My Trips On Blog

Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2018

"Παίζοντας με τις λέξεις"...Bράβευση και αποτελέσματα 16ου παιχνιδιού

Το 16ο "Παίζοντας με τις λέξεις" μας συγκίνησε, μας έκανε να γελάσουμε, μας τύλιξε στο μυστήριο, μας είπε παραμύθια, αλλά και μεγάλες αλήθειες!

Με 26 καταπληκτικές συμμετοχές που έκαναν ακόμα πιο δύσκολη την επιλογή των πέντε που απαιτεί η βαθμολογία, έφτασε στο τέλος του και ήρθε η ώρα των αποκαλύψεων.

Σας ευχαριστώ όλους θερμά για τη στήριξη και την αγάπη που δείξατε για άλλη μια φορά στο παιχνίδι, που δε θα υπήρχε χωρίς εσάς.

Χαίρομαι αφάνταστα που αποκτά συνεχώς καινούριους φίλους κι ελπίζω να μεγαλώσει κι άλλο.

Σκέφτομαι διάφορα πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν για να γίνει καλύτερο, αλλά αυτά θα έρθουν, αν έρθουν και δεν είναι απλώς όνειρα, με τον καιρό.

Οι λέξεις οδοδείκτης, δημιουργία, ενέχυρο, ομίχλη, ανατολή, καθόλου απαγορευτικές δε στάθηκαν κι έτσι άρχισε ένα ακόμα μακρύ, περιπετειώδες ταξίδι στην έμπνευση.

Ήρθε όμως η ώρα να σας αποκαλύψω με μεγάλη χαρά τη νικήτρια αυτού του παιχνιδιού!

Δυστυχώς η πένα της βουτήχτηκε στον πόνο και στον τρόμο όσων εφιαλτικών συνέβησαν το καλοκαίρι που μας πέρασε.

Με μεγάλο σεβασμό και συγκίνηση όμως, με πόνο ολοφάνερο έγραψε το σπαρακτικό "Νούφαρο ριζώνω" που μας συγκλόνισε όλους.

Η καινούρια φίλη του παιχνιδιού "αννετά...κι" που συνυπάρχει εδώ και λίγο καιρό με τη Lysippe στο blog "on-the-up-and-up" είναι η μεγάλη νικήτρια!

Αννέτα μου πολλά συγχαρητήρια!

Νούφαρο ριζώνω

Για ποια ελευθερία να σου πω

και για ποια επιλογή, εδώ, που σιώπησε το Δικαίωμα

χωρίς να ρωτηθώ γεννήθηκα

και τώρα που πάλι αθέλητα εκπνέω

- παρηγόρησε τη μάνα μου

πως στον κόσμο τούτο δεν θα ταίριαζα

Και γι΄αλλού οδεύω πριν γαμπρός

πριν κάδρο κρεμούσε το πτυχίο

πριν από έρωτα τρελός και πριν πατέρας

Πόσο μαύρισα άξαφνα χωρίς γλυκά κι αργά ν΄ασπρίσω

Φεύγω άνευ διαβατηρίου κι άνευ λόγου και αιτίας!

αλλά να μην ανησυχεί

Πριν μεστώσει ο λόγος μου πύρινος και λαίλαπες μοιράσει

την Πρωτοχρονιά,

Βιαστικά φεύγω, ναι, γιατί τελειώσαν οι ανάσες

σε τούτη την κιτρινιάρικη και παχιά ομίχλη

Λιώσανε τα πεδιλάκια της νονάς και πονάω

όπως τότε που ζεμάτισα τα χέρια,

θυμάται;

Και οι οδοδείκτες από ντροπή καήκαν

Τι νόμιζες; -

Που προδώσαν το καθήκον και παγίδες απολήξαν τραγικές

αφού το δρόμο που γυρισμό δεν έχει, το δρόμο του χαμού εδείξαν

Και στην Άτροπό μου να μην κακιώσει πες

Με λυπήθηκε; δεν ξέρω, τα συμφωνήσαμε όμως μια χαρά

να ξημερωθώ μια ανατολή

νούφαρο σε νερό καθάριο, να ξεδιψώ την κάψα

Αφού εδώ μου όρισαν σαν μιας νύχτας πεταλούδα

φως γοητευμένος

τη θανατερή μου λάμπα ν΄αγκαλιάσω να φλεγώ

με ανομολόγητες, αυστηρές διαδικασίες

Μυρίζω άσχημα, το ξέρω, αλλά το κουφαράκι μου ενέχυρο φρούδο μένει,

να ξαναφυτρώσει ο βλαστός σε επονείδιστο χώμα, μου το΄πε πες της,

Ο παππούς στο αυτί, σφιχτά μ΄αγκάλιαζε

Ίδιος κυπαρίσσι ατάραχο σε δράκοντες ανέμους

Και τρυφερά ψιθύριζε πως αφού μεσημέρι αποκοιμήθηκε ο Θεός,

με σπάθα θα γυρίσει,

Δημουργία ολέθρου να στήσει καρφί το καρφί με μια Μέδουσα

κι έναν Κέρβερο αντάμα, στην τέφρα σκιές κρυμμένες μου΄λεγε,

νανούρισμα στερνό ν΄αποκοιμηθώ

Κι εσύ, στη μάνα μου να πεις πόσο θα τον καμάρωνε κι αυτόν

έτσι να με έχει σφιχτά αγκαλιασμένο Κυματοθραύστης Γίγαντας

μέχρι πού΄ νιωσα να του ξερνάνε λάβα τα πνευμόνια

και σιώπησαν οι Μύθοι, σιώπησε και η Αλήθεια

Και λύκους που είχαμε μαζί, είχαμε! Ναι, το ξέρω

Τα αυτιά μου τρύπαγαν μ΄απόκοσμα ουρλιαχτά

Τόσο,

που κι αυτό της Ατρόπου μου μηνύω και πατάω πόδι

απαιτώντας – κι όχι επαιτώντας τώρα

Ποτέ ξανά να μην ακούσω

και ναι μου γνέφει με χαμόγελο αυτή

Και Νούφαρο Κωφό ριζώνω σε νερό καθάριο

Και πριν το Νου μου και τις λίγες μου τις θύμησες χάσω ξεχάσω

στη μάνα μου να πεις αυτή τη φουκαριάρα

καταδικασμένη κάθε λεπτό και βουρδουλιά , κάθε λεπτό και πόνος

πως μοναχά αυτή λυπάμαι

Ακούς μωρέ; Μοναχά αυτή !

Η Κλωθώ μας, έγνεθε με έγνοια αλλά η Λάχεσή μας, γελάει τρανταχτά.

Ας δούμε όμως και ποιοι κρύβονται πίσω από τις υπόλοιπες συμμετοχές, καθώς και το βαθμό που συγκέντρωσαν.
Συγχαρητήρια σε όλους!

1.Της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος... (Βασίλειος Διακοβασίλης) 2
2. ΜΑΝΙΑ ΚΑΤΑΔΙΩΞΗΣ (Pippi) 1
3. Στην κοινωνία των υποτελών... (ANNAFlo) 11
4. ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ, ΔΥΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΙ (αννετά...κι) 8
5. Βρες το πρόσωπό σου (Lysippe) 8
6. Ο Οδοδείκτης και η Ομίχλη (Ελένη Φλογερά) 4
7. Το ταξίδι των γενναίων (Christina Andromeda) 18
8. Πνευματικός οδοδείκτης (Woman in Blogs) 2
9. Άσκηση (airis) 19
10. Το κίνημα με τους οδοδείκτες (Woman in Blogs) 3
11. Το μήνυμα του καθρέφτη (ποιώ - ελένη) 6
12. Λεωφόρος Ψυχών (Maria Kanellaki) 20
13. Τα ασημένια γένια και η αρετή (Yannis Tzitzikas) 1
14. Η απόφαση (Μαρία Νικολάου) 5
15. Σκέψεις... ταξιδιάρικες! (Marina Tsardakli) 4
16. Στο φως (Διονύσης Μάνεσης) 2
17. Το αόρατο νήμα της ζωής. (Ανέσπερη) 2
18. Αχ Μαργαριταρένια (Memaria) 12
19. Ψηλά (Mia) 1
20. TO ΓΡΑΜΜΑ (Σμαραγδάκι- Ρούλα) 5
21. ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ….. (Κλαυδία) 1
22. Και ο Θεός είπε.... (marypertax) 10
23. ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΕΙΜΗΛΙΟ (Pippi) 5
24. Πίθηκος (georgia vasiliou) 12
25. Με τον ...Λεβιέ για Εξάρτημα (Giannis Pit) 13
26. Νούφαρο ριζώνω (αννετά...κι) 25

Η νικήτρια του παιχνιδιού θα λάβει ένα συμβολικό δώρο, ενώ το επόμενο "Παίζοντας με τις λέξεις" θα ανοίξει πανιά τον Νοέμβριο!

Και κάτι τελευταίο, αλλά πολύ σημαντικό!

Προσπάθησα να είμαι όσο πιο προσεκτική γίνεται, μα αν δείτε να μου έχει διαφύγει κάποιο λάθος σας παρακαλώ πολύ να με ενημερώσετε!

Για άλλη μια φορά σας ευχαριστώ πολύ για όλα!

Περισσότερα για το "Παίζοντας με τις λέξεις" μπορείτε να διαβάσετε εδώ!

Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2018

Το βιβλίο των ψευδαισθήσεων, Paul Auster (και άλλα δύο βιβλία)

"Όμως κανείς άλλος δεν ήταν ποτέ εγώ. Ίσως να 'μαι ο πρώτος".

Ο Ντέιβιντ Τσίμερ ζει αποτραβηγμένος βουτηγμένος στη θλίψη και στην οδύνη, θρηνώντας τη γυναίκα του και τους δυο γιους του που χάθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα.
Μια νύχτα, αλλάζοντας κανάλια στην τηλεόραση, πέφτει πάνω σε ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τους κωμικούς του βωβού κινηματογράφου κι ένα απόσπασμα μιας ταινίας με πρωταγωνιστή τον Έκτορ Μαν, τον κάνει να γελάσει για πρώτη φορά εδώ και μήνες.

"Το γέλιο δεν κράτησε πάνω από λίγα δευτερόλεπτα. Δεν ήταν ιδιαίτερα δυνατό, ή παρατεταμένο, αλλά με αιφνιδίασε, κι αφού δεν του αντιστάθηκα ούτε και ντράπηκα που ξέχασα τη δυστυχία μου τις λιγοστές στιγμές που ο Έκτορ Μαν ήταν στην οθόνη, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι μέσα μου υπήρχε κάτι που μέχρι πρότινος δεν το είχα φανταστεί, κάτι άλλο πέρα από σκέτο θάνατο."

Η φυσιογνωμία του σχεδόν άγνωστου στο κοινό ηθοποιού, οι ταινίες του, το γεγονός της ξαφνικής του εξαφάνισης, μετά από δώδεκα ταινίες στο τέλος της εποχής του βωβού, οι φήμες που ακολούθησαν αυτή την εξαφάνιση, αλλά κυρίως ο ενθουσιασμός του για τη δουλειά του Έκτορ τον οδήγησαν στο να γράψει ένα βιβλίο που ήταν κυρίως μελέτη των ταινιών του χωρίς πολλές πληροφορίες για τη ζωή του, για την οποία άλλωστε δε γνώριζε παρά όσα μπορούσε να αντλήσει από εγκυκλοπαίδειες του κινηματογράφου, απομνημονεύματα και ιστορίες του πρώιμου Χόλιγουντ.
Όταν άρχισαν να δημοσιεύονται οι πρώτες κριτικές για το βιβλίο, ο Τσίμερ έλαβε ένα φάκελο που θα τον οδηγούσε σε έναν κόσμο γεμάτο σκιές και ψευδαισθήσεις.

"Η ζωή ήταν ένα πυρετικό όνειρο, διαπίστωνε, και η πραγματικότητα ένας ανεδαφικός κόσμος γεμάτος αποκυήματα και παραισθήσεις, ένας τόπος όπου ό, τι φανταζόσουν γινόταν αληθινό."

Το βιβλίο των ψευδαισθήσεων είναι ένα βιβλίο που τα έχει όλα. Έχει αφήγηση που ρέει, έχει ανατροπές, έχει ένταση, έχει συναίσθημα, έχει και λίγο μυστήριο, τόσο όσο χρειάζεται για να του δίνει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Πάνω από όλα όμως έχει πολλές ψευδαισθήσεις.

Η παραπάνω φωτογραφία παρόλα αυτά δεν είναι καθόλου ψευδαίσθηση κι ας δείχνει τζάκι μέσα στον καλοκαιριάτικο, ακόμα τουλάχιστον, Σεπτέμβριο. Το βιβλίο το διάβαζα κάπου τα Χριστούγεννα και ακόμα παλιότερα είχα διαβάσει άλλα δύο του Όστερ.

Έχοντας σκοπό να συνεχίσω και με αυτά, σκόπευα αρχικά να βάλω τίτλο 3 2 1. Ώσπου σκέφτηκα, ότι έτσι θα αποπροσανατολίσω το σύμπαν, το οποίο σύμπαν ίσως νόμιζε ότι μιλάω για το τελευταίο βιβλίο του Πολ Όστερ, έχοντας παραλείψει το 4. Γιατί ο σωστός τίτλος είναι 4 3 2 1 και πρόκειται όπως λένε όσοι το διάβασαν για ένα εκπληκτικό έργο, που χαρακτηρίστηκε μάλιστα ως Μεγάλο Αμερικανικό Μυθιστόρημα. Δεν το έχω διαβάσει ακόμα, αλλά αναμφισβήτητα θα το κάνω με την πρώτη ευκαιρία. Η σχέση μου με τον Όστερ βρίσκεται ακόμα σε πολύ αρχικό στάδιο, αλλά όλα δείχνουν ότι με τον καιρό θα εξελιχθεί σε κάτι πολύ δυνατό.

Το Σάνσετ Παρκ είναι ένα μυθιστόρημα για τη σύγχρονη Αμερική και τα φαντάσματά της όπως γράφει και το οπισθόφυλλό του βιβλίου και έχει να κάνει όχι μόνο με την οικονομική κρίση, αλλά και με τη συναισθηματική.

Με την απώλεια να κυριαρχεί, και όχι μόνο εκείνη των υλικών αγαθών, δίνει ένα δυνατό στίγμα της εποχής παρακολουθώντας τη ζωή τεσσάρων νέων που κάνουν κατάληψη σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στο Σάνσετ Παρκ, μια άγρια γειτονιά του Μπρούκλιν.

Ο Μάιλς, ο κυριότερος ήρωας, που τη ζωή του μαθαίνουμε καλά και που γίνεται η αφορμή να γνωρίσουμε και τους υπόλοιπους, μετά το θάνατο του αδερφού του διακόπτει τις σχέσεις του με την οικογένειά του, και ακόμα και στην εξορία του στη Φλόριντα, όπου καταφεύγει, φτάνει να κάνει μια δουλειά που υπάρχει μόνο και μόνο εξαιτίας της κρίσης. Δουλεύει σε ένα συνεργείο καθαρισμού κατασχεμένων σπιτιών.

"Όταν μπαίνει σε κάποιο σπίτι, ανοίγει πάντα τις πόρτες με φόβο, ακόμα κι αν δεν αισθάνεται έντονη αηδία. Αναπόφευκτα, το πρώτο πράγμα που έχει να αντιμετωπίσει είναι η δυσωδία, η εισβολή στα ρουθούνια ενός αέρα ξινισμένου, η σταθερή μυρωδιά από μούχλα, χαλασμένο γάλα, γατίσιες ακαθαρσίες, μαγαρισμένες λεκάνες και σάπια τρόφιμα στον πάγκο της κουζίνας. Ούτε ο φρέσκος αέρας που μπαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα δεν μπορεί να εξαφανίσει αυτές τις μυρωδιές. Ούτε το πιο μεθοδικό, το πιο προσεκτικό καθάρισμα δεν μπορεί να αφαιρέσει αυτή τη δυσοσμία της ήττας."

Ο Μάιλς φεύγει από τη Φλόριντα για να καταλήξει στο Σάνσετ Παρκ όταν η σχέση του με τη νεαρή κουβανοαμερικανίδα Πιλάρ μπαίνει σε επικίνδυνη τροχιά και όλα δείχνουν ότι ο μόνος τρόπος για να τη διαφυλάξει είναι να απομακρυνθεί για όσο καιρό χρειάζεται.

Ταυτόχρονα έχει και το βάρος της επανασύνδεσης με όσους είχε αφήσει πίσω του σε εκείνη την πρώτη του φυγή.

Ο Αόρατος είναι μια ιστορία που εξελίσσεται στον χρόνο και στον χώρο. Καλύπτει την χρονική περίοδο από το 1967 έως και το 2007 και ξεκινάει από τη Νέα Υόρκη για να φτάσει στο Παρίσι και στη συνέχεια σ' ένα απομακρυσμένο νησί της Καραϊβικής.

Ο εικοσάχρονος Άνταμ Γουόκερ, φοιτητής στο πανεπιστήμιο Κολούμπια κι επίδοξος ποιητής συναντιέται με τον αινιγματικό Γάλλο Ρούντολφ Μπορν και τη σύντροφό του Μαργκό. Ένα νοσηρό τρίγωνο, ξεπηδάει γρήγορα από αυτή τη συνάντηση που καταλήγει μάλιστα σε μια αποτρόπαια πράξη βίας.
Ωστόσο κι άλλα νοσηρά πράγματα περιγράφονται. Ακόμα κι δεν μπορούμε να τα τοποθετήσουμε με σιγουριά στην πραγματικότητα, ή στη φαντασία του ήρωα, δεν παύει η ιστορία να αφήνει μια στυφή γεύση.
O "Αόρατος" είναι ένα βιβλίο δυνατό, πολυεπίπεδο, ο συγγραφέας καταφέρνει να κάνει μια τέλεια ψυχογράφηση χαρακτήρων, ωστόσο οι χαρακτήρες αυτοί δεν μου ήταν διόλου συμπαθείς.

Ο Paul Auster (Πολ Όστερ) γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1947 στο Νιου Τζέρσεϊ από γονείς πολωνοεβραϊκής καταγωγής. Απόφοιτος του πανεπιστημίου Κολούμπια, μετά τις σπουδές του στην αγγλική, γαλλική και ιταλική λογοτεχνία έζησε για ένα διάστημα στη Γαλλία, όπου έκανε τα πρώτα του βήματα στον λογοτεχνικό χώρο ως μεταφραστής (από τα γαλλικά) και ποιητής.

Το πρώτο του πεζογραφικό βιβλίο είναι το αυτοβιογραφικό δοκίμιο The Invention of Solitude (1982): Στον πυρήνα του βιβλίου βρίσκεται ο θάνατος του πατέρα του, Σάμιουελ, και η κατάρρευση της σχέσης του με την πρώτη του σύζυγο, τη διηγηματογράφο και μεταφράστρια Λίντια Ντέιβις.

Ακολούθησε η Τριλογία της Νέας Υόρκης: City of Glass (1985), Ghosts (1986) και The Locked Room (1986), μεταμοντέρνες παραλλαγές της ιστορίας μυστηρίου που έτυχαν πολύ θερμής κριτικής υποδοχής και τον καθιέρωσαν ως έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς. Έχει γράψει το σενάριο των ταινιών Smoke και Blue in the Face (Καπνός και Λίγος καπνός ακόμα, αντίστοιχα - 1995) τις οποίες σκηνοθέτησε από κοινού με τον Γουέιν Γουάνγκ. Ακόμα έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε τις ταινίες Lulu on the Bridge (Ερωτευμένοι ως την αιωνιότητα, 1998) και The Inner Life of Martin Frost (2007).

Ο Όστερ ζει στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και είναι παντρεμένος με τη συγγραφέα Σίρι Χούστβεντ και έχει μια κόρη, τη Σοφί, τραγουδίστρια, ηθοποιό και μοντέλο. Με την προηγούμενή του σύζυγο, τη Λίντια Ντέιβις, έχουν έναν γιο, τον Ντάνιελ.

Είναι μέλος της Αμερικάνικης Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων.

Πηγή: www.metaixmio.gr