Σάββατο 20 Απριλίου 2013

1η ανάρτηση ιστοριών 9ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Έφτασε η στιγμή να απολαύσετε κι εσείς τις ιστορίες και τα ποιήματα που μέχρι τώρα απολάμβανα μόνο εγώ.
Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους δείξατε και σε μένα την ίδια εμπιστοσύνη που δείχνετε στη Φλώρα και στείλατε τόσο όμορφες συμμετοχές.
Ίσως έγιναν κάποια λαθάκια στη μεταφορά ελπίζω όχι μεγαλύτερα από κάποια διαστήματα και θα ήθελα να με συγχωρέσετε γι΄αυτά.
Η αλήθεια είναι πως έχω πολύ άγχος κι αυτό δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος.

Βρισκόμαστε πια στην πολυπόθητη (καλά μια πλάκα έκανα) ώρα της βαθμολογίας!

Οι βαθμοί που πρέπει να βάλετε είναι 3,2,1 ξεκινώντας από το 3 για την καλύτερη κατά τη γνώμη σας ιστορία και φτάνοντας στο 1 για την τρίτη κατά σειρά.
Για την αποφυγή αδικιών είναι υποχρεωτικό να βαθμολογηθούν 3 ιστορίες.
Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε δυο ιστορίες με τον ίδιο βαθμό.
Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε ανώνυμα.
Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε τη δική σας ιστορία.

Αυτή τη φορά δε θα βαθμολογήσω επειδή γνωρίζω καλά τις ιστορίες και ποιος τις έγραψε.
Η Φλώρα όμως δεν γνωρίζει. Της έστειλα τις ιστορίες πριν λίγο για να μπουν και στο TEXNIS STORIES, αλλά δεν ξέρει ποιος τις έγραψε και φυσικά θα βαθμολογήσει.

Τις βαθμολογίες θα τις γράψετε με σχόλιο κάτω από αυτή την ανάρτηση.

Η Φλώρα μας που είναι η ψυχή του παιχνιδιού που όλοι αγαπήσαμε, θα ήθελε (κι εγώ θα το ήθελα εδώ που τα λέμε) να ακούσει τα σχόλιά σας για το παιχνίδι.
Κάπου εδώ σας αποχαιρετώ και σας αφήνω να βαθμολογήσετε με την ησυχία σας
μέχρι και την Παρασκευή 26/4/2013
Το Σάββατο 27/4/2013 θα αναρτηθούν τα αποτελέσματα της βαθμολογίας και θα ανακηρυχθούν οι 3 νικητές του 9ου παιχνιδιού μας!


Έχουμε 33  ιστορίες  και ποιήματα μια και οι λέξεις: 

χελιδόνι, φωτογραφία, νερό, παιδί, υπόσχεση, έφεραν μεγάλη έμπνευση!
Μοιράστηκαν σε 4 αναρτήσεις και ακόμα παλεύω με τις γραμματοσειρές....ελπίζω να φτάσω σε ένα όμορφο αποτέλεσμα γρήγορα.


Ιστορίες 1-10




1. Η Άνοιξη θα’ρθει πάλι
Μέρες τώρα κάθεται στην βεράντα στην κουνιστή της πολυθρόνα και αγναντεύει τον κήπο σιωπηλή. Στα χέρια της κρατάει μια παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία, φθαρμένη από το πέρασμα των χρόνων και ελαφρώς τσαλακωμένη.

-Κυρά Σοφία να σας φέρω λίγη λεμονάδα?

Ένα αρνητικό γνέψιμο είναι αρκετό για να κάνει την γυναίκα να απομακρυνθεί από κοντά της.

-Πάλι δεν θέλει τίποτα?

-Αρνήθηκε ακόμα μια φορά και το φαγητό της ούτε που το άγγιξε. Ας ελπίσουμε πως δεν θα κρατήσει για πολύ αυτή η κατάσταση. Φοβάμαι πως θα πρέπει να ειδοποιήσω τα παιδιά της αν και...

Την συζήτηση διέκοψε το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα επάνω στο γραφείο.

Οι μέρες περνούσαν γρήγορα αλλά για την κυρά Σοφία κυλούσαν αργά και βασανιστικά. Στην γωνία της ξύλινης βεράντας με τις άσπρες τάβλες, εκεί που ενώνεται ο τοίχος με την κεραμοσκεπή, έχουν έρθει και φωλιάσει οι «προάγγελοι της Άνοιξης», δύο όμορφα χελιδόνια. Η όλη διαδικασία με τα χελιδόνια να φέρνουν και από ένα ξυλαράκι με λίγη λάσπη σε κάθε τους διαδρομή απέσπασαν την προσοχή της. 

- Σοφία σου έχω πει εκατό φορές να μην πετάς πέτρες στην φωλιά. Είναι φίλοι του σπιτιού και φέρνουν γούρι. Πόσες φορές θα σου πω να αφήσεις τα χελιδονάκια ήσυχα? Να θυμάσαι πως τα χελιδόνια πάντα φέρνουν μαζί τους την Άνοιξη.

Η μικρή Σοφία μουτρωμένη από το μάλωμα της μητέρας της έμεινε να κοιτάει την μικρή φωλιά  και τα χεράκια της χαλάρωσαν τόσο που από μέσα τους γλίστρησαν τα πετραδάκια στο πάτωμα.

-Μανούλα αν τους βάλω λίγο νερό σε ένα μπολάκι να έχουν να ξεδιψάνε θα με αγαπήσουν περισσότερο?

-Να είσαι πάντα καλή και ευγενική με όλους και με όλα και τότε να δεις πόσο θα σε αγαπάνε!

Γέλια και φωνές ακούστηκαν πίσω από το σπίτι και η πόρτα της αυλής άνοιξε διάπλατα από τους φίλους της.

-Άντε Σοφία πάμε και μας περιμένουν να παίξουμε κρυφτό! Έλα μην αργείς!

Άρχισαν να την τραβάνε από τα χέρια και να την σπρώχνουν προς την πόρτα.

Τότε η μητέρα της έτρεξε από την κουζίνα σκουπίζοντας τα χέρια της επάνω στην ποδιά και κρατώντας την φωτογραφική μηχανή, δώρο του άντρα της για τα γενέθλιά της, τους φώναξε να περιμένουν.

-Σταθείτε μια στιγμή να σας βγάλω μια φωτογραφία! Σοφία παιδί μου στάσου στην μέση να φαίνεσαι καλά, στρώσε και τα μαλλιά σου που πετάνε!

Έτσι όπως στάθηκαν στην αυλή η μικρή χελιδονοφωλιά χώρεσε και αυτή στην φωτογραφία μαζί με όλα τα χαμόγελα των φίλων της.

Οι φίλοι της που πάντα στάθηκαν κοντά της και δεν την άφησαν μόνη της ούτε στιγμή. Ήταν δίπλα της όταν παντρεύτηκε, όταν έκανε παιδιά, όταν απέκτησε εγγόνια, όταν έχασε τον άντρα της από καρδιά. Ποτέ δεν έμεινε μόνη, ποτέ μέχρι τώρα. Χάθηκαν και εκείνοι με το πέρασμα των χρόνων.

Έσφιξε την φωτογραφία στα χέρια της και τότε θυμήθηκε την υπόσχεση.

-Μητέρα μην ανησυχείς, εμείς θα είμαστε πάντα κοντά σου, θα ερχόμαστε να σε βλέπουμε. Δεν θα μείνεις μόνη σου, στο υποσχόμαστε.

«Τα χελιδόνια φέρνουν την Άνοιξη...» συλλογίστηκε και έστρεψε  το βλέμμα της προς την μεγάλη πόρτα «...και η Άνοιξη θα φέρει όσους με αγάπησαν».


2. Ένα χελιδόνι τον Αύγουστο

Είχε φτάσει 33 βαθμούς, ντάλα μεσημέρι.

Η άσφαλτος έκαιγε κι εγώ ξυπόλητος,

έτρεχα να φτάσω στο σπίτι της θείας Νίνας.

Από τη φωνή της κατάλαβα ότι τα νέα ήταν άσχημα.

Όσο μπορεί να καταλάβει ένα 15χρονο παιδί.

Καθώς έφτανα στην κατηφόρα που ήταν το σπίτι της,

είδα ένα χελιδόνι.

Απόρησα.

Τι θέλει το χελιδόνι Αύγουστο μήνα στο νησί;

Με ακολουθούσε μέχρι την πόρτα της  θειας.

Άρη παιδί μου, α!

Έφυγε ο μπαμπάς

και με σφιχταγκάλιασε.

Με λυγμούς!

Ένιωσα ζάλη, λιποθύμησα.


Ένας ουρανός κόκκινος σαν ηλιοβασίλεμα.

Και το χελιδόνι..


«…Ένα νερό, το παιδί, το παιδί ...»

Συνήρθα  μπερδεμένος,

όλη η οικογένεια ήταν από πάνω μου.

Τους έβλεπα ανάποδα.

Και πιο ψηλά στον ουρανό,

Το χελιδόνι!


15 χρόνια μετά…

Κοιτάω τη φωτογραφία μας.

Εκείνο το γλέντι της καθαρής δευτέρας.

Μου χαμογελάς κι εγώ κοιτώ το φακό.


Θέλω να κλάψω τώρα!
Αλλά όχι, δε θα το κάνω.

Θα κρατήσω την υπόσχεση που σου έδωσα

μετά το κλικ της φωτογραφίας…

«Να χαμογελάς  μικρό ..»,

μου είχες πει.

Χαμογέλαω πατέρα!


3. Σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός

Κόρη ψηλή και λυγερή, βλέμμα απαλό σαν χάδι

στα κρινοδάχτυλα κρατά σαΐτα με χρυσό υφάδι

κι υφαίνει διάφανο πανί, που πάνω  έχει δυο κλαδιά

γεμάτα  μ’ άνθη πορφυρά και φύλλα πλούσια λαδιά.


Κι εκεί στο δεύτερο κλαδί δυο
 χελιδόνια κεντημένα

γλυκά φιλιούνται και μιλούν χαρούμενα κι ερωτευμένα.

Τώρα με τις χρυσοκλωστές κεντάει  το «σε λατρεύω,

στον ύπνο και στον ξύπνιο μου ψάχνω και σε γυρεύω»


Τα όνειρά της προσπαθεί πάνω ν’ αποτυπώσει

γιατί έχει αισθήματα κρυφά και μια λαχτάρα τόση

για ένα αγόρι που περνά έξω απ’ το παραθύρι

κι είναι λεβέντης να τον πιείς νερό μες’ το ποτήρι.


Γυρνά και τη γλυκοκοιτά, σκοπό αγάπης 
 της σφυρά

κι εκείνη λιώνει σαν κερί που ‘πεσε μέσα στην πυρά.

Φωτογραφία του φυλάει, και όταν πια βραδιάζει

λάβα καυτή  που χύνεται, φωτιά που  λαμπαδιάζει.


Φιλιά της δίνει φλογερά και την χαϊδεύει τρυφερά,

κι εκεί μέσα στην αγκαλιά και τα δυο μπράτσα τα γερά

της λέει αγάπης κι έρωτα λόγια και  υποσχέσεις

και ότι είν’ αυτή η πιο  δυνατή σχέση μέσα στις σχέσεις.


Πως ο Θεός τους έπλασε τον ένα για τον άλλο

κι ήταν αυτό και για τους δυο της τύχης το ρεγάλο

φαμίλια για να φτιάξουνε, παιδιά να αποκτήσουν

την ευτυχία της ζωής μαζί να κατακτήσουν.


Και κάνουν όνειρα τρελά να χτίσουνε μία φωλιά

και δεν την νοιάζει η γειτονιά και τα κρυφά κουτσομπολιά,

της μάνας και του κύρη της η άποψη κι η γνώμη

και του στενού του κύκλου τους  τα ήθη και οι νόμοι.


Τα λόγια κι η κακογλωσσιά και όλες οι κατάρες

η φασαρία, το κακό, οι μπόρες κι οι αντάρες

που προκαλεί η πεθερά και μαίνεται σαν ταύρος

και ο κακός ο πεθερός που είναι σκληρός και λάβρος.


Δεν την πτοούν  και προχωρά, βασίζεται στη ρήση

που απ’ τα χρόνια τα παλιά παντού έχει ηχήσει

και είναι λόγος  ισχυρός, πάνσοφος μα και βροντερός

«Σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός τύφλα να’ χει ο πεθερός». 


4. Το παιδί και το χελιδόνι

-Τι είσαι εσύ;

-Εγώ είμαι ένα παιδί. Εσύ τι είσαι;

-Εγώ είμαι ένα χελιδόνι.

-Πως μπορείς και μιλάς; Τα χελιδόνια μιλάνε;

-Είμαι διαφορετικό από τα άλλα χελιδόνια για αυτό και δεν με κάνουν παρέα. Με κοροϊδεύουν που έχω ανθρώπινη λαλιά και δεν κελαηδάω όπως εκείνα. Εσύ γιατί κάθεσαι εδώ μόνος σου;

-Γιατί και εμένα δεν με κάνουν παρέα τα υπόλοιπα παιδιά. Με κοροϊδεύουν που έχω μόνο ένα χέρι και δεν μπορώ να παίξω με την μπάλα τους.

-Και τι έγινε που δεν έχεις χέρι; Και εγώ δεν έχω χέρια αλλά μια χαρά τα καταφέρνω. Να κοίτα...

Με ένα πέταγμα το μικρό χελιδόνι πήγε στο πάρκο και γύρισε κρατώντας στο στόμα του μερικά κλαδάκια και τα άφησε δίπλα στο παιδάκι.

-Βλέπεις αυτά τα κλαδιά; Με το στόμα μου τα φέρνω και χτίζω το σπίτι μου. Να εκεί ψηλά σε εκείνο το σπίτι είναι η φωλιά που ετοιμάζω, την βλέπεις; Αν μπορώ εγώ να κάνω τόσα μόνο με το στόμα μου τότε μπορείς και εσύ.

-Τι καλά! Μακάρι να μπορούσα και εγώ να καταφέρω κάτι με το ένα μου χέρι. Όλα δύσκολα μου φαίνονται...

-Μπορείς! Να πήγαινε στην βρύση απέναντι και άνοιξέ την. Βάλε την χούφτα σου κάτω από το νερό και κράτησέ την σφιχτά κλεισμένη για να μπορέσω να πιω.

Το παιδάκι έτρεξε προς την βρύση, την άνοιξε και βοήθησε το χελιδόνι να ξεδιψάσει από την χούφτα του.

-Βλέπεις που τα κατάφερες; Όλα τα μπορείς αρκεί να το θέλεις πραγματικά!

-Τα κατάφερα! Είμαι πολύ χαρούμενος που σε βοήθησα! Θέλεις να γίνεις ο φίλος μου;

-Τέλεια ιδέα! Θα είμαι ο φίλος σου και θα σου κάνω παρέα κάθε μέρα! Μόνο που... δεν μπορώ να μείνω για πάντα εδώ...

-Γιατί δεν μπορείς;

-Γιατί όταν χειμωνιάζει και κάνει κρύο τα φτερά μας δεν μπορούν να μας προστατέψουν. Οπότε αναγκαζόμαστε να πετάξουμε μακριά, σε χώρες που είναι πιο θερμές. Αν μείνω εδώ θα πεθάνω από το κρύο...

-Όχι, δεν θέλω να πεθάνεις! Είσαι ο μοναδικός και ξεχωριστός μου φίλος. Δεν θέλω να σε χάσω! Δηλαδή, θα μπορέσω να σε ξαναδώ όταν θα ζεστάνει πάλι ο καιρός;

-Στο υπόσχομαι πως κάθε που θα έρχεται η Άνοιξη θα είμαι εδώ να σου κάνω παρέα! Θέλω όμως να μου κάνεις μια μικρή χάρη...

-Ζήτησε μου ότι θες και εγώ θα το κάνω!

-Δεν έχω δει ποτέ πως είναι ο χειμώνας και θα ήθελα πολύ να δω και να μάθω. Θέλω όσο θα λείπω μακριά να μου βγάζεις φωτογραφίες να βλέπω πως είναι τον χειμώνα ο τόπος ετούτος.

-Θα προσπαθήσω να σου βγάλω όσες περισσότερες μπορέσω. Αυτή είναι η δικιά μου υπόσχεση!

Έτσι πέρασαν οι μήνες, τα χρόνια και το παιδί με το χελιδόνι μεγάλωσαν τηρώντας τις υποσχέσεις τους. Όμως, εκείνη την Άνοιξη, το χελιδόνι δεν επέστρεψε ξανά. Το παιδί, που ήταν πια ένας μεγάλος και όμορφος νέος, συνέχιζε να βγάζει φωτογραφίες πιστεύοντας ότι κάποια στιγμή το χελιδόνι θα επιστρέψει. Το ένα του χέρι δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο και εξελίχτηκε σε έναν από τους πιο γνωστούς φωτογράφους. Οι φωτογραφίες του με χελιδόνια εξακολουθούν να εντυπωσιάζουν ακόμα και σήμερα.


5. Η άνοιξη αυστηρή

Ένα χελιδόνι δε φέρνει την άνοιξη, ούτε μια μυγδαλιά, ούτε μια βοκαμβίλια! Και πώς να την εφέρουν δηλαδής; Τι νομίζετε είναι η άνοιξη; Καμιά αλαφροΐσκιωτη; Καμιά ανεμοπαρμένη; Καμιά κοπελούδα που παρασύρεται κι όπου την καλούνε σηκώνεται και πάει;

Η άνοιξη κρύβεται μέσα σε ροζ ανθισμένες πασχαλιές, πίσω από το γαλάζιο του ουρανού, μέσα στις παπαρούνες των κάμπων, στους ήχους από τιτιβίσματα πουλιών, μοιάζει ανέμελη σαν τα χαμόγελα παιδιών. Μπορεί έτσι να ήθελε να είναι, ποιος την ξέρει;

Μα είναι γυναίκα πολύ δυναμική! Πώς άλλωστε θα έβρισκε το θάρρος να τα βάλει με τον παλιό-χειμώνα; Δυναμική, θαρραλέα, με υπομονή, σπρώχνει τη μιζέρια έξω από την πόρτα, «περάστε καλή μου, μη σας κρατάμε άλλο!», ρίχνει διακριτικά αλάτι πίσω από την καρέκλα της κατήφειας.

Όχι, καλέ όχι, δεν της αρέσει η μοναξιά, μόνο που προτιμάει άλλου είδους παρέα. Ναι, αν την καταφέρεις την άνοιξη να’ ρθεί, θα πρέπει να αφήσεις και μιαν αχτίδα ελπίδας κάπου να βολευτεί και στην ιδέα της αλλαγής χώρο για να φωλιάσει.

Δεν ξέρω ποια φτάνει πρώτη και ποια ακολουθεί, μη με ρωτάτε. Όλες τους κοπέλες όμορφες, σαν τα γάργαρα νερά όλες. Αν τις καταφέρεις να’ ρθουνε, θα δεις! Κι ετοιμάζουν και φέρνουν μαζί αποσκευές, γιομάτες από ζεστασιά, κι έρχονται και τρυπώνουν σε ψυχές και σε μυαλά. Αν τις καταφέρεις να’ ρθουνε, χάρμα θα είναι, όλες τους μοντέλα για φωτογραφία, θα δεις!

Ναι, αν την καταφέρεις την άνοιξη να΄ρθεί. Είναι όμως γυναίκα πολύ δυναμική, θέλει πείσμα για να την πείσεις, κι επιμονή! Νομίζεις ζητάει πολλά, ναι;

Αν την κοιτάξεις όμως στα μάτια, αληθινά, προς Θεού όχι επιφανειακά, θα το καταλάβεις· σου δίνει μιαν υπόσχεση και βγαίνει αληθινή. Θα ανθίσουν τα χαμόγελα σου λέει, θα γεμίσει η ψυχή χρώματα κι αρώματα σου λέει. Κι αυτό δεν είναι πράγμα διόλου απλό!

Μπορείς τώρα να το καταλάβεις; Θέλει δουλειά η άνοιξη να’ ρθεί, πώς άλλωστε να ξεβολευτεί μόνο και μόνο για να μην κακοκαρδίσει ένα χελιδόνι;


6. Αναμνήσεις

Υπήρξαν οι καλύτεροι φίλοι. Ήταν ο καλύτερός της φίλος. Ήταν η καλύτερή του φίλη. Περνούσαν τόσο όμορφα μαζί! Από μικρά παιδιά ήταν μαζί. Έπαιζαν κάθε μέρα μαζί, τραγουδούσαν, χόρευαν, γελούσαν. Μαζί σε όλα, στα καλά και στα άσχημα. Τα μοιράζονταν όλα.

Ένα πρωινό όμως, εντελώς ξαφνικά, της είπε ότι θα φύγει από το χωριό μαζί με τους γονείς του.

«Θα φύγουμε από το χωριό, όμως δεν θα χαθούμε.

Κάποια μέρα θα συναντηθούμε ξανά. Να με περιμένεις. Κάποια άνοιξη μαζί με τα χελιδόνια, θα ‘ρθω κι εγώ! Έχεις την υπόσχεσή μου.!»

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε, δεν τον ξαναείδε. Δεν έπαψε ποτέ να τον σκέφτεται, να τον περιμένει. Ήταν ο καλύτερός της φίλος, ο μοναδικός, ο ξεχωριστός. Το μόνο που είχε να θυμάται απ’ αυτόν ήταν μια φωτογραφία με τους δυο τους μικρά παιδιά μπροστά στην αγαπημένη τους λιμνούλα, όπου κάθε απόγευμα περνούσαν πολλές ώρες εκεί, παίζοντας στα νερά της.


7. Το τίμημα της ελευθερίας
Μίσιγκαν 1985.

Ο κύριος Άλμπερτ έβγαλε διστακτικά την φωτογραφία από την δερμάτινη ταλαιπωρημένη τσάντα του. Την έδωσε στον μαθητή του πρώτου θρανίου.

-Να την δείτε όλοι σας, είπε φωναχτά.

Ήξερε ότι ρίσκαρε ακόμα και την θέση του για αυτό που έκανε. Αλλά ακολούθησε την συνείδησή του.

-Για αυτή την εικόνα μου παιδιά μου κάποια άλλη εποχή κυνηγήθηκα.

Απεικόνιζε εκείνον νεαρό παιδί μαζί με μια έγχρωμη κοπέλα. Ήταν μια φωτογραφία θαλάμου ασπρόμαυρη.

Τα παιδιά κοιτάχτηκαν με απορία. Έγχρωμα και λευκά.

-Στην χώρα μας κάποτε, όχι πολλά χρόνια πριν, η συναναστροφή ενός λευκού με μια μαύρη ήταν απαγορευμένη. Ούτε καν νερό δεν πίναμε από την ίδια βρύση.

-Η γυναίκα σας είναι αυτή! Αναφώνησε κάποιος τολμηρά.

-Ναι Άντονι, είναι η κυρία Άννυ, είπε ξαφνιασμένος ο δάσκαλος.

Τα παιδιά με το βλέμμα τους του έκαναν νόημα να συνεχίζει.

-Εκείνη την μέρα της έδωσα μια υπόσχεση. Να μην την αποχωριστώ με όποιο τίμημα. Περάσαμε πολύ δύσκολα. Στιγματιστήκαμε. Ούτε τρόφιμα δεν μας πουλούσαν. Στο σχολείο με πήραν με το ζόρι. Δεν είχαν άλλη επιλογή. Ήμουν ο μοναδικός δάσκαλος στην περιοχή. Όμως ποτέ δεν κάναμε πίσω. Η αγάπη κέρδισε το μίσος.

-Τι πείραζε κύριε, ρώτησε η Πάτυ.

-Δεν πείραζε παιδί μου, απλά οι άνθρωποι καμιά φορά αρνούνται να δουν τα ψεγάδια του εαυτού τους και έτσι ψάχνουν τα ψεγάδια των άλλων. Προσπαθούν να επιβληθούν, να καταπιέσουν, να στερήσουν την ελευθερία του άλλου, γιατί μόνο έτσι θα νιώσουν σπουδαίοι. Δεν μπορούν αλλιώς. Είναι ανίκανοι.

-Εσείς όμως κύριε πληρώσατε ακριβά το τίμημα της ελευθερίας, είπε σκεφτική η Πάτυ.

-Πάντα η ελευθερία θα είναι δύσκολη, αλλά πάντα θα σε ανταμείβει με τα καλύτερα. Έχω σήμερα δύο κόρες. Θα μπορούσα να περάσω άλλα τόσα για να τις έχω. Η ελευθερία όμως ξεκινά από απλά πράγματα. Ξεκινά από το σπίτι, από τις φιλίες που έχετε, ξεκινά από αυτήν εδώ την τάξη…

-Τι είναι ελευθερία κύριε, τον ρώτησε διακόπτοντάς ο Άντονι.

Ο δάσκαλος εξεπλάγην από τις ερωτήσεις των παιδιών, αλλά παράλληλα χάρηκε.

-Ελευθερία παιδιά μου είναι να αγαπάς όλους τους ανθρώπους. Να πονάς και να σέβεσαι τον διπλανό σου.

-Άρα σκλαβιά είναι το μίσος κύριε! Φώναξε ο Άντονι.

-Άρα η αγάπη είναι ελευθερία! Πρόσθεσε η Πάτυ.

-Ακριβώς παιδιά μου, είπε περήφανος και συγκινημένος για τους μαθητές τους ο δάσκαλος.

Για λίγο κανείς δεν μιλούσε. Λες και όλοι τους επεξεργαζόντουσαν την συζήτηση.

Την σιωπή την έσπασε ο Νιλ.

-Ο μπαμπάς μου λέει ότι ένας λευκός δεν μπορεί να αγαπήσει μια νέγρα γιατί τα παιδιά τους θα βγουν ασπρόμαυρα, είπε χαμηλόφωνα.

Ένα χελιδόνι έπεσε με δύναμη στο παράθυρο. Τα παιδιά τρόμαξαν. Στάθηκε για λίγο ζαλισμένο στο περβάζι και ξαναπέταξε μακριά.

-Ωραίο είναι το ασπρόμαυρο, ψέλλισε ο Άντονι.


8. 18 και σήμερα
   Ημέρα Τετάρτη και μόλις έχω μπει σπίτι κατάκοπος απ’τη δουλειά. Αντικρίζω τη μάνα μου στενοχωρημένη και τρέχω να δω τι συμβαίνει.
-Τι έγινε μάνα; Ποιος σε στενοχώρησε;
-Κανείς παλικάρι μου... Να αυτό το γράμμα...
Το παίρνω στα χέρια μου και τι να δω; Στο πάνω μέρος της σελίδας «Ελληνικός Στρατός» με κεφαλαία γράμματα. Έπρεπε σε 20 μέρες να παρουσιαστώ και από πολίτης να γίνω πλέον το περήφανο νιάτο της πατρίδας μου!

Μέχρι να φύγω η μάνα μου μες στη θλίψη. Κάθε τρεις και λίγο της εξηγούσα πως δεν πάω στον πόλεμο αλλά φαντάρος όπως όλα τα παιδιά του κόσμου. Όμως, ότι και να έκανα, ότι και να έλεγα, η γνώμη της δεν άλλαζε. Απ’την πρώτη μέρα που ήρθε το μαντάτο όλο έλεγε:

«Θέλω να μου δώσεις μια υπόσχεση. Να τρως εκεί που θα είσαι. Μη μείνεις μισός, μην πέσεις κάτω γιατί θα πεθάνω!» Εγώ απλά χαμογελούσα και της υποσχόμουν για εκατοστή φορά πως θα τρώω και να μην ανησυχεί.
          Πέρασαν οι μέρες γρήγορα, ούτε που κατάλαβα πως...Έφυγα απ’το σπίτι για πρώτη φορά στα δεκαεπτά μου. Είχα δηλώσει βλέπεις εθελοντής για να τελειώσω γρήγορα και να προχωρήσω στη ζωή μου χωρίς να έχω την εκκρεμότητα του στρατού. Με αποχαιρέτησε μες στα δάκρυα και στις αγκαλιές και εγώ προσπαθούσα να κρατήσω τα δικά μου, μα ο κόμπος στο λαιμό ανεβοκατέβαινε.
«Όπως είπαμε, να τρως!!», φώναζε όπως έφευγα και ο κόμπος που είχα έφυγε τελικά και γέλασα. Ήθελε να με συνοδέψει να μην είμαι μόνος μου και προσπαθούσε να με πείσει λέγοντας μου πως όλοι πάνε με τους γονείς τους, αλλά εγώ της έλεγα πως δεν χρειάζεται, θα τα καταφέρω, δεν είμαι πια παιδί.
          Έφτασα μετά από πολλές ώρες ταξιδιού στον τόπο που παρουσιαζόμουν. Μια τεράστια πύλη και απ’εξω κόσμος μαζεμένος, μανάδες και πατεράδες και παιδιά σαν εμένα, το ίδιο αγχωμένα. Ένα βουητό από φωνές, συζητήσεις και γέλια μαζί! Κάθισα σε ένα παγκάκι, άφησα το μπλε σάκο δίπλα μου και άναψα ένα τσιγάρο. «Τελικά είχες δίκιο ρε μάνα»συλλογίστηκα... «όλοι έρχονται με τις οικογένειες τους, κρίμα που δεν σε άκουσα...». Ο τόπος έβραζε απ’τη ζέστη. Έβγαλα απ’το σάκο μου ένα μισογεμάτο μπουκάλι με νερό για να καταλαγιάσω τη δίψα μου. Δεν ήταν παγωμένο πια αλλά τη δουλειά του την έκανε. Ήπια το μισό και το άλλο μισό το έριξα στο πρόσωπο μου για να δροσιστώ.
          Πέρασε ο καιρός και επιτέλους έφτασε η μέρα της ορκωμοσίας και της πολυπόθητης άδειας. Μου είχαν λείψει όλοι, ο αδελφός, οι φίλοι αλλά κυρίως η μάνα μου.
Μόλις τελείωσε η ορκωμοσία και βγάλαμε τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες μπήκα στο πρώτο λεωφορείο και έφτασα τα ξημερώματα πια στο σπίτι μου. Καθόταν στην βεράντα πίνοντας τον καφέ της, περιμένοντας εμένα. Χαμογέλασα από μακριά και έτρεξα κατά πάνω της παρόλη την κούραση μου. Μείναμε έτσι για λίγο αγκαλιασμένοι πριν καταλάβει κανείς πως είχα έρθει. Με κρατούσε λες και δεν ήθελε να με μοιραστεί με κανέναν.

«Όπως τα χελιδόνια φέρνουν την άνοιξη, έτσι και συ έφερες την άνοιξη στο σπίτι μου ξανά» μου είπε, και την αγκάλιασα ακόμη πιο σφιχτά!


9. Νηπενθή

Ένοχη, ένοχη, ένοχη και τα δάκρυα να κυλούν σαν νερό από τα μάτια και να φοβάσαι, περισσότερο από ποτέ, τα βιβλία του μπεκρούλιακα Μπουκόφσκι να σου κλείνουν παιχνιδιάρικα το μάτι από το ράφι και να θες να πιεις, να πιεις και να γράψεις ή να γράψεις και να πιεις, δεν έχει σημασία με ποια σειρά ακριβώς καθώς τα σημεία στίξης σου κάθονται βαριά τώρα τελευταία, τα άφησες να πάνε περίπατο σε χώρα μακρινή, ούτως ή άλλως τίποτε από αυτά δεν έχει πλέον σημασία.

Και γέλαγες εβδομάδες τώρα ολόκληρες και προσποιούσουν ότι όλα θα πάνε καλά και το κράταγες μέσα σου επτασφράγιστο μυστικό κάθε τρεις μέρες στον γιατρό και κάποια στιγμή πάνω σε έναν απλό τσακωμό έγινε το μεγάλο μπαμ και σαν χείμαρρος ξεχύθηκαν τα λόγια σου και τους έλουσαν όλους και μετά μαυροφόρεσε πάλι το σπίτι - εκείνο το πένθος το τόσο συνηθισμένα μοναδικά ολόδικό του.

Ενέσεις σιδήρου θα αρχίσουμε με αυτό και μετά εάν δεν σταθεροποιηθείς θα δούμε είναι και η αναιμία στην μέση ελπίζω να μην χρειαστείς μεταγγίσεις έχεις χάσει κιλά έβλεπα προχθές μια φωτογραφία σου.  Δώσε μου την υπόσχεσή σου ότι θα προσπαθήσεις. Χάθηκαν τα χελιδόνια από τα μάτια σου.

Όχι, γιατρέ, τα χελιδόνια βρίσκονται στο σπίτι μου. Έρχονται κάθε τόσο και χτίζουν τις φωλιές τους και τα φροντίζω όσο μπορώ με το να τους δίνω χρόνο και χώρο. Τι ζήτησαν άλλο τα χελιδόνια από χρόνο και χώρο, μια φωλιά να ξαποσταίνουν στο ταξίδι τους;  Κι αυτά μεγαλώνουν κι έπειτα ανοίγουν τα φτερά τους και πετάνε και κάνουν δικές τους οικογένειες και που και που όλο και κάποιο χελιδόνι θα περάσει μετά από χρόνια να επισκεφθεί και πάλι το σπιτικό μου και εγώ θα το θυμάμαι γιατί του καθενός τα φτερά η ενέργεια το ράμφος το σουλούπι το κοίταγμα το πέταγμα είναι διαφορετικά, και τα ξέρω όλα ένα προς ένα, είναι τα δικά μου χελιδόνια. Κάθε φορά που κάποιο γυρνάει τότε ξέρω πως έκαμα καλά την δουλειά μου γιατί το χελιδόνι βρήκε τον δρόμο της επιστροφής.  

Τα χελιδόνια βρίσκονται στο σπίτι μου - οι σπόροι γενήκαν δένδρα, γενήκαν πουλιά, γενήκαν βιβλία, γενήκαν παιδιά, στο σπίτι ακούστηκαν γέλια, κλάματα, στο σπίτι ζούσαν φαντάσματα, τα δικά μας στοιχειά, και τώρα δοκιμαζόμαστε όλοι μαζί άλλος με τους εθισμούς του άλλος με τις διατροφικές διαταραχές του άλλος με το ιστορικό κακοποίησης κι όλοι μαζί να ζητάμε να βυζάξουμε από το ίδιο γύφτικο βυζί μια στάλα δανεική ΑΓΑΠΗ.

Καταλαβαίνεις τώρα γιατί δεν μπορώ να αφήσω την δουλειά μου έως ότου με εγκαταλείψουν οι δυνάμεις μου; Εκείνα τα νηπενθή χελιδόνια για τα οποία λέγαμε προχθές με επισκέφθηκαν και μεταλάβαμε μια τελευταία φορά. Τώρα μπορώ να πω πως φεύγω πλήρης. Θα μείνουν πίσω θαλαμοφύλακες, να διώχνουν το πένθος από άλλες θρηνούσες ψυχές, να μας θυμίζουν πως πάντα θα'ρχεται μιαν άνοιξη.

Σημείωμα Αυτοκτονίας


10. Το κατόρθωμα

Ξύπνησε το πρωί ορεξάτος. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ανοίξει διάπλατα το παράθυρο. Ο ήλιος μπήκε με φόρα και τον τύφλωσε. Έκανε να κρυφτεί βάζοντας το πρόσωπο κάτω από το απλωμένο του χέρι.

Έξω ήταν ήσυχα. Έτσι νόμιζε στην αρχή δηλαδή. Δεν είδε πουθενά αυτοκίνητο, δεν άκουσε το πολύβουο πλήθος να τρέχει πάνω-κάτω στο δρόμο… Τη φασαρία της πόλης που τον κακοσυνήθισε.

Ντύθηκε βιαστικά. Ένα κοντό παντελονάκι, η πορτοκαλί μπλουζίτσα από χθες και οι καινούριες του σαγιονάρες. Στην εξοχή βρισκόταν. Στο χωριό της γιαγιάς. Κανένας δεν θα έδινε σημασία στο πρόχειρο ντύσιμο ενός παιδιού.

Προσπάθησε να ανοίξει με προσοχή την εξώπορτα που έτριζε. Ήταν πολύ πρωί και δεν ήθελε να ξυπνήσει κανέναν. Οι γονείς του κοιμόντουσαν ακόμη – η κουβέντα τους είχε πάρει μέχρι αργά. Η γιαγιά σίγουρα είχε ξυπνήσει και θα βρισκόταν στον κήπο ή στο κοτέτσι.

Βγήκε έξω και έκλεισε την πόρτα πίσω του. Αυτό που αντίκρισε τον αποζημίωσε για το πρωινό του ξύπνημα. Πολύ γρήγορα του έφυγε η αίσθηση της “ησυχίας” που είχε σχηματίσει ανοίγοντας το παράθυρο. Η φύση είχε αποκτήσει ήδη τους ρυθμούς της, δίχως να περιμένει ξυπνητήρια. Μια υπέροχη φωτογραφία της ζωής, της αληθινής ζωής, που θα έπρεπε να την κρατήσει μέσα του και να την πάρει μαζί του.

Οι μυρωδιές ήσαν μαγευτικές. Τις θυμόταν από πέρσι – μόνο στο χωριό του πίστευε ότι υπήρχαν τόσες πολλές – μα κόντευε να τις ξεχάσει. Και να που είχε έρθει και πάλι η Άνοιξη και το Πάσχα να του τις ξαναθυμίσουν.

Ένα τιτίβισμα τον διέκοψε από τις σκέψεις του. Σήκωσε το κεφάλι να δει από πού ερχόταν αυτή η γνώριμη φωνή. Ανάμεσα από τα κλαδιά της ανθισμένης νεκταρινιάς είδε το χελιδόνι να κάθεται πάνω στο σύρμα. Δεν είχε μελωδικό τραγούδι, όμως αυτός το είχε αγαπήσει. Το είχε συνδυάσει με το χωριό, τη γιαγιά, την Άνοιξη, το Πάσχα. Και τους καλούς του φίλους.

Στη μέση της αυλής βρισκόταν το μαγκανοπήγαδο. Φέτος είχε δώσει υπόσχεση στον εαυτό του πως θα τα καταφέρει. Παλιότερα ούτε που να το φανταστεί ν’ ανεβάσει νερό από εκεί κάτω. Τώρα όμως που έγινε ‘αντράκι’ τίποτα δεν θα τον σταματούσε . Έριξε μέσα τον κουβά και έβαλε τα δυνατά του. Και τα κατάφερε!

Με απερίγραπτη χαρά έτρεξε στο κοτέτσι. Η γιαγιά μάζευε τα τελευταία αυγά για την πρωινή ομελέτα. Τη φίλησε γλυκά στο μάγουλο, γεμάτος χαρά.

- “Εσύ κάτι έκανες” του είπε χαμογελαστή.

- “Μάντεψε γιαγιά! Τα κατάφερα! Έβγαλα νερό!”

- “Μπράβο παλικάρι μου. Πάμε μέσα τώρα. Και ξέρεις τι σκέφτηκα; Αφού μεγάλωσες τόσο πολύ, λέω να με βοηθήσεις και στο μαγείρεμα”.


Η συνέχεια στην αμέσως παρακάτω ανάρτηση.

2η ανάρτηση ιστοριών 9ου παιχνιδιού "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ"

Ιστορίες 11-21

11. «Αμάν μπαϊλντί…» #2
 Δύο τινά.  Έχω παραισθήσεις.  Ή κουζίνα στοιχειωμένη. Τα βράδια που στρώνω τραπέζι, βάζω παραπανίσια μαχαιροπήρουνα. Να γλυτώσω το σήκω-κάτσε. Την ώρα που σερβίρω το φαγητό, βλέπω τον Αντωνάκη να κάθεται δίπλα στα παιδιά και να μου απλώνει σα φουρναρόφτυαρο το πιάτο του: «Θα σεβαστούμε τις υπογραφές μας!  Έξοδος απ’ το μνημόνιο θα σήμαινε πολιτική αστάθεια και .... λίγες πατατούλες ακόμα παρακαλώ... εδώ στην άκρη...».  Aνοίγω το ψυγείο και μου κλείνει το μάτι ο Σόιμπλε, πλάι στα παριζάκια και τις μουστάρδες.  Στο ντουλάπι με τα γυαλικά είναι μπαστακωμένη η Ανγκέλα και ρωτάει αν θέλω ποτήρια μπύρας ή νερού. Ο Βαγγέλης κλέβει μονίμως απ’ το πιάτο μου κι ο Φώτης μου κάνει παρατήρηση για το κουνουπίδι. Να προτιμάω μπρόκολο που δεν του φέρνει φούσκωμα. Στην παλιά φωτογραφία πάνω απ’ τη σερβάντα, είναι ο παπούς αγκαλιά με τη γιαγιά και στα πόδια τους αραδιασμένοι ο Αλέξης, ο Νικόλας κι η Αλέκα. Κοντοκουρεμένοι,  με σοσόνια, λιωμένα παπούτσια και σακάκια τύπου Μέρκελ. Τσουρούτικα και σφιχτοκουμπωμένα.

Ελλείψει χρημάτων για ψυχοψάξιμο, έκανα μια πρόχειρη αυτοδιάγνωση. Μετά από αμέτρητες ώρες  έκθεσης  στην τηλεόραση και αφού είχα μαγειρέψει συντροφιά τους εκατοντάδες  φαγητά παρακολουθώντας δελτία ειδήσεων, συζητήσεις και συνεδριάσεις, έπαθα ταύτιση. Μοιράζανε υποσχέσεις  αυτοί στα μικρόφωνα, ψιλόκοβα εγώ κρεμμυδάκια κροσέ στο ξύλο κοπής.  Τσακωνόντουσαν στη Βουλή για το ποιος την έχει μεγαλύτερη (την ευθύνη), δώστου εγώ να βαράω αυγολέμονα και μαρέγκες. Ψηφίζανε φοροεισπρακτικά νομοσχέδια, άρπαζα εγώ το μπαλτά και τεμάχιζα το κοτόπουλο με υποχθόνιους συνειρμούς και βορβορώδη ένστικτα.

Ευτυχώς η διάγνωση ήταν επιτυχής και έγκαιρη. Η μέθοδος αυτοθεραπείας, αλάνθαστη. Προκειμένου να μην καταθέσω την τηλεόραση στον κάδο ανακύκλωσης, περιορίζομαι στην κατάθεση της συνταγής-θεραπείας. Καθαρόαιμο ελληνικό φαγάκι, με υλικά που όλοι έχουμε  σπίτι μας και με απλές οδηγίες,  βήμα-βήμα. Καλή επιτυχία και φτου ξελεφτερία σ’ όσους το τολμήσουν:

Θα χρειαστείτε:

Μπόλικες δόσεις φίλων

2 κιλά καλοπλυμένη συνείδηση

3 σφηνοπότηρα  όραμα

Πολλά ματσάκια σκέψης

Eργατικότητα και φιλότιμο, ψιλοκομμένα σε πλούσιες μερίδες

Φιλέτα ξαρμυρισμένης μνήμης

Ντρέσινγκ αυτοκριτικής με σως ταπεινότητας

Ρεφενέ ανθρωπιά

Προαιρετικά:

Ξύσμα πατριωτισμού

Εκτέλεση:

·       Απομακρύνουμε την τηλεόραση (απ’ το σπίτι /ή και το οικοδομικό τετράγωνο).

·       Ξεπαγώνουμε από βραδύς τη μνήμη και την αφήνουμε να μαλακώσει και να επανέλθει στο φυσιολογικό  της  μέγεθος.

·       Βγάζουμε απ’ την κονσέρβα την ενημέρωσή μας και την αφήνουμε να «ξεκουραστεί» πάνω στον πάγκο της αλήθειας.

·       Βάζουμε στο μούσκιο κοιλιές, προγούλια, γλώσσες και φαλάκρες.

·       Ψιλοκόβουμε σε βρεγμένη σανίδα τους «μαϊντανούς»  της επικράτειας και τους πασπαλίζουμε με στρώσεις χοντρό αλάτι.

·       Βράζουμε  στο ζουμί τους τα κόμματα,  τις τελείες, τις παύλες και τα νούμερα, σε δυνατή φωτιά μέχρι να εξατμιστούν εντελώς και να εξαφανιστούν απ’ την κατσαρόλα.

·       Περνάμε στον τρίφτη ρίζες από παχιά λόγια, τρούφα από λεφτά που υπήρχαν, 700gr. πράσινη ανάπτυξη, ένα κλωνάρι επενδυτικά προγράμματα και φετούλες από πρωτογενές πλεόνασμα.

·       Ανάβουμε στο φουλ τις αντιστάσεις μας.

·       Τα τοποθετούμε όλα σε στρώσεις.  

·       Τα θάβουμε οριστικά κάτω απ’ την αλισίβα της ιστορίας. 

·       Και υποδεχόμαστε την  «Άνοιξη».       

Το πρώτο χελιδόνι ξεκουράζεται πάνω στην κεραία της πολυκατοικίας. Κι είναι ο μόνος λόγος που δεν την έχω ξηλώσει ακόμα απ’ την ταράτσα.


12. Ερωτικό

 Τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα ποτέ δεν αλλάζει.   Μονάχα εσύ κι εγώ. Όλα τ’ άλλα μένουν ίδια κι απαράλλαχτα, περιμένουν τη θλιβερή, αναμενόμενη μοίρα τους να εκτελεστεί κατά γράμμα, χωρίς ανατροπές, χωρίς εκπλήξεις. Μα εμείς, είμαστε άλλο. Δυο σταγόνες νερό, κάποτε εξατμιζόμαστε και περιπλανιόμαστε στην ατμόσφαιρα· τα μόρια μας έρμαια στους πέντε ανέμους.

Κι άλλοτε επιστρέφουμε στην πρώτη μας μορφή, σαν τη βροχή καταλήγουμε στο ίδιο ρυάκι και κυλάμε αγκαλιασμένοι μαζί με το ρεύμα, μέχρι ένα χελιδόνι να σκύψει και να ξεδιψάσει μ’ εσένα, ή ένα παιδί να ξεπλύνει το πρόσωπό του απ’ τον ιδρώτα του παιχνιδιού μ’ εμένα.

Ποτέ δε θα μας βρεις στην ίδια φωτογραφία, γιατί κανείς θνητός δε μπορεί ν’ απαθανατίσει το άπειρο.

Κι αν «τὰ πάντα ῥεῖ», τότε εσύ κι εγώ είμαστε τα πάντα… Και κανείς δεσμός δεν υπάρχει ανάμεσά μας, παρά μονάχα η αιώνια υπόσχεση να ξανανταμώνουμε, όταν το Τίποτα κοντεύει να μας διαλύσει.


13. Εαρινή συμφωνία

Ένα δάκρυ… κι ύστερα ένα χαμόγελο στο παράθυρο. Σα λάμψη μέσα στο πυκνό σκοτάδι. Το παιδί την κοίταξε με τα μεγάλα, καστανά του μάτια. Ένα χέρι απλωμένο. Δε ζητιάνευε, ζητούσε. Με μια αξιοπρέπεια ασυμβίβαστη, ζητούσε αυτό που δικαιούνταν. Ένα παιχνίδι, ένα κομμάτι φρέσκο ψωμί, μια υπόσχεση ότι το αύριο θα παρασύρει σαν ορμητικό νερό τα ματωμένα συντρίμμια του σήμερα.

Χαμήλωσε το τζάμι του αυτοκινήτου. Το φανάρι έγινε πράσινο. Οι οδηγοί που περίμεναν πίσω της, άρχισαν να κορνάρουν  ανυπόμονα. Όμως εκείνη  δεν τους άκουγε, ούτε αυτούς, ούτε τα κακεντρεχή  σχόλιά τους για τις γυναίκες στο τιμόνι.

Κοίταξε το παιδί και το βρώμικο, απλωμένο χέρι. Κι ύστερα, αντί να του πετάξει μερικά ψιλά και να πατήσει το γκάζι, άνοιξε διάπλατα την πόρτα και βγήκε έξω. Χωρίς καμιά προειδοποίηση, άνοιξε τα χέρια της και αγκάλιασε το παιδί με όλη της τη δύναμη. Το μικρό κορμάκι ανασηκώθηκε από την άσφαλτο και αφέθηκε στην ξένη αγκαλιά δίχως διαμαρτυρία. Τα κορναρίσματα σταμάτησαν απότομα. Η πλάση βουβάθηκε κι η εθνική οδός, οι ανθισμένοι αγροί, οι αποσβολωμένοι οδηγοί, τα φανάρια, άρχισαν να στροβιλίζονται γύρω από τους δυο τους, λες κι έγιναν σε μια στιγμή το κέντρο του σύμπαντος.

Κι έπειτα, εντελώς ξαφνικά η δίνη διαλύθηκε. Η ατέρμονη οχλαγωγία της φύσης και των ανθρώπων επανήλθε βίαια, πιο αβάσταχτη από ποτέ.

Η γυναίκα, σα να ξύπνησε μόλις από όνειρο, απόθεσε ευλαβικά το αγοράκι στο πεζοδρόμιο, μπήκε πάλι στο αυτοκίνητό της και συνέχισε το δρόμο της, λες και τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είχε συμβεί.

Το παιδί έσκυψε και μάζεψε από το δρόμο ένα τσαλακωμένο χαρτί. Ήταν η ταλαιπωρημένη φωτογραφία ενός αγοριού, περίπου στην ηλικία του, με μάτια μεγάλα και καστανά σαν τα δικά του.

Από πίσω ήταν γραμμένοι οι στίχοι:

«Όσο μακριά κι αν πέταξες,

εγώ δε θα ‘μαι μόνη,

γιατί την Άνοιξη γυρνάς,

όπως το χελιδόνι.


 
14. Όταν τα χελιδόνια έφυγαν...

Ναι. Σε αυτό ακριβώς το σημείο καθόμουν όταν την είδα να φεύγει. 

Πήρε μαζί της μια βαλίτσα ελπίδες και όνειρα για μια καλύτερη ζωή. 

Εκείνη που ποτέ δεν έζησε, εκείνη που ποτέ δε γεύτηκε.
Μαζί της έφυγαν και τα χελιδόνια. Νοσταλγικά, πουλιά του φευγιού. Ίδια με κείνη.
Μα πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος. Σα νερό.. Έτσι μια μέρα γύρισε ξανά. 

Ναι. Σε κείνο το σημείο, στο ίδιο σημείο ακριβώς. Εκεί τη συνάντησα ξανά.
Κι εγώ, παιδί
 βουβό, έμεινα δίχως λόγια. Δεν ήξερα τι να πω, δεν ήξερα τι να αισθανθώ. 

Γύρισε λοιπόν. Μα σχεδόν αγνώριστη. Ούτε καν με κοίταξε, ούτε καν μου μίλησε. Με ξέχασε, σκέφτηκα. Μόνο η φωτογραφία της έμεινε να μου τη θυμίζει πια. Ήταν μια άλλη. 

Γιατί άλλαξε; Θέλησε να κρύψει την αγνότητά της φαίνεται, πίσω από ένα ψέμα. 

Πόσο λάθος.. Μα γω θέλησα να την πλησιάσω, να της μιλήσω, να τη νιώσω ξανά.
Σαν μια υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου, σαν μια 
υπόσχεση πως δεν θα την ξεχάσω ποτέ.


15. Το άρωμά της (βασισμένο σε αληθινή ιστορία)

«Αν πάθω κάτι, ο,τιδήποτε , το νου σου στο παιδί!» «Τίποτα δεν θα πάθεις!», σου αντιγύριζα. Αντί απάντησης, μου χαμογέλαγες. Και τώρα; Πώς κρατάνε μια τέτοια υπόσχεση; Πώς σηκώνουν ένα τέτοιο βάρος; Με ποιο δικαίωμα έφυγες και μ’ άφησες μόνο; Μόνο με το «πολύτιμό μας»; Είχες πει για πάντα, θυμάσαι; Είχες πει ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!... θυμάσαι; Γύρω μου σκόρπιες οι φωτογραφίες μας. Σου άρεσε πολύ να φυλακίζεις έτσι τις στιγμές, πίστευες ότι δάμαζες το χρόνο. Τον τελευταίο καιρό δεν είχες δύναμη ούτε τη μηχανή να κρατήσεις. Δυο μήνες κράτησε όλο κι όλο. Ήταν αρκετό για να σβήσει αυτή η φλόγα από τα μάτια σου. Δυο μήνες κι έλιωσες. Χάθηκες, εξαϋλώθηκες, όπως εξατμίζεται το νερό της βροχής και ξαναγίνεται σύννεφο. Κι εγώ, απλός παρατηρητής σε μια γωνιά, ανήμπορος με κάποιο τρόπο να σε σώσω. Τι παράξενο, να έχεις σώσει τόσες ζωές, αλλά τον άνθρωπο σου να μην μπορείς να τον γλιτώσεις. Παράξενο και τραγικό και άδικο συνάμα. .. Τα χελιδόνια ήρθαν και φέτος, μα δεν θα τα δεις. Χτίζουν τη φωλιά τους όπως πάντα κάτω απ’ τη στέγη αριστερά, στο κούφωμα της πόρτας. Τα ζηλεύω… Έχω ξεμείνει από ανάσα, πνίγομαι. ΠΝΙΓΟΜΑΙ! Και βάλθηκε κι αυτός ακόμα ο καιρός να με περιπαίζει. Ο κήπος μας ολάνθιστος, οι πορτοκαλιές μας μοσχοβολάνε! Κι έχει έναν ήλιο ολόφωτο, μια πανδαισία χρωμάτων κι αρωμάτων, λες κι η φύση ντύθηκε κι αυτή τα καλά της για να σ’ αποχαιρετίσει… Άνθισε και το γιασεμί σου. Αν είναι δυνατόν, έξω να κάνει άνοιξη κι εσύ να λείπεις! Λείπεις… μα ακόμα είσαι παντού… Μέσα μου ηχεί ακόμα το γέλιο σου, κάθε τι που άγγιξες ουρλιάζει την παρουσία σου μέσα σε σιωπή μια εκκωφαντική. Κι όχι, δεν είναι αυτή η συνεχής παρουσία σου που φοβάμαι. Η απουσία σου είναι κι εκείνα τα ύπουλα παιχνίδια του μυαλού. Μην έρθει η μέρα που το γέλιο σου δεν θα αντηχεί στα αυτιά μου, που θα σβήσει η μυρωδιά σου απ’ τα σεντόνια μου, που δεν θα θυμάμαι τον ήχο της φωνής σου, το βλέμμα σου, το άγγιγμά σου. Έτσι δεν συμβαίνει πάντα, όταν οι άνθρωποι πετούν και γίνονται άγγελοι;

Με τα μικροσκοπικά της χέρια σκουπίζει ένα δάκρυ από το μάγουλό μου. Με τα χειλάκια της φιλάει ένα ένα τα μάτια μου. Μου δίνει ένα ανθάκι απ’ το γιασεμί, τη σκέψη μου διαβάζει. «Μην κλαις, μπαμπά. Μας άφησε το άρωμά της.»


 16. Πρώτη φορά πατέρας
Κάτσε να σου το πω αλλιώς, διότι είσαι λίγο μπουμπούνας. Πόσους τίτλους σου έχει φορτώσει η κοινωνία? Ο Μενέλαος σάστισε. Την κοίταξε στα μάτια και με το βλέμμα του της έδωσε να καταλάβει ότι δεν είχε την απάντηση. Μάλλον πιο σωστά δεν καταλάβαινε την ερώτηση.

Άμα σου λέω ότι είσαι μπουμπούνας του είπε η Δήμητρα και η φωνή της κάπως γλύκανε. Ε τέλος πάντων, όσους και αν έχεις σε εννέα μήνες θα αποκτήσεις έναν ακόμα. Έβγαλε από την δεξιά της τσέπη την φωτογραφία από το υπερηχογράφημα και του την έδωσε. Μενέλαε, του είπε με μια προσποιητή επισημότητα, το παιδί σου!

Εκείνος αντέδρασε ως γνήσιος άντρας και για δευτερόλεπτα παρέμεινε ανέκφραστος προδίδοντας την έκπληξή του. Την πήρε στην αγκαλιά του και χαμογέλασε πλατιά προσπαθώτας έτσι να ξορκίσει την αμηχανία μιας στιγμής για την οποία κανείς μέχρι τώρα δεν τον προετοίμασε.

32 Μαίων προσφάτως και ναι, μέχρι τώρα δεν είχε σκεφτεί ποτέ την πιθανότητα να διαιωνίσει την φάτσα του και το dna του. Σκεφτόταν να το κάνει, διότι ήταν ξεχωριστός και σπάνιος και το όφειλε στην ανθρωπότητα, όμως όχι ακόμα. Άλλωστε ποιος άντρας είναι πραγματικά έτοιμος για γονιός πρίν από εκείνη τη στιγμή πού στο μαιευτήριο θα του βάλουν στην αγκαλιά τριάντα εκατοστά ζωής και χωρίς πολλές συστάσεις θα του ξυπνήσουν μια για πάντα έννοιες που ίσως δεν ήξερε καν οτι έχει και μεταφέρει. Υπευθυνότητα, δέσμευση, πρόγραμμα.

Ένα περίπου χρόνο πριν την είχε κοιτάξει στα μάτια και της είχε υποσχεθεί οτι θα είναι για πάντα μαζί. Μία υπόσχεση που εδώ και μερικά δευτερόλεπτα έσφιγγε στο λαιμό του σαν θηλειά. Όχι γιατί δεν την αγαπούσε και δεν ήθελε αυτό το παιδί. Απλά δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. Είχε σαστίσει.

Εκείνο το βράδυ έμεινε ξάγρυπνος, έτσι ανάσκελα στα σκοτεινά, όπως έβλεπε μέχρι τώρα στις ταινίες και στο μυαλό του στριφογύριζε μία και μόνο λέξη. Παιδί..

Είχε σχεδόν ξημερώσει όταν ένιωσε έντονη την ανάγκη να πιει λίγο νερό. Με προσοχή σηκώθηκε και πήγε στην κουζίνα. Ο Ήλιος που ακόμα ήθελε λίγη ώρα ώστε να φωτίσει το τοπίο και να κηρύξει την έναρξη μιας ακόμα ημέρας, είχε δειλά κάνει την εμφάνισή του και έτσι σχεδόν απέναντι από το παράθυρο της κουζίνας, τα χρώματα είχαν αρχίσει να γίνονται πιο θερμά. Ακούμπησε στον πάγκο και η ματιά του διέτρεξε ένα μικρό τόξο από το παράθυρο στα αριστερά του προς τα μέσα και σταμάτησε στην πόρτα του ψυγείου.

Μια ζωγραφιά της ανιψιάς του έστεκε εκεί με ένα μαγνητάκι να την συγκρατεί και με μια αφιέρωση τόσο γλυκειά. Στον καλύτερο θείο του κόσμου! Ένας Ήλιος, ένα βουνό και δύο φιγούρες από κάτω να κρατιούνται χέρι χέρι. Η αφεντιά της, Αικατερίνη η πρώτη και ο θείος. Ο καλύτερος του κόσμου!! Το μαγνητάκι, ένα μικρό πορτοκαλί χελιδόνι, δώρο της γιαγιάς από κάποιο ταξίδι. Τοποθετημένο στην κατάλληλη θέση ακριβώς κάτω από τον Ήλιο, ολοκλήρωνε την εικόνα. Έμεινε για λίγο να το κοιτά  και ναι, η ιδέα είχε αρχίσει να του αρέσει.

Πατέρας λοιπόν, είπε σιγανά την ώρα που επέστρεφε στο δωμάτιο έχοντας τον Ήλιο πίσω του να τον ακολουθεί. Για φαντάσου..


17.Ίαν Κόννελι

Ήταν το τέταρτο και τελευταίο παιδί της οικογένειας Κόννελι. Μεγαλωμένος φτωχικά σε μια γειτονιά του Brixton  που ποτέ δεν φημίστηκε για την ηρεμία και την ασφάλειά της. Μια φτωχογειτονιά γεμάτη βία, ναρκωτικά και όνειρα. Όλοι ήθελαν να ξεφύγουν από εκεί. Να γίνουν κάτι καλύτερο. Ο ‘Ιαν δεν διέφερε. Ήταν όμως τόσα πολλά τα περιστατικά που άρχισε να βαραίνει. Πρώτα ο πατέρας του, βυθίστηκε κάπου στη μέση του ατλαντικού μαζί με περίπου ογδόντα άτομα και περίπου δέκα μήνες αργότερα ο μεγαλύτερος αδελφός του άφησε την τελευταία του πνοή σε μία συμπλοκή συμμοριών. Απέμεινε έτσι χωρίς προειδοποίηση με τις δύο αδελφές και την μητέρα του. Μόνο αρσενικό να πρέπει να παλέψει για την επιβίωση και την σταθερότητα, που τώρα ένιωθε ότι ήταν πιο αναγκαία από ποτέ. Ήταν δεκαέξι και πέρα από ένα ξανθό τσουλούφι και μερικές φακίδες αριστερά και δεξιά από την μύτη, δυστυχώς δεν είχε να επιδείξει και κάτι ιδιαίτερο. Μέτριος μαθητής και μέτριος γκόμενος. Με αυτή όμως την αναπάντεχη αλλαγή σκυτάλης όλα άλλαξαν.
Ήταν οι πρώτες μέρες του Οκτώβρη και το κρύο που η αλλαγή του καιρού έφερε, έκανε την οικογένεια Κόννελι να ασφυκτιά κάτω από την φτώχεια που εδώ και καιρό την είχε πλακώσει. Η Σάρλοτ και η Τζέσικα είχαν σχεδόν κοιμηθεί αγκαλιά στο κρεββάτι κάτω από το παράθυρο, σκεπασμένες με την χοντρή καφέ κουβέρτα που μερικές μέρες πριν τους είχε κάνει δώρο η Κυρία Πόμπλεντ. Ο Ίαν στεκόταν αμίλητος από ώρα, αφήνοντας τους μικρούς αναστεναγμούς της μητέρας του να δίνουν το τέμπο στην δυστυχία τους. Το 1981 δεν είχε ξεκινήσει με καλές προοπτικές και τελικά εξελισσόταν ανάλογα. Μίλησα χθες με τον Κύριο Μπρόμιλ είπε και έσπασε τη σιωπή. Η μητέρα του δεν μίλησε, μόνο τον κοίταξε. Ήξερε ότι μετά από τον θάνατο του πατέρα του ο Ίαν ξαφνικά απέκτησε μια φοβία για την θάλασσα. Ειδικά τον πρώτο καιρό δεν έπινε ούτε νερό. Ψυχολογικό σοκ το είχε ονομάσει ο Κύριος Τζέημς ο φαρμακοποιός και είχε συστήσει υπομονή. Έπρεπε να έρθει το επόμενο σοκ ώστε να το ξεπεράσει. Σιγά σιγά λοιπόν όλη αυτή η φοβία περιορίστηκε και κάτω από το βάρος της ανάγκης, εξαφανίστηκε. Μπαρκάρω σε οκτώ μέρες. Έξι μήνες και θα επιστρέψω. Θα κάνουμε την ίδια πορεία με τα αποδημητικά και μόλις φτιάξει ο καιρός θα επιστρέψω σαν χελιδόνι, ξανά στο μικρό μας σπιτικό. Το σκέφτηκα αρκετά και είναι η καλύτερη λύση. Θα βγουν αρκετά χρήματα για να περάσετε.Θα τα στέλνω κάθε μήνα με το ταχυδρομείο. Εδώ θα καταλήξω σαν τον Jack. Ανάμνηση σε μια φωτογραφία και ένα μνημόσυνο μια φορά το χρόνο.

Εκείνη τον κοίταξε βαθιά στα μάτια και του χαμογέλασε. Ο μικρός της είχε μεγαλώσει. Θα προτιμούσε να γίνει κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Όμως είχε γίνει…Υποσχέσου μου ότι θα προσέχεις τον εαυτό σου, είπε στιγμές μετά. Υποσχέσου μου ότι δεν θα μας ξεχάσεις. Οκτώ μέρες μετά ο Ίαν έβλεπε το λιμάνι του Southhampton να απομακρύνεται και ένιωθε το σάκο που ακόμα κρεμόταν στον ώμο του βαρύ. Κουβαλούσε την υπόσχεση στην μητέρα του και μαζί μία δική του, να ξεφύγει από αυτήν την φτωχογειτονιά του Brixton…


18.Ο Αυγερινός

Ένα παιδί, μοναχοπαίδι, που το έλεγαν Αυγερινό, πέρναγε τις ώρες του τη νύχτα χαζεύοντας τα αστέρια και το φεγγάρι. Το δωμάτιο του ήταν στο πιο ψηλό σημείο του σπιτιού  και το παράθυρο στη στέγη πάνω από το κρεβάτι του  έμοιαζε με την πύλη στο βασίλειο του ουρανού. Ένα γύρω τους τοίχους  του δωματίου στόλιζαν  φωτογραφίες των πλανητών, του γαλαξία, του ήλιου και της σελήνης. Διάλεγε ο Αυγερινός  πάντα  την πιο βολική θέση στο  κρεβάτι του, τακτοποιούσε το  μαξιλάρι του, σύμφωνα με την εποχή του χρόνου στην ανάλογη γωνία και παρατηρούσε τους κύκλους των ουράνιων φίλων του .Κάποτε, ήταν Άνοιξη θαρρώ, στη στέγη  έφτασε ένας καινούριος επισκέπτης, το χελιδόνι. Δούλεψε μέρες ακατάπαυστα, έφερε πετραδάκια,  λάσπη, άχυρα και έκτισε μια πανέμορφη φωλιά. Το παιδί παρατηρούσε το χελιδόνι να εργάζεται  την ημέρα και εκείνο τον συντρόφευε στο ανοικτό παραθύρι τις νύχτες  στα  νοερά ταξίδια του.  Όταν πέρασε λίγο ο καιρός και έγιναν πολύ καλοί φίλοι, μια νύχτα ο Αυγερινός εκμυστηρεύτηκε στο χελιδόνι πως θέλει να αγγίξει το φεγγάρι  και εκείνο του έδωσε την υπόσχεση πως θα τον βοηθήσει.

Ένα ζεστό δειλινό,  στις αρχές του καλοκαιριού, που όλοι  ησύχαζαν στο σπίτι, ο Αυγερινός φόρεσε τα πεδιλάκια του και γλίστρησε κρυφά έξω από το σπίτι, χωρίς να τον νοιώσει κανείς, ούτε  ο γέρικος σκύλος στην αυλή. Περπάτησε για ώρα με οδηγό το χελιδόνι, μέχρι το ξέφωτο λίγο πιο έξω από τη πόλη. Εκεί υπήρχε μια μικρή πηγή και λίγο πιο πέρα σχηματιζόταν μια λιμνούλα.

Κάθισαν και περίμεναν μέχρι την ώρα που μέσα στη λιμνούλα φάνηκε το φεγγάρι. Κοντοστάθηκε ο Αυγερινός στην αρχή πίστεψε πως ήταν η αντανάκλαση του φεγγαριού στο νερό της λίμνης, καθώς κοίταξε όμως ψηλά το φεγγάρι δεν ήταν στο ουρανό.  Άπλωσε τα χεράκια του προς το ασημένιο  φεγγάρι  και  η καρδιά του γέμισε από μια πρωτόγνωρη  ζεστασιά. Το φεγγάρι  είχε  έλθει να τον συναντήσει, το χελιδόνι, ο φίλος του, κράτησε την υπόσχεσή του.

 Από εκείνη την νύχτα και χρόνια μετά ο Αυγερινός χαιρετούσε τα βράδια το φεγγάρι και εκείνο του χαμογελούσε και συνέχιζε το ταξίδι του, όσο για το χελιδόνι κάθε άνοιξη κούρνιαζε στην αγκαλιά του Αυγερινού και μοιραζόντουσαν  μαζί τα όνειρα.


19. Λίγη άνοιξη

Τα τιτιβίσματα διαπέρασαν τον ύπνο της κι άνοιξε τα μάτια όλο χαρά.

Πετάχτηκε από το κρεβάτι κι έτρεξε στο μπαλκόνι να καλωσορίσει τα όμορφα πουλιά που της έφερναν δώρο την άνοιξη. Επιτέλους τα χελιδόνια ήταν εδώ! Είχαν επιστρέψει στη φωλιά τους που η μαμά θεωρούσε ιερή…«είναι το σπίτι τους έλεγε»..

Τα περίμενε όλο λαχτάρα εδώ και καιρό. Δεν ήθελε άλλο χειμώνα. Δεν ήθελε άλλο κρύο. Δεν ήθελε να πέφτει στο κρεβάτι νωρίς για να ζεσταίνεται.

Βρήκε τη μαμά της στην κουζίνα.

Ήταν μπροστά στο ψυγείο και σα να της φάνηκαν θολά τα μάτια της πριν τα φωτίσει ένα χαμόγελο. Βιάστηκε να κλείσει την πόρτα, αλλά η μικρή πρόλαβε να δει πως μέσα είχε μόνο νερό.

Το βλέμμα της καρφώθηκε στη μοναδική φωτογραφία που ήταν κολλημένη πάνω του. Ένα μωρό κι ένας άντρας. Εκείνη κι ο μπαμπάς που δεν πρόλαβε να γνωρίσει, μια και βιάστηκε να πάει στον ουρανό.

- Αχ αγάπη μου, πάλι ξέχασα να πάρω γάλα. Θες να φας λίγο ψωμί με λαδάκι από πάνω; Θα σου βάλω και ζάχαρη, της έταξε η μαμά.

Η μικρή την κοίταξε και σήκωσε τους ώμους. Ήξερε πως δεν ξέχασε να πάρει γάλα. Ποτέ δεν ξεχνούσε. Κάτι άλλο γίνονταν. Πρόσεξε επίσης πως εκείνη της έβαλε στο πιάτο όλο το ψωμί χωρίς να κρατήσει για τον εαυτό της.

-Δεν πεινάω, δικαιολογήθηκε.

Την κοίταξε παραξενεμένη μια και η μαμά ούτε το βράδυ πεινούσε. Είδε το κουρασμένο της βλέμμα και σφίχτηκε η καρδούλα της.

Κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά και δεν μπορούσε να καταλάβει τι. Το έβλεπε όμως γύρω της. Το ένιωθε κάθε φορά που το στομαχάκι της πονούσε από την πείνα.

Κάθε φορά που η μαμά «ξεχνούσε» να πάει για ψώνια. Εδώ και μέρες ήθελε καινούριο τετράδιο για το σχολείο και η μαμά όλο της έλεγε αύριο και αύριο.

Είχε εξαντλήσει πια τις δικαιολογίες στη δασκάλα που την κοίταζε βλοσυρή και τα άλλα παιδιά είχαν αρχίσει να γελάνε κάθε φορά που μουρμούριζε με τη σειρά της «αύριο».

Δε ζήτησε λεφτά για το σχολείο κι εκείνη για άλλη μια φορά «ξέχασε» να της δώσει.

Το μεσημέρι βγαίνοντας από το σχολείο τη βρήκε να την περιμένει με μια βαλίτσα.

-Θα φύγουμε, της είπε. Τίποτα άλλο. Δεν της είπε που πήγαιναν. Δεν της είπε πως ο ιδιοκτήτης τους πέταξε έξω επειδή χρωστούσαν νοίκια.

Την πήρε από το χέρι και άρχισαν να περπατάνε. Σε λίγο η τσάντα έγινε ασήκωτη στους ώμους της μικρής και τότε μόνο ρώτησε που πάνε.

Η μητέρα της την κοίταξε για ώρα και όταν μίλησε τα λόγια της έμοιαζαν με υπόσχεση.

-Κάπου όμορφα, της απάντησε. Δεν ξέρω πότε θα φτάσουμε εκεί, αλλά θα φτάσουμε μια μέρα.

Το βράδυ τις βρήκε στο δρόμο.

Πάλι καλά που τα χελιδόνια είχαν φέρει λίγη άνοιξη.


20. Το δάσος των χελιδονιών!
Δυο μεγάλα μελί μάτια καθρεφτίζονται στο νερό.
Διαμάντια τα δάκρυα, μονοπάτια της ψυχής της στην πηγή...

Έχει πάψει από καιρό να βλέπει το πρόσωπό της. Τίποτα που να θυμάται  δεν έχει νόημα.

Περπατάει και νανουρίζει τα δέντρα, με το ξεχασμένο νανούρισμα... μουρμουρητό που κανείς δεν ακούει, παρά τα πουλιά που  στεφανώνουν το πέρασμα της.

Εκείνη νεράιδα... όχι, μάγισσα του εαυτού της... μαλλιά μπερδεμένα, ρούχα ξεσκισμένα, πόδια ματωμένα...

Δε δίνει σημασία... κι ας ακούει στο χωριό να σιγομουρμουρίζουν...

  "Πάει το κορίτσι... ο πόνος  το πήρε...."

  "Ποιος πόνος; "αναλογίζεται… "για ποιον πονώ;"

Μα σαν ξαπλώνει το βράδυ, έρχεται στα όνειρα ο πόνος, ξεσκίζει τα σωθικά, πύρινη λάβα, φωτιά που καίει ψυχές στο διάβα της... οι κραυγές της.... 

Το ρολόι της ζωής χτυπά ανελέητα... το ίδιο μονότονα κάθε μέρα... μονάχα τις μέρες που την πάει η μάνα της στην πηγή αλλάζουν... γίνονται λαμπερές...

Ο ήλιος χρυσίζει στα ξανθά μαλλιά που η μάνα πλένει στη πηγή... και νιώθει ζέστη, θαλπωρή στην αγκαλιά της!

    Η ταλαίπωρη γριά την πλένει, την χτενίζει και περιποιείται τις πληγές της. Βαμβάκι τα χέρια της, ιώδιο η καρδιά της... τη σιγονανουρίζει μέχρι τα μαλλιά να γίνουν μπούκλες στον ήλιο... σαν εκείνη τη φωτογραφία που ευλαβικά είναι χωμένη στον κόρφο της... όταν  ήταν ακόμη νεράιδα...

"Μάνα, πότε θα γυρίσουν τα χελιδόνια;" 

"Σε λίγο ξωθιά μου…"

"Μάνα, το χελιδόνι μου θα είναι μαζί τους;"

 "Ξωθιά μου, τα χελιδόνια έρχονται και φεύγουν... πετούμενα τ' ουρανού... ο Θεός ξέρει πότε θα ‘ρθει το δικό σου..."

"Μα μάνα, είναι καιρός τώρα που περιμένω... όλο το δάσος περιμένει... η πηγή περιμένει... μόνο οι άνθρωποι δεν περιμένουν! Οι άνθρωποι είναι θηρία μάνα! Να μας φάνε! Οι άμοιροι! Είσαι και συ άνθρωπος μάνα; Η ελπίδα έσβησε μέσα σου; Χάθηκε το χελιδόνι μου στο δρόμο της προηγούμενης επιστροφής, μα είμαι σίγουρη πως θα  ‘ρθει... γιατί μ' αγαπά... και ξέρει πως δεν θα το προδώσω... ή θα το περιμένω ή..."

   "Σους! Μην ακούω από το στόμα σου λόγια αμαρτωλά...."

"Αμαρτία είναι μάνα να μην τηρείς τις υποσχέσεις που ο Θεός έβαλε στην καρδιά σου...."

   "Κόρη μου τι λες; Ο Θεός αποφασίζει... ποιον στέλνει, ποιον κρατά… πότε, που, γιατί… εκείνος αποφασίζει...."

"Εμείς μάνα χαρά πότε θα δούμε; Αν δεν τ’ αποφασίσει; Αν οι μοίρες δεν ύφαναν χαράς σημάδια στο δρόμο της ζωής μας... εμείς μάνα; Η μόνη μου χαρά το χελιδόνι, το μικρό μου...."

    Πέρασαν οι μέρες, τα  χελιδόνια φάνηκαν, μα η χαρά στο πρόσωπο της ξωθιάς έσβησε σαν μέσα τους δεν ήταν το δικό της.... περίμενε μέχρι να τα δει όλα στις φωλιές τους, μα τίποτα όσο κι αν περίμενε, όσο κι αν σιγοτραγουδούσε το νανούρισμά του...

    Σαν πείστηκε πως ήρθαν όλα, ανέβηκε στο βουνό.... ακροπάτησε στο ίδιο σημείο που έχασε το χελιδόνι της.... που δεν πρόλαβε να πιάσει καθώς εκείνη μάζευε λουλούδια για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι του.... 

Άνοιξε τα χέρια και τραγούδησε:
“Της χελιδόνας το φτερό,
 μ’ αγκάθια καμωμένο

κρύβει πικρό θανατερό

πόνο βαλσαμωμένο....

Μα σαν παιδί μου αρνήθηκες

το χώμα να πατήσεις..."

Έγινε ένα με το χελιδόνι της και το τραγούδι της ακούγεται ακόμη στο δάσος των χελιδονιών...


21. Την άνοιξη αν δεν τη βρείς, τη φτιάχνεις (Ελύτης)

 Είναι σχεδόν 13 του Απρίλη πάλι, να μου θυμίζει πόσα χρόνια έπαψα να θεωρούμε παιδί. Κι αυτός ο καιρός...αυτή η ατέλειωτη υγρασία και συννεφιά έρχεται ν’αποτελειώσει την ψυχολογία μου που μόλις την ξεχωρίζεις από το πάτωμα. Με τα μαλλιά ακόμη νωπά και φριζαρισμένα ανάβω το βραστήρα για το απογευματινό μου τσάι και κοιτώ για άλλη μια φορά τη βροχή και το χαλάζι σήμερα, να διασχίζει την επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα της Αγγλικής άνοιξης. Ξέρεις τί μου λείπει; Ένα χελιδόνι. Βαρέθηκα να βλέπω μόνο γλάρους.

Το μυαλό τρέχει στο παρελθόν, πρόσφατο και μακρυνό, και μπερδεύεται με το μέλλον το απροσδιόριστο και τα ανεκπλήρωτα  όνειρα.

Επιλέγει να μην εστιάσει στο παρόν, λες και αυτές οι στιγμές δεν έχουν άμεση συμμετοχή στη ζωή.

 Αν είσαι απλά παρατηρητής και λειτουργείς με το μυαλό –κατ’άλλους την «λογική»-, αν δεν επιτρέψεις στην καρδιά να γίνει μέτοχος των στιγμών, τότε ίσως γλυτώσεις τον πόνο. Θα είναι όλα άσπρα ή μαύρα, εφικτά ή αδύνατα...θα γλυτώσεις το «ίσως», το «λες;», τις 50 αποχρώσεις του γκρί (αυτό κι αν είναι απώλεια). Και τα άτομα που για κάποιο λόγο βρέθηκαν στη ζωή σου και σχετίστηκαν μαζί σου με διάφορους ρόλους είτε ως φίλοι, είτε ως συνάδελφοι, είτε ως σύντροφοι, με την ψυχρή σου λογική  απλά εμφανίστηκαν τις δεδομένες χρονικές στιγμές για να εξυπηρετήσουν κάποιες ανάγκες σου. Οπότε όταν οι συνθήκες της πραγματικότητάς σου αλλάζουν, είναι πολύ εύκολο να προχωρήσεις μόνος, γιατί ποτέ δεν χρειάστηκες κανέναν, ποτέ δεν έμεινες τόσο ώστε να νιώσεις την αλληλεπίδραση...αυτό θα ήταν αδυναμία!

 Ακόμη να καταλάβω πώς μπορεί κάποιος να μείνει απλός παρατηρητής και εκτελεστής της ζωής χωρίς τη νιώθει με όλες τις αισθήσεις του. Είναι μαγκιά τελικά να θωρακίζεις τα συναισθήματά σου για να μην εκτεθείς και ρισκάρεις στο ενδεχόμενο να πληγωθείς; Να βρίσκεσαι σε μια έκθεση φωτογραφίας και  αντί να παρασύρεσαι από τις εικόνες να προσπαθείς να μαντέψεις με τι κάμερα τραβήχτηκαν;

 Τα μαλλιά στέγνωσαν, το νερό έβρασε...ετοιμάζω ένα Lady Grey.
Το ραδιόφωνο μεταδίδει Tracy Chapman: The promise (η υπόσχεση). Η βροχή συνεχίζεται. Ίσως μου λείπεις λίγο κι εσύ.

Η συνέχεια στην αμέσως παρακάτω ανάρτηση.