το Παλαιόκαστρο*.
Μην ξεχάσεις να κάνεις την απαραίτητη στάση στη σπηλιά του Νέστορα*, εκεί όπου ο Ερμής έκρυψε τα 50 βόδια που έκλεψε από τον Απόλλωνα. Τα βόδια δε θα τα δεις, αλλά θα δεις αυτό που ονειρευόσουν. Την Βοϊδοκοιλιά από ψηλά!
Και καθόλου εντύπωση δε θα σου κάνει πια το όνομά της.

Όταν χορτάσουν τα μάτια σου και η ψυχή σου ομορφιά, τότε μπορείς να κατέβεις να κάνεις το μπάνιο σου. 
Μην ξεχάσεις όμως πριν φύγεις να κάνεις λίγο ακόμα κόπο για να δεις και τον θολωτό τάφο του Θρασυμήδη* που βρίσκεται στον λόφο στα δεξιά της παραλίας.

Θα σε πάω σήμερα ως εκεί, στην παραλία δηλαδή, αλλά μη σε δω να κατσουφιάζεις. Είπαμε ήταν Αύγουστος, είχε κόσμο, είχε ζέστη...ουφ!...
Προετοιμάσου λοιπόν ψυχολογικά, γιατί να, μόλις κατηφορίσουμε θα τη συναντήσουμε μπροστά μας.
Και όπως και να το κάνουμε, ακόμα και με αντίξοες συνθήκες δεν παύει να είναι η Βοϊδοκοιλιά.
Μια από τις ομορφότερες παραλίες της Ελλάδας!



*Βοϊδοκοιλιά: Η Βοϊδοκοιλιά είναι παραλία της Μεσσηνίας που θεωρείται από τις ομορφότερες της Μεσογείου. Είναι διάσημη κυρίως για το ολοστρόγγυλο σχήμα της που θυμίζει το γράμμα Ω. Βρίσκεται βόρεια της Πύλου, στις ακτές του Ιονίου, και εφάπτεται με τη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας από την οποία χωρίζεται με μία λωρίδα αμμόλοφων. Η παραλία και η ευρύτερη περιοχή έχει χαρακτηριστεί τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και είναι ενταγμένη στο Δίκτυο Natura 2000. Στο νότιο άκρο της Βοϊδοκοιλιάς αναπτύσσεται το ακρωτήριο Κορυφάσιο, όπου βρίσκονταν τα ερείπια της κλασικής πόλης της Πύλου.
Η παραλία προσεγγίζεται από χωματόδρομο που διασχίζει περιμετρικά την λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, από χωματόδρομο από το χωριό Πετροχώρι καθώς και από μονοπάτι από την παραλία Διβάρι.
Πιστεύεται ότι η παραλία αντιστοιχεί στην παραλία Βουφράδα στην οποία σύμφωνα με την Οδύσσεια, έφτασε το πλοίο του Τηλέμαχου κατά την άφιξή του στην Πελοπόννησο, με σκοπό να συναντήσει τον Νέστορα και τον Μενέλαο. 


*Σπηλιά του Νέστορα: Στο βράχο που είναι χτισμένο το Παλιόκαστρο, από τη πλευρά της παραλίας της Βοϊδοκοιλιάς, είναι ορατό ένα σπήλωμα. Πρόκειται για το μυθικό πλέον Σπήλαιο του Νέστορος, γιου του Νηλέα. Σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία, ο οποίος επισκέφτηκε την Πύλο περί το 160 π.Χ., εκεί φυλάσσονταν τα βασιλικά βόδια. Κατά τη μυθολογία, ο Ερμής έκρυψε στο σπήλαιο τα 50 βόδια που έκλεψε από τον Απόλλωνα. Ο Ερρίκος Σλήμαν εντόπισε ευρήματα της περιόδου του Νέστορος, που μαρτυρούν την ύπαρξη ζωής στην περιοχή από τα πρώιμα εκείνα χρόνια. Μέσα στο σπήλαιο είναι ορατοί σταλακτίτες.
Πηγή: pylos.info 

* Παλαιόκαστρο: Το κάστρο θεωρούνταν σχεδόν απόρθητο με μόνη προσβάσιμη είσοδο αυτή στην Νότια πλευρά του, εκεί που καταλήγει το σημερινό μονοπάτι που ξεκινάει από την παραλία στο "Πέρασμα της Συκιάς". Και αυτό το σημείο βέβαια είχε σημαντικές δυσκολίες για τους εκάστοτε κατακτητές αφού οι αμυνόμενοι είχαν την δυνατότητα με μικρά κανόνια τοποθετημένα στα τείχη να αποκρούουν ισχυρότερες αντίπαλες δυνάμεις. Το Παλαιόκαστρο άρχισε να παρακμάζει όταν οι Τούρκοι αποφάσισαν να φράξουν για τα πλοία την είσοδο του Ναυαρίνου από το "Πέρασμα της Συκιάς". Η βαρύτητα έπεσε στην μεγάλη είσοδο στον κόλπο και το Νιόκαστρο, που χτίστηκε για να την περιφρουρεί.

Στο εσωτερικό του κάστρου, ο επισκέπτης μπορεί να διακρίνει τον μεγάλο περίβολο ο οποίος στο παρελθόν φιλοξενούσε αρκετά οικήματα, τα οποία έχουν πλέον καταρρεύσει. Ακόμα θα δείτε και μεγάλες γούρνες (θέλει την σχετική προσοχή κατά την προσέγγιση σας σ'αυτές) οι οποίες χρησιμοποιούνταν για την συγκέντρωση του νερού της βροχής, καθώς δεν υπάρχει κάποια άλλη πηγή νερού ή πηγάδι.

Στις μέρες μας, έχει απαγορευθεί από τις αρχές η πρόσβαση στο κάστρο από την είσοδο που βρίσκεται στο τέρμα της Χρυσής Ακτής/Ντιβάρι, καθώς υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για πτώση τμημάτων της οχύρωσης του κάστρου. Υπάρχει η δυνατότητα εναλλακτικής ανάβασης από μονοπάτι που θα βρείτε να ξεκινάει δίπλα από την είσοδο της Σπηλιάς του Νέστορα και οδηγεί σε μια τρύπα στο τείχος, απ' όπου μπορείτε να μπείτε στο κάστρο.

Πηγή: pylos.info

*Λιμνοθάλασσα Γιάλοβας: Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας είναι μια περιοχή με τεράστια οικολογική σημασία! Μια ζώνη προστασίας για πληθυσμούς πουλιών και ζώων. Μεγάλος αριθμός αργυροτσικνιάδων ζουν και αναπαράγονται εδώ. Μεταξύ άλλων θα βρείτε εδώ και τους αφρικανικούς χαμαιλέοντες- το μόνο μέρος στην Ευρώπη!

*Τάφος Θρασυμήδη: Ο θολωτός τάφος της Μυκηναϊκής περιόδου (1680-1060 π.Χ.) είχε εντοπιστεί ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, από τον Άγγλο ιστορικό G.B.Grundy, αλλά την πρώτη συστηματική ανασκαφική έρευνα πραγματοποίησε κατά την δεκαετία του 1960 ο Σπ. Μαρινάτος. Ο ανασκαφέας θεώρησε ότι πρόκειται για το ταφικό μνημείο του Θρασυμήδη, γιου του μυθικού βασιλιά Νέστορα, το οποίο αναφέρει και ο Παυσανίας στις περιηγήσεις του. Ο τάφος ήταν μερικώς συλημένος, αλλά από τα εναπομείναντα κτερίσματα μπορούμε να φανταστούμε τον πλούτο του: πλήθος λίθινων βελών, δύο περιδέραια από αμέθυστο και σάρδιο, τέσσερα χρυσά ελάσματα, δύο μικρά μυκηναϊκά αγγεία και άλλα μικροαντικείμενα.

Εντυπωσιακό εύρημα αποτελεί ο ακέραιος σκελετός βοδιού, πιθανότατα από θυσία προς τιμήν του νεκρού. Νεότερες έρευνες (1977-1979) υπό τον καθηγητή Γ. Κορρέ, απέδειξαν ότι ο θολωτός τάφος κτίστηκε επάνω σε τύμβο της Μεσοελλαδικής εποχής (2050-1680 π.Χ.) με ταφικούς πίθους, ενώ γύρω από τον τάφο εντοπίστηκαν ίχνη Πρωτοελλαδικού οικισμού (3100-2050 π.Χ. περίπου), αλλά και στοιχεία Νεολιθικής κατοίκησης (περίπου 4.000 π.χ.). Ανθρώπινη δραστηριότητα στην περιοχή μαρτυρείται και κατά τα Ελληνιστικά χρόνια (323-31 π.Χ.). Τα πολυάριθμα πήλινα πλακίδια και ειδώλια του 4ου-3ου αι. π.Χ. που βρέθηκαν γύρω από τον θολωτό τάφο, μαρτυρούν την άσκηση προγονικής λατρείας σε επώνυμο ήρωα και συνδέονται πιθανότατα με μικρή κατασκευή, ίσως βωμό Ελληνιστικών χρόνων, που ερμηνεύτηκε ως ηρώο.
Πηγή: pylos.info

Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2017

Τουρλίδα


Ο δρόμος ξετυλίγεται πάνω στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου. 
Για πέντε χιλιόμετρα η γαλήνη αποκτά υπόσταση καθώς η ράθυμη λιμνοθάλασσα απλώνει τριγύρω τα νωχελικά, ρηχά νερά της, αφήνοντας τις γάιτες*, τις πελάδες* και τα ιβάρια* να βάζουν τις δικές τους τελευταίες πινελιές στον καμβά που φιλοτεχνεί αδιάλειπτα η φύση με διαφορετικά κάθε φορά χρώματα. 
Στο τέλος του δρόμου η Τουρλίδα. Η νησίδα που πήρε το όνομα ενός πουλιού και δανείστηκε τα φτερά του για να φτερουγίζει στη μνήμη όλων όσων την επισκέφτηκαν.
Έχει πληγές, αλλά έχει και κάτι ξεχωριστό. Κάτι που συνεχίζει να ζει ακόμα και μέσα στα σαπισμένα φύκια που εναποθέτει στα πόδια της η λιμνοθάλασσα και αναπνέει στον αέρα της φυγής που αφήνουν πίσω τους εξωτικά πουλιά.
Μυστήριος τόπος, γεμάτος αντιφάσεις. Διάσπαρτος με ιερά θαύματα και συνάμα αμαρτωλός.
Ένας τόπος διαφορετικός από κάθε άλλον τόπο. 










*Γάιτες: Παραδοσιακά, χαμηλά πλοιάρια με μικρό βύθισμα.

*Πελάδες: Παραδοσιακές ξύλινες καλύβες που στηρίζονται πάνω σε πασσάλους και παλιότερα κατασκευάζονταν από  καλάμια και ψάθα. 

*Ιβάρια: Φραγμοί από πασσάλους στηριγμένους στον βυθό, με διχτυωτό πλέγμα για να αιχμαλωτίζονται τα ψάρια.

Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου 2017

Το καλοκαίρι με τα φλαμίνγκο

Το καλοκαίρι τα φλαμίνγκο είχαν την τιμητική τους. 
Όπου κι αν έστρεφες το βλέμμα σου ένα φλαμίνγκο φούσκωνε και ξεφούσκωνε κάτω από τον αδυσώπητα καυτό ήλιο του θέρους.
Μεταξύ μας δεν το θεώρησα ούτε καλό, ούτε κακό, ούτε συνταρακτικό γεγονός, ούτε δαχτειλοδεικτούμενο θέαμα. 
Γενικά δεν με ενοχλεί το τι θα επιλέξει ο άλλος να φορέσει, να φάει, να φουσκώσει. Θα με ενοχλήσει μόνο αν μου επιβάλλει να φορέσω το ίδιο, να φάω ότι θεωρεί αυτός σωστό και να φουσκώσω με το ζόρι το φουσκωτό που θα μου υποδείξει.
Στο κάτω κάτω της γραφής, ένα φουσκωτό αναλογεί στον καθένα μας, λέμε τώρα, ας είναι και ροζ φλαμίνγκο, αρκεί να είναι καλό παιδί, άσχετο!
Υπάρχουν όμως και φλαμίνγκο που δεν είναι παραγεμισμένα με αέρα, αλλά με φτερά που ανεμίζει ο αέρας!
"Πήραμε εκεί πέρα τα φλαμίνγκο μας και πήγαμε για μπάνιο" είχα γράψει αστειευόμενη στο facebook μια μέρα του Αυγούστου, μπορεί να ήταν και βράδυ, δε θυμάμαι, παραθέτοντας ως ακλόνητο αποδεικτικό στοιχείο την παρακάτω φωτογραφία.


Ήμουν βλέπετε επηρεασμένη από το απίστευτο θέαμα που αντικρίσαμε εκείνη τη μέρα, αφού είχαμε την τύχη να πετύχουμε στην περιοχή των Αλυκών Μεσολογγίου αμέτρητα φλαμίνγκο. 
Είχαμε ξαναδεί, αλλά όχι τόσο κοντά και όχι τόσα πολλά!

Ένα υπερθέαμα που μας έκανε να κρατήσουμε την ανάσα μας για λίγο κι όταν αναγκαστήκαμε να την αφήσουμε για να μη σκάσουμε, εκείνη βιάστηκε να φουσκώσει τα φωνήεντα, να τα σιάξει έτσι που να μεταμορφωθούν στα πιο "εύγλωττα " επιφωνήματα...
ΑΑΑαααααααα!! ΩΩΩωωωω!!! ΙΙΙιιιιιι! 
Απορίας άξιον, το πως όλος μας ο θαυμασμός για τα θαυμαστά αυτά πτηνά συρρικνώθηκε και χώρεσε μέσα στα απλά φωνήεντα που τα έβλεπες λες να αιωρούνται πίσω από το αυτοκίνητο που είχε κόψει ταχύτητα, αλλά δε σταμάτησε, μια και υποθέσαμε λανθασμένα  ότι θα τα πετύχουμε στο γυρισμό. Μια υπόθεση πέρα για πέρα ηλίθια φυσικά, αφού όπως αποδείχτηκε, τα φλαμίνγκο εκτός από ομορφιά και χάρη διαθέτουν και ομορφότατα δυνατά φτερά για να μπορούν να πετούν όπου θέλουν, όταν θέλουν!
Κι από επιλογές  δα στην περιοχή να φάνε και οι κότες και ας μην υπήρχε καμιά εκεί γύρω!
Πουλιά ήταν και πέταξαν πουλιά ήταν και πάνε! Κι άντε να ψάχνεις να τα βρεις!
Έφυγε το σμήνος για αλλού και μόνο κάποια αποξεχασμένα στη νιρβάνα της Αλυκής συνέχισαν να τσιμπούν επιλεκτικά τους εξαίσιους, αλμυρούς μεζέδες που κρύβονταν στο νερό!
Στον περίπατο που κάναμε αργότερα στο δρόμο που οδηγεί στην Τουρλίδα  δυο σκιές πέρασαν από πάνω μας για να προσγειωθούν στο νερό. Όλες οι ενδείξεις φώναζαν πως επρόκειτο για τι άλλο, παρά ένα ζευγάρι φλαμίνγκο που ξέκοψε από το υπόλοιπο σμήνος για να πει τα δικά του μακριά από αδιάκριτα βλέμματα. 
Πού να φανταστούν τα έρμα, πως οι ιδιωτικές τους στιγμές θα γίνουν βούκινο με την ατυχία που είχαν να πέσουν πάνω μας;
Τυχερά μέσα στην ατυχία τους όμως, οφείλω να το πω κι αυτό, γιατί η φωτογραφική μου μηχανή δεν κάνει θαύματα, οπότε κανένα πουλί από το σμήνος δε θα καταλάβει ποτέ ποια πουλάκια ακριβώς έκαναν ρομαντζάδα στην Τουρλίδα, αντί να ψάχνουν ξέρω γω για γαλαζοπράσινα φύκια που είναι και γκουρμέ λιχουδιά!
Και κάτι τέτοιες στιγμές, και πολλές άλλες ακόμα εδώ που τα λέμε, δηλαδή πάντα για να κυριολεκτήσω, εύχομαι να είχα μια καλύτερη φωτογραφική μηχανή. 
Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να σιγουρευτώ πως πρόκειται για φλαμίνγκο και να μη δίνω λανθασμένες πληροφορίες. Καλά, όχι μόνο γι΄αυτό! Για ένα εκατομμύριο λόγους που δεν είναι της παρούσης.
Και μια και το έφερε η κουβέντα, ή μάλλον ας το φέρω  στην κουβέντα με το ζόρι, το φλαμίνγκο το φωνάζουμε και Φοινικόπτερο, κι εκείνο απαντάει, μια και ξέρει  κι αυτή του την ονομασία!


Μια πινακίδα εκεί κοντά μας ενημέρωσε και για την ύπαρξη Αργυροπελεκάνων στην περιοχή. Ειλικρινά καμιά πρόθεση δεν είχαμε να ενοχλήσουμε κανέναν, αλλά ούτε κι ενοχλήθηκε εκείνος ο ένας που αχνοφαίνονταν στο βάθος! 
Παράπονα δεν έκανε, ράμφος δεν άνοιξε!
Αδιαφόρησε πλήρως για τους δυο τρελούς που αντί να δροσίζονται στην παραλία πιο κάτω ανεβοκατέβαιναν το δρόμο αναζητώντας την πανίδα της περιοχής και φωτογραφίζοντας γάιτες, τα παραδοσιακά μικρά πλεούμενα της λιμνοθάλασσας.


Όρκο δεν παίρνω, αλλά μπορεί κι αυτά να είναι φλαμίνγκο μια και η απόσταση δε βοηθούσε να διακρίνω, αλλά ούτε και η φωτογραφική μου, να μην τα ξαναλέω.



Ούτε εδώ θα ορκιστώ, μια και ακαθόριστη παραμένει και η ταυτότητα του μοναχικού λευκού πτηνού, που εικάζω και μόνο, πως μπορεί να είναι ερωδιός...μια επιφύλαξη και όχι μόνο μία δηλαδή, αλλά πολλές, τις έχω.
Μπορεί και να είναι! Ποιος ξέρει; Κι αν κάποιος ξέρει να μιλήσει τώρα για να μάθουμε κι εμείς, αλλιώς ας σιωπήσει για πάντα!

Και κλείνω πάλι με τη φωτογραφία που δανείστηκα, και την παραθέτω ολόκληρη αυτή τη φορά. Την τράβηξε η αδερφή μου και την ευχαριστώ που μου τη δάνεισε, μια και η δική της μηχανή κατάφερε κάποτε να φέρει τα φλαμίνγκο κοντύτερα από όσο θα καταφέρει ποτέ η δική μου!


I am linking to Saturday's Critters #196

Σάββατο 26 Αυγούστου 2017

Σκρόφες


Ο Λούρος Αιτωλοακαρνανίας είναι ένας σημαντικός υδροβιότοπος, που καταφέρνει να συνθέσει ένα τοπίο ασυνήθιστο, σχεδόν εξωπραγματικό, αλλά ταυτόχρονα απίστευτα σαγηνευτικό, παρ' όλη την αγριάδα του. 
Ακόμα και το καλοκαίρι, όταν ο μακρύς δρόμος που οδηγεί στις παραλίες γεμίζει αυτοκίνητα, αρκεί μια ματιά στο αχανές τοπίο για να νιώσεις πως ετούτος ο τόπος μοιάζει πάντα  μοναχικός κι ας  μη μένει ποτέ μοναχός.
Πελεκάνοι, φλαμίνγκο, πελαργοί και πολλά άλλα πουλιά βρίσκουν εδώ ιδανικό καταφύγιο, ενώ άγρια άλογα χαίρονται την ελευθερία τους καλπάζοντας στις ερημιές. Αγελάδες περνάνε νωχελικά το δρόμο για να αλλάξουν βούρκο και όλα μοιάζουν να απλώνονται στο χώρο και στο χρόνο με τη λιμνοθάλασσα να μη θέλει λες να πει την τελευταία της κουβέντα και να σβήνει ανόρεχτα για να αφήσει στον απόηχό της αλμυρόβαλτους και λασποτόπια μέχρι που το πάνω χέρι παίρνουν τελικά δικαιωματικά οι αμμοθίνες με τη νερένια βλάστηση να παραχωρεί τη θέση της σε αρμυρίκια, πικροδάφνες, μυρτιές, ρείκια, θαλάσσια κρίνα. 

Η παραλία του Λούρου, στην οποία σχηματίζει το δέλτα του ο Αχελώος κι εκβάλει κι ο Εύηνος, δεν είναι παρά μια νησίδα μακριά σχεδόν 17 χιλιομέτρων. Διαθέτει οργανωμένη πλαζ, αλλά και απεριόριστες πιο "ερημικές" επιλογές όπως οι Σκρόφες, ή Παλιοπόταμος, μια σειρά από πολλές μικρές παραλίες με καταγάλανα νερά που διαχωρίζονται με βράχια.


Για να πάμε ως εκεί, στρίβουμε δεξιά πριν φτάσουμε στην οργανωμένη πλαζ και μέσα από ένα τοπίο που μοιάζει με εκείνο που διασχίζαμε ως τώρα, αλλά που επιφυλάσσει ωστόσο κι άλλες μικρές εκπλήξεις, σαν εκείνη την απότομη ανηφόρα που  σε φέρνει στον ελαιώνα που φύεται πάνω στα βράχια στην κορυφή του λόφου, τις μικρές γέφυρες και τον αλατένιο "δρόμο" που δημιουργείται από την αποστράγγιση των νερών δίπλα στον κακοτράχαλο δρόμο που απαιτεί αδιάλειπτη προσοχή.




Η θέα είναι εκπληκτική και αποζημιώνει με το παραπάνω όποιον φτάνει μέχρι εδώ. Μα η μεγάλη ανταμοιβή βρίσκεται στην πρώτη εκείνη βουτιά στα πεντακάθαρα δροσερά νερά!









Οι φωτογραφίες είναι από την τελευταία φορά που πήγαμε εκεί και που περιγράφω στο "Φθινόπωρο στον παράδεισο"  

Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2017

Γέφυρες


Ονείρου σκιά
στα νερά του χειμάρρου
καθρεφτίζεται.

ή

Διαβάτη σκιά
στα νερά του χειμάρρου
καθρεφτίζονταν.


Πάνω από τον χείμαρρο Ερμίτσα στην Αιτωλοακαρνανία, κρέμεται μια γέφυρα φάντασμα. 
Ο ρόλος της από καιρό ξεχασμένος, μα στη σκιά της φωλιάζουν ακόμα οι ιστορίες όσων τη διέσχισαν.


Διασχίζοντας το χρόνο.
Στην Ισπανία ο ποταμός Tormes χωρίζει τη Σαλαμάνκα στα δυο, ενώ η Ρωμαϊκή γέφυρα ενώνει την καινούρια πόλη με τη μεσαιωνική. 



Κι από την Ισπανία, στην Ελλάδα ξανά. 
Γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου. 
Το μεγάλο όραμα του Χαρίλαου Τρικούπη που έγινε πραγματικότητα το 2004.





Στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου μια πελάδα* απλώνει τη δική της γέφυρα.

*Πελάδες ονομάζονται τα ξύλινα καλύβια που κατασκευάζονται στη λιμνοθάλασσα και στηρίζονται σε πασσάλους.

Πουλιά πάνω σε καλώδια που διασταυρώνονται. Σίγουρα δεν είναι γέφυρες, μοιάζουν όμως να γεφυρώνουν.


Ένας κορμός δέντρου όμως, θα μπορούσε να είναι γέφυρα. 
Έτσι σκέφτηκα κι έστειλα τη φωτογραφία στο 1ο Δρώμενο Φωτογραφίζειν που διοργάνωσε η Μαρία Νικολάου από το "Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά", με τον τίτλο: "Όταν η φύση γέφυρες απλώνει".
Ευχαριστώ πολύ τη Μαρία για τη φιλοξενία, αλλά και όσους ξεχώρισαν τη συμμετοχή μου.


Δεν άντεξα να μην κάνω μια αναδρομή σε κάποιες από τις γέφυρες που έχω φωτογραφίσει, με τη φωτογραφία της παλιάς γέφυρας της Ερμίτσας να πρωταγωνιστεί και να δίνει έμπνευση για χαϊκού, αφού την πρώτη φωτογραφία της την αγαπώ πολύ!