Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Λίμνη Τσιβλού

Ψηλά στο βουνό, ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση, ξεπροβάλλει ανεπάντεχα μια λίμνη.
Τη γαλήνη και την ηρεμία του ειδυλλιακού τοπίου, διακόπτει μόνο το κελάηδισμα των καλά κρυμμένων πουλιών, στις φυλλωσιές των δέντρων, που αναδεύει συνεχώς το ελαφρύ αεράκι.
Στάθηκα ώρα πολύ να ψάχνω από ποιο πλατάνι μας χαιρετούσε με θεσπέσιες τρίλιες ένα αθέατο πουλί.
Δεν το ανακάλυψα, μα το τραγούδι του θα μου μείνει αξέχαστο.

Εδώ με τίποτα δεν πάει το μυαλό σε καταστροφές και καταποντισμούς.
Όλα ανασαίνουν μακάρια την ηρεμία του βουνού και τα δέντρα με τις βαθιές τους ρίζες απλωμένες αποφασιστικά στη γη, δημιουργούν το απόλυτο αίσθημα ασφάλειας.


Το βουνό είναι ο Χελμός, η λίμνη ονομάζεται Τσιβλού και οφείλει την ύπαρξή της σε μια μεγάλη καταστροφή.
Κατολισθήσεις παρέσυραν τόνους χώματος και βράχους, οδηγώντας στον αφανισμό δυο χωριά, το ένα εκ των οποίων έδωσε το όνομά του στη λίμνη.  


Όλα αυτά έφραξαν την κοίτη του ποταμού Κράθη, που ουσιαστικά είναι υπεύθυνος μαζί με τις συνεχόμενες βροχές του 1913, για την καταστροφή που έγινε στις 24 Μαρτίου του ίδιου έτους.


Μια από τις πηγές του Κράθη είναι τα Ύδατα της Στυγός, στα νερά της οποίας ορκίζονταν οι Θεοί, εκεί που η Θέτιδα βάπτισε τον Αχιλλέα για να τον κάνει άτρωτο.

Η περιοχή, όπως αποδείχτηκε, καθόλου άτρωτη δεν ήταν, μα η φύση, λες και θέλησε να απολογηθεί και να αποζημιώσει για όλα όσα έκανε, δημιούργησε από το κακό, κάτι καλό.
Από την καταστροφή, έφερε την ομορφιά.

Ένα σμαράγδι σπάνιας ομορφιάς, ένα τέλειο αλπικό τοπίο, μια και βρίσκεται σε υψόμετρο 800 μέτρων, ήταν η ανταμοιβή της και το δώρο της σε βουνό και ανθρώπους.


Κοντά στις όχθες της λίμνης τα πλατάνια διαλαλούν τη ζωή και μόνο να φανταστώ μπορώ την ομορφιά της περιοχής όταν τα πλατάνια θα ντυθούν τα φθινοπωρινά τους χρώματα.
Σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να έρθω και το χειμώνα εδώ, όταν το χιόνι μεταμορφώνει μαγικά το τοπίο δίνοντάς του μια αυθεντική βουνίσια ομορφιά.
Είναι καλοκαίρι όμως, και σκοπεύω να απολαύσω κάθε στιγμή εδώ, κάτω από το δροσερό, πολυπόθητο ίσκιο τους.

Να αφουγκραστώ τα θροΐσματα των φύλλων, που μεταφέρουν μύθους για Θεούς κι ανθρώπους και μιλάνε διαρκώς για όσα η λίμνη έκρυψε για πάντα στα νερά της, ενώ τα μονοπάτια με οδηγούν σχετικά εύκολα στο νερό που αστράφτει από χαρά με κάθε χάδι του ήλιου.



Υπάρχουν αρκετά μονοπάτια και διαδρομές που οδηγούν στη λίμνη από διαφορετικές μεριές, αλλά και θέσεις που μπορεί ο ταξιδιώτης να ξεκουραστεί.
Αν θέλει και τολμά, μπορεί ακόμα και να κολυμπήσει.
Ή και να ψαρέψει. 
Η περιοχή προσφέρεται για πολλές δραστηριότητες και η ομορφιά της φύσης, που οργιάζει γύρω του, εύκολα τον ξεγελά.
Τον κάνει να νομίζει πως ο κόσμος είναι τελικά ο παράδεισος και πως ετούτο το μέρος, με τη λίμνη πάνω στο βουνό, με τα πλατάνια, τα πεύκα και τα έλατα είναι καλά φυλαγμένο μόνο γι' αυτόν.

Η λίμνη από ψηλά χάνει λίγο από το σμαραγδένιο της χρώμα, πλησιάζοντας περισσότερο στο τιρκουάζ.
Στη δική μου μνήμη όμως θα λάμπει σαν ένα σπάνιο σμαράγδι.
Και θα αναρωτιέμαι για όσα μυστικά έκρυψε για πάντα στα ογδόντα μέτρα του βυθού της.


Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Η νεράιδα και το παλικάρι (φωτορομάντζο με κύμα)


Η νεράιδα, αν και μάλλον σε γοργόνα μου φέρνει περισσότερο (να θυμηθώ μετά να ψάξω για ουρά, γιατί αυτή μάζεψε κι ένα γατί τελευταία και δε θέλει πολύ να γίνει το κακό, έτσι που ορέγονται τα ψάρια αυτές οι κάργιες...εεε οι γάτες ήθελα να πω), κι εγώ!
Τι ποιος εγώ;
Εγώ, το παλικάρι! 
Ο Μπρίκι, ο μέγας θαλασσόλυκος!
Ο σκύλος που δαμάζει τα κύματα!


Όλα εντάξει. 
Τα δάμασα!
Ωχουυυύ, καλά ντε, θα το παραδεχτώ!
Δεν τα δάμασα με την πρώτη, αλλά σκέφτηκα να τολμήσω μια διαφορετική προσέγγιση!
Μια προσέγγιση που θα δώσει περισσότερο βάθος στην προσπάθειά μου.
Να, εδώ, από δω θα τα δαμάσω. Ανάμεσα στα βράχια θα χωθώ. 
Εδώ που όλα μοιάζουν ελεγχόμενα. Εδώ που οι πανάρχαιοι, στέρεοι όγκοι, τώρα στέρεοι δηλαδή, κι ελπίζω και στο μέλλον, γιατί στο παρελθόν ένα κάτι τι το έπαθαν, ταρακουνήθηκαν, σκίστηκαν και χωρίστηκαν αν κρίνω από το σχήμα τους, αλλά γεωλόγος δεν είμαι, οπότε θα μείνω στο αντικείμενο που ξέρω καλά. Στη θάλασσα δηλαδή και τα κύματά της...


Που ήμουν;
Χάθηκα στους συλλογισμούς μου, χώθηκα σε άλλες επιστήμες, χάθηκα  και στα βράχια...αααα μπράβο! 
Στα βράχια ήμουν!

Πάμε πάλι...εδώ λοιπόν στην ψευδαίσθηση της σιγουριάς που μου δίνει η στέρεη γη, εδώ που το κύμα σκάει ανέμελο, και γενικώς σκάει από το κακό του, επειδή δεν μπορεί να με πιάσει, εδώ θα μείνω και θα το δαμάσω!
Αν δε γίνει πολύ επιθετικό δηλαδή, να εξηγούμαστε!
Γιατί κανόνας ένας και μοναδικός των απανταχού κυματοδαμαστών, είναι να εξημερώνουμε τα ήμερα.
Όλες τις ημέρες μόνο τα ήμερα! Τις νύχτες κάνουμε ό, τι μας φωτίσει...που σημαίνει τίποτα δεν κάνουμε, γιατί δε (μας)φωτίζει αρκετά!


Ωχ, σα να αγριεύει το κύμα...

"Στάσου να δω καλύτερα, να νιώσω την ορμή του,
να πιάσω την ανάσα του να ξεχαστώ μαζί του...
Αααα ετούτο είναι άγριο, θεριεύει και ανταριάζει
νιώθω σα να προσπαθεί εμένανε να πιάσει"...

Ώπα ποιητή, βάλε φρένο στη ρίμα και τρέχα!!


Μα που πήγε; 
Μέχρι να γυρίσω την πλάτη μου για να δείξω την πρέπουσα αδιαφορία έφυγε!
Καλέ γοργόνα, μήπως είδατε το κύμα που δάμασα;


Χμμμ...δεν το είδε μου είπε, αλλά να δεις που αυτό θα γλείφει κάπου ερημικά τις πληγές του, ή θα γλείφει άλλη παραλία.
Ξέρουμε δα πόσο σταθερά είναι τα κύματα.
Σήμερα εδώ, αύριο αλλού, συνέχεια παντού!
Ουδεμία σταθερότης!
Φτάνει όμως που εγώ το δάμασα!

Και τώρα μπορώ να καμαρώσω το πόσο στεγνός κατάφερα να μείνω και σήμερα!


Παλικάρι, Μέγα θαλασσόλυκος, κυματοδαμαστής και κούκλος: Ο μοναδικός Μπρίκι, που πάει να πει, του λόγου μου!
Νεράιδα, γοργόνα (να θυμηθώ να ψάξω για ουρά), βρεγμένη: Η λατρεμένη μου!

Φωτογράφα: Η γνωστή σας άγνωστη, γιαγιά μάλλον την έχω...κάπου το άκουσα κι αυτό!
Να δω τι άλλο θα ακούσω! 
Μπρίκι