Κυριακή 16 Μαρτίου 2014

Του έρωτα ο χορός και άλλα εδώδιμα λαχανικά (Life Images #7)

Ο ήλιος σκουντάει γλυκά την πλάση, στέλνοντας τις πιο απαλές του αχτίδες να την ξυπνήσει.
Τα φυτά τεντώνουν νωχελικά τα σώματά τους, που είναι γεμάτα από τη δροσιά που τα ράντιζε η νύχτα και τον καλωσορίσουν.
Μοιάζουν να ψηλώνουν τόσο που αγγίζουν τον ουρανό.
 Δυο ερωτευμένα δε χάνουν την ευκαιρία να ανταλλάξουν ένα φιλί, όσο τα άλλα αρχίζουν να προετοιμάζονται για τη μέρα.
Είναι όλο χέρια φτιαγμένα για αγκαλιές.
Χέρια που μοιάζουν με καρδιές.
Καρδιές που χτυπούν σαν τρελές, όσο η μουσική δυναμώνει μέσα τους....και αρχίζουν το χορό!!









Το συγκεκριμένο φυτό, με το εντυπωσιακό επίσημο όνομα στα λατινικά capsella bursa-pastoris και το πιο συνηθισμένο του shepherd's purse, το βαπτίσαμε Καψέλλα, ενώ ακούει και στο αγριοκαρδαμούδα.
Κάποιοι δε, (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε) το φωνάζαμε (αν είστε όρθιοι καθίστε, αν τρώτε, ή πίνετε, καταπιείτε) κοντοτσίπα. 
Δεν ξέρω αν έχει τσίπα (άλλωστε όπως είδαμε όλοι, τα έπιασα όλα μαζί να ξεσαλώνουν), αλλά είχαν πολύ γέλιο κάποιες από τις απαντήσεις που έδωσα σε συμπαίκτρια στο photo a day όταν με ρώτησε για αυτό. 
Κι ενώ βρήκα αμέσως τα λατινικά του και αγγλικά του ονόματα και της τα έγραψα στα ελληνικά επέμενα στο kontotsipa ( Oh yes!!!).
Δεν έβρισκα το επίσημο όνομά του, μια και το έψαχνα σαν λουλούδι και όχι σαν φυτό.
Η παρεξήγηση μεταξύ εμού και του ζαρζαβατικού όμως επιτέλους λύθηκε.
Δεν είναι λουλούδι είναι φυτό και μάλιστα φαρμακευτικό.
Χορεύει κάθε ξημέρωμα, μεσημέρι, απόγευμα και γενικά είναι πολύ του χορού, και του γλεντιού, σαν χμμμ...ζιζάνιο που είναι!
Και μην σας κάνει εντύπωση ο τίτλος, θεωρείται και εδώδιμο λαχανικό.....ε, περί ορέξεως, kontotsipa!!!




Σάββατο 15 Μαρτίου 2014

Πύρρειος νίκη


«Όλα τα ‘χει η Μαριωρή, ο φερετζές της λείπει», μουρμούρισε μέσα από τα δόντια της η Τασία πριν αλλάξει κανάλι νευριασμένη.

Η Καίτη, σίγουρη πως έλεγε για εκείνη, έκανε πως δεν την άκουσε και συνέχισε να μετράει τους πόντους στο πλεκτό της. Δυο καλή, μια ανάποδη, δυο καλή, μια ανάποδη…

Σταματάει το πλέξιμο και καρφώνει το βλέμμα στην τηλεόραση που αλλάζει συνέχεια εικόνες. Σκέφτεται πως στη ζωή είναι περισσότερες οι ανάποδες από τις καλές.

«Τι σχέδιο είναι αυτό πάλι, δεν καταλαβαίνω» μουρμουράει με τη σειρά της και η Τασία αφήνει το ζάπινγκ και την κοιτάζει λες και προσγειώθηκε ξαφνικά δίπλα της.

«Σιγά μη σου δώσω σημασία», ψιθυρίζει. «Ποιος ξέρει τι έχεις βάλει στο μυαλό σου και θες να με συγχίσεις πάλι».

Συνεχίζει τη σκέψη της, από εκεί που την έκοψε πριν.

«Άκου δωρεάν γουάι φάι. Και γιατί να μην είναι δωρεάν το «φάει», δηλαδή; Τι να το κάνω εγώ και η άλλη (ρίχνει μια κλεφτή ματιά στην Καίτη που κοιτάζει ακόμα την οθόνη σαν υπνωτισμένη), η κακομοίρα», συμπληρώνει και γελάει ευχαριστημένη με το επίθετο που τη στόλισε, «το δωρεάν ίντερνετ;»

Η Καίτη τραβάει με δυσκολία το βλέμμα από την τηλεόραση, την βλέπει που γελάει και νευριάζει.

- Τι έγινε πάλι Τασία μου;

Ρωτάει με μελιστάλαχτο ύφος, που στάζει όμως και λίγο δηλητήριο.

-Σκέφτεσαι τα χάλια σου και γελάς;

Ο καυγάς δεν αργεί να φουντώσει.

Λέξεις εκτοξεύονται, σαν οβίδες που στοχεύουν καρδιές. Όλες προσεκτικά διαλεγμένες να εξουδετερώσουν τον αντίπαλο.


Είναι δεν είναι δυο χρόνια που ζουν μαζί οι δυο αδερφές και οι καβγάδες τους ξεκινούν πάντα από το τίποτα και καταλήγουν στο πουθενά.

Θα έλεγε κάποιος ψύχραιμος παρατηρητής πως απολαμβάνουν να πληγώνουν η μια την άλλη.

Πώς το έφερε η μοίρα, χήρεψαν και οι δυο την ίδια εποχή και αποφάσισαν να συγκατοικήσουν για να μη γίνουν βάρος στα παιδιά τους.

Το ρινγκ στήθηκε από την αρχή και οι δυο γυναίκες παρατάχτηκαν, έτοιμες να διεκδικήσουν νίκες που δεν τους χρειάζονται.

Δεν είναι πως δεν αγαπιούνται, είναι που μοιάζουν πολύ. Περισσότερο από όσο θα ήθελαν.

Ξαφνικά η Τασία, νιώθει άσχημα.

Κόβει μια βρισιά στη μέση και πιάνει το στήθος.

Η Καίτη αλλάζει τον αμανέ.

- Αδελφούλα μου, τι σου ‘κανα η κακούργα. Νερό, νερό, φωνάζει και τρέχει μοναχή της να το φέρει, καθώς θυμάται πως δεν είναι άλλος εκεί.

Καθώς φεύγει τρέχοντας και σκουντουφλώντας για την κουζίνα, η Τασία ανοίγει με κόπο τα μάτια και χαμογελά ευχαριστημένη.

Μπορεί να πονάει, αλλά νίκησε.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο "Παίζοντας με τις λέξεις" στο blog της Φλώρας  TEXNIS STORIES.
Ευχαριστώ πολύ όσους την ψήφισαν, ή την ξεχώρισαν και φυσικά τη Φλώρα για τη φιλοξενία της που γίνεται η αφορμή να διαβάζουμε εξαιρετικές ιστορίες.