Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Λήθη


Λήθη

Ακροκέραμο στα όρια της λήθης 
ως το χάραμα με τυρρανά
η στερνή σου η έγνοια.
Σατανική ερωμένη της σκέψης
μάνα της απόγνωσης 
αιχμηρές λέξεις γεννά με βογγητά
χαράζοντας πόνους ανεξίτηλους
σε φύλλα αποτρόπαιων ημερολογίων 
που άστοχα κοσμούν
χρωματιστά παιδικά ποδήλατα.
Ύστερα ξημερώνει.




Λήθη...αυτή η μεγάλη γιάτρισσα, ήταν η συμμετοχή μου στο 3ο "Παίζοντας με τις λέξεις".
Κάποια πράγματα πρέπει να τα ξεχνάμε, να τα αφήνουμε πίσω μας για να προχωράμε μπροστά. 
Να βγαίνουμε στο ξημέρωμα αλώβητοι, σα να μη νιώσαμε καθόλου σπαραγμό.
Κάποια άλλα όμως επιβάλλεται να τα θυμόμαστε!!

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

"Παίζοντας με τις λέξεις"...Bράβευση και αποτελέσματα 3ου παιχνιδιού


Έφτασε η ώρα της βράβευσης!
Το τρίτο μας παιχνίδι και οι λέξεις: ποδήλατο, φύλλο, ακροκέραμο, χάραμα, έγνοια, μας έδωσαν 13 καταπληκτικές συμμετοχές τις οποίες αξιολογήσατε κι έχω το "φάκελο με τα αποτελέσματα" στα χέρια μου.
Πριν τον "ανοίξω" όμως, θέλω να σας ευχαριστήσω για τη συμμετοχή σας. Η παρουσία σας είναι σημαντική είτε γράφοντας, είτε βαθμολογώντας.
Χωρίς εσάς το παιχνίδι που ξεκίνησε από το TEXNIS STORIES δε θα υπήρχε!
Υπάρχει όμως και θα συνεχίσει να υπάρχει, αφού κάνει ένα μικρό διάλειμμα για "διακοπές".
Το Σεπτέμβριο θα είναι πάλι εδώ περιμένοντας τις εμπνεύσεις σας!


Ήρθε η ώρα όμως να ανοίξω το "φάκελο".
Και η μεγάλη νικήτρια του τρίτου μας παιχνιδιού είναι η airis από το blog "Η ζωή είναι ωραία"!
Αριστέα μου πολλά πολλά συγχαρητήρια!!
Η μικρή Νεφέλη κατάφερε να τρυπώσει με ευκολία στις καρδιές μας!



Η υπόσχεση της Νεφέλης

-Νεφέλη, γιατί χαζεύεις παιδί μου;
-Έχω να γράψω μία έκθεση μαμά και προβληματίζομαι.
-Μπα; Από πότε προβληματίζεσαι εσύ; Πες ότι πάλι ονειρεύεσαι με ανοιχτά μάτια αντί να σκέφτεσαι τι θα γράψεις!
-Όχι μαμά.Είναι δύσκολες κάποιες λέξεις. Για παράδειγμα, δεν ξέρω ακριβώς τι είναι το "ακροκέραμο". Μας εξήγησε η κυρία βέβαια, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα μπορέσω να γράψω κάτι με αυτή τη λέξη.....
-Καλά; Ντιπ χαζή είναι η δασκάλα σου; Τι στο διάολο σας βάζει; Δημοτικό πάτε. Για πανεπιστήμιο σας πέρασε;
Τσακίσου και πήγαινε μέσα όμως. Θέλω να δω τηλεόραση. Έχει το "Μπρούσκο" αυτή την ώρα! Και δεν το χάνω για κανέναν λόγο!

Η Νεφέλη, πήγε μέσα πικραμένη.Ήθελε τόσο πολύ να γράψει κάτι όμορφο. Και η μαμά ποτέ δεν τη βοηθούσε. 
Έμεινε λίγο ακόμα καρφωμένη στο τετράδιο της, μα οι σκέψεις της χόρευαν τρελά. 
"Ίσως έχει δίκιο η μαμά. Ίσως χαζεύω πολύ" σκέφτηκε με θλίψη.
Αποφάσισε τότε ότι ίσως μία βόλτα την βοηθούσε στην έκθεση της. Πήρε το ροζ ποδήλατο της και άφησε πίσω της τις έγνοιες για την ώρα.

Τα φύλλα κάτω από τις ρόδες έτριξαν και η Νεφέλη χαμογέλασε. Πόσο της άρεσε ο ήχος αυτός! Ποδηλατούσε αργά και έπαιρνε βαθιές ανάσες. Η μυρωδιά του χώματος ήταν η αγαπημένη της. Ποια σοκολάτα και ποιο σουβλάκι σκέφτηκε; Υπάρχει πιο ωραίο άρωμα από αυτό του βρεγμένου χώματος; 
Ήταν όμορφα εκεί, στην έρημη φύση. Κάποια πουλιά μόνο τη συντρόφευαν και το απαλό αεράκι, που της χάιδευε τα μαλλιά.
Σταμάτησε κάτω από το αγαπημένο της δέντρο. 
Εκεί που άλλοι χάραζαν καρδιές και τα αρχικά τους, η Νεφέλη χάραζε γραμμούλες. Κάθε φορά μια γραμμούλα ήταν και μια στενοχώρια της. Πάνω στο δέντρο της καιρό τώρα, άφηνε όλη της την απογοήτευση και μετά επέστρεφε ήρεμη να συνεχίσει.
Έτσι και τώρα. Ανακουφισμένη και πάλι γυρίζει με όρεξη να γράψει. Πιάνει το μολύβι της και οι λέξεις τρέχουν πάνω στο χαρτί.... 
Όταν τελειώνει και διαβάζει το γραπτό της ένα χαμόγελο χαράσσεται στο πρόσωπό της.

-Μαμά να σου διαβάσω τι έγραψα; ρωτά με καμάρι η Νεφέλη την μητέρα της.
-Ωχού! Την όρεξη σου νομίζεις ότι έχω; της αποκρίνεται με νεύρα εκείνη.
Μπρος! Για ύπνο. Δεν θα ξυπνάς το πρωί!
-"Μα μαμ...."
-Κομμένα τα μα και τα μου. Τσακίσου είπα!

Η Νεφέλη πέφτει στο κρεβάτι της βουρκωμένη. Κλαίει με παράπονο. Στριφογυρίζει. Ξαγρυπνά. Το χάραμα τη βρίσκει να κλαίει ακόμα, βουβά τώρα πια. 
Αποκαμωμένη αφήνεται επιτέλους στην αγκαλιά του Μορφέα, μονολογώντας πριν κλείσουν τα βλέφαρα της:
"Εγώ δεν θα γίνω ποτέ τέτοια μαμά!"


Ακολουθούν οι βαθμολογίες:

1. Εις τόπον άλλον (ποιώ - ελένη) 10
2. Το ακροκέραμο-2015 (airis) 4
3. Με το βήμα της καρδιάς…(to e-periodiko mas official) 6
4. Λήθη (me maria) 19
5. Η υπόσχεση της Νεφέλης (airis) 23
6. Λευκά μονοπάτια (ποιώ - ελένη) 14
7. Η πλάτη της Νέαιρας * (marilenaspotofart) 17
8. Ανασύσταση. (Μαρία Νι) 6
9. Το καταφύγιο (ANNA Flo) 14
10. Παίδες και τυραννίες….(Κλαυδία) 11
11. Το ακροκέραμο (Σμαραγδένια Ρούλα) 5
12. Αναμνήσεις (Ελένη Φλογερά) 6
13. Στο αυλιδάκι !!!! (marilise) 9


Η νικήτρια θα πάρει ένα συμβολικό δώρο και "Η υπόσχεση της Νεφέλης" θα φιλοξενηθεί στο επόμενο τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού "Ανθρώπων Έργα"!


Όσοι βαθμολόγησαν μπήκαν σε κλήρωση για ένα ακόμα δώρο.

1. Μαρία Έλενα
2. ANNA Flo
3. Katerina Verigka
4. ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ
5. marilenaspotofart
6. BUTTERFLY
7. Σμαραγδένια Ρούλα
8. Maria Kanellaki
9. ποιώ - ελένη
10. Μαρία Νι
11. airis
12. marilise
13. Ελένη Φλογερά
14. Funky Monkey
15. Άρης Άλμπης
16. Κλαυδία
17. to e-periodiko mas official
18. Gina-Teta
19. Πέτρος Κ.
20. Hermine
21. Mia Petra
22. xristin
23. nikiad blogspot gr
24. Ανθρώπων Έργα

Και τυχερή είναι η Μαρία Νι

1 Set of 1 Unique Number
Range: From 1 to 24
Set #1
10
Σας ευχαριστώ πάρα, πάρα, πάρα πολύ και καλή αντάμωση στο "Παίζοντας με τις λέξεις" το Σεπτέμβριο!

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Σε έναν κήπο μια φορά...

Σε έναν κήπο μια φορά οι ρολογιές μετρούσαν το χρόνο που θέλουν οι φράουλες για να ωριμάσουν.
Κι αν δεν ήταν τα χρήματα στη μέση πόσο πιο όμορφα θα ήταν όλα!
Θα απολαμβάναμε λουλούδια και θέα, όσο το ποτάμι θα έπνιγε φόβους.
Οι φόβοι όμως είναι ακόμα εδώ...
Εγώ είμαι και δεν είμαι εδώ.
Οι απαιτητικές μέρες συνεχίζονται και χάνω πολλά.
Αλλά θα αναπληρώσω!
Προς το παρόν μην ξεχνάτε τη βαθμολογία στο "Παίζοντας με τις λέξεις"
Πατώντας εδώ, θα μεταφερθείτε μαγικά εκεί!
Καλή σας μέρα!

Friday 19: 9 o' clock

Saturday 20: What I'm doing now
Sunday 21: Wet
Monday 22: Money
Tuesday 23: View
Wednesday 24: In the garden
Thursday 25:  Depth of Field

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Η ψωνάρα και η γκρινιάρα

"Άλλαξέ το" πρόσταξε η Αριστέα και με τάραξε.
"Τι να αλλάξω;" αναρωτήθηκα.
Το χρώμα των μαλλιών μου μήπως;
Μπα!
Απέρριψα την αλλαγή λάμπας, γιατί θα ήταν κλισέ.
Πολύ θα ήθελα να αλλάξω τα φώτα κάποιων, αλλά κρατήθηκα.
Κι ενώ το μυαλό μου έφερνε σβούρες αλλάζοντας κουρτίνες και εστιάζοντας στα πιο απίθανα, πήρε το μάτι μου ένα από τα θαλασσόξυλά μου και μου ήρθε η φαεινή.
Δεν ήξερα βέβαια αν θα πιάνεται για αλλαγή, αλλά μετά σκέφτηκα γιατί όχι;
Και ιδού.
Ένα θαλασσόξυλο, σπάγκος, κοχύλια και πηλός, άλλαξαν!


Στην αλλαγή είχα και κόσμο.
Η ψωνάρα μέσα μου αναδεύτηκε χαρούμενη και η γκρινιάρα (πού στην ευχή κρύβονταν;) ακόνισε τη γλώσσα της.
Τις αφήνω να σας παρουσιάσουν τα έργα μου (τους)!


Η...ψωνάρα

Τα υλικά μου τα γεννά η φύση. Παίρνω τους θησαυρούς της με σεβασμό και με μεράκι δημιουργώ, γεννώ θα τολμούσα να πω, έργα γήινα.
Ξύλο, πηλός, κοχύλια, σπάγκος με καθοδηγούν το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί τα ενώνω για να δηλώσω τη σπουδαιότητα του απλού, μα και την απλότητα του σπουδαίου.
Δουλεύω με τα χέρια, χωρίς εργαλεία, για να μπορώ να νιώθω τον ανασασμό των υλικών.
Ο πηλός πλάθεται βάφοντας τα χέρια μου στο χρώμα της γης και με φέρνει κοντά στη θέωση, αφού δημιουργώ από το τίποτα. Δίνω πνοή στα έργα και τα καράβια ανοίγουν πανιά.
Οι χοντροκομμμένες φόρμες, υποδηλώνουν ότι όλα είναι πολυεπίπεδα στη ζωή, τίποτα δεν έχει μόνο μία όψη και το τέλειο είναι ανέφικτο.
Αφήνω τις λεπτομέρειες να ξεφεύγουν από τα στενά πρότυπα που είναι καταδικασμένες να ζουν στην πραγματικότητα, για να δημιουργήσουν μια άλλη,  σουρεαλιστική...να ζήσουν σε έναν δικό τους ατίθασο κόσμο.
Οι δημιουργίες μου πάλλονται από ελευθερία και τονίζουν μέσα από την απέριττη και λιτή τους οντότητα πως η ζωή θέλει τόλμη και η τόλμη ελευθερία!


 Η...γκρινιάρα

Και δε μου έφταναν όλα τα άλλα, είχα κι αυτό το θαλασσόξυλο (που μαύρη η ώρα και η στιγμή που το μάζευα και του έδινα αξία) να με κοιτάει κοντά δυο χρόνια τώρα και να με ρωτάει τι θα απογίνει.
Τι να σε κάνω μάνα μου, που δεν έχω ούτε μαντήλι να κλάψω, η καψερή;
Για έξοδα είμαστε τέτοιες εποχές;  
Δούλεψα με ό, τι είχα, που πολλά δεν τα λες.
Τέλειο δεν είναι, ούτε καν συμπαθητικό δεν το λες, μα δεν είχα και τα σχετικά (να μην τα ξαναλέω).
"Πού πας ρε Καραμήτρο" μου ψιθύριζαν όλα και λίγο έλειψε να τα μαζέψω να τα πετάξω στο δρόμο, αλλά δεν περνούσε και κανένας αντιπαθητικός να τα φάει στο κεφάλι να αξίζει και τον κόπο.
Ο πηλός τζαναμπέτης και ξεροκέφαλος, έκανε τα δικά του και με παίδεψε πολύ.
Μόνο στο μυαλό μου πλάθονταν εύκολα. Στην πραγματικότητα δε μοιάζει καθόλου με πλαστελίνη όπως μου είχαν πει.
Καλά να πάθω η ευκολόπιστη. Μόλις μου τάξουν λαγούς με πετραχήλια, τσουπ πέφτω στην παγίδα σαν τυφλωμένος ασβός.
Εμ τα καραβάκια;
Τέτοια καραβάκια ονειρευόμουν εγώ;
Εκείνα αρμένιζαν σε θάλασσες δεν άραζαν σε ουρανούς.


Κάπως έτσι πραγματοποιήθηκε η αλλαγή που πήρε μέρος στο "Άλλαξέ το".
Από τότε σκέφτομαι να το βελτιώσω, αλλά οι τελευταίες εβδομάδες ήταν πολύ απαιτητικές και μου άλλαξαν εκείνες τα φώτα..
Προς το παρόν η "δημιουργία" αρμενίζει στο μπαλκόνι και ονειρεύεται θάλασσες, όπως κι εγώ!!


Μην ξεχάσετε να περάσετε από το "Παίζοντας με τις λέξεις" και να βαθμολογήσετε.
Πατώντας εδώ, θα μεταφερθείτε μαγικά εκεί!

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Κάποιοι δε μένουν Ευρώπη...


...γιατί στην Ευρώπη γίνονται συγκεντρώσεις κατά της λιτότητας, ενώ κάποιοι εδώ κάνουν υπέρ της και κατά της Ελλάδας!
Τέτοια παράνοια μόνο στην Ελλάδα συναντάς.
Να επαναστατούν ποιοι; 
Ο μπουμπούκος και ο Κυριάκος!!
Ούτε ανέκδοτο με τον Τοτό τόσο γέλιο!
Διαβάζοντας εδώ και μέρες διάφορα πόνεσαν τα μάτια μου από το μίσος και τις αηδίες που έντεχνα σερβίρουν κάποιοι.
Θα πίστευες πως όλοι αυτοί είναι Αρειανοί που μετοίκησαν μόλις τη μέρα της περίφημης συγκέντρωσης στην Ελλάδα και δε γνωρίζουν τι εστί φασισμός, αλλά και τι σημαίνει η δυνατότητα να μπορείς να το βροντοφωνάζεις ελεύθερα μέσα από τη Βουλή.
Ελεύθερα διαδήλωσαν λοιπόν ενάντια του "φασισμού" που έχουν λέει πέντε μήνες  και καλά έκαναν αφού έτσι ένιωθαν.

Γιατί όμως νιώθουν έτσι;
Γιατί θέλουν να ρίξουν μια κυβέρνηση που παλεύει 5 μήνες τώρα για να κάνει ό, τι καλύτερο μπορεί;
Γιατί της καταλογίζουν ευθύνες που δεν της αναλογούν;
Για να φέρουν πάλι τους παλιούς, που κορώνα στο κεφάλι τους τους είχαν και στη συγκέντρωση;
Γιατί άραγε ήταν τόσο ευχαριστημένοι με τις προηγούμενες κυβερνήσεις;
Εκείνες δηλαδή που και στα Τάρταρα μας έφεραν και μας τα πήραν όλα (δουλειές, μισθούς, αξιοπρέπεια) για να πληρώσουμε τη διαμονή. 
Όλοι αυτοί πέντε χρόνια τώρα τα έβλεπαν όλα καλά και δεν κατέβαιναν ούτε για να ξεμουδιάσουν στις πλατείες και ξαφνικά τρόμαξαν;
Τι φωνές ακούνε στο κεφάλι δεν ξέρω. 
Ξέρω όμως πως στην πιο κρίσιμη φάση της διαπραγμάτευσης το να είσαι με τον εχθρό και να διαδηλώνεις υπέρ του ξεκάθαρα και απροκάλυπτα είναι προδοσία!


Και αν είναι να μένω Ευρώπη, προτιμώ την Ευρώπη όλων εκείνων που κατέβηκαν σήμερα στους δρόμους να διεκδικήσουν τα αυτονόητα, αυτά που διεκδικούμε δηλαδή οι περισσότεροι, παρά την Ευρώπη με το μουχλιασμένο αέρα που ευνοεί μόνο τους μύκητες και λέει ναι σε όλα όσα μας καταστρέφουν!!!

3ο "Παίζοντας με τις λέξεις" Συμμετοχές 1 - 6

Το τρίτο μας παιχνίδι, με 13 συμμετοχές και δύο αναρτήσεις είναι εδώ!
Ναι, μάλλον σας φαίνονται λίγες. Κι εμένα στην αρχή λίγες μου φάνηκαν.
Μετά όμως εστίασα στα καλά και το ξεπέρασα.
Άλλωστε το παιχνίδι που εμπνεύστηκε και ξεκίνησε η Φλώρα από το TEXNIS STORIES και συνεχίζεται εδώ, έχει πολύ δρόμο ακόμα μπροστά του.
Και θα τον κάνει, αφού τον στρώσει με ροδοπέταλα, από Σεπτέμβριο πια.

Επειδή άνθρωποι είμαστε και λάθη κάνουμε, διόλου απίθανο να εντοπίσετε κάποια λαθάκια στις αναρτήσεις.
Αν αφορούν συμμετοχές σας παρακαλώ να μου τις επισημάνετε στο μέιλ almikr@gmail.com
Αν αφορούν κάτι άλλο, είστε ελεύθεροι να "με" σχολιάσετε ελεύθερα!
Οι λέξεις μας αυτή τη φορά ήταν: ποδήλατο, φύλλο, ακροκέραμο, χάραμα, έγνοια.

Η ώρα της βαθμολογίας έφτασε!
Οι βαθμοί που πρέπει να βάλετε είναι 3,2,1 ξεκινώντας από το 3 για την καλύτερη κατά τη γνώμη σας συμμετοχή και φτάνοντας στο 1 για την τρίτη κατά σειρά.
Για την αποφυγή αδικιών είναι υποχρεωτικό να βαθμολογηθούν 3 συμμετοχές.
Δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε δυο συμμετοχές με τον ίδιο βαθμό και δεν μπορείτε να βαθμολογήσετε τη δική σας συμμετοχή.

Τις βαθμολογίες θα τις γράψετε στα σχόλια, κάτω από αυτή την ανάρτηση μέχρι και την Παρασκευή 26/6 στις οχτώ το βράδυ.
Το Σάββατο 27/6 θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα.
Ο νικητής, ή η νικήτρια, καθώς κι ένας (που θα βγει με κλήρωση) από όσους βαθμολογήσουν, θα πάρουν συμβολικά δώρα.
Σας ευχαριστώ και σας αφήνω να απολαύσετε τις ιστορίες και τα ποιήματα!



1. Εις τόπον άλλον

Αιθέρια να είσαι κι ονειρική
Εναγώνια πάντα να σε ζητώ
Κι εσύ να μου ξεφεύγεις σιγογελώντας
Συμπαντική μου πεμπτουσία άπιαστη
Να βγαίνεις θέλω σαν ψιμύθι λόγου
Μέσα από τριμμένους χρυσόδετους τόμους
Να μην μπορώ να σε διαβάσω
Να μην δύναμαι να σε κρυπτογραφώ
Με άδειους οφθαλμούς θολωμένους εικόνα μου να σε λέω
Ασχημάτιστη κι υγρή να είσαι σαν το ρετσίνι
Να αδυνατώ να σε οδηγήσω κέρινη
Στο τριανταφυλλί των ποιημάτων ποδήλατο 
Για μια βόλτα μαζί σου τελευταία
Στο περιβόλι με τους πέτρινους ίσκιους και τ' αγάλματα

Σε παίρνουν τα σφυρίγματα των στρατιωτών
Τις κρύες νύχτες στην έρημη σκοπιά
Σε χαίρονται σπάνια λεπιδόπτερα
Σε συνοριακές γραμμές σπαρμένες με νάρκες
Σε καλούν οι λέμβοι με μόνο διαβατήριο
Την ομορφιά σου, τον πόθο σου για φυγή
Κι εγώ μένω αέναος περιπατητής του δρόμου σου
Της πατρίδας σου ταπεινό χάνι κι αρχονταρίκι 
Ένας ποταμός μεταβλητός που αλλάζει κοίτη
Επιζητώντας στα  φύλλα του να σ' ανταμώσει
Νύμφη και βαρκάρισσα να με πέμψεις 
Για τ' απαλά του κόσμου σου σκοτάδια

Ψυχή θα 'δινα. κυρά να είσαι των άνθεων και των δασών
Στάλα-στάλα να αποστραγγίζω κάθε χάραμα 
Τους χυμούς σου όλους
Σε μποτίλιες θαλάσσης να σε κλείνω
Σε μαντήλια ώχρας να σε φυλάω
Και σε κανίστρια νυφικά λεπτοπλεγμένα
Δαντέλα ακριβή να σε ακουμπώ
Ευωδιά μου εσύ: φύλλο της λεβάντας
Στολίδι μου εσύ: μαρμάρινο ακροκέραμο 
Όνειρο μου έγνοια μου κι ακολασία πόσο ξεχνάς
Σκαλί-σκαλί θα σ' ανεβώ να τσακίσω όλα
Τ' αλάβαστρα που σε περιστοιχίζουν με λαγνεία

Γιατί χωρίς κλαδί εις τόπον άλλον μ' οδηγείς
Και κέρμα δεν έχω
Να εκπληρώσω το αίτημα σου
Έτσι στο σκούρο ρεύμα ζω τον τρόμο κι ορίζομαι άνεμος δικός σου





2. Το ακροκέραμο-2015

Το ακροκέραμο-2015
Στίχοι: Πικραμένος Ερωτιάρης

Το ακροκέραμο που μου' πεσε απ'τα χέρια
όχι, δεν γίνεται, δεν είναι δυνατόν!
Είναι κομμάτι απ' το σπίτι μας μωρό μου
εκεί που άλλο δεν με θες να μαι παρών!

Μου ήρθε κεραμίδα στο κεφάλι
Να μη με θέλεις στη ζωή σου δυστυχώς
Τον άλλονα που έβαλες το χάραμα στο σπίτι μας τον είδα
Με το ποδήλατο ερχόταν ο ...φτωχός!

Μπρος στο νεοκλασικό μας μια ακόμα μαχαιριά
θέλεις να μου δώσεις
Μπρος στο νεοκλασικό μας θες να με πληγώσεις
Μπρος στο νεοκλασικό μας
Μπρος στο νεοκλασικό μας θες να με τελειώσεις
(δις)

Το ακροκέραμο κοιτάζω κι ένα δάκρυ
αργοκυλάει από τα μάτια μου γλυφτό
Πού πήγε Νίτσα μου η μεγάλη σου αγάπη
Αχ να, το έσβησες και το φωτιστικό!

Τα φύλλα της καρδιάς μου τσακιστήκαν
χίλια κομμάτια τα έκανες θαρρώ
Έγνοιες και πίκρες στο κεφάλι μου εμπήκαν
Μα σαν τον κερατώσεις και τούτονα τότε θα χαρώ!

......και ίσως γυρίσω και στο νεοκλασικό!

(Αναζητείται μουσικός)




3. Με το βήμα της καρδιάς…

Πάλι τη βρήκε το χάραμα να σκέφτεται, όλα εκείνα που λαχταρούσε από παιδί…
Ονειρευόταν να κατακτήσει τον κόσμο, να γίνει μεγάλη και τρανή, να αποκτήσει χρήμα, δόξα, μεγάλο σπίτι, τραπεζικό λογαριασμό υπολογίσιμο. Είχε τις δυνατότητες, τα προσόντα, τις ευκαιρίες...
Κι όμως τα άφησε για ένα έρωτα, που της άλλαξε τη ζωή. Που την πήρε μαζί του σ’ ένα άλλο όνειρο, πιο μαγικό.
Εκείνος γλυκός, τρυφερός, ονειροπόλος με όψη αρχαίου Έλληνα θεού την παρέσυρε στα δικά του μονοπάτια, που ούτε φανταζόταν πως υπήρχαν. Μοναδική του έγνοια, το δικό της χαμόγελο, που τώρα άρχισε να γίνεται λιγάκι προσποιητό, αφού δεύτερες σκέψεις κυρίευαν το μυαλό της. Τα καλοκαίρια ζωγράφιζε τη φύση και το ηλιοβασίλεμα και τα πουλούσε στους τουρίστες και το χειμώνα, έκανε τον καφετζή στο μοναδικό παραδοσιακό καφενείο της πόλης. Ταξιδιάρικο πνεύμα, ανήσυχο, «αναρχικό»! Του αρκούσαν τα απαραίτητα με πρώτο και κύριο εκείνη!...
Ποτέ της δεν κατάλαβε πώς δεν αναζητά περισσότερα, αλλά οι σκέψεις της πάντα διακόπτονταν από μια του ματιά, από ένα του χάδι. Τώρα όμως η ξαφνική συνάντηση με τον παλιό συμφοιτητή με την υψηλή θέση, ήρθε να της θυμίσει όλα όσα είχε αφήσει πίσω....
Ξαφνικά, το παλιό σπίτι με τα ακροκέραμα που ζούσαν και τόσο θαύμασε από την πρώτη στιγμή, της φαινόταν μικρό. Τόσο μικρό, που κάποιες στιγμές ένιωθε να την πνίγει. Μοναδική της διέξοδος, στην προσπάθειά της να βάλει τις σκέψεις της σε τάξη, η βόλτα με το ποδήλατο, στα πλακόστρωτα δρομάκια και στο μεγάλο δρόμο που ένωνε την πόλη με τον υπόλοιπο κόσμο.
Λένε, πως τίποτα δεν μπορεί να νικήσει ένα μεγάλο έρωτα, κάποιες φορές όμως, τα ανεκπλήρωτα όνειρα, έρχονται να του δώσουν ένα δυνατό πλήγμα.
Δεν μπορούσε να συνεχίσει έτσι, άλλο. Η θέση που μια ζωή ονειρευόταν και την άφησε για χάρη του, ήταν διαθέσιμη κι εκείνη αποφάσισε να τη δεχθεί, αφήνοντας πίσω αυτή τη φορά, εκείνον…
Έτσι πέρασε ο καιρός και να, που τώρα πάλι βρισκόταν μπροστά από ένα τζάμι να κοιτά τα φώτα της πόλης να σβήνουν καθώς το χάραμα, την έβρισκε πάλι να παλεύει με τις σκέψεις.
Είχαν περάσει τρία χρόνια και ενώ είχε καταφέρει πολλά απ’ όσα ονειρευόταν, μέσα της το κενό όλο και μεγάλωνε. Τα μάτια, το χαμόγελό του και η ανεμελιά του, της έλειπαν κάθε μέρα και πιο πολύ, τόσο που ούτε που κατάλαβε πως τα βήματά της την οδήγησαν πίσω και βρισκόταν τώρα στην είσοδο της μικρής αυλής, που τα ξερά φύλλα, γέμιζαν με την παρουσία τους.
Συναντώντας ξανά το γελαστό του βλέμμα κατάλαβε, πως αυτό που ήθελε πάντα ήταν τελικά, η ασφάλεια που ένιωθε κοντά του!...





4. Λήθη

Ακροκέραμο στα όρια της λήθης 
ως το χάραμα με τυρρανά
η στερνή σου η έγνοια.
Σατανική ερωμένη της σκέψης
μάνα της απόγνωσης 
αιχμηρές λέξεις γεννά με βογγητά
χαράζοντας πόνους ανεξίτηλους
σε φύλλα αποτρόπαιων ημερολογίων 
που άστοχα κοσμούν
χρωματιστά παιδικά ποδήλατα.
Ύστερα ξημερώνει.




5. Η υπόσχεση της Νεφέλης

-Νεφέλη, γιατί χαζεύεις παιδί μου;
-Έχω να γράψω μία έκθεση μαμά και προβληματίζομαι.
-Μπα; Από πότε προβληματίζεσαι εσύ; Πες ότι πάλι ονειρεύεσαι με ανοιχτά μάτια αντί να σκέφτεσαι τι θα γράψεις!
-Όχι μαμά.Είναι δύσκολες κάποιες λέξεις. Για παράδειγμα, δεν ξέρω ακριβώς τι είναι το "ακροκέραμο". Μας εξήγησε η κυρία βέβαια, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι θα μπορέσω να γράψω κάτι με αυτή τη λέξη.....
-Καλά; Ντιπ χαζή είναι η δασκάλα σου; Τι στο διάολο σας βάζει; Δημοτικό πάτε. Για πανεπιστήμιο σας πέρασε;
Τσακίσου και πήγαινε μέσα όμως. Θέλω να δω τηλεόραση. Έχει το "Μπρούσκο" αυτή την ώρα! Και δεν το χάνω για κανέναν λόγο!

Η Νεφέλη, πήγε μέσα πικραμένη.Ήθελε τόσο πολύ να γράψει κάτι όμορφο. Και η μαμά ποτέ δεν τη βοηθούσε. 
Έμεινε λίγο ακόμα καρφωμένη στο τετράδιο της, μα οι σκέψεις της χόρευαν τρελά. 
"Ίσως έχει δίκιο η μαμά. Ίσως χαζεύω πολύ" σκέφτηκε με θλίψη.
Αποφάσισε τότε ότι ίσως μία βόλτα την βοηθούσε στην έκθεση της. Πήρε το ροζ ποδήλατο της και άφησε πίσω της τις έγνοιες για την ώρα.

Τα φύλλα κάτω από τις ρόδες έτριξαν και η Νεφέλη χαμογέλασε. Πόσο της άρεσε ο ήχος αυτός! Ποδηλατούσε αργά και έπαιρνε βαθιές ανάσες. Η μυρωδιά του χώματος ήταν η αγαπημένη της. Ποια σοκολάτα και ποιο σουβλάκι σκέφτηκε; Υπάρχει πιο ωραίο άρωμα από αυτό του βρεγμένου χώματος; 
Ήταν όμορφα εκεί, στην έρημη φύση. Κάποια πουλιά μόνο τη συντρόφευαν και το απαλό αεράκι, που της χάιδευε τα μαλλιά.
Σταμάτησε κάτω από το αγαπημένο της δέντρο. 
Εκεί που άλλοι χάραζαν καρδιές και τα αρχικά τους, η Νεφέλη χάραζε γραμμούλες. Κάθε φορά μια γραμμούλα ήταν και μια στενοχώρια της. Πάνω στο δέντρο της καιρό τώρα, άφηνε όλη της την απογοήτευση και μετά επέστρεφε ήρεμη να συνεχίσει.
Έτσι και τώρα. Ανακουφισμένη και πάλι γυρίζει με όρεξη να γράψει. Πιάνει το μολύβι της και οι λέξεις τρέχουν πάνω στο χαρτί.... 
Όταν τελειώνει και διαβάζει το γραπτό της ένα χαμόγελο χαράσσεται στο πρόσωπό της.

-Μαμά να σου διαβάσω τι έγραψα; ρωτά με καμάρι η Νεφέλη την μητέρα της.
-Ωχού! Την όρεξη σου νομίζεις ότι έχω; της αποκρίνεται με νεύρα εκείνη.
Μπρος! Για ύπνο. Δεν θα ξυπνάς το πρωί!
-"Μα μαμ...."
-Κομμένα τα μα και τα μου. Τσακίσου είπα!

Η Νεφέλη πέφτει στο κρεβάτι της βουρκωμένη. Κλαίει με παράπονο. Στριφογυρίζει. Ξαγρυπνά. Το χάραμα τη βρίσκει να κλαίει ακόμα, βουβά τώρα πια. 
Αποκαμωμένη αφήνεται επιτέλους στην αγκαλιά του Μορφέα, μονολογώντας πριν κλείσουν τα βλέφαρα της:
"Εγώ δεν θα γίνω ποτέ τέτοια μαμά!"




6. Λευκά μονοπάτια

Βραδιά αφέγγαρη να ταξιδεύεις
Στους χρυσούς οπωρώνες
Χωρίς έγνοια καμία
Περιπατητής της ομορφιάς
Να μαζεύεις αστέρια κρουστά
Απ' τους χαμηλούς κλώνους
Κι η καρδιά να φλογίζεται
Μέσα στο υπερθέαμα της ζωής
Λεπτοί κάλυκες να σε παρασέρνουν
Σε αγρούς που από παιδί φύλαγες
Σαν ζωγραφιά χρωματιστή στο πλέγμα της καρδιάς

Στην σκόνη να κολυμπάς
Του αφράτου γαλαξία
Σαν να είσαι χριστόψαρο
Ή αετόπουλο που φωλιά δεν στήνει
Από ακαταδεξιά στα ριζά
Παρά στα λευκά μονοπάτια των βουνών μονάζει
Να ξαστοχάς στο μέτρημα της χαράς
Και ν' αρχίζεις πάλι
Σαν να ήσουν καταρράκτης
Που δεν κουράζεται τον βράχο να υγραίνει
Καημούς γραπτούς να μερεύεις
Στην ακτίνα του ποδηλάτου να τους περνάς
Με μαχαίρι χρυσό να συντρίβεσαι
Στων φύλλων τη σχισμή χωρίς να πονάς
Ελεύθερος να βιάζεσαι
Στην πυρά της ηδονής να σταθείς κι ολόγυμνος
Να προσκαλείς τον Θεό να σε διδάξει τις νέες γραφές

Μέσα σε κάμαρα ερωτική να αναπνέεις φιλιά
Χρόνων παρελθόντων
Μετρώντας των κυμάτων τα κρυφά μηνύματα
Χαράματα να εξηγείς τους χρησμούς των πουλιών 
Με γνώση και προθυμία σαν ο εκλεκτός των εραστών
Στα ακροκέραμα των σύννεφων
Να προσφέρεις θυμίαμα και συντροφιά
Εσύ ο αρνητής της μοίρας και του θρήνου
Ο πρώτος άνθρωπος που τραπέζι έστρωσε
Στους νεκρούς του ανασταίνοντας τον άρτο
Να τάσσεσαι ολοκληρωτικά με την ζωή
Σαν να σου δίνεται για χιλιοστή φορά



Για να πάτε στην επόμενη ανάρτηση πατήστε εδώ!

3ο "Παίζοντας με τις λέξεις" Συμμετοχές 7 - 13


7. Η πλάτη της Νέαιρας *

Σαν έρχεται το σκιόφως, ανάσες κάκοσμες πλάθουν σβώλους 
που επιπλέουν ανάσκελες, ξερόκλαδα λες που βγάζουν φύτρες που βγάζουν φύλλα που στάζουν πύον.
Στο μπαλκόνι τους κατοικεί ένα τζιτζίκι. Έχει ραμμένη πάνω του την ακαμψία, ακροκέραμο λες, στο χείλος του κάγκελου, δίχως έγνοια. Ηθοποιός ή θεατής; Ποιος ξέρει; 
Κέλυφος σάρκινο, άδειο.
Σαν έρχεται το χάραμα, σκουριασμένος τροχός ποδηλάτου έρπεται χάδι το φως, στις κούφιες του κλειδώσεις. Τότε μια γυναίκα αφήνει κέρμα στην ανοιχτή του πλάτη, πριν ακουστεί η καμπάνα.

Ακόμα γδέρνει τα αυτιά στην αποκόλληση της μέρας, το τετέρισμα των τακουνιών της.


 * εταίρα της αρχαίας Ελλάδας





8. Ανασύσταση.

Γεννήθηκα Μαίρη. Ήταν προκαθορισμένο και αποφασισμένο. Το όρισε η θειά μου και το διέταξε, έτσι όπως επιβάλετε πάντα το Μαίρη στο Μαρία. Ήμουν η Μαίρη της γειτονιάς, η Μαίρη του μπαμπά, η Μαιρούλα της γιαγιάς και το καμάρι της μαμάς. Μεγάλωσα σαν Μαίρη, με μια αντίδραση και επανάσταση όπως μόνο μια Μαίρη μπορεί. Σαν Μαίρη έπαιξα, σαν Μαίρη έμαθα ποδήλατο, σαν Μαίρη πήγα σχολείο, σαν Μαίρη πρωτοερωτεύτηκα, σαν Μαίρη αποφάσισα και θέλησα να φύγω από όλο αυτό που μου όρισε το όνομα, μαζί με την ζωή μου.
Και ξαφνικά βρέθηκα μακρυά και πως μου ήρθε και έγινα Μαρία. Μου ακουγόταν πιο σωστό, πιο σοβαρό, πιο εύηχο. Μια Μαρία συνηθισμένη σαν το όνομα. Μια Μαρία βολική, συμβιβαστική και ελεγχόμενη. Άλλαξα φύλλο στο βιβλίο της ζωής μου, πήγα κόντρα στο διαφορετικό, σε αυτό που η θειά μου αποφάσισε, σε αυτό που με μεγάλωσε και με έκανε γυναίκα. Και πέρασαν τα χρόνια σαν Μαρία, μια απ΄τα ίδια, περήφανη όμως για αυτό, για αυτό το στερεότυπο που έμοιαζε ελευθερία. 
Μα η Μαίρη, καθώς φάνηκε, δεν είχε πεθάνει. Και ένα ακροκέραμο μου ήρθε κατακούτελα. Μα τώρα είναι δυνατόν να τα βάλει η Μαρία με μια Μαίρη; Γίνεται να τα βάλει το χάραμα με ένα καταμεσήμερο, η σταγόνα με τη βροχή, η αδιαφορία με την έγνοια;
Έπεσα κατάχαμα, ξερίζωσα όλα όσα χρόνια έχτιζα, γκρέμισα τα πάντα και τους πάντες. Τσαλαπάτησα το Μαρία με τον χειρότερο τρόπο. Γύρισα ανάποδα την ζωή, κολύμπησα σε σκοτεινά νερά και με μιαν ανάσα και βρέθηκα εκεί που είχα αρχίσει.
Και να ΄μαι ξαφνικά πάλι Μαίρη. Πίσω εκεί, με ανθρώπους που εκτιμούν το όνομα Μαίρη, εκεί μαζί με τη θειά μου που τώρα επιμένει να με λέει Μαρία, εκεί που ο μπαμπάς με λέει Μαιρούλα, αφού η γιαγιά πέθανε, εκεί που για τη μαμά εξακολουθώ να είμαι το καμάρι της. Μαζί με εκείνον που μ΄αγαπά ακόμα και αν έζησα σαν Μαρία.

Αλλάζουμε, ξεχνιόμαστε, αναλωνόμαστε. Χάνουμε την λεπτομέρεια, εστιάζουμε στο σύνολό, πάμε με το ρεύμα και έτσι παραγκονίζουμε το ξεχωριστό και χαιρόμαστε με το συνηθισμένο. Έρχεται η στιγμή που το καταλαβαίνουμε. Ή μόνοι μας ή η ίδια η ζωή μας το επιβάλει. Κάποιες φορές με άσχημο τρόπο. Εκεί θα φανεί η αξία μας. Πόσο κουράγιο θα έχουμε να συστηθούμε ξανά Μαίρη. 




 

9. Το καταφύγιο

Κατηφόρισε με το ποδήλατο  για δέκατη φορά αυτό το μήνα. Ήθελε να βρεθεί μόνος μακριά από τα βλέμματα,  στο δικό του καταφύγιο. Στο παλιό αρχοντικό που ο χρόνος είχε βαλθεί να δείξει τη δύναμή του.
Δεν  μπορούσε να μπει στο εσωτερικό του σπιτιού, αλλά η αυλή του πνιγμένη  στο πράσινο και αφημένη στη φύση, τον έκρυβε από τους αδιάκριτους.
Κάθισε στη συνηθισμένη του θέση, στο μαρμάρινο παγκάκι που ο χρόνος είχε σεβαστεί. Από πάνω του τα κλαδιά των δέντρων γεμάτα φύλλα τον προστάτευαν από τις αχτίνες του ήλιου. Ήταν περασμένο μεσημέρι όταν έφτασε.
Έπρεπε να σκεφθεί, να ηρεμήσει, να βγάλει αυτό το βάρος που του έσφιγγε το στήθος. Είχε χάσει τη δουλειά του, έψαχνε συνεχώς για  νέα  και είχε φτάσει στο σημείο να δεχθεί, "ό,τι δουλειά να ‘ναι αρκεί να πληρώνεται". .    Πόσο θα μπορούσε να  στηρίζεται  στη βοήθεια της μάνας του και στη  μικρή  της σύνταξη;
Να φύγει στο εξωτερικό μήπως; Του είχαν βρει δουλειά σε εργοστάσιο της Γερμανίας. Ή να δεχθεί  να δουλέψει στο ορυχείο της Σμύριδας και ας το  απεχθανόταν  τόσο;; Η μόνη έγνοια του ήταν τα παιδιά του….. η γυναίκα του  είχε ταξιδέψει στον ουρανό πριν δύο χρόνια.
Σήκωσε  τα μάτια ψηλά.  Το μόνο που είδε ανάμεσα από τα κλαδιά, ήταν τα ακροκέραμα, ξεφτισμένα από τα στοιχεία της φύσης να θυμίζουν αλλοτινές εποχές. 
Κοίταξε το γωνιακό ακροκέραμο. Το πιο καλοδιατηρημένο από όσα μπορούσε να δει . Στητό στη θέση του, παλεύει   κόντρα στον άνεμο, στον ήλιο και τη βροχή, με αντίπαλο το χρόνο  και την αφροντισιά. Η σκαλισμένη μορφή με τη γενειάδα τον κοιτούσε επιτιμητικά. Απόστρεψε το βλέμμα…
Ακούμπησε πίσω και έκλεισε τα μάτια. "Είδε" τη ζωή του τι όμορφα που κυλούσε με τη μικρή του εταιρεία να υπόσχεται ότι το κάθε αύριο θα ήταν καλύτερο. Ώσπου………. όλα  γύρισαν  ανάποδα.
Τα δάκρυα  κύλησαν χωρίς ντροπή  παρασέρνοντας στο διάβα τους όλο αυτό το βάρος που ένιωθε στο στήθος….
Ο ήλιος έδυε σιγά σιγά. Η σιωπή της εγκατάλειψης του φώναζε "κουράγιο"!  
Ήξερε  ότι η απομόνωση σ’ αυτό το σπίτι, κατόρθωσε να του αποσπάσει τις   μαύρες σκέψεις που  απειλούσαν  το πονεμένο  του μυαλό.
Το χάραμα τον βρήκε σ’ εκείνο το παγκάκι, τον βρήκε αποφασισμένο..
Ήταν η "στέγη" της δικής του οικογένειας. Ήταν και  το "ακροκέραμο" που προστάτευε αυτήν τη "στέγη" αλλά και την ομόρφαινε.  Γι αυτό θα   έμενε ορθός!
Θα πάλευε…..θα  βρει τον   τρόπο!!
Θα  φτιάξει  ξανά τη ζωή του, τη ζωή τους!

Τα παιδιά του τον χρειάζονται…..







10. Παίδες και τυραννίες….

Πανάθεμά τα για παιδιά !!! «Παίδες και τυραννίες» που έλεγε κι η συχωρεμένη η γιαγιά  μου…. Και θα σε γελάσω αν το παίδες γράφεται με ε ή με αι, από τη σύγχυση ξέχασα και την ορθογραφία. Σαν τα σκυλιά τρώγονται, έχουνε τώρα τρείς μέρες που βρίζονται, κοπανιούνται, βροντάνε πόρτες, λυσσομανάνε και μαλλιοτραβιούνται τα παλιοτόμαρα, αλλά χθές το ποτήρι ξεχείλισε, αρπαχτήκανε πάλι για τα καλά και πάνω στο νταβαντούρι, μου σπάσανε το ακροκέραμο, το μοναδικό ενθύμιο από το πατρικό της μάνας μου στη Σύρο !!! Αυτό βρήκανε τ΄αναθεματισμένα να ξεσπάσουνε την τρέλα τους, πανάθεμά τα και νάχεις από την άλλη τον κ. συνήγορο, τον πατέρα τους, να τα δικαιολογεί όλα !!! ΄Όλα σου λέω, «Παιδιά είναι, αγόρια στην εφηβεία, οι ορμόνες βράζουνε, άστα να ξεσπάνε μέσα στο σπίτι τους ….»
Τόχεις ξανακούσει αυτό;;; ΄Αστα να σπάσουνε τα κεφάλια τους, τα χέρια, τα ποδάρια τους, μέσα στο σπίτι, για σιγουριά !!! Τι άλλο θ΄ακούσω θεέ μου !!!
Λες να μην το ξέρω ότι υπάρχουνε και χειρότερα, και βέβαια υπάρχουνε. αλλά υπάρχουνε και καλύτερα, όμως αυτά δεν είναι για μας…..δυστυχώς….Στη Βούλα μας ξέρουνε πιά με τα μικρά μας ονόματα, δυό φορές έχει σπάσει το  χέρι του ο μεγάλος και μία το πόδι, δύο φορές έβγαλε τον ώμο του ο μικρός, μία έσπασε τη μύτη, μία τον αστράγαλο και δεν θυμάμαι πιά  πόσα διαστρέμματα, άσε τους χιαστούς….
Το τι κλάμα έκανα για το ακροκέραμο δε λέγεται, θρύψαλα έγινε ,τόσα χρόνια εκεί στη βιβλιοθήκη, ανάμεσα στις εγκυκλοπαίδειες του Ηλίου και την Πάπυρος Λαρούς, το είχα σιγουρεμένο, μιας και δεν τις αγγίζει κανείς πιά και τώρα….τι να σου πω, ματώσανε τα φύλλα της καρδιάς μου….από που κι ως που, από εκεί που καυγαδίζανε για τα ποδήλατα, που ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που τα πήραμε, να βρεθούνε στο σαλόνι και να εκσφενδονίζουνε τα μαξιλάρια του καναπέ ολούθε, στο ταβάνι, στους τοίχους,  στη βιβλιοθήκη….
Τι να πω πιά, πόσα ν΄αντέξω η γυναίκα , όλη τη νύχτα έκλαιγα και με βρήκε το χάραμα ξάγρυπνη και  ο προκομμένος ο άντρες μου, το στήριγμα και η  παρηγοριά μου ξέρεις τι μου είπε;;; « Ελα καημένη, πως κάνεις έτσι, θα πάω  στο Μοναστηράκι να σου πάρω όσα ακροκέραμα θέλεις….σιγά τα ωά …» Κατάλαβες Θεοδοσία μου, αλλά τι να περιμένεις  από άνθρωπο που δεν είχε την τύχη να γνωρίσει γονείς, παππούδες, πατρικό σπίτι…..στο μαγαζί του μπάρμπα του μεγάλωσε, η μόνη έγνοια του, μια ζωή, ήτανε και είναι η δουλειά, το μαγαζί και μη στενοχωρηθούνε τα παιδιά, εγώ όμως έχω μνήμες από εκείνο το σπίτι στη Σύρα, σαν όνειρο το θυμάμαι…..και ξέρεις καλά Θεοδοσία μου, πόσο μου στοίχισε που ρήμαξε και γκρεμίστηκε….
Δεν ξέρω πόσο θα μου πάρει να συνέλθω μετά από όλα αυτά κι έχουμε πολύ δρόμο να κάνουμε αγκαζέ με την εφηβεία….αλλοίμονό μου…. θυμάσαι πέρυσι που ξεφτιλίστηκα, όταν  η συγκάτοικος από κάτω, με ενημέρωσε  ότι  ανακάλυψε γιατί μαραινόντουσαν οι γαρδένιες της, τα καμάρια μου,  τις κατουράγανε συστηματικά , έκανα ένα μήνα να το ξεπεράσω, ακόμα τη ντρέπομαι τη γυναίκα……  «Παίδες και τυραννίες» Θεοδοσία μου…Παίδες και τυραννίες…






11. Το ακροκέραμο

Έβλεπε τις λέξεις μπροστά  της και τις φαινόταν βουνό.
Πως θα μπορούσε να τις συνδυάσει και να βγάλει μια ιστορία, που να έχει αρχή , μέση και τέλος;
Και καλά οι υπόλοιπες  αλλά αυτό το ακροκέραμο εδώ της καθόταν .
Πουθενά δεν της κολλούσε να το βάλει και να δημιουργήσει την δική της ιστορία.
Τι γύρευε ένα ακροκέραμο εδώ; 
Συνήθως η θέση του είναι στην σκεπή κάποιου αρχοντικού.
Και να πεις ότι δεν προσπαθούσε μέρες τώρα;
Δεν ήταν από εκείνες που τα παρατάν εύκολα.
Όμως ήταν καιρός να παραδεχτεί την ήττα της και να αφήσει αυτήν την φορά τις λέξεις
ποδήλατο,φύλλο,χάραμα, έγνοια, στην ησυχία τους  έτσι απλά να υπάρχουν .

Την είχε νικήσει ένα ΑΚΡΟΚΕΡΑΜΟ!!





12. Αναμνήσεις

Ένα ακροκέραμο εκεί ψηλά,
ένα μπαλκόνι  με βασιλικά,
δυο παραθύρια με κουρτινάκια κεντητά,
ένα ρόπτρο στην ξύλινη πόρτα μπροστά,
μια αυλή που μοσχοβολούσε  γιασεμί
και να  η ανάμνηση του πατρικού που ανθεί.

Από το χάραμα όλα τα παιδιά στη γειτονιά,
με τα ποδήλατα ανεβαίναμε στο λοφάκι ψηλά
και αγναντεύαμε τον ήλιο να κάνει την πρώτη του βουτιά,
σε μια θάλασσα  που μας καλούσε
και τις έγνοιες μας σκορπούσε.

Γέλια, χαρές, βραδιές μαγικές, αναμμένες φωτιές,
αγάπες κρυφές, χτυποκάρδια τρελά,
έρωτες κεραυνοβόλοι και τα πρώτα φιλιά
στα θερινά τα σινεμά.

Μετά σκορπίσαμε σαν τα πουλιά
τα όνειρά μας να πραγματοποιήσουμε
και ξεχάσαμε πίσω να γυρίσουμε.
Και τώρα που τα φύλλα της ζωής άρχισαν να κιτρινίζουν
έμειναν τούτες οι αναμνήσεις την νιότη μας να μας θυμίζουν.




13. Στο αυλιδάκι !!!!

Ξεκίνησε νωρίς το χάραμα με μόνη έγνοια, να αναπληρώσει τις στιγμές από εκείνα τα χρόνια που έχασε μακριά από την θάλασσα, στη γκριζωπή πολυτέλεια των μεγαλουπόλεων σε άλλες πατρίδες.  Τα μάτια της ανοιχτά διάπλατα, έτοιμα να βυθιστούν στο πέλαγος, να απορροφήσουν όλο το φως του ήλιου, να ισορροπήσουν στην γραμμή του ορίζοντα, να λικνιστούν στην χρυσαφένια άμμο πέρα από  τα όρια του μέτρου. Ώσπου να τελειώσει το ταξίδι της τα μάτια της είχαν κουραστεί να απολαμβάνουν ομορφιές.
Από μακριά ξεχώρισε το πυργόσπιτο άκρη άκρη στο ψαροχώρι. Ψηλό αγέρωχο με ντόπια πέτρα καλοφτιαγμένο  , από τον παππού, τον αρχιτέκτονα της ζωής της πολύ πριν γεννηθεί εκείνη και της απονείμει το έναν και μοναδικό , τίτλο της πυργοδέσποινας. Το αγέρι ταχτάριζε τα φύλλα της λεμονιάς, της πορτοκαλιάς, της νεραντζιάς και ο τόπος μοσχομύριζε. Η εικόνα, οι μυρωδιές και οι αναμνήσεις έτρεξαν να σμίξουν με τα συναισθήματα της.
Όλοι καθισμένοι εκεί στο αυλιδάκι, την πρόσμεναν για το καλωσόρισμα……..
Ο παππούς, ο σοφός, που της χάρισε την ικανότητα να σκέπτεται και να δρα, πέρα από καθετί καθιερωμένο. Η γιαγιά ήσυχη, καρτερική και αποτραβηγμένη, της δώρισε την τέχνη της υπομονής και της επιμονής. Ο πατέρας, ταξιδευτής, φιλελεύθερος, ερασιτέχνης μελισσοκόμος, που την μπόλιασε με την αγάπη στο άγνωστο, την περιπέτεια, τα ταξίδια, 
«είσαι πολίτης του κόσμου μικρό μου, αλλά και επιστροφεύς»    
Και η μαμά, η μητέρα, η βασίλισσα της κομψότητας, το πρότυπο ομορφιάς της αστικής κοινωνίας. Τις άρεσαν τα καλοραμμένα ρούχα, οι μεταξωτές κάλτσες, τα αρώματα, τα χειροποίητα παπούτσια,  οι ωραίες τσάντες, ήταν μια αυθεντική γυναίκα. Και αυτό σίγουρα δεν το κληρονόμησε εκείνη.  
  Ήταν στιγμές που και αυτή η ίδια η μοναχοκόρη της πίστευε πως η μητέρα δεν είχε ποτέ την αίσθηση του καλού και του κακού, για αυτήν τα πράγματα ήταν μόνο ενδιαφέροντα και αδιάφορα. Θυμάται μικρή ακόμη  κάποια στιγμή που  η μητέρα με σοβαρό ύφος ζήτησε από τον παππού να βάλουν στις κόγχες του πυργόσπιτο ακροκέραμα όπως σε όλα τα αθηναϊκά νεοκλασικά σπίτια.
Πόσο της κακοφαινόταν όταν δεν ακολουθούσε κατά γράμμα τις νουθεσίες της  και κατέστρεφε με αδεξιότητες την εικόνα της κόρης που εκείνη ήθελε να προβάλλει στο κόσμο. Όπως τότε με το ποδήλατο που της χάρισε στα δέκα της ο παππούς «Δεν υπάρχει πιο θλιβερή  εικόνα από ένα κοριτσάκι με γρατζουνισμένα γόνατα. Αυτή η επιμονή σου με το ποδήλατο σε κάνει ανυπόφορη» Πόσα πολλά κληρονόμησε τελικά από την ξεχωριστή της μητέρα……..

Άφησε στο αυλιδάκι τις αποσκευές και έτρεξε να βουτήξει στη διάφανη θάλασσα !!!



                   Για να πάτε στην αρχική ανάρτηση και να βαθμολογήσετε, πατήστε εδώ!