Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Το καλοκαίρι με τα φλαμίνγκο

Το καλοκαίρι τα φλαμίνγκο είχαν την τιμητική τους. 
Όπου κι αν έστρεφες το βλέμμα σου ένα φλαμίνγκο φούσκωνε και ξεφούσκωνε κάτω από τον αδυσώπητα καυτό ήλιο του θέρους.
Μεταξύ μας δεν το θεώρησα ούτε καλό, ούτε κακό, ούτε συνταρακτικό γεγονός, ούτε δαχτειλοδεικτούμενο θέαμα
Γενικά δεν με ενοχλεί το τι θα επιλέξει ο άλλος να φορέσει, να φάει, να φουσκώσει. Θα με ενοχλήσει μόνο αν μου επιβάλλει να φορέσω το ίδιο, να φάω ότι θεωρεί αυτός σωστό και να φουσκώσω με το ζόρι το φουσκωτό που θα μου υποδείξει.
Στο κάτω κάτω της γραφής, ένα φουσκωτό αναλογεί στον καθένα μας, λέμε τώρα, ας είναι και ροζ φλαμίνγκο, αρκεί να είναι καλό παιδί, άσχετο!
Υπάρχουν όμως και φλαμίνγκο που δεν είναι παραγεμισμένα με αέρα, αλλά με φτερά που ανεμίζει ο αέρας!
"Πήραμε εκεί πέρα τα φλαμίνγκο μας και πήγαμε για μπάνιο" είχα γράψει αστειευόμενη στο facebook μια μέρα του Αυγούστου, μπορεί να ήταν και βράδυ, δε θυμάμαι, παραθέτοντας ως ακλόνητο αποδεικτικό στοιχείο την παρακάτω φωτογραφία.


Ήμουν βλέπετε επηρεασμένη από το απίστευτο θέαμα που αντικρίσαμε εκείνη τη μέρα, αφού είχαμε την τύχη να πετύχουμε στην περιοχή των Αλυκών Μεσολογγίου αμέτρητα φλαμίνγκο. 
Είχαμε ξαναδεί, αλλά όχι τόσο κοντά και όχι τόσα πολλά!

Ένα υπερθέαμα που μας έκανε να κρατήσουμε την ανάσα μας για λίγο κι όταν αναγκαστήκαμε να την αφήσουμε για να μη σκάσουμε, εκείνη βιάστηκε να φουσκώσει τα φωνήεντα, να τα σιάξει έτσι που να μεταμορφωθούν στα πιο "εύγλωττα " επιφωνήματα...
ΑΑΑαααααααα!! ΩΩΩωωωω!!! ΙΙΙιιιιιι! 
Απορίας άξιον, το πως όλος μας ο θαυμασμός για τα θαυμαστά αυτά πτηνά συρρικνώθηκε και χώρεσε μέσα στα απλά φωνήεντα που τα έβλεπες λες να αιωρούνται πίσω από το αυτοκίνητο που είχε κόψει ταχύτητα, αλλά δε σταμάτησε, μια και υποθέσαμε λανθασμένα  ότι θα τα πετύχουμε στο γυρισμό. Μια υπόθεση πέρα για πέρα ηλίθια φυσικά, αφού όπως αποδείχτηκε, τα φλαμίνγκο εκτός από ομορφιά και χάρη διαθέτουν και ομορφότατα δυνατά φτερά για να μπορούν να πετούν όπου θέλουν, όταν θέλουν!
Κι από επιλογές  δα στην περιοχή να φάνε και οι κότες και ας μην υπήρχε καμιά εκεί γύρω!
Πουλιά ήταν και πέταξαν πουλιά ήταν και πάνε! Κι άντε να ψάχνεις να τα βρεις!
Έφυγε το σμήνος για αλλού και μόνο κάποια αποξεχασμένα στη νιρβάνα της Αλυκής συνέχισαν να τσιμπούν επιλεκτικά τους εξαίσιους, αλμυρούς μεζέδες που κρύβονταν στο νερό!
Στον περίπατο που κάναμε αργότερα στο δρόμο που οδηγεί στην Τουρλίδα  δυο σκιές πέρασαν από πάνω μας για να προσγειωθούν στο νερό. Όλες οι ενδείξεις φώναζαν πως επρόκειτο για τι άλλο, παρά ένα ζευγάρι φλαμίνγκο που ξέκοψε από το υπόλοιπο σμήνος για να πει τα δικά του μακριά από αδιάκριτα βλέμματα. 
Πού να φανταστούν τα έρμα, πως οι ιδιωτικές τους στιγμές θα γίνουν βούκινο με την ατυχία που είχαν να πέσουν πάνω μας;
Τυχερά μέσα στην ατυχία τους όμως, οφείλω να το πω κι αυτό, γιατί η φωτογραφική μου μηχανή δεν κάνει θαύματα, οπότε κανένα πουλί από το σμήνος δε θα καταλάβει ποτέ ποια πουλάκια ακριβώς έκαναν ρομαντζάδα στην Τουρλίδα, αντί να ψάχνουν ξέρω γω για γαλαζοπράσινα φύκια που είναι και γκουρμέ λιχουδιά!
Και κάτι τέτοιες στιγμές, και πολλές άλλες ακόμα εδώ που τα λέμε, δηλαδή πάντα για να κυριολεκτήσω, εύχομαι να είχα μια καλύτερη φωτογραφική μηχανή. 
Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να σιγουρευτώ πως πρόκειται για φλαμίνγκο και να μη δίνω λανθασμένες πληροφορίες. Καλά, όχι μόνο γι΄αυτό! Για ένα εκατομμύριο λόγους που δεν είναι της παρούσης.
Και μια και το έφερε η κουβέντα, ή μάλλον ας το φέρω  στην κουβέντα με το ζόρι, το φλαμίνγκο το φωνάζουμε και Φοινικόπτερο, κι εκείνο απαντάει, μια και ξέρει  κι αυτή του την ονομασία!


Μια πινακίδα εκεί κοντά μας ενημέρωσε και για την ύπαρξη Αργυροπελεκάνων στην περιοχή. Ειλικρινά καμιά πρόθεση δεν είχαμε να ενοχλήσουμε κανέναν, αλλά ούτε κι ενοχλήθηκε εκείνος ο ένας που αχνοφαίνονταν στο βάθος! 
Παράπονα δεν έκανε, ράμφος δεν άνοιξε!
Αδιαφόρησε πλήρως για τους δυο τρελούς που αντί να δροσίζονται στην παραλία πιο κάτω ανεβοκατέβαιναν το δρόμο αναζητώντας την πανίδα της περιοχής και φωτογραφίζοντας γάιτες, τα παραδοσιακά μικρά πλεούμενα της λιμνοθάλασσας.


Όρκο δεν παίρνω, αλλά μπορεί κι αυτά να είναι φλαμίνγκο μια και η απόσταση δε βοηθούσε να διακρίνω, αλλά ούτε και η φωτογραφική μου, να μην τα ξαναλέω.



Ούτε εδώ θα ορκιστώ, μια και ακαθόριστη παραμένει και η ταυτότητα του μοναχικού λευκού πτηνού, που εικάζω και μόνο, πως μπορεί να είναι ερωδιός...μια επιφύλαξη και όχι μόνο μία δηλαδή, αλλά πολλές, τις έχω.
Μπορεί και να είναι! Ποιος ξέρει; Κι αν κάποιος ξέρει να μιλήσει τώρα για να μάθουμε κι εμείς, αλλιώς ας σιωπήσει για πάντα!

Και κλείνω πάλι με τη φωτογραφία που δανείστηκα, και την παραθέτω ολόκληρη αυτή τη φορά. Την τράβηξε η αδερφή μου και την ευχαριστώ που μου τη δάνεισε, μια και η δική της μηχανή κατάφερε κάποτε να φέρει τα φλαμίνγκο κοντύτερα από όσο θα καταφέρει ποτέ η δική μου!


I am linking to Saturday's Critters #196

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Η οικογένειά μου και άλλα ζώα


Δεν ξέρω για σας, αλλά αν τα δικά μου παιδιά έφερναν στο σπίτι φίδια, σκορπιούς, νυχτερίδες κι αράχνες, θα είχα φρικάρει τελείως!
Όπως γίνεται εξάλλου λίγο πολύ με τα μέλη της οικογένειας Durrell, που μια δυσκολία την έχουν στο να αποδεχτούν, όχι τη μεγάλη αγάπη του νεώτερου μέλους της οικογενείας για όσα περπατούν, κολυμπούν, πετούν, έρπουν, αλλά τη μανία του να τα συλλέγει για να τα μελετά και να τα βρίσκουν παντού στο σπίτι.

Ο μικρός Τζέραλντ όμως μεγάλωσε και μαζί του μεγάλωσε και η λατρεία του για τη φύση με όλα της τα ζωντανά, ώσπου έφτασε να γίνει μέγας φυσιοδίφης. 
Ίδρυσε μάλιστα το Κέντρο Προστασίας Άγριας Ζωής στο Τζέρσεϊ.
Έγινε όμως και συγγραφέας, και τα βιβλία του μας  μεταφέρουν στην εποχή που η οικογένεια έζησε στην Κέρκυρα
Πολύ μετά τα βιβλία, ήρθε η σειρά "The Durrells" που βασίστηκε σε αυτά, και η οικογένεια (που ως γνωστόν είχε στους κόλπους της άλλον έναν συγγραφέα, τον Λώρενς), έρχεται λίγο πιο κοντά μας!

Τουλάχιστον ήρθε πιο κοντά σε μένα, αφού παρακολούθησα ήδη κάποια επεισόδια, και ναι, άσχετο το θέμα με τις φωτογραφίες, αφού το μόνο ζώο που σας έφερα είναι η μικρή σκυλίτσα, ενώ αν ήμουν ο Τζέρι θα κουβαλούσα όλη την άγρια φύση και δε θα ξέρατε από που να φύγετε από εδώ πέρα μέσα. 
Τύχη βουνό είχατε!



September 12: emotional

September 11: solo

August 5: grass

September 4: on the road

September 2: breakfast (just coffe for me please)

September 1: something pink

September 13: scenic

September 14: mess

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Τετράδια ονείρων, Ζυράννα Ζατέλη



"Τα Τετράδια ονείρων είναι ένα παράξενο και απρόσμενο βιβλίο, όπου η Ζυράννα Ζατέλη αποκαλύπτει τις θρυαλλίδες της γραφής της, τις μύχιες εικόνες που δημιούργησαν το μαγικό της σύμπαν· ένα γοητευτικό ταξίδι στον κόσμο των ονείρων της -πρωταρχική ύλη της πεζογραφίας της-, με τα αινίγματα του υποσυνείδητου που η ίδια επέλεξε να καταγράψει ανασύροντάς τα από το χάος της ενύπνιας ζωής"
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου


Άργησα να την αφήσω να με πάρει στον κόσμο της, μα όταν το έκανα εκείνη με έβαλε μέχρι και στα όνειρά της.
Τετράδια ονείρων λέγεται το νέο βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη και τη νύχτα που γύρισα την τελευταία του σελίδα, βγαίνοντας από τα δικά της όνειρα για να συναντήσω τα δικά μου, κατέληξα να περιφέρομαι στις παρυφές τους, αναζητώντας μεταξύ άλλων, τους ήρωες της μυθοπλασίας της, όπως τους (ανα)γνώρισα μέσα από την ενύπνια ζωή της δημιουργού τους, κυνηγώντας ταυτόχρονα τα ξέφτια των δικών μου ονείρων, μόνο και μόνο για να μου μείνει στο τέλος ο απόηχος μιας εξωπραγματικής, σαγηνευτικής μελωδίας που συνέθεσαν τα πλεγμένα όνειρα.
Έτσι την έβαλα κι εγώ στα όνειρά μου, και μπορεί να μην ξυπνούσα για να κρατήσω σημειώσεις μέσα στο σκοτάδι, όπως έκανε εκείνη με τα δικά της, αλλά ξυπνούσα συνεχώς για να τα βάλω λες στην πραγματικότητά μου. Εκεί στο σκοτάδι, με τα μάτια ανοιχτά και τη συνείδηση ξύπνια να προσπαθεί να επισκιάσει το υποσυνείδητο, αφιέρωνα λίγο χρόνο να πιάσω το νήμα της παράξενης πλοκής τους χωρίς να επιχειρώ αναλύσεις. Επικεντρωνόμουν όσο μπορούσα στα πρόσωπα. Άλλα οικεία δικά μου, άλλα ηρώων γνώριμα ήδη από αναγνώσεις κι άλλα άγνωστα που μου είχαν συστηθεί μέσα από άλλα όνειρα, τα δικά της, για να τα θυμάμαι το πρωί.
Φυσικά και δεν τα θυμόμουν όλα τα πρωί, αλλά θυμάμαι ακόμα την αίσθηση που μου άφησαν και ίσως αυτό να είναι το σημαντικό.


Μια αίσθηση που έμοιαζε πολύ με εκείνη που μου είχε αφήσει το ίδιο το βιβλίο και που ήταν τόσο μυστηριακή, όσο και οικεία, τόσο παράξενη όσο και φυσιολογική. Γιατί στα όνειρα τελικά ίσως να αναγνωρίζουμε καλύτερα τα κοινά που έχουμε με τους άλλους, ή να καταφέρνουμε να εντοπίζουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια τις όποιες διαφορές μας.

Ίσως πάλι, να διαβάζουμε και τον εαυτό μας μέσα από αυτά, όπως επισημαίνει η ίδια η συγγραφέας στον πρόλογο, θεωρώντας μάλιστα τα όνειρα παράλληλο βίο, μια καλλιέργεια της ψυχής και της αντίληψης.


"...Με τα χρόνια μαθαίνω να "διαβάζω" τον εαυτό μου μέσα σ' αυτά, τι γράφει εκεί που δεν φαίνομαι, με την προϋπόθεση ασφαλώς ότι υπάρχουν και σημεία "αδιάβαστα", αδιάβατα και ανερεύνητα - από που ξεκινούν και τι γυρεύουν και τι θέλουν να μου πουν, μόνο τα πουλιά το ξέρουν..."


Μόνο τα πουλιά ξέρουν λοιπόν. Εμείς μόνο την αίσθηση θα αρπάζουμε στον αέρα θα την κρατάμε για όσο τολμάμε ή για όσο μας επιτρέπεται, και ανάλογα θα "φωτιζόμαστε", ή θα "αλαφιαζόμαστε"μ όπως η συγγραφέας, που δε γράφει ωστόσο ό, τι της λεν τα όνειρα. 
Πόσοι από μας όμως θα κατορθώσουμε ποτέ να πλάσουμε κόσμους που τα πρωταρχικά τους υλικά θα τα δίνουν τα όνειρα;

Ο κόσμος των ονείρων είναι γοητευτικός και μυστήριος, και όσο αγωνία μπορούν να σου προκαλέσουν δυο φάλαινες που παλεύουν με τα άγρια κύματα, άλλη τόση ανακούφιση παίρνεις σαν τις βλέπεις να σπαθίζουν τα νερά και να γλιστρούν τελικά στο πέλαγος, αντί να βγαίνουν στη στεριά.
Κι αν κάνω αυτή τη μικρή αναφορά στο πρώτο όνειρο του βιβλίου, είναι γιατί με αυτό άρχισε η καταγραφή τους, σε ξεχωριστά πια τετράδια, αφού η συγγραφέας τα κατέγραφε πάντα έτσι κι αλλιώς, κι από αυτά τα ξεχωριστά τετράδια δημιουργήθηκε αυτό το τόσο ξεχωριστό βιβλίο.

Ένα βιβλίο που είναι κόσμημα αισθητικής και τόσο προσεγμένο που αμέσως δημιουργεί την εντύπωση πως μέσα του κρύβει ολόκληρους κόσμους.
Κι αν το καλοσκεφτούμε δεν είναι άραγε ολόκληροι κόσμοι τα όνειρα;

Θα μείνω όμως ακόμα λίγο στο "περιτύλιγμα" αυτών των κόσμων για να κάνω ειδική μνεία στην εξαιρετική φωτογραφία του Τάσου Βρεττού στο οπισθόφυλλο που κατάφερε να αποθανατίσει όχι μόνο την εικόνα της συγγραφέως και της γάτας της, αλλά την αύρα της. Μια αύρα που μου υπόσχεται ταξίδια ψυχής μέσα από σελίδες που ανοίγουν ορίζοντες, που μου γεννά προσμονή για όσα δικά της  θα αξιωθώ ακόμα να κάνω δικά μου, ή έστω να το προσπαθήσω.  
Μια εικόνα που με μάγεψε κυριολεκτικά κι έμεινα να την κοιτώ με θαυμασμό, πριν αρχίσω να μετρώ τις γάτες στο εξώφυλλο διάσπαρτες εδώ κι εκεί πάνω σε χειρόγραφο της ίδιας. Έξι μαύρες και μια μωβ, αφού το μωβ κυριαρχεί και στο βιβλίο που είναι τυπωμένο σε οικολογικό χαρτί!


Τα "Τετράδια Ονείρων" κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καστανιώτη.


Νιώθω πως το συγκεκριμένο κομμάτι, αφού κατόρθωσε να γίνει (και) κομμάτι ονείρου ταιριάζει απόλυτα εδώ!



Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Από το A ως το Z κι ακόμα παραπέρα...



Αύγουστος ήταν και πέρασε, Αύγουστος ήταν και πάει!

Καλό Σεπτέμβριο να έχουμε!

August 20: T...tree

August 21: U...umbrellas

August 22: V...vegetable...εν ολίγοις κολοκύθι(α) σήμερα!

August 23: W...water

August 24: X...

August 25: Y...yellow

August 26: Z...zen

August 27: 1...one butterfly

August 28: 2 (two...sleeping beauties!) 

August 29: 3...three rocks

August 30: 4

 August 30: 5

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Οι δυο μικρές

Πηγήεικόνας: https://pixabay.com/el/%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CF%86%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%AF-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%B1-931151/

Οι δυο μικρές 

Αγάπης σπόρος έπεσε στα άγουρα τα χρόνια
και δυο μικρές τον φρόντισαν με παιδικά χεράκια.
Έτσι γεννήθηκε αγνά μία βαθιά φιλία,
ρίζωσε μέσα την καρδιά, άνθισε με τραγούδια
και  στη χαρά του παιχνιδιού, έδεσε  μ' αρμονία.
Στο πείσμα δοκιμάστηκε, βαπτίστηκε στο κλάμα,
μα  ένα χαμόγελο γλυκό, ένα απλωμένο χέρι,
τα σύννεφα όλα έδιωχνε και στέγνωνε το δάκρυ.

Μεγάλωσαν οι δυο μικρές, χωρίστηκαν οι δρόμοι, 
ταξίδεψαν σε πέλαγα, κρύφτηκαν σε παρέες.
Σαν σμίγουν όμως πάντοτε τα χνάρια ακολουθούνε.
Τα ίχνη όλα ψηλαφούν που άφησαν στον κόσμο
και ξεκινούν απ' τα παλιά, εκείνα τα δικά τους.
Θυμούνται τα παιχνίδια τους, κούκλες, μπαλόνια, τόπια
θρανία που μοιράστηκαν, φίλους, δασκάλους, λόγια
και σε νυχτέρια στην ακτή κρύβουν τα μυστικά τους.

Γεύονται πάλι απ' την αρχή όσα θα τις ενώνουν
Τι κι αν τις χώρισε η ζωή, αυτές κι αν μεγαλώνουν;
Μια γεύση από βανίλια, μια μυρωδιά βιβλίου
μια ροζ τριανταφυλλιά κι ένα ανθισμένο κρίνο
θα τις γυρνάει στα παλιά, σ' όσα μαζί αγαπήσαν.
Κι όσα χώρια έζησαν, μοιράζονται κι εκείνα,
ομολογούν τα όμορφα και τα όνειρα που κάνουν,
ξορκίζοντας τα άσχημα εκεί πάνω στην άμμο.


Αυτή ήταν η δεύτερη συμμετοχή μου στο 17ο Συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε με επιτυχία η Αριστέα από το blog "Η ζωή είναι ωραία"
Θέλω να ευχαριστήσω όσους την ξεχωρίσατε και φυσικά να πω πολλά ευχαριστώ στην Αριστέα για την άψογη φιλοξενία!

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Σκρόφες


Ο Λούρος Αιτωλοακαρνανίας είναι ένας σημαντικός υδροβιότοπος, που καταφέρνει να συνθέσει ένα τοπίο ασυνήθιστο, σχεδόν εξωπραγματικό, αλλά ταυτόχρονα απίστευτα σαγηνευτικό, παρ' όλη την αγριάδα του. 
Ακόμα και το καλοκαίρι, όταν ο μακρύς δρόμος που οδηγεί στις παραλίες γεμίζει αυτοκίνητα, αρκεί μια ματιά στο αχανές τοπίο για να νιώσεις πως ετούτος ο τόπος μοιάζει πάντα  μοναχικός κι ας  μη μένει ποτέ μοναχός.
Πελεκάνοι, φλαμίνγκο, πελαργοί και πολλά άλλα πουλιά βρίσκουν εδώ ιδανικό καταφύγιο, ενώ άγρια άλογα χαίρονται την ελευθερία τους καλπάζοντας στις ερημιές. Αγελάδες περνάνε νωχελικά το δρόμο για να αλλάξουν βούρκο και όλα μοιάζουν να απλώνονται στο χώρο και στο χρόνο με τη λιμνοθάλασσα να μη θέλει λες να πει την τελευταία της κουβέντα και να σβήνει ανόρεχτα για να αφήσει στον απόηχό της αλμυρόβαλτους και λασποτόπια μέχρι που το πάνω χέρι παίρνουν τελικά δικαιωματικά οι αμμοθίνες με τη νερένια βλάστηση να παραχωρεί τη θέση της σε αρμυρίκια, πικροδάφνες, μυρτιές, ρείκια, θαλάσσια κρίνα. 

Η παραλία του Λούρου, στην οποία σχηματίζει το δέλτα του ο Αχελώος κι εκβάλει κι ο Εύηνος, δεν είναι παρά μια νησίδα μακριά σχεδόν 17 χιλιομέτρων. Διαθέτει οργανωμένη πλαζ, αλλά και απεριόριστες πιο "ερημικές" επιλογές όπως οι Σκρόφες, ή Παλιοπόταμος, μια σειρά από πολλές μικρές παραλίες με καταγάλανα νερά που διαχωρίζονται με βράχια.


Για να πάμε ως εκεί, στρίβουμε δεξιά πριν φτάσουμε στην οργανωμένη πλαζ και μέσα από ένα τοπίο που μοιάζει με εκείνο που διασχίζαμε ως τώρα, αλλά που επιφυλάσσει ωστόσο κι άλλες μικρές εκπλήξεις, σαν εκείνη την απότομη ανηφόρα που  σε φέρνει στον ελαιώνα που φύεται πάνω στα βράχια στην κορυφή του λόφου, τις μικρές γέφυρες και τον αλατένιο "δρόμο" που δημιουργείται από την αποστράγγιση των νερών δίπλα στον κακοτράχαλο δρόμο που απαιτεί αδιάλειπτη προσοχή.




Η θέα είναι εκπληκτική και αποζημιώνει με το παραπάνω όποιον φτάνει μέχρι εδώ. Μα η μεγάλη ανταμοιβή βρίσκεται στην πρώτη εκείνη βουτιά στα πεντακάθαρα δροσερά νερά!









Οι φωτογραφίες είναι από την τελευταία φορά που πήγαμε εκεί και που περιγράφω στο "Φθινόπωρο στον παράδεισο"  

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Αίτημα φιλίας από έναν φανταστικό φίλο



Είμαι ο Μπρίκι και είμαι σχετικά καλά, αφού βρίσκομαι στην όχι και τόσο ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσω τη μια συμμετοχή της Memaria στο 17ο Συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα, με τη βοήθεια του Μαξ υποθέτω γιατί δεν μπορεί σε μια τόσο άψογη διοργάνωση να μην έχει δοθεί ένα πόδι βοηθείας από τον εξαίρετο φίλο μου Μαξ! Αλλά ας επανέλθω στο έργο που μου ανατέθηκε, γιατί, λέει, καιρό είχα να μπω εδώ μέσα και να κάνω σοβαρή δουλειά. Ότι τώρα δηλαδή είναι σοβαρά πράγματα αυτά που με βάζει να κάνω. Τουλάχιστον ας άφηνε εμένα να γράψω εκεί πέρα λίγους στίχους, αντί να προσπαθεί αυτή ανεπιτυχώς, το τονίζω αυτό, να μιλήσει εκ μέρους μου.
Τέλος πάντων! Δίνω τόπο στην οργή, μόνο και μόνο γιατί με αναφέρει ως φανταστικό, και τσιμπιέμαι για να σιγουρευτώ πως υπάρχω στ' αλήθεια και δεν είμαι πλάσμα της φαντασίας της.
Αλλά θα μου πείτε ποιος έχασε τη φαντασία του να τη βρει αυτή;
Το πόνημα της κυρίας το βρίσκω απλοϊκό κι αν το έγραφα εγώ θα το έγραφα αλλιώς. Εννοείται ότι τα δικά μου λόγια θα είχαν άλλη βαρύτητα, γιατί μια ελαφράδα την είχε το συγκεκριμένο.
Για του λόγου το αληθές σας παραθέτω στο τσακ μπαμ λίγους στίχους που συνοδεύονται με την κατάλληλη φωτογραφία!



Φίλοι αν θες να γίνουμε και να περνάμε ωραία
θα πράττεις όλα τα δέοντα τα σέα και τα μέα
Θα προλαβαίνεις πάντοτε κάθε μου επιθυμία
και μην τσιγκουνευτείς ποτέ, εκεί είναι η ουσία!
Μπισκότα με τη σέσουλα θα με κερνάς αράδα
και βόλτες ατελείωτες θα κάνουμε στα πάρκα.

Ορίστε! Μεστό, δυνατό και λέει όλα όσα πρέπει να ειπωθούν χωρίς φιοριτούρες!

Χμμ...φεύγω να δουλέψω λίγο ακόμα το πρωτόλειό μου, αλλά εσείς δε θα είστε το ίδιο τυχεροί, αφού θα παραμείνετε να διαβάσετε, θέλοντας και μη, τη συμμετοχή της.
Καλό κουράγιο!
Μπρίκι


 Πηγή εικόνας : https://pixabay.com/el/%CE%BA%CF%85%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B6%CF%8E%CE%B1-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B1-%CF%86%CE%AF%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-2222801/

Αίτημα φιλίας από έναν φανταστικό φίλο

Ζητάω τη φιλία σου, σου δίνω τη δική μου
πιστά θα σε ακολουθώ σε όλη τη ζωή μου
Χάδια θα έχεις τρυφερά αυτιά να σε ακούνε
μάτια με κατανόηση, σοφά να σε κοιτούνε
Μόνιμη σχέση σταθερή κι ακλόνητη αγάπη
τρελά παιχνίδια και χαρά! Όχι, δεν είμαι απάτη!

Μπορεί να σου συστήνομαι σαν πλάσμα φαντασίας
μα δεν σου λέω ψέματα, είμαι της ουσίας!
Μη με κοιτάζεις δύσπιστα, μη χάνεις άλλο χρόνο
Το αίτημα αποδέχεσαι και μπαίνεις σ' άλλον κόσμο!
Αν με δεχτείς για φίλο σου θα μάθεις την αλήθεια,
μαζί θα ζήσουμε εμείς όπως στα παραμύθια!