Έρως και Ψυχή

Πηγή φωτογραφίας: el.wikipedia.org

Έρως και Ψυχή

Ψυχή μου εσύ αρχόντισσα, Ψυχή πανώρια κόρη

Ψυχή μου ομορφότερη κι από την Αφροδίτη,
Εκεί που σε λατρεύανε, εκεί σ' απαρνηθήκαν

κι ένας μονάχα έμεινε να καίγεται για σένα.

Σε πήγαν νύφη στο βουνό. ψηλά σε μια κορφή του

κι ο Ζέφυρος σε τύλιξε, σε πήρε αγκαλιά του
και πήγε και σε άφησε σε πράσινη κοιλάδα.

Εκεί γλυκά κοιμήθηκες τον πιο αγνό τον ύπνο.

Όταν γλυκοξύπνησες, σε κάλεσε ένα δάσος

βρήκες μια γάργαρη πηγή κι ολόχρυσο παλάτι.
Κι όταν η μέρα έσβησε, βρήκες την αγκαλιά του.

κι ο Έρωτας  έγινε άντρας σου χωρίς να το γνωρίζεις.

Την ευτυχία σου φθόνησαν ακόμα κι οι δικοί σου
σε πλάνεψαν, σε φόβησαν, σ' έκαναν να προδώσεις
μ' ένα μαχαίρι και κερί τη μοίρα σου αλλάζεις

κι ο Έρωτας πληγώθηκε κι έφυγε μακριά σου.

Κι έτσι αρχίσαν βάσανα που τελειωμό δεν είχαν
μέχρι τον Άδη έφτασες, το τέλος να προφτάσεις.
Μα ένα ολόχρυσο κουτί σε βγάζει απ' τον πόνο

μέσα του κρύβει βάλσαμο, σ' έναν μεγάλο ύπνο.

Ο Έρωτας δε σε ξεχνά, σε ψάχνει και σε βρίσκει
έχει στ' αλήθεια γιατρευτεί, η αγάπη έχει νικήσει.
Αυτός ο μύθος ο παλιός μίλησε στην ψυχή μου

και με έβαλε να καρτερώ ανέμους στη ζωή μου.

Πηγή φωτογραφίας:www.mixanitouxronou.gr

Το Έρως και Ψυχή (γαλλ. Psyché ranimée par le baiser de l'Amour, Η Ψυχή αναβιώνει με το φιλί του Έρωτα) είναι γλυπτό του Ιταλού Αντόνιο Κανόβα. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1787 και 1793 ύστερα από παραγγελία του συνταγματάρχη Τζον Κάμπελ (John Campbell).[1] Αγοράστηκε το 1801 από τον Ζοακίμ Μυρά (Joachim Murat) και φιλοξενείται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου. Άλλες παραλλαγές του (1796-1800, 1800-1803) φιλοξενούνται επίσης σε διάσημα μουσεία.

Το μαρμάρινο γλυπτό αναπαριστά ένα στιγμιότυπο του μύθου του Έρωτα και της Ψυχής από τον "Χρυσό Γάιδαρο" του Απουλήιου, και συγκεκριμένα την στιγμή που ο Έρωτας ξαναζωντανεύει την Ψυχή. Το έργο ανήκει στον κύκλο μυθολογικών αλληγοριών του Κανόβα.

Πηγή: el.wikipedia.org

Αυτή ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στο  "20ο Συμπόσιο ποίησης" 

Ευχαριστώ πολύ την Αριστέα για τη φιλοξενία, αλλά και όσους την ξεχωρίσατε!

Ο μύθος και η ιστορία του Νάρκισσου

Του αγρού και του κήπου

Στην καρδιά του χειμώνα, μέσα στην πιο άγρια εποχή του χρόνου, μια γλυκιά ευωδιά γεννιέται.

Βολβοί κρυμμένοι στη γη, βγάζουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα στο κρύο και βάζουν τα δυνατά τους για να βγουν τελικά από πάνω, ή έστω να στείλουν αγγελιοφόρους τους, φύλλα και άνθη, στον πάνω κόσμο.

Νικητές που αντί να φορούν στεφάνι, το χαρίζουν, για να στολίσουν την πλάση με μια ομορφιά που οι ρίζες της φτάνουν ως την αρχαιότητα.

Κι έτσι, ανθάκια μοιάζουν να πετούν τριγύρω, κι ας μένουν ακίνητα.

Λίγη φαντασία θέλει μόνο εξάλλου για να μάθεις να πετάς κι αυτά την έχουν.

Και όχι μόνο την έχουν, αλλά γίνονται και πουλιά που φτερουγίζουν στον δικό τους ουρανό!

Ένα λουλούδι, πολλά ονόματα

Εκτός από φαντασία το λουλούδι μας έχει και πολλά ονόματα.

Και ακόμα περισσότερες ποικιλίες.

Προέρχεται από μεγάλη οικογένεια, τη γνωστή οικογένεια των Αμαρυλλίδων και ανήκει στην υποοικογένεια των Αμαρυλλιοειδών.

Αν σας πω το όνομά του δε θα πέσετε από τα σύννεφα. 

Το γνωρίζετε όλοι και οι περισσότεροι το αναζητάμε όταν έρχεται η εποχή του, για να ανασάνουμε μαζί με τη γλυκιά μυρωδιά, που έχουν τα περισσότερα είδη του, και λίγο από το τσαγανό του.

Είναι ο Νάρκισσος που τον συναντάμε στην ελληνική χλωρίδα σε έξι είδη και είναι πολυετής, με βολβούς.

Τα φύλλα του είναι ταινιοειδή ή νηματοειδή και συνήθως βλασταίνουν μαζί με τα άνθη που είναι λευκά ή κίτρινα, μοναχικά ή όχι. 

Νάρκισσος ο ταζέττιος, συστήνεται, όταν θέλει να εντυπωσιάσει, αλλά  εμείς ξέρουμε καλά πως τα αγαπημένα μας λουλούδια λέγονται και μανουσάκια, και ζαμπάκια και βούτσινα και τσαμπάκια και γύρευε τι άλλο ανάλογα την περιοχή.

Στα μέρη μου ας πούμε, τα αποκαλούμε βουστίνες, μια ονομασία που μάλλον κρατάμε εγωιστικά για του λόγου μας, αφού είναι άγνωστη στους άλλους.

Με τα ίδια ονόματα γνωρίζουμε και τον Νάρκισσο τον κυπελλοφόρο και ίσως αυτός να είναι ο Νάρκισσος των Αρχαίων Ελλήνων από τον οποίο κατασκεύαζαν τον "ναρκίσσινο μύρο" που χρησιμοποιούνταν ως φάρμακο.

Όπως και να έχει, δε θα συνιστούσα ποτέ να κοιμηθείτε μέσα σε ένα δωμάτιο με Νάρκισσους, για ευνόητους λόγους.

Ο Νάρκισσος ο ποιητικός, που δεν είχα τη χαρά να φωτογραφίσω, αναγνωρίζεται εύκολα λόγω της κόκκινης άκρης του και είναι ίσως ο πιο τοξικός.

Πολλά τα είδη του φυτού μας και αν συνέχιζα να ψάχνω θα έβρισκα περισσότερα, αλλά νομίζω πως αυτά φτάνουν για να πάρουμε μια ιδέα, ή έστω μια μυρωδιά του πριν χαθούμε τελείως στις παραισθήσεις που μπορεί και να προκαλεί τελικά, αφού η νάρκωση που προκαλούσε ο "ναρκίσσινος μύρος", ενδέχεται να είχε  και κάποιες παρενέργειες.

Ο Νάρκισσος στη μυθολογία

Σύμβολο της θλίψης που φέρνει η φθορά, αλλά και του θανάτου, ο Νάρκισσος αφήνει το μύθο του να φτάνει ως τις μέρες μας μέσα από διαφορετικές εκδοχές.

Η πιο γνωστή, ίσως  είναι εκείνη που λέει πως το λουλούδι βλάστησε για πρώτη φορά κοντά σε μια πηγή του Ελικώνα, όταν ο νεαρός, ωραίος Νάρκισσος, γιος του ποταμού Κηφισού και της νύμφης Λειριόπης, πέθανε από μαρασμό, επειδή είχε ερωτευτεί την ίδια του τη μορφή, που την έβλεπε να καθρεφτίζεται στα κρυστάλλινα νερά της πηγής.

Έτσι, για την ιστορία. 

Νάρκισοι, ψευδονάρκισσοι και μανουσάκια αντάμα

Κάποτε, και με τον "πρωτότυπο" τίτλο Νάρκισσος - Narcissus είχα γράψει τις διαφορετικές εκδοχές του μύθου, αναφερόμενη σε έναν άλλο νάρκισσο που ευδοκιμεί μόνο σε κήπο.

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ψευδομάρτυρας, μια και συναίνεσε με ευκολία στις μαρτυρίες μου, αν δεν ήταν απλά ένας πανέμορφος, και καθόλου ταπεινός ψευδονάρκισσος, που συγγενεύει στενά εξάλλου με τον Νάρκισσο που ερωτεύτηκε τον εαυτό του.

Και πριν από ένα χρόνο περίπου, η Μαρία Κανελλάκη, από "Το Απάγκιο" μου έκανε την τιμή να επιλέξει αυτή τη φωτογραφία για να συνοδέψει ένα υπέροχο κείμενο που έγραψε για το "Παίζοντας με τις λέξεις".

Τα μανουσάκια της κυρά-Πολυξένης  είχαν ξεχωρίσει και είχαν βραβευτεί.

Το άρωμα μιας αβίαστης λογοτεχνικής αφήγησης ξεπήδησε μεστό μέσα από τις λέξεις, συγκίνησε κι έμεινε στη μνήμη για πάντα πλεγμένο σφιχτά με αυτά τα ανθάκια!

Σημείωση: Ο κομμένος Νάρκισσος της φωτογραφίας κόπηκε από κήπο και όχι από αγρό.

Οδηγίες για επίδοξους κηπουρούς: Αν θέλετε να φυτέψετε βολβούς, η καλύτερη εποχή είναι το φθινόπωρο. Αυτοί θα ανθίσουν θεωρητικά την άνοιξη, αλλά μην ξαφνιαστείτε αν τους δείτε ανθισμένους κι από τα μέσα του Φεβρουαρίου. 

Εκείνοι του αγρού πάντως δεν κρατιούνται με τίποτα και ξεπετάγονται από τον Ιανουάριο.

Αχέροντας

Αχέροντας, ο ποταμός που διέσχιζαν οι ψυχές για να φτάσουν στον Κάτω Κόσμο.

Ένα ποτάμι γεμάτο ομορφιές που θα διασχίσουμε άφοβα μια και ο ψυχοπομπός Ερμής έκοψε καθώς λένε τα δρομολόγια.

Μην πάρετε μαζί σας πορτοφόλι. Οβολούς δε θα χρειαστούμε! 

Όχι γιατί θα μιμηθούμε τον Μένιππο που κατά τον Λουκιανό ήταν ο μοναδικός που πέρασε χωρίς να πληρώσει, αλλά γιατί θα πάμε για αναψυχή και μόνο, και ουχί για να παραδώσουμε ψυχή!

Ελπίζω να μην κατάφερα καλοκαιριάτικα να σας κάνω να ανατριχιάσετε από φόβο.

Να σας δροσίσω θέλω απλά κι ευχαριστώ πολύ τη φίλη Γεωργία Μπισδούνη που μου έστειλε τις φωτογραφίες από ένα ποτάμι μυθικό!

Ο Αχέροντας είναι ποταμός της Ηπείρου. Πηγάζει από από μια σπηλιά στο Σούλι, στην οποία λένε πως ζούσε ένας φοβερός δράκοντας που οι κάτοικοι των γύρω περιοχών του προσέφεραν ανθρώπους για να τρώει.

Χορτοφάγο δεν τον έλεγες το δράκοντα και οι κάτοικοι πλήρωναν βαρύ τίμημα για να μη νευριάζει εκείνος και μολύνει το νερό.

Έτσι κι αλλιώς όποιος έπινε μετά από το νερό, πέθαινε.

Ε, προκειμένου να ξεκληριστούν άπαντες, έριχναν τον κλήρο, λέω εγώ τώρα, γιατί δεν κατέχω τις διαδικασίες επιλογής των γευμάτων, συγγνώμη, των θυμάτων ήθελα να πω!

Μια ωραία πρωία, ο Άγιος Δονάτος, σκότωσε το δράκο και  οι άνθρωποι ξέχασαν την πίκρα κι έπιναν πια γλυκό νερό άφοβα και χωρίς κόστος. 

Γλυκή ονομάζεται κι ένα χωριό εκεί κοντά για να επιβεβαιώνει το μύθο!

Αν τολμήσουμε να πάμε ακόμα παλιότερα, θα δούμε τους Τιτάνες στην περίφημη Τιτανομαχία να πίνουν εδώ νερό για να ξεδιψάσουν και το Δία να εξοργίζεται και να κάνει τα νερά μαύρα και πικρά!

Καθόλου παράξενο που ο ποταμός ονομάζεται και Μαυροπόταμος!

Τα νερά του Αχέροντα, περνάνε από από απόκρημνους βράχους και χαράδρες, σχηματίζουν καταρράκτες και χύνονταν κάποτε στη λίμνη Αχερουσία που ήταν και η πύλη του Άδη.

Βέβαια η Αχερουσία δεν υπάρχει πια, αλλά αν υπήρχε πάλι πύλη του Άδη θα ήταν, αφού με τα έλη της και τα κουνούπια της, θέριζε κόσμο και κοσμάκη!

Τώρα, τα νερά του ποταμού καταλήγουν στο Ιόνιο πέλαγος!

Αν σας βγάλει ο δρόμος προς τα εκεί, μην παραλείψετε να επισκεφτείτε και το Νεκρομαντείο.

Βρίσκεται ακριβώς στο σημείο που ο Αχέροντας έσμιγε με άλλα δυο ποτάμια τον Πυριφλεγέθοντα και τον Κωκυτό κι έτσι αντάμα χύνονταν στη λίμνη Αχερουσία και είναι χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου στο χωριό Μεσοπόταμος του νομού Πρεβέζης.

Κι αν είστε άνθρωποι της δράσης εδώ στο ποτάμι θα βρεθείτε στο στοιχείο σας, μια και δε θα ξέρετε ποια δραστηριότητα να πρωτοεπιλέξετε.

Rafting, canoe – kayak, ιππασία, πεζοπορία, ακόμα και κολύμπι!

Μπορεί το ποτάμι στην αρχαιότητα να πήρε το όνομά του από τα άχη (λύπες, θλίψεις), αλλά κατάφερε να συνδεθεί τελικά μόνο με χαρές!

Οι φωτογραφίες ανήκουν στη Γεωργία και το λογότυπο του blog έχει προστεθεί για καθαρά τεχνικούς λόγους!

Λίμνη Καϊάφα

Ο ήλιος έχει αρχίσει να κατηφορίζει στη δύση του δημιουργώντας αντανακλάσεις στο ακύμαντο νερό κι έτσι όπως κρύβεται ανάμεσα στα δέντρα και παίζει με τις σκιές, το φως μοιάζει να αλλάζει διαρκώς χρώματα.

Το βαθύ πιο σκοτεινό πράσινο της μιας πλευράς της λίμνης, ανταγωνίζεται το φωτεινότερο της άλλης πλευράς, ενώ η ίδια η λίμνη κλέβει τις εικόνες του τοπίου γύρω της, λες και τις θέλει ανάμνηση δική της, όταν ο ήλιος θα πάψει να τη φωτίζει.

Τότε όλα θα κρύβονται μέσα της μέχρι το πρωί που το φως θα τα τοποθετήσει ξανά στη θέση που είχαν πριν πέσει το σκοτάδι.  

Αιχμαλωτίζω τις εικόνες, να τις κάνω και ανάμνηση δική μου.

Μνήμες άλλες από δω δεν έχω, μια και πρώτη φορά επισκέπτομαι το μέρος.

Περαστικοί από δω, κάνουμε μια μικρή παράκαμψη, για να εντοπίσουμε τη λίμνη, αλλά και τα φημισμένα λουτρά που βρίσκονται στο νησάκι της λίμνης.

Βρισκόμαστε στη λίμνη Καϊάφα και η μυθολογία με την ιστορία μπλέκονται αδιάλειπτα, με την ίδια ευκολία που μοιάζει να γλιστράει απαλά το τοπίο στα νερά.

Όλα μοιάζουν να σταματούν στο χρόνο για λίγες στιγμές, αλλά τα σημάδια του ερειπωμένου κτιρίου στην άκρη της λίμνης δείχνουν πως ο χρόνος κυλάει και μπορεί να είναι αμείλικτος αν το θέλει. 

Η περιέργειά μου γι' αυτό το κτίριο με τους δυο πύργους στις άκρες του, όλο και μεγαλώνει. 

Το μυαλό αρχίζει να πλέκει ιστορίες. Αντί για νήμα, μαζεύει τα ξέφτια του χρόνου, αλλά όσο κι αν προσπαθεί, όλες οι ιστορίες βγαίνουν με κενά. Το υφαντό του νου, μοιάζει να χρειάζεται ένα καλό μπάλωμα για να έχει λογική.

Τελικά το βρίσκει. 

Και βρίσκει και το κτίριο ταυτότητα.

Πρόκειται για το ξενοδοχείο "Γεράνιο", που όπως όλα δείχνουν ήταν πάρα πολύ όμορφο κάποτε, αλλά έμεινε να ερημώσει και να καταστραφεί.

Να γίνει άλλη μια εικόνα που η λίμνη την ξαναγεννά, για να προσφέρει στον επισκέπτη, όχι μόνο την αναμενόμενη θλίψη της καταστροφής, αλλά και μια νότα μυστηρίου για το άδοξο τέλος.

Η λίμνη βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα, στη λουτρόπολη του Καϊάφα και είναι πασίγνωστη για τις θερμές ιαματικές της πηγές που πηγάζουν από τα σπήλαια των "Ανιγρίδων Νυμφών" και "Γεράνιο Άνδρο". 

Απέχει μόλις 5 χιλιόμετρα από τη Ζαχάρω Ηλείας.

Λένε πως η κατάρα που κατάτρεχε τον αρχιερέα Καϊάφα για τη σταύρωση του Χριστού έδωσε στα νερά τη δύσοσμη μυρωδιά της ψυχής του.

Η ταμπέλα όμως στα Λουτρά του Καϊάφα λέει "Άρωμα Κενταύρου" και το εξηγεί.

Σας μεταφέρω αντιγράφοντας, για να μη σας κουράζω:

" Ο πληγωμένος Χείρων"

Πριν ο Ηρακλής ξεκινήσει το κυνήγι του Ερυμάνθου κάπρου, πέρασε απ' το γειτονικό δάσος της Φολόης για να συμβουλευτεί τον Κένταυρο Φόλο.

Ο Φόλος περιποιήθηκε τον προσκεκλημένο του κερνώντας τον το χιλιόχρονο κρασί των Κενταύρων που φύλαγε στη σπηλιά του.

Μόλις όμως άνοιξε το βαρέλι, η μυρωδιά γαργάλησε τα ρουθούνια των υπόλοιπων Κενταύρων που έξαλλοι άρχισαν να καλπάζουν κατά κει.

Στη συμπλοκή ο Κένταυρος Χείρωνας πληγώθηκε κατά λάθος απότα δηλητηριασμένα βέλη του Ηρακλή και ήρθε εδώ να πλύνει τις πληγές του.

Λένε πως από το αίμα του μύρισε το νερό.

"Ο εκδικητικός Νέσσος"

Άλλη παράδοση λέει πως από τη συμπλοκή στη Φολόη, γλίτωσε ο κένταυρος Νέσσος.

Έτρεξε στη γη των Αιτωλών και εγκαταστάθηκε στις όχθες του Εύηνου.

Μετά από χρόνια ο Ηρακλής με τη γυναίκα του χρειάστηκε να διασχίσουν τον Εύηνο..

Ο Νέσσος προσφέρθηκε να μεταφέρει τη Δηιάνειρα στη πλάτη, ενώ ο Ηρακλής θα περνούσε απέναντι κολυμπώντας.

Ο εκδικητικός Κένταυρος άρπαξε τη γυναίκα και προσπάθησε να τη βιάσει.

Ο Ηρακλής τον σημάδεψε και τον πέτυχε με το βέλος του.

Ο Νέσσος σύρθηκε ως εδώ για να πλύνει την πληγή του...

Και μια και η Φολόη γίνεται σημείο αναφοράς μπορείτε να την επισκεφτείτε ξανά, για να θυμηθείτε πατώντας εδώ...

Προχωράμε στο νησάκι της Αγίας Αικατερίνης που βρίσκεται στη λίμνη, μόνο και μόνο για να δούμε το ερειπωμένο ξενοδοχείο από κοντά.

Η φύση παλεύει να το καταπιεί κι εκείνο δεν αντιστέκεται στη δύναμή της.

Ίσως να το προσπάθησε κάποτε, αλλά όλα δείχνουν πως τώρα πια έχει παραδοθεί άνευ όρων!

Τα δάκρυα της Αφροδίτης (Life Images # 11)

"Τα δάκρυα του σπαραγμού πέφτουν στη γη και μένουν.
Με μια πνοή του ο άνεμος τα κάνει ανεμώνες.

Με άλλο ένα φύσημα, σκορπίζουν και πεθαίνουν."

Ένας μύθος λέει πως οι ανεμώνες είναι τα δάκρυα της Αφροδίτης, για το θάνατο του αγαπημένου της Άδωνη.

Ένας άλλος μύθος επιμένει πως το αίμα του γέννησε τις κόκκινες ανεμώνες, που είναι πιο σπάνιες, τουλάχιστον οι άγριες, στα μέρη μου.
Και υπάρχουν κι άλλοι μύθοι που θέλουν τα δάκρυα της Αφροδίτης να μεταμορφώνονται σε άλλο λουλούδι.

Όπως και να έχει η ανεμώνη βαπτίστηκε, ή μάλλον αερο-βαπτίστηκε από τον ίδιο τον άνεμο, κι αρκεί ένα φύσημά του για να πέσουν τα ντελικάτα πέταλα.
Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως άνθιζε μόνο όταν φυσούσε ο άνεμος.

"Μοιάζουν σεμνά να προσκυνούν
τον ήλιο και την πλάση
τον άνεμο όμως καρτερούν 
για τη ζωή που δίνει."

"Σε μια ανεμώνη κρύφτηκε το φως όλου του κόσμου

σε ένα μπουκέτο αιχμάλωτη όλη η ομορφιά."

Από μια ανεμώνη γεννήθηκε κάποτε η ιδέα του Life Images.

Με ανεμώνες ξαναγεννιέται και σας προσκαλεί να κάνετε μια ανάρτηση που θα συντροφεύει τούτη εδώ.

Περιμένω τις δικές σας αναρτήσεις ως και την Πέμπτη το πρωί.
Μπορείτε να μοιραστείτε ότι θέλετε
Και μην ξεχνάτε...Το "Παίζοντας με τις λέξεις" περιμένει τις συμμετοχές σας μέχρι τις 20 Μαρτίου!

Εδώ θα μάθετε τα πάντα γι΄αυτό!

Δρυόδασος Φολόης

Ένα δάσος που οι ρίζες του χάνονται βαθιά μέσα στο χρόνο.

Ένα οδοιπορικό στην καρδιά της φύσης, αλλά και στη μυθολογία μας. 

Μια ονειρική αναζήτηση των νυμφών και των Κενταύρων στα μονοπάτια του αρχαίου δάσους.

Οι Δρυάδες ξέρουν να κρύβονται καλά και οι Κένταυροι καλπάζουν μόνο στη φαντασία μας έτσι όπως αφηνόμαστε στη μαγεία των υπέργηρων βελανιδιών.

Ιερό δέντρο η βελανιδιά, ιερές και οι στιγμές που αφήνεις το δάσος να σε πλανέψει.

Όπου κι αν κοιτάξεις θαύματα βλέπεις.

Στους κορμούς των δέντρων που υψώνονται αγέρωχοι, σκεπασμένοι με βρύα.

Στα κλαδιά τους που δημιουργούν σκιές για να παίξουν μετά μαζί τους. 

Κάτω ένα ατέλειωτο χαλί με φύλλα. 

Τα πόδια βουλιάζουν σε κάθε βήμα.

Και φτέρες. 

Πολλές φτέρες που προσπαθούν να κρύψουν τα μανιτάρια που γεννιούνται σκίζοντας κι ανασηκώνοντας γη και φύλλα.

Ένας αγώνας επιβίωσης ολόγυρα.

Ένα στοίχημα ζωής που πρέπει να κερδηθεί.

Το μοναχικό κυκλάμινο το κερδίζει και σηκώνει μπαϊράκι. Με γενναιότητα ξεπροβάλλει εκεί  που η ματιά με δυσκολία θα το ανακαλύψει, αφού στρέφεται συνέχεια ψηλά.

Πάνω μας, ο ουρανός κυνηγιέται συνεχώς με τις κορυφές των δέντρων. Με ένα ατέλειωτο κρυφτό προσπαθεί να δηλώσει παρουσία, μα αυτό που θέλει στα αλήθεια, είναι να ρίχνει κλεφτές ματιές στον επίγειο παράδεισο.

Ο ήλιος πασχίζει κι αυτός να γίνει μέρος του παιχνιδιού και στέλνει τις αχτίδες του να κρεμαστούν ανέμελες στα κλαδιά. 

Χωμένοι και χαμένοι μέσα στο δάσος, ακούμε μόνο τα συνθηματικά σφυρίγματα των πουλιών.

Ίσως ανησυχούν για τους εισβολείς που διέκοψαν την ησυχία τους, ίσως απλά μας καλωσορίζουν.

Ένας αλλόκοτος θόρυβος όμως έρχεται να διακόψει την ησυχία. Ένας θόρυβος που πλησιάζει και δυναμώνει καθώς μοιάζει να αντιλαλεί σε κάθε κορμό. Στο δρόμο που διασχίζει το δάσος, περνάει ένα μηχανάκι ταράζοντας για λίγο τις ισορροπίες της φύσης. 

Απομακρύνεται και το δάσος βυθίζεται πάλι στην απόκοσμη σιγαλιά.

Όλα συνεχίζουν να κάνουν αυτό που έκαναν και πριν.

Αυτό θα κάνουν κι όταν φύγουμε εμείς.

Θα συνεχίσουν να ανασαίνουν και να ζουν στο σήμερα. Θα αγωνίζονται για το αύριο, αλλά θα σπρώχνουν τις ρίζες τους όλο και πιο βαθιά στο χτες, για να ανταμώσουν ξανά τον Ηρακλή, το φίλο του το Φόλο και τους άλλους Κενταύρους. 

Και στις αιώνιες μνήμες τους θα ανασταίνονται συνεχώς οι νύμφες.

Οι περισσότερες φωτογραφίες είναι τραβηγμένες κοντά στο φαράγγι των Κενταύρων. 

Μια πεζοπορία, μια διαδρομή, μια υπόσχεση για την επόμενη φορά που θα βρεθούμε εκεί.