Δευτέρα 25 Ιουνίου 2012

Something cute...day 25 (photo a day June)




Το χαριτωμένο αυτό πλάσμα ανήκει στην αδερφή μου!
Μετά από δυο γιούς ήθελε να αποκτήσει και κόρη...
Συνηθίζει να λέει ότι η δική της κόρη είναι ομορφότερη από τη δική μου, αλλά δε δίνω σημασία, γιατί    το λέει μόνο και μόνο επειδή δεν μπορεί να της φορέσει φιογκάκια και βρακάκια ροζ (ε θα έμοιαζε με τραβεστί το καημένο)...ενώ το όνειρό της ήταν πάντα ένα κοριτσάκι να το ντύνει με φορεματάκια  και να του βάζει φιόγκους, κορδέλες και γύρευε τι άλλο στα μαλλιά!
Άχτι που το έβγαλε μεν στην ανηψιά της και κόρη μου, αλλά εδώ και χρόνια δεν μπορεί πια να το κάνει μια και το παιδί εκτός που μεγάλωσε πολύ και ντύνεται  μόνο του, διαλέγει και τα ρούχα που θα βάλει.
Συμβουλές από θεία με έφεση στα ρομαντικά φορεματάκια και στις πλεξούδες πάσης φύσεως δεν κάνουν το αυτί της να ιδρώνει στο ελάχιστο!






Όταν την απέκτησε ήμουν κάθετα αντίθετη!!
Ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι (Ζουμπουλίας αν θυμάστε) σκύλος μέσα στο σπίτι;
Και μάλιστα τεράστιος σκύλος;
Θα γεμίζει τα πάντα τρίχες!
Θα σας τρώει τα παπούτσια...αυτό το είπα γιατί έτσι είχα ακούσει ότι κάνουν οι σκύλοι!
Θα σιχαίνομαι να έρθω....που δεν ξανάρχομαι δηλαδή, αν τον κρατήσετε.
Είπα, είπα, αλλά ευτυχώς δε με άκουσε!
Η πρώτη μας γνωριμία ήταν επεισοδιακή!
Αυτή όρμησε πάνω μου, εγώ φοβήθηκα μετά το ξεπέρασα και όταν με κοίταξε με τα γαλανά της μάτια έλιωσα!!!
Δεν ήθελα όμως να δείξω ότι με τούμπαρε η μικρή.
Συνέχισα να την "κακολογώ" και όταν δεν κοίταζε κανένας τη χάιδευα και της έλεγα πόσο την αγαπάω!
Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε!
Τώρα  είμαι μάλλον η στριφνή θεία που ό, τι κι αν κάνει το παιδί (σκυλί στην περίπτωσή μας) θα το σχολιάσει μεν, θα πει και καμμιά κακία, αλλά δε θα την εννοεί!
Έτσι για να μη δίνω και πολύ αέρα!








Ποζάροντας ως άλλη Μόνα Λίζα!!
Αυτή η πονηριά στο μάτι με τρελαίνει!
Στην πρώτη φωτογραφία δε, στην επίσημη ντε, "φυλάει" το βερύκοκο που βούτηξε με πονηριά, να μην της το πάρουμε...
Αγαπάει επίσης τις χαρτοπετσέτες και ό, τι άλλο δεν πρέπει να έχει!
Καταλαβαίνει τα πάντα, ακούει ό, τι τη συμφέρει!
Και είναι χαριτωμένη!




*****************
Το ποστ αυτό είναι μέρος μια φωτογραφικής "πρόκλησης"
για την οποία μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ.
Έλληνες συμμετέχοντες (μέχρι στιγμής) στην πρόκληση του Ιουνίου είναι:




Κυριακή 24 Ιουνίου 2012

On your mind...day 24 (Photo a day June)




On my mind…
…ή απλά μια δεκάρα για τις σκέψεις μου!!








Στο μυαλό μου συνωστίζονται πολλά και διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα.
Τόσα πολλά, που  νομίζω ότι θα γίνει πυροτέχνημα και θα σκάσει σκορπίζοντας τις σκέψεις μου στον αέρα.
Πυροτέχνημα σαν αυτό που τράβηξα χτες το βράδυ.
(Μέχρι να εντοπίσω την πηγή του ήχου και να βγω στο κατάλληλο μπαλκόνι είχαν τελειώσει και πρόλαβα μόνο το τελευταίο κι αυτό όχι καλά, αλλά σιγά μην πετύχω να αποτυπώσω και το συνονθύλευμα του μυαλού μου, οπότε είναι απόλυτα ταιριαστό με την περίσταση.) 

Οι σκέψεις λοιπόν είναι άτιμο πράγμα.
Σε αυτό το σοφό συμπέρασμα έφτασα μετά από πολλή…….σκέψη!!

Έρχονται όλες μαζί σα ριπές πολυβόλου και μέχρι να εντοπίσεις αυτή τη μια που «καίει» περισσότερο έρχεται η άλλη και τη διώχνει μέχρι που ξαφνικά σαν το πυροτέχνημα διαλύεται στον αέρα και η τελευταία μέχρι να γίνει η καινούρια επίθεση.
Προσπαθώ  να μην αφήνω τις άσχημες σκέψεις να με καταβάλουν (για τα οικονομικά, και άλλες σοβαρότερες από τα οικονομικά..οι γνωστές σκέψεις της απελπισίας), αλλά να σκέφτομαι πως  όλα αργά ή γρήγορα θα γίνουν καλύτερα….
Αρνούμαι να χάνω τον ύπνο μου από σκέψεις που έρχονται απρόσκλητες και θέλουν ντε και καλά να εγκατασταθούν  στο κεφάλι μου.
Τις πολεμάω με άλλες σκέψεις.
Πότε χάνω πότε κερδίζω, αλλά η ουσία είναι πως μπορώ ακόμα να πολεμάω!
Τα πολύ στενάχωρα τα αφήνω για αύριο όπως έκανε και η αγαπημένη μου ηρωίδα η Σκάρλετ στο "Όσα παίρνει ο άνεμος" της Μάργκαρετ Μίτσελ.
Κι όταν το αύριο γίνεται γίνεται σήμερα βλέπουμε!
Θα σκέφτομαι πάντα ή θα προσπαθώ τουλάχιστον να το κάνω, την ευχάριστη πλευρά του κάθε πράγματος.
Κι αν δεν υπάρχει ευχάριστη πλευρά θα εφευρίσκω μία.
Τζάμπα διάβασα τα άπαντα της Πολυάννας μικρή;
Δεν ξέρω αν φταίει το παιχνίδι της χαράς που έμαθα από την Χάριετ Λ. Σμιθ μέσω της Πολυάννας, ή το ζώδιο(!), αλλά το παλεύω!

Δε θα σκέφτομαι  ας πούμε πόσο μακριά είναι η κόρη μου, αλλά θα σκέφτομαι πως χτες φόρεσε τα χρώματα της χώρας που τη φιλοξενεί και διασκέδασε με την παρέα της βλέποντας τον αγώνα.




Θα ψάχνω να τη βρω και θα τη βρίσκω στο παρακάτω βιντεοκλίπ μια και τυχαία ήταν στην πλατεία τη μέρα που γυρίστηκε.







Και μια και αναφέρθηκα σε αγώνα, δε θα  σκέφτομαι πως πετάγονταν  η Μέρκελ σαν ελατήριο πανηγυρίζοντας  τα γκολ που έβαζε η Γερμανία, αλλά θα σκέφτομαι πως αν τύχει και παίξει με την Ισπανία θα πάρουμε το αίμα μας πίσω..(αυτό το ανάλαφρο παράδειγμα κρύβει πίσω του άλλα βαρύτερα νοήματα, αλλά εστιάζω  στο ελαφρύ και μόνο!)

Στο κάτω κάτω, ίσως αυτό που λέει ο λαός μας, το γνωστό «έχει ο θεός» εκτός από ελπιδοφόρο και αισιόδοξο να είναι και μεγάλη αλήθεια.
Ή τουλάχιστον έτσι ελπίζω!
Κι επειδή δεν μπορώ να είμαι σίγουρη, πιστεύω και σε αυτό: «Συν Αθηνά και χείρα κίνει»!!

Καμμιά φορά  αναρωτιέμαι όμως αν πράγματι οι σκέψεις μας αξίζουν μια δεκάρα.
Αυτό άλλωστε δεν είναι το περίφημο  αντίτιμο για να τις φανερώσουμε;
Μια δεκάρα για τις σκέψεις μου λοιπόν!


*****************
Το ποστ αυτό είναι μέρος μια φωτογραφικής "πρόκλησης"
για την οποία μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ.
Έλληνες συμμετέχοντες (μέχρι στιγμής) στην πρόκληση του Ιουνίου είναι: